Home / โรแมนติก / ตรวนเสน่หาพายุ / ตอนที่7 จุดเริ่มต้นของความเจ็บปวด

Share

ตอนที่7 จุดเริ่มต้นของความเจ็บปวด

last update publish date: 2026-04-18 23:53:47

ตอนที่7 จุดเริ่มต้นของความเจ็บปวด

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

15.00 น.

หลังจากที่ถูกไล่ออกดูเหมือนว่าทุกอย่างมันจะยากไปหมดสำหรับลันตา ไม่ว่าหญิงสาวจะไปสมัครงานที่โรงเรียนไหนก็ไม่มีใครรับสักที่ ร่างแบบบางก้าวเท้าเล็กที่ไร้เรี่ยวแรง พาตัวเองมาหยุดอยู่ตรงป้ายรถเมล์ นัยน์ตาสวยทอดมองถนนที่มีรถวิ่งสวนไปมาตรงหน้าแล้วถอนหายใจ ความรู้สึกตอนนี้มันดูว่างเปล่าไปหมด เธอไม่รู้ว่าจะไปทางไหนต่อ ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ถ้าภายในเดือนนี้เธอไม่สามารถหางานได้ เงินก้อนสุดท้ายที่มีก็เหลือน้อยแล้ว

ครืดดด

เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในมือดังขึ้นทำให้ลันตาสะดุ้งตกใจเล็กน้อย หญิงสาวก้มมองหน้าจอสี่เหลี่ยมเมื่อเห็นว่าเป็นปกรณ์โทรมา เธอกดรับสายทันที

“ว่าไงเหรอกร”

(ตาอยู่ไหน กรว่าจะไปหาที่บ้าน)

“ตาอยู่ข้างนอก กรมีอะไรหรือเปล่า”

(กรแค่เป็นห่วงตา ยังไม่ได้งานทำอีกเหรอ) เมื่อได้ยินคำถามจากแฟนหนุ่ม เสียงถอนหายใจก็ดังออกมาทันที

“ยังเลย ไม่มีโรงเรียนไหนรับตาเลย”

(กรว่าต้องเป็นฝีมือของผู้ชายคนนั้นแน่ คิดว่าตัวเองรวยแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ)

“คงไม่ใช่เขาหรอก เขาก็ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เขาจะมาเอาอะไรจากตาอีก”

(ไม่รู้สิ กรแค่รู้สึกแบบนั้น)

“แค่นี้ก่อนนะ ตาว่าจะแวะไปวัดสักหน่อย ถ้ายังไงถึงบ้านแล้วเดี๋ยวตาโทรหา”

(โอเคครับแล้วเจอกัน) 

หลังจากวางสายแฟนหนุ่มไปแล้ว หญิงสาวก้าวเท้าออกไปเรียกรถแท็กซี่ ปลายทางของเธอคือวัด วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของคนที่เธอรักมากที่สุดคนหนึ่ง

@วัดxxx

ร่างแบบบางยืนมองที่เก็บอัฐิของใครบางคน ที่ทุก ๆ ปีเธอจะมาหาเขาพร้อมกับดอกกุหลาบขาว

“ตาขอโทษนะคะ ที่ทำตามสัญญาไม่สำเร็จสักที แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ตาจะไม่ทิ้งคำสัญญาที่ให้ไว้แน่นอน” นัยน์ตาสวยจ้องมองไปยังอัฐิที่อยู่ข้างหน้า น้ำใสเอ่ออยู่ข้างขอบตาเมื่อคิดถึงคนที่จากไป ความหวังที่เธอจะทำตามที่พูดไว้มันช่างห่างไกลความจริงเหลือเกิน หญิงสาวรู้สึกผิดกับคนที่ตายไปแล้วหากย้อนเวลากลับไปได้ ถ้าวันนั้นเธอเลือกที่จะอยู่ข้าง ๆ เขา หญิงสาวคงไม่ต้องมายืนร้องไห้ต่อหน้าอัฐิแบบนี้ ลันตายืนอยู่สักพักก่อนจะเดินออกมา ร่างแบบบางก้าวเท้าออกมาจากวัด หญิงสาวกำลังยืนรอรถอยู่ในช่วงขณะนั้น เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

ครืดดดด

มือสวยล้วงเข้าไปหยิบมันขึ้นมา นัยน์ตาจ้องมองหน้าจอแจ้งเตือนชื่อของคนที่โทรเข้ามา ลันตาถอนหายใจแล้วกดรับสายด้วยความจำใจ

(กว่าจะรับสายฉันได้) ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูด คนปลายสายก็ขึ้นเสียงใส่ทันที

“ตามาทำธุระค่ะ ก็เลยไม่ได้รับสาย”

(ธุระอะไรของแกแล้ววันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนหรือไง)

“วันนี้ตาลาพักร้อนค่ะ เลยไม่ได้ไปโรงเรียน” หญิงสาวเลือกที่จะโกหกคนเป็นแม่ (เลี้ยง) เพราะเธอไม่อยากมีปัญหา

(มีเงินสักห้าหมื่นไหม ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน)

“เงินเยอะแยะขนาดนั้นตาไม่มีให้หรอกค่ะ”

(จะไม่มีได้ยังไงแกทำงานมีเงินเดือนทุกเดือน ไม่มีห้าหมื่นก็เอามาสามหมื่นก็ได้) หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายกับคำขอของคนเป็นแม่ (เลี้ยง)

“จะกี่หมื่นตอนนี้ ตาก็ไม่มีให้แม่หรอกค่ะ” 

(นางลูกคนนี้นี่ฉันเลี้ยงแกมาตั้งเด็กนะ พ่อแกก็ป่วยต้องใช้เงินรักษาจะไม่มีให้ฉันเลยเหรอ) เสียงคนปลายสายดังขึ้นมาทันทีเมื่อถูกปฏิเสธคำขอ

“เฮ้อ หนูมีอยู่ห้าพันทั้งตัวเดี๋ยวหนูโอนให้ก็แล้วกันค่ะ แม่โทรมามีแค่นี้ใช่ไหมคะ”

(เออ!รีบโอนมาละ) ลันตาถอนหายใจอีกครั้งแล้วกดวางสายไปในทันที หญิงสาวจัดการโอนเงินที่เหลือทั้งหมดให้คนเป็นแม่ (เลี้ยง) ก่อนจะกลับบ้านไปด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า ระหว่างทางกลับบ้านปกรณ์ส่งข้อความมาบอกกับเธอว่าคงไม่ได้มาหาแล้วเพราะต้องไปงานกับแม่ของเขา เธออ่านมันแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับ รถแท็กซี่มาจอดอยู่ที่หน้าบ้านของเธอ ร่างแบบบางก้าวเท้าลงจากรถก่อนจะเดินเข้าบ้านและเธอก็ต้องตกใจ เมื่อมีใครก็ไม่รู้สองคนอยู่ในบ้านของเธอ

“พวกคุณเป็นใครคะ? แล้วเข้ามาในบ้านของฉันได้ยังไง” ลันตามองไปยังคนแปลกหน้าสองคนที่ยืนอยู่

“สวัสดีค่ะพวกเราเป็นเจ้าหน้าที่จากธนาคารBKVN ในเครือบวรกิจวัฒนานนท์ค่ะ” เจ้าของบ้านที่ได้ยินคนตรงหน้าแนะนำตัว คิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“เรากำลังจะมายึดบ้านหลังนี้ค่ะ เมื่อสองปีที่แล้วเจ้าของบ้านได้เอาบ้านหลังนี้ไปจำนองกับธนาคารของเราไว้ค่ะ แต่ไม่ได้ส่งตามที่กำหนดและตอนนี้มันก็เลยมาหนึ่งปีแล้วเราก็เลยจะมาแจ้งให้ทราบ รบกวนคุณช่วยย้ายออกภายในเดือนนี้ด้วยนะคะ”

“เดี๋ยวนะคะ ฉันขอดูเอกสารได้ไหมคะ” ลันตาเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกตกใจไม่น้อยเพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ คนเป็นแม่ (เลี้ยง) ก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้ด้วย

“นี้ค่ะเอกสารสัญญา” ว่าแล้วพนักงานสาวธนาคารก็ยื่นเอกสารให้ทันที ลันตาหยิบเอาเอกสารมาอ่านและเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นลายเซ็นของแม่ (เลี้ยง) หญิงสาวถึงกับนิ่งมือไม้อ่อน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ตาสวยเห่อแดงมองเอกสารที่อยู่ในมือนิ่ง

“ถ้าคุณยังไม่แน่ใจว่าเอกสารนี้เป็นฉบับจริงหรือเปล่า ทางเราขอเชิญคุณไปที่ธนาคารได้นะคะ” พนักงานสาวเอ่ยบอกกับลันตาที่ยังยืนนิ่งมองเอกสารที่อยู่ในมือ เธอถอนหายใจออกมาทั้งน้ำตา

“แล้วถ้าฉันจะขอผ่อนต่อได้ไหมคะ” เมื่อตั้งสติที่มีอันน้อยนิดได้ ริมฝีปากบางเอ่ยถามขึ้นมาทันที

“ได้ค่ะแต่ว่าคุณต้องจ่ายดอกเบี้ยที่ค้างทั้งหมดก่อนนะคะ”

“แล้วดอกเบี้ยที่ค้างเท่าไหร่เหรอคะ”

“ตอนนี้ดอกเบี้ยที่ค้างทั้งหมดเป็นเงินสองล้านค่ะ” ลันตาที่ได้ยินคำตอบถึงกับเข่าอ่อน เงินมากมายขนาดนั้นเธอจะหามาจากไหน

“เดี๋ยวนะคะ ทำไมมันเยอะขนาดนี้คะ”

“ดอกเบี้ยทางธนาคารคิดตามสัญญาเงินกู้ที่ทำไว้ค่ะ”

“แล้วนอกจากดอกเบี้ยที่จะต้องจ่ายก่อนแล้ว พอจะมีวิธีอื่นไหมคะ” นัยน์ตาสวยแดงก่ำเอ่ยถามด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง

“ไม่มีหรอกค่ะ นอกจากจะยอมให้ทางธนาคารยึดบ้านไป” พนักงานสาวธนาคารได้แต่ยิ้มแล้วตอบกลับไป ลันตาถึงกับทรุดตัวนั่งลงบนโซฟากลางบ้าน เธอร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ทำไมทุกอย่างต้องมาเกิดขึ้นพร้อมกันในเวลานี้ด้วย

“เอาอย่างนี้ไหมคะ พรุ่งนี้ให้คุณเข้าไปที่ธนาคารของเรา เผื่อทางธนาคารจะหาทางช่วยได้ค่ะ” ลันตาเงยหน้าขึ้นมามองพนักงานสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอได้แต่พยักหน้าเป็นคำตอบ

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราไม่รบกวนแล้วค่ะ นี้นามบัตรของฉันนะคะ พรุ่งนี้ไปถึงธนาคารแล้วโทรหาได้เลย” หญิงสาวยื่นมือรับนามบัตรเอาไว้ ก่อนที่พนักงานทั้งสองจะเดินออกจากบ้านไป ลันตาก้มหน้าร้องไห้อีกครั้ง ทุกอย่างมันเลวร้ายไปหมด เธอจะไปหาเงินสองล้านได้จากไหนเพราะที่มีอยู่ตอนนี้แค่จะอยู่ให้ถึงสิ้นเดือนยังยากเลย

อีกด้าน

ห้องทำงานผู้บริหาร บริษัทบวรกิจวัฒนานนท์

“เรื่องที่เฮียวานให้จัดการเรียบร้อยไหม” พายุเอ่ยถามคนที่อยู่ในปลายสาย

(เรียบร้อยแล้วเฮีย ว่าแต่ทำไมเฮียต้องเล่นแรงขนาดนี้ด้วยวะ) พาริชถามพี่ชายด้วยความสงสัย

“เฮียก็แค่อยากสั่งสอน ผู้หญิงที่ทำให้พาขวัญต้องเป็นแบบนี้” ริมฝีปากหนาเอ่ยพร้อมกับหยิบรูปถ่ายของลันตาขึ้นมามอง

(เฮียนี่แม่งแค้นจัดวะ น่าสงสารผู้หญิงตัวคนเดียวแบบนั้นไม่มีทางสู้เฮียได้หรอก)

“แล้วไง? เฮียไม่สนใจหรอก ยิ่งเธอเจ็บแค่ไหนเฮียยิ่งสะใจ”

(แล้วแต่เฮียเลยครับ แค่นี้ก่อนนะผมมีนัด) ว่าแล้วพาริชก็ตัดสายไป สายตาคมของพายุยังคงจ้องมองรูปของหญิงสาวที่อยู่ในมือ ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มเล็กน้อย

“อย่าเพิ่งรีบเป็นอะไรไปนะ นี่แค่เริ่มต้น” น้ำเสียงเย็นเยือกเอ่ยออกมาผ่านสายตาคม ที่ยังจับจ้องรูปถ่ายของลันตา หญิงสาวที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ตรวนเสน่หาพายุ   ตอนพิเศษ 3

    ตอนพิเศษ 34ปีต่อมา@ โรงเรียนเอกชนxxx“ที่รักนั่งรออยู่ในรถนี่แหละค่ะ เดี๋ยวหนูลงไปรับลูกเอง” ลันตาหันมาพูดกับพายุที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ“ได้ไงวันนี้พี่อุตส่าห์เลิกประชุมไว เพื่อมารับลูกเลยนะ พี่ไม่ยอมนั่งอยู่ในรถแน่นอน” คนตัวโตบอกกับภรรยาสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ วันนี้ชายหนุ่มตั้งใจมารับลูกสาววัยห้าขวบที่โรงเรียนเพราะนานแล้วที่เขาไม่ได้มารับ ช่วงนี้พายุเร่งทำงานที่ค้างให้เสร็จหลังจากนั้นจะได้พาครอบครัวไปเที่ยว ตามที่สัญญาไว้กับลูกสาว“โอเคค่ะ แต่ว่าที่รักห้ามทำนิสัยไม่ดีแบบวันนั้นเด็ดขาดนะคะ” ลันตาหันมาต่อว่าสามี เหตุเกิดจากเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว พายุกับเธอมารับลูกสาวที่โรงเรียนแล้วชายหนุ่มดันเห็นลูกสาวตัวน้อยนั่งอยู่กับเด็กชายอีกคน คนเป็นพ่อก็เลยเกิดอาการหวงรีบเดินเข้าไปหาทันที แล้วดุเด็กชายคนนั้นไป ทำให้หลังจากนั้นลันตาเลยไม่ให้สามีมารับลูกอีกเลย“ถ้าไม่มีใครมายุ่งกับพารัม พี่ก็ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก”“ให้มันจริงเถอะค่ะ” คนตัวเล็กทำเสียงดุสามีอีกครั้ง ก่อนทั้งสองจะลงไปจากรถเดินเข้าไปข้างในโรงเรียน วันนี้มีกิจกรรม ทางโรงเรียนเลยต้องให้ผู้ปกครองเข้าไปรับที่ห้องเรียนได้เลย ลันตากับพายุเดินไ

  • ตรวนเสน่หาพายุ   ตอนพิเศษ2

    ตอนพิเศษ21 เดือนต่อมาอุแว้! อุแว้! อุแว้!.....เสียงร้องของเด็กแรกเกิดที่ร้องในเวลานี้เป็นประจำ ทำให้คนเป็นแม่ที่นอนอยู่ต้องขยับตัวเพื่อตื่นไปกล่อมให้หลับอีกครั้ง“หนูนอนเถอะเดี๋ยวพี่จัดการเอง” พายุลืมตาตื่นมาพร้อมกับหันไปบอกกับภรรยาสาวที่กำลังงัวเงียด้วยความง่วง“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไหว” ลันตาดันตัวขึ้นมาแต่ถูกพายุห้ามไว้ก่อน“นอนครับ เดี๋ยวพี่ทำเองหนูเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”“แต่ยัยหนูจะงอแงนะคะ”“ไม่เป็นไรพี่จัดการได้ หนูนอนเถอะ” พายุดันตัวภรรยาให้นอนลงไป ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ จูบลงเบา ๆ ที่ผมสลวยของเธอ ลันตายิ้มแล้วค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ส่วนพายุก็รีบลุกขึ้นเดินไปหาลูกสาวตัวน้อยที่นอนร้องอยู่ในเปลสำหรับเด็กที่เขาสั่งทำเป็นพิเศษสำหรับลูกสาวตัวน้อยโดยเฉพาะ พายุอุ้มลูกน้อยขึ้นมาอยู่ในอก“ไม่ร้องนะคะ คนเก่งของป๊า” คุณพ่อมือใหม่อุ้มกล่อมลูกน้อยเดินไปที่ตู้เย็นแล้วหยิบเอานมที่ภรรยาเตรียมไว้ให้ออกมาอุ่น ระหว่างที่รอเวลาอยู่นั้น คุณพ่อมือใหม่ก็พยายามเดินไปมาเพื่อกล่อมไม่ให้ลูกน้อยหยุดร้อง“รออีกหน่อยนะครับ ป๊ากำลังอุ่นนมให้หนูอยู่นะคะ” แขนแกร่งทั้งสองข้างโอบประคองลูกน้อยไว้

  • ตรวนเสน่หาพายุ   ตอนพิเศษ 1

    ตอนพิเศษ 1พรีมมาxพาริชคืนงานแต่งจบลงไป จะมีเพียงสองร่างเปลือยเปล่าที่อยู่บนเตียงหรูขนาดคิงไซซ์ สองร่างสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วห้องนอนคอนโดหรูปึก! ปึก! ปึก!“อ๊าส์..เสียวหัวฉิบหาย หนูอยากเป็นเจ้าสาวของแด๊ดเหรอคะ ถึงได้รับดอกไม่ช่อนั้น” เสียงเข้มเอ่ยถามและครางด้วยความชอบใจ เมื่อก้มลงมองแก่นกายของตัวเอง ที่กำลังเข้าไปภายในตัวของคนใต้ร่าง“มะ..ไม่ค่ะ อ๊ะ อ๊ะ...แด๊ดเบา ๆ หน่อยได้ไหมคะ หนูจุก” พรีมมาที่นอนคว่ำหน้าอยู่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดขัดเพราะตอนนี้พาริชเอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจคนตัวเล็กที่นอนรับแรงกระแทกเลยแม้แต่น้อย พาริชไม่ได้ฟังคำขอร้องจากพรีมมาเลยแม้แต่น้อย เขากลับจับสะโพกอวบของเธอยกขึ้นและตอกอัดท่อนเอ็นเข้าไปในตัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสุดท้ายสะโพกสอบเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำรักใส่เครื่องป้องกันทุกหยาดหยด ส่วนคนที่นอนอยู่ใต้ร่างหนาไม่ต่างกัน พรีมมากกระตุกเสียงครางเสร็จสมไม่ต่างจากคนตัวโต“อื้มส์/อ๊าส์” พาริชถอดแก่นกายออกจากรู้รักก่อนจะดึงถุงยางที่เต็มไปด้วยน้ำเชื้อทิ้งลงข้างเตียง พาริชนอนลงข้าง ๆ คนตัวเล็กที่ยังอยู่ในท่านอนคว่ำ เธอหันมามองเขาแล้วทำหน้าบึ้งใส่

  • ตรวนเสน่หาพายุ   ตอนที่49 ตรวนเสน่หาลันตา

    ตอนที่49 ตรวนเสน่หาลันตาหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป08.00 น.ลันตานั่งอยู่ที่โซฟากลางห้อง หญิงสาวนั่งมองรูปพี่สาวกับหลานสาว นัยน์ตาสวยแดงก่ำ แต่กลับมีรอยยิ้มแห่งความสุขเผยออกมา“เป็นไงบ้างคะ อยู่ตรงนั้นสบายดีไหมคะ ดีใจด้วยนะคะได้อยู่กับหลานกับคุณพ่อ ตายังอิจฉาพี่เลย” คนตัวเล็กปาดน้ำตาที่ไหลลงข้างแก้มตึก! ตึก! ตึก!เสียงเท้าของคนตัวโตที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสอง พายุเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของภรรยาสาว ชายหนุ่มทำหน้าตกใจเพราะคนตัวเล็กกำลังนั่งร้องไห้“หนูเป็นอะไร ร้องไห้ทำไมคะ” พายุนั่งย่อง ๆ อยู่ตรงหน้าของคนตัวเล็ก ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยความเป็นห่วง“ไม่ได้เป็นไรค่ะ”“ไม่ได้เป็นไรได้ยังไง ก็เห็นอยู่ว่าหนูร้องไห้” พายุทำเสียงดุคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า“หนูไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ” ลันตาตอบคนตัวโต กลับไปเหมือนเดิม“พี่ไม่เชื่อหรือว่าหนูโกรธอะไรพี่หรือเปล่า พี่ทำอะไรให้หนูไม่พอใจ” พายุรีบโทษตัวเองทันทีเพราะเขากลัวว่าจะไปทำอะไรให้คนตัวเล็กไม่พอใจ“ตาแค่คิดถึงพี่โรสกับพาขวัญแล้วก็คุณพ่อค่ะ น้ำตามันก็เลยไหลออกมา” พายุที่ได้ยินคำตอบถึงกับลุกขึ้นแล้วนั่งลงข้าง ๆ คนตัวเล็ก แขนแกร่งดึงเธอเข้ามากอดปลอบ

  • ตรวนเสน่หาพายุ   ตอนที่48 เป็นเธอคนเดียวมาตลอด

    ตอนที่48 เป็นเธอคนเดียวมาตลอดภายในห้องทำงานที่มีแต่ความเงียบ ทำให้เจ้าของห้องที่นั่งอยู่ต้องรีบอธิบายเรื่องทั้งหมดที่เขาเป็นคนพูดทิ้งไว้“ที่รักหันมาคุยกับพี่ก่อนสิครับ” พายุบอกกับภรรยาสาวที่เอาแต่นั่งหันหน้าหนีเขา“ก็พูดมาสิค่ะ รอฟังอยู่” เสียงเรียบนิ่งตอบกลับทั้งที่ยังหันหน้าไปทางอื่น“ก็หันมาก่อนสิคนดี พี่อยากคุยไปด้วยมองหน้าหนูไปด้วย หนูจะได้เห็นแววตาจริงจังของพี่ไง นะครับที่รัก” พายุทำเสียงอ้อนคนตัวเล็กอีกครั้ง ลันตาถอนหายใจแล้วหันมาตามที่คนตัวโตขอร้อง“พูดมาค่ะ รอฟังอยู่อยากรู้เหมือนกันว่าสายตาคู่ไหนที่ทำให้สามีของตา ไม่คิดจะมองผู้หญิงคนอื่น” ท่าทางและคำพูดของคนตัวเล็กทำให้พายุถึงกับยิ้ม“ยิ้มอะไรคะ ตลกมากเหรอไง” ลันตายกมือขึ้นมากอดอกจ้องเขม็งไปที่สามีอย่างคาดโทษ“โอเค ๆ พี่ยอมแล้ว พี่จะเล่าทุกอย่างให้หนูฟังหมด” พายุเอื้อมมือไปกุมมือคนตัวเล็กไว้ สายตาคมเข้มจ้องมองเธอ“เราเคยเจอกันเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว วันนั้นเป็นวันที่พี่ไปไหว้อัฐิของโรสและได้เจอกับหนู” ลันตาพยายามนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ความจริงเธอจำวันนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะเธอกำลังอยู่ในความโศกเศร้า“เราสองคนสบตากันหนูจำไม่ได้เ

  • ตรวนเสน่หาพายุ   ตอนที่47 กันและกัน

    ตอนที่47 กันและกันสองเดือนต่อมา07.00 น.สายตาคมจ้องมองคนตัวเล็กที่หลับอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง มือใหญ่ลูบเบา ๆ ที่แก้มใสของเธอแล้วยิ้ม ริมฝีปากหนาจูบลงที่หน้าผากมน“ขี้เซาจังเลยนะ” พายุเอ่ยชิดริมฝีปากสวย ก่อนจะจูบเบา ๆ อย่านุ่มนวลเพราะกลัวว่าเมียสุดที่รักจะตื่น“อื้อส์” ร่างบางขยับเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถูกรบกวน พายุผละจูบออกมาช้า ๆ มือหนาเลื่อนลงไปตบที่สะโพกสวย เขาทำเหมือนกำลังกล่อมเด็กที่จะตื่นให้หลับลงอีกครั้ง แล้วมันก็ได้ผลเมื่อคนตัวเล็กหลับไปอีกครั้ง ช่วงนี้ดูเหมือนว่าลันตาจะเพลียง่ายและหลับบ่อยกว่าปกติ อาจจะเป็นภาวะของคนท้อง รวมถึงอารมณ์ที่ดูจะหงุดหงิดง่ายด้วย พายุเลยต้องตามใจเธอมากเป็นพิเศษ พายุเมื่อเห็นคนตัวเล็กหลับไปอีกครั้ง ร่างแกร่งค่อย ๆ ดันตัวเองออกมาเขาต้องทำทุกอย่างให้เบาที่สุด เสร็จแล้วดึงผ้ามาห่มให้เธอ ร่างแกร่งลงจากเตียงเดินตรงไปที่ห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ก็ลงไปเตรียมมื้อเช้าให้ภรรยาสุดที่รักเหมือนกับทุก ๆ วันที่เขาทำก่อนออกไปทำงานครืดดด....เสียงโทรศัพท์หรูที่วางอยู่ข้าง ๆ ดังขึ้น สายตาคมเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมารับสาย“ว่าไงครับแม่”(แม่ให้ป้าเพ

  • ตรวนเสน่หาพายุ   ตอนที่22เธอที่สำคัญ(ลืมตัว)

    ตอนที่22เธอที่สำคัญ(ลืมตัว)“เธอกล้ามากเลยนะที่พูดแบบนั้น ทั้งที่ฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้” พายุบีบแขนเล็กแล้วกระชากเข้ามาหาตัวเองทันที ใบหน้าหล่อคมก้มลงพูดกระซิบข้างหูคนตัวเล็ก“ก็คุณอยากให้ฉันเป็นคนแบบนั้นไม่ใช่เหรอ” ลันตาเอ่ยออกมาทั้งที่ใบหน้าสวยตอนนี้มันแดงเพราะไวน์ที่เธอดื่มเข้าไป“เมาแล้วก็กลับมายืน

  • ตรวนเสน่หาพายุ   ตอนที่9 เป็นไปตามแผน

    ตอนที่9 เป็นไปตามแผนหลังจากที่หญิงสาวกลับไปแล้ว ก็จะเหลือแต่พายุที่นั่งมองเอกสารตรงหน้าแล้วยกยิ้มมุมปากประตูห้องทำงานถูกเปิดเข้ามา“เรียบร้อยไหมเฮีย” เป็นเสียงของพาริชที่เอ่ยถามคนเป็นพี่ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ“ก็ไม่ได้ยาก เงินมันซื้อได้ทุกอย่างจริง ๆ” พายุยิ้มร้ายกาจเมื่อคิดว่าคนตัวเล็กได้ตกหลุมพราง

  • ตรวนเสน่หาพายุ   ตอนที่8 คนร้ายกาจ

    ตอนที่8 คนร้ายกาจเช้าวันต่อมาหน้าห้องไอซียูโรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์เจ้าของร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ด ยืนมองลูกสาวสุดที่รัก ที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ“สุดที่รักของพ่อรีบตื่นขึ้นมานะคะ รู้ไหมว่าพ่อคิดถึงหนูมากแค่ไหน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพร้อมกับมองไปยังลูกสาวตัวน้อยผ่านกระจกใสบานใหญ่ เริ่มต้นของทุกเช้า

  • ตรวนเสน่หาพายุ   ตอนที่6 ผู้หญิงคนนั้น

    ตอนที่6 ผู้หญิงคนนั้นหนึ่งวันก่อนหน้านี้พายุTalk.ผมกำลังจะบินกลับประเทศไทยด้วยเครื่องบินส่วนตัว แต่ไม่กี่นาทีก่อนขึ้นเครื่องพ่อก็โทรเข้ามา บอกให้ผมอยู่เคลียร์งานต่ออีกหนึ่งเดือน ด้วยความที่ผมไม่อยากมีปัญหาเลยตอบตกลงไปอย่างน้อยก็แค่หนึ่งเดือน ผมเลยตัดสินใจที่จะอยู่ต่อตามที่พ่อบอก หลังจากวางสายพ่อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status