ตอนที่2 ตัวต้นเหตุ

ตอนที่2 ตัวต้นเหตุ

@บ้านใหญ่

21.00น.

“กลับบ้านมืดค่ำขนาดนี้ ไม่กลับมาพรุ่งนี้เช้าเลยล่ะ” ท่านขจรที่นั่งอยู่เอ่ยทันที เมื่อลูกชายคนเดียวเดินเข้ามาในบ้าน ภาคินทร์ได้ยินถึงกับหยุดชะงักถอนหายใจแล้วหันไปมองคนเป็นพ่อ

“ผมโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ไม่ต้องมายุ่งกับผมหรอก”

“ก็แก่ชอบทำตัวมีปัญหาไม่รู้จักโต เป็นอย่างนี้แล้วจะไม่ให้ฉันยุ่งได้ยังไง”

“ถ้าผมทำตัวมีปัญหามากขนาดนั้น พ่อก็ไม่ต้องมีผมเป็นลูกแล้วก็ได้ พ่อจะได้ไม่ลำบากใจ”

“ฉันพูดมันผิดตรงไหน ก็แกทำตัวมีปัญหาไปวัน ๆ” คนเป็นพ่อพูดสวนขึ้นมาทันที คำพูดของท่านขจรยิ่งทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจเข้าไปอีก

“ใครมันจะไปดีเหมือนยัยกาฝาก ขนาดนี้แล้วไม่ให้เธอใช้นามสกุลพ่อไปเลยล่ะ ในเมื่อผมมันน่าอายก็ให้เธอมาแทนที่ผมเลย”

“ฉันก็อยากทำแบบนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ติดที่หนูลียาไม่ยอมเปลี่ยน” คนเป็นพ่อขึ้นเสียงใส่ลูกชายเพียงคนเดียวด้วยความรู้สึกไม่พอใจ ที่ภาคินทร์ไปพาดพิงถึงลียา

“ชีวิตผมแม่ง!ดีฉิบหาย มีครอบครัวก็เหมือนไม่มี”

“สมองแกมันคงคิดได้แค่นั้น เดือนหน้าก็เตรียมตัวย้ายไปอยู่ต่างประเทศก็แล้วกัน”

“ที่พูดมาทั้งหมดคงจะว่างแผนกันมาเป็นอย่างดีแล้วใช่ไหมครับ”

“ใช่!ฉันวางแผนไว้หมดแล้ว”

“อยากทำอะไรก็ทำ ผมไม่ได้อยู่ในสายตาพ่ออยู่แล้วนี่และผมจะจำไว้เสมอ ว่ายัยกาฝากเป็นตัวต้นเหตุของเรื่องพวกนี้” ภาคินทร์พูดประโยคสุดท้ายก่อนจะสาวเท้าเดินกลับไปที่รถแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว

“โธ่เว้ย!!” ชายหนุ่มตะโกนเสียงดังภายในรถคันหรู ระหว่างทางภาคินทร์โทรหาเพื่อนสาวคนสนิท

(ว่าไงคินทร์) โยธิตาเอ่ยถามคนปลายสายทันที

“คินทร์ขอไปหาโยที่คอนโดได้ไหม”

(ได้สิ...)

ภาคินทร์เมื่อได้ยินแบบนั้นก็รีบเหยียบคันเร่งทันที

@คอนโดโยธิตา

ภาคินทร์ลงจากรถแล้วรีบเดินขึ้นไปหาโยธิตาในทันที ชายหนุ่มเคาะห้องเมื่อประตูถูกเปิดออกมา ภาคินทร์ก็โผเข้าไปกอดโยธิตาทันทีโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“เป็นไรเหรอคินทร์” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“คินทร์เบื่อ คินทร์ขอกอดโยแบบนี้สักพักได้ไหม”

“ได้สิ คินทร์จะกอดนาน ๆ เลยก็ได้” โยธิตาพูดพร้อมกับใช้มือตบเบา ๆ ที่แผ่นหลังแกร่งของภาคินทร์เพื่อปลอบเพื่อนตัวโต 

ทุกครั้งที่ภาคินทร์มีเรื่องไม่สบายใจเขามักจะมาหาเธอ โยธิตาเป็นเซฟโซนที่ดีที่สุดของเขา ทั้งสองเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น จนตอนนี้เรียนอยู่ปีหนึ่งภาคินทร์ไม่ได้คิดกับโยธิตาแค่เพื่อน แต่เขารักเธอและรักมาตลอด ส่วนโยธิตาเธอรู้ว่าภาคินทร์คิดกับเธอกว่าคำว่าเพื่อน แต่ด้วยความที่เธอไม่อยากเสียเพื่อนดี ๆ ไป เธอเลยต้องพยายามรักษาสถานะเพื่อนไว้ให้นานที่สุดเพราะมันเป็นความสัมพันธ์ที่ดีมากแล้วในตอนนี้

หลังจากที่ทั้งสองกอดปลอบกันอยู่สักพัก โยธิตาก็เอ่ยถามเรื่องราวทั้งหมด ภาคินทร์เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เธอฟัง

“โยว่าคินทร์อย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยนะ มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คินทร์คิดก็ได้”

“โยมองโลกในแง่ดีเกินไป โยไม่เห็นแววตาของเด็กผู้หญิงคนนั้น แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเธอเป็นคนแบบไหน”

“น้องอายุแค่สิบห้าเอง คงไม่มีความคิดที่จะแย่งอะไรไปจากคินทร์หรอก” โยธิตายังคงพยายามหาเหตุผลให้เพื่อนตัวโตไม่คิดมาก

“ไม่คิดเหรอ ไม่คิดแล้วพ่อจะส่งคินทร์ไปเรียนต่างประเทศทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กคนนั้น”

“คุณลุงส่งคินทร์ไปเรียนที่ต่างประเทศ มันก็เป็นผลดีกับคินทร์ไม่ใช่เหรอ”

“ผลดีอะไรแค่อยากจะผลักคินทร์ให้ไปไกล ๆ มากกว่า”

“แล้วคุณลุงจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร” โยธิตาเอ่ยถามเพื่อนตัวโตทันที

“เพื่อจะเอาเด็กคนนั้นมาแทนที่คินทร์ไง”

“มันแทนกันได้เหรอคินทร์ ยังไงคินทร์ก็เป็นลูกแท้ ๆ ของคุณลุง ทุกอย่างที่เป็นของคุณลุงมันก็ต้องเป็นของคินทร์อยู่แล้ว”

“จริงเหรอ? โยก็รู้ว่าที่ผ่านมาพ่อไม่เคยมองคินทร์เป็นลูกด้วยซ้ำ” ภาคินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเมื่อนึกถึงเรื่องเก่า ๆ ที่ผ่านมา

“มันก็เป็นแค่อดีต ตอนนี้คินทร์ต้องพิสูจน์ให้คุณลุงเห็นว่าคินทร์ก็ทำได้และโยก็เชื่อว่าคินทร์ทำได้” โยธิตาพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของเพื่อนตัวโตไว้ ภาคินทร์หลุบมองมือที่กุมมือเขาไว้ ก่อนจะเหลือบมองโยธิตา

“ขอบใจโยมากนะที่อยู่ข้าง ๆ คินทร์มาตลอด คินทร์คิดสภาพตัวเองไม่ออกเลยถ้าไม่มีโย”

“โยจะอยู่ตรงนี้เสมอ คินทร์มองมาเมื่อไหร่ก็จะเห็นโย”

“สัญญากับคินทร์ได้ไหม ระหว่างที่คินทร์ไปเรียนที่ต่างประเทศ อย่าเพิ่งมีใคร อย่าเพิ่งไปรักใคร ให้โอกาสคินทร์สักครั้งจนกว่าคินทร์จะกลับมา” นัยน์ตาคมจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาสวยของเพื่อนสนิท เขากำลังขอร้องเธอในสิ่งที่มันแทบจะเป็นไปไม่ได้ ส่วนโยธิตาก็ได้แต่นิ่งเงียบเพราะเธอไม่สามารถให้สัญญากับเขาได้จริง ๆ

“โยก็รู้ว่าคินทร์คิดกับโยแบบไหน ขอแค่โอกาสให้คินทร์ก็พอ” ภาคินทร์เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวคนสนิทเอาแต่นิ่งเงียบ เขาเลยพยายามขอร้องเธออีกครั้ง

“โยว่าปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตดีกว่านะคินทร์ แต่ทุกครั้งที่คินทร์ไม่สบายใจ คินทร์จะมีโยอยู่ข้าง ๆ เสมอ โยสัญญา” คำตอบของโยธิตาทำให้ภาคินทร์นิ่งไป ทั้งที่เขารู้อยู่แล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่เขาก็อยากจะขอโอกาสจากเธอ ต่อให้เธอปฏิเสธสักกี่ครั้งเขาก็จะพูดมันออกไป

“โยว่าที่เราเป็นอยู่ตอนนี้มันก็ดีมากแล้วนะ โยไม่อยากเสียเพื่อนดี ๆ อย่างคินทร์ไป”

ภาคินทร์ได้แต่นิ่งแล้วเงียบไป เมื่อได้ยินที่โยธิตาพูด ความจริงมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอปฏิเสธเขา แต่มันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็รู้และรู้ทั้งรู้ว่าคำตอบเป็นยังไง แต่ภาคินทร์ก็เลือกที่จะถามมันออกไป

“คินทร์จะค้างที่นี่ไหม โยจะได้เตรียมที่นอนให้” โยธิตาเห็นว่าภาคินทร์เงียบไป เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวคินทร์กลับไปนอนที่บ้านก็ได้”

“แน่ใจนะว่าอยู่คนเดียวได้” โยธิตาเอ่ยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

“คินทร์ก็อยู่คนเดียวมาตั้งนานแล้ว จะอยู่คนเดียวอีกสักครั้งคงไม่เป็นไร” ภาคินทร์พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ไม่ประชดได้ไหมคินทร์ โยเป็นห่วงคินทร์นะ ไม่อยากให้คินทร์ต้องคิดมาก นอนที่นี่แหละเดี๋ยวโยไปเตรียมที่นอนให้” โยธิตาไม่รอคำตอบจากเพื่อนตัวโต หญิงสาวลุกขึ้นไปเตรียมที่นอนให้ทันที โดยมีสายตาของภาคินทร์มองตามหลัง สุดท้ายแล้วชายหนุ่มก็ค้างที่คอนโดของเพื่อนสาวคนสนิท

เช้าวันต่อมา

@บ้านใหญ่

07.00น.

ลียาเปิดประตูห้องออกมา สายตาเหลือบมองไปที่ห้องข้าง ๆ และมันก็ทำให้เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน  ลียามาได้ยินที่ภาคินทร์ทะเลาะกับท่านขจรและได้พูดถึงเธอด้วย มันทำให้เธอรู้สึกผิดกับภาคินทร์ไม่น้อย เธอไม่คิดว่าเขาจะเกลียดเธอมากขนาดนั้น

“ลียาขอโทษนะคะ ลียาไม่ได้คิดจะมาแทนที่หรือแย่งทุกอย่างไปจากพี่เลย” เสียงเล็กเอ่ยออกมาเบา ๆ ด้วยความรู้สึกผิด

“คุณหนู คุณหญิงให้มาตามไปทานมื้อเช้าค่ะ” ลียาที่กำลังอยู่ในความคิดของตัวเองถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อได้ยินที่สาวใช้เรียก

“อ๋อค่ะ”

บนโต๊ะอาหารมื้อเช้าที่มีเพียงคุณหญิงพรเพ็ญกับลียาเท่านั้นเพราะวันนี้ท่านขจรมีประชุม ส่วนภาคินทร์หลังจากที่ออกจากบ้านไปก็ไม่กลับมาเลย

“อาทิตย์หน้าก็ปิดเทอมแล้ว แม่ว่าจะทำเรื่องย้ายโรงเรียนให้หนูไปเลย”

“ลียาเรียนอยู่ที่เดิมก็ได้นะคะ”

“จะขึ้น ม.ปลายแล้ว ก็ต้องเรียนโรงเรียนดี ๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าโรงเรียนที่หนูเรียนอยู่มันจะไม่ดีนะ” คุณหญิงที่กลัวว่าลียาจะเข้าใจผิดเลยรีบบอกเหตุผลออกไปทันที

“หนูเข้าใจค่ะ แต่หนูเรียนอยู่ที่เดิมได้ค่ะ”

“ถ้าหนูสบายใจก็เอาแบบนั้นก็ได้” คุณหญิงไม่อยากทำให้ลียาลำบากใจ เลยต้องยอมไปก่อน

“ทานข้าวค่ะ จะได้ไปโรงเรียนกัน” คุณหญิงยิ้มแล้วบอกกับลียากำลังนั่งทานมื้อเช้าอยู่

“ค่ะ” เด็กสาวตอบกลับมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะทานมื้อเช้าต่อ

ลียาถูกแม่แท้ ๆ เอามาไว้ที่มูลนิธิของคุณหญิงพรเพ็ญ ตั้งแต่เธออายุได้เพียงสองเดือน แม่ของเธอให้เหตุผลว่าไม่สามารถเลี้ยงดูเธอให้มีชีวิตที่ดีได้ เลยตัดสินใจเอามาไว้ที่มูลนิธิ ลียาถูกเลี้ยงดูจากมูลนิธิเป็นอย่างดี จนเธออายุสิบขวบ คุณหญิงพรเพ็ญรู้สึกถูกชะตาเลยรับเธอมาเลี้ยงดูแลเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ด้วยความที่เธอเป็นเด็กดี เรียนเก่ง ทำให้ทุกคนรักและเอ็นดูเธอเป็นอย่างมาก จะมีก็แต่ภาคินทร์ที่มองว่าเธอเป็นคนแปลกหน้า