LOGINShare
ตอนที่6 เปลี่ยนไป
publish date:
2026-04-18 23:58:21ตอนที่6 เปลี่ยนไป
@ห้องทำงานท่านประธานคนใหม่
“แกคิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นหรือไง” ท่านขจรเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับต่อว่าลูกชายที่นั่งอยู่ ภาคินทร์เงยหน้าขึ้นมามองคนเป็นพ่อเล็กน้อย
“ก็ไม่นี่ครับหรือว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่น?” ภาคินทร์เลิกคิ้วย้อนถามคนเป็นพ่อกลับไป
“แกช่วยจริงจังสักเรื่องได้ไหม ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจเอาคนอื่นมาแทน”
“หึ! ใจเย็น ๆ สิครับ ผมก็แค่ไม่อยากให้เครียด” ภาคินทร์ยักไหล่ขึ้นแล้วยิ้มให้คนเป็นพ่ออย่างกวน ๆ
“แกควรจริงจังได้แล้วเพราะหลังจากนี้ไปภายในหนึ่งปี ถ้าการบริหารงานของแก่มันแย่ฉันจะเอาคนอื่นมาแทนจริง ๆ” ท่านขจรชี้ไปที่หน้าของลูกชายเพียงคนเดียว พร้อมกับทำสีหน้าจริงจัง
“ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแทนที่ผมเด็ดขาด”
“ฉันจะคอยดู” ท่านขจรพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นแล้วก็เดินออกไป เมื่อคนเป็นพ่อเดินออกไป ชายหนุ่มก็ถึงกับถอนหายใจ แล้วพิงตัวไปที่เก้าอีก ยกมือขึ้นมานวดขมับด้วยความรู้สึกเครียดเล็กน้อย
“ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาหาผมหน่อย”
แกร็ก!
ประตูถูกเปิดเข้ามาโดยเลขาที่คนเป็นพ่อเป็นคนหามาให้
“คุณภาคินทร์ต้องการอะไรเหรอครับ”
" ผมอยากรู้ว่า ใครขึ้นมาดูแลมูลนิธิแทนแม่ผม" ภาคินทร์เอ่ยถามเลขาที่ยืนอยู่
"คุณลียาครับ"
"หึ! สุดท้ายก็ได้ทุกอย่างของคุณแม่ไปสินะ เก่งดีนี่"
"คุณภาคินทร์มีอะไรให้ผมทำหรือเปล่าครับ"
"คุณช่วยไปแจ้งทางมูลนิธิที ว่าผมจะเป็นคนสนับสนุนทุนให้กับเด็ก ๆ ทั้งหมด"
"รับทราบครับผมจะจัดการให้ทันที" เลขาก้มหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปทำตามที่เจ้านายสั่ง
"เธอได้เจอฉันแน่ ยัยกาฝาก"
@มูลนิธิคุณหญิงพรเพ็ญ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เข้ามาได้ค่ะ” เจ้าของห้องเงยหน้าขึ้นมาบอกคนข้างนอกที่ยืนเคาะประตูห้องทำงานของเธอ
“คุณลียาเอกสารที่เราจะส่งไปของทุนให้เด็ก ๆ เรียบร้อยแล้วนะคะ แพรเอามาให้คุณลียาตรวจดูอีกรอบค่ะ” แพรพลอยยืนเอกสารที่อยู่ในมือให้กับเจ้านาย
“ขอบใจจ้ะ”
“เราขอไปทั้งหมดสิบทีjเหมือนเดิมค่ะ แต่ว่า....” แพรพลอยเงียบไป ทำให้ลียามองด้วยความสงสัย
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” ลียาเอ่ยถามแพรพลอยทันที
“คือว่า..ทางโรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์บอกว่าจะเป็นคนสนับสนุนทุนการศึกษาทั้งหมดค่ะ” คำตอบของแพรพลอยทำให้ ลียาที่นั่งอยู่ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“ทำไมโรงพยาบาลของคุณพ่อถึงมาสนับสนุนทุนการศึกษาของเราได้”
“ทางนั้นเป็นคนเสนอมาเองค่ะ” คำพูดของแพรพลอยยิ่งทำให้ลียาตกใจเข้าไปอีก
ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาดูแลมูลนิธิแทนคุณหญิงพรเพ็ญ ลียาก็ไม่เคยขอทุนสนับสนุนจากโรงพยาบาลของท่านขจรเลยเพราะเธอไม่อยากให้คนอื่นมองว่าที่อยู่ได้ทุกวันนี้เพราะมีโรงพยาบาลค่อยสนับสนุน เธออยากทำทุกอย่างด้วยตัวเองมากกว่า
“แปลกจัง?ปกติคุณพ่อจะไม่เข้ามายุ่งเรื่องนี้” ลียาบ่นพึมพำด้วยความรู้สึกแปลกใจ
“อาจจะเป็นเพราะว่าเปลี่ยนผู้บริหารใหม่หรือเปล่าคะ”
“หมายความว่ายังไงเหรอคะ”
“ก็ตอนนี้ทางโรงพยาบาลได้เปลี่ยนผู้บริหารใหม่แล้วค่ะ เป็นคุณภาคินทร์ลูกชายคนเดียวของท่านขจร คุณลียาไม่ทราบเรื่องนี้เหรอคะ”
ลียาได้ยินที่แพรพลอยบอกหญิงสาวถึงกับนิ่งไป หัวใจดวงน้อยค่อย ๆ เต้นแรงขึ้นมาเมื่อได้ยินชื่อภาคินทร์ พี่ชายที่เธอไม่เคยได้เจอหน้าเขาเลยตลอดสิบปี จะเจอก็แต่ในโซเชียลที่เธอแอบติดตามเขาอยู่เงียบ ๆ
“ไม่รู้เลยค่ะ” ลียาที่ยังอยู่ในความคิดของตัวเองตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“คุณลียาเป็นไรหรือเปล่าคะ แพรเห็นเหม่อ ๆ ไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
“ไม่มีอะไรค่ะ คุณแพรไปทำงานต่อได้เลยค่ะ เดี๋ยวลียาจัดการเรื่องนี้เอง”
“งั้นแพรไปก่อนนะคะ คุณลียามีอะไรเรียกแพรได้ตลอดเวลานะคะ”
“ขอบคุณนะคะ” ลียายิ้มแล้วตอบกลับไป
สิบปีที่เธอไม่ได้เจอหน้าภาคินทร์ เขายังเกลียดเธออยู่หรือเปล่า แล้วถ้าเขาเจอเธอตอนนี้เขาจะจำเธอได้ไหม คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวของลียาเต็มไปหมดเพราะตั้งแต่ที่ภาคินทร์ไปเรียนต่างประเทศเขาก็ไม่เคยกลับมาเลย ส่วนลียาในช่วงเวลานั้นหญิงสาวก็ตั้งใจเรียน หลังจากที่เธอเรียนจบก็ออกมาจากบ้านใหญ่ทันที เธอไม่ค่อยมีเวลาไปหาคุณหญิงหรือท่านขจรเลย หญิงสาวเลยไม่รู้ว่าภาคินทร์กลับมา ลียาเลยโทรหาคุณหญิงพรเพ็ญเพื่อความแน่ใจ
(ว่ายังไงคะลูกสาว)
“คุณแม่สบายดีนะคะ ขอโทษที่ช่วงนี้ลียาไม่ค่อยได้ไปหา”
(ไม่เป็นไรเลยค่ะแม่เข้าใจ ว่าแต่ทำไมวันนี้ถึงได้โทรหาแม่ได้ล่ะคะ)
“ลียามีเรื่องอยากจะถามคุณแม่ค่ะ”
(มีเรื่องอะไรเหรอคะ)
“พี่ภาคินทร์กลับมาแล้วเหรอคะ” ลียาถามกลับไปอย่างไม่ลังเล
(แม่คิดว่าเรื่องอะไรที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง พี่ภาคินทร์ของหนูกลับมาแล้วค่ะ) คำตอบของคุณหญิงทำให้ลียาเงียบไปสักพัก
(ลียาหนูได้ยินแม่ไหมลูก)
“อ๋อค่ะ..ได้ยินค่ะ”
(แล้วที่หนูถามมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับพี่เขาหรือเปล่าลูก)
“ไม่มีค่ะ ลียาก็แค่อยากรู้เผื่อว่าง ๆ ลียาจะได้ไปหา” หญิงสาวแกล้งพูดออกไป ทั้งที่จริงเธอเองก็คงไม่กล้าไปหาภาคินทร์แน่นอน
(ดีเลยว่าง ๆ ก็แวะไปหาพี่เขาได้นะลูก)
“ค่ะ..งั้นแค่นี้ก่อนนะคะเดี๋ยวลียาจะแวะไปหา ลียารักคุณแม่นะคะ”
(แม่ก็รักหนูนะคะ)
บทสนทนาระหว่างลียากับคุณหญิงจบไป ลียาจ้องมองเอกสารที่อยู่ตรงหน้าแล้วถอนหายใจ ถ้าเรื่องทุนที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของภาคินทร์จริง แล้วเขาจะทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไร
Latest chapter
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 23ปีต่อมาเสียงคลื่นซัดสาดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขับกล่อมให้บรรยากาศบนเกาะส่วนตัวแห่งนี้เงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างแท้จริง เม็ดทรายละเอียดสีขาวนวลราวกับแป้ง สะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนเป็นประกายระยิบระยับ น้ำทะเลสีครามใสไล่เฉดสีเข้มอ่อนอยู่เบื้องหน้าบนผืนทรายนั้น มีภาพของครอบครัวเล็กๆ ที่เปี่ยมสุขปรากฏอยู่…ภาคินทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตลำลองสีขาวที่ปลดกระดุมสองเม็ดบนกับกางเกงขาสั้น เอนหลังพิงเก้าอี้ชายหาด สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าที่กว้างไกล แต่กลับทอดมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดูอย่างสุดซึ้งข้างๆ กันนั้น ลียานั่งอยู่บนผืนผ้าที่ปูไว้บนทราย รอยยิ้มอ่อนโยนไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าของเธอ มือเรียวคอยปัดทรายที่กระเด็นมาโดนขาของสามีเบาๆและตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง คือศูนย์กลางของจักรวาลใบเล็กๆ นี้…"คุณปู! คุณปูอยู่ไหนนน~"เสียงเล็กๆ ใสๆ ของเด็กชาย ภูภูมิ วัยสามขวบดังเจื้อยแจ้ว เด็กน้อยในชุดว่ายน้ำลายฉลามน่ารักกำลังง่วนอยู่กับการใช้พลั่วมือจิ๋วขุดทรายอย่างขะมักเขม้น แก้มกลมๆ ยุ้ยๆ นั้นขึ้นสีแดงระเรื่อจากไอแดดและลมทะเล ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากแม่ไม่มีผิดเ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนพิเศษ1
ตอนพิเศษ12 ปีต่อมาเสียงประตูล็อกดัง คลิก ทิ้งให้ภาคินทร์ยืนอยู่คนเดียวหน้าห้องน้ำ หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึกที่ถูกกระหน่ำ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งความหวังที่ฟูฟ่องและความกังวลที่กัดกิน สองปี… สองปีเต็มที่เขากับลียาเฝ้ารอวันนี้ร่างสูงของภาคินทร์เดินวนไปวนมาหน้าประตูไม้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อ ส่วนอีกข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาพยายามเงี่ยหูฟังเสียงจากด้านใน แต่ได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลแผ่วเบาและเสียงซองพลาสติกที่ถูกฉีกออก ทุกเสียงที่เล็ดลอดออกมาทำให้จินตนาการของเขาเตลิดไปไกล"ลียา… เป็นไงบ้างหนู" เขาตัดสินใจส่งเสียงถามออกไป พยายามคุมโทนเสียงไม่ให้สั่นจนเกินไป แต่ก็ไม่อาจซ่อนความร้อนรนไว้ได้มิด "ไม่ต้องรีบนะเฮียรอได้… รอมาตั้งสองปีแล้ว รออีกหน่อยจะเป็นไรไป"เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงที่อยู่ไม่ไกลจากประตูห้องน้ำ สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตูบานนั้นไม่วางตา ราวกับว่ามันเป็นประตูสู่โชคชะตาของเขาทั้งสองคน ในหัวมีแต่ภาพของขีดสองขีดที่รอคอยมาแสนนานปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงลูกบิดประตูที่หมุนปลดล็อกดัง แกร๊ก อย่างแผ่วเบา แต่สำหรับภาคิน
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่28 ฮันนีมูน (NC+)
ตอนที่28 ฮันนีมูน (NC+)3เดือนต่อมาบนเกาะส่วนตัวของภาคินทร์“เฮียตื่นได้แล้วค่ะ หนูหิวข้าว” ลียาบอกกับคนตัวโตที่นอนกอดเธออยู่ทั้งคืน หลังจากที่เขาจัดหนักจัดเต็มกระแทกเธอจนเกือบถึงเช้าของอีกวัน“ฮือ~เฮียยังไม่อยากตื่นเลยคนดี ขอเฮียนอนกอดอีกสักหน่อยนะครับ”“ไม่ได้หนูหิวข้าว” ลียาเงยหน้ามองคนตัวโตที่กำลังมองเธออยู่เช่นกัน“กินเฮียก่อนไหม” คนเจ้าเล่ห์ยกยิ้มมุมปากแล้วเลื่อนมือขึ้นมาบีบขย้ำอกอวบของคนตัวเล็ก“ฮื้อ~..มะ..ไม่เอาค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ไม่เอาแต่คราง จนของเฮียขึ้นแล้ว” ริมฝีปากหนาเอ่ยชิดริมฝีปากบาง แล้วกดจูบดูดดื่มลงไปทันที หลังจากนั้นมื้อเช้าก็ต้องเลื่อนไปเป็นมื้อกลางวันแทน“ทำอะไรกินเหรอคะหอมจัง” ลียาเข้ามากอดสามีสุดที่รัก ที่กำลังทำอาหารอยู่“ข้าวผัดต้มยำทะเลครับ” ภาคินทร์หันมามองคนตัวเล็กแล้วจูบลงบนผมสวยของเธออย่างแผ่วเบา“เก่งจังทำเป็นด้วย” ลียาเอ่ยชมสามีด้วยความภูมิใจ“ไม่มีอะไรที่เฮียทำไม่ได้” คนหลงตัวเองหันมายักคิ้วใส่คนตัวเล็กที่กอดเขาไว้แน่น“เชื่อค่ะว่าเฮียของหนูเก่งที่สุด เดี๋ยวไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารนะคะ” คนตัวเล็กเอ่ยบอกกับสามี เธอหอมแก้มเขาก่อนจะเ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่27 กลับมาได้ไหม
ตอนที่27 กลับมาได้ไหม@โรงพยาบาลภาคินทร์ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ส่วนลียาหมอให้นอนอยู่ที่ห้องโดยมีพยาบาลค่อยดูแลอย่างใกล้ชิด หน้าห้องผ่าตัดที่มีพายุกับพาริชยืนรออยู่ด้วยความรู้สึกเป็นกังวล“ตายุ ตาริช” เป็นคุณหญิงพรเพ็ญกับท่านขจรที่กำลังเดินมา“คินทร์เป็นไงบ้าง” ท่านขจรเอ่ยถามหลานชายทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้า“กำลังผ่าตัดอยู่ครับ” เป็นพายุที่ตอบกลับ“แล้วหนูลียาล่ะ” คุณหญิงพรเพ็ญถามหาลียาด้วยความเป็นห่วง“หมอให้ทานยาตอนนี้หลับไปแล้วครับ อยู่ที่ห้องพักฟื้น” เป็นพาริชที่ตอบกลับคุณหญิงพรเพ็ญ5 ชั่วโมงผ่านไปการผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ภาคินทร์ถูกส่งตัวไปที่ห้องไอซียูเพราะต้องอยู่ดูอาการอย่างใกล้ชิดเช้าวันต่อมาลียาที่นอนอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ใบหน้าสวยซีดและดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด“ตื่นแล้วเหรอลูก” ลียามองคุณหญิงพรเพ็ญที่นั่งอยู่ข้าง ๆ“คุณแม่เฮียล่ะคะ” ลียาถามหาภาคินทร์ทันที“ตาคินทร์ปลอดภัยดี หนูไม่ต้องเป็นห่วงนะลูก” คุณหญิงยกมือขึ้นมาลูบลงที่ผมสลวยของลียาเบา ๆ“คุณแม่ไม่ได้โกหกลียาใช่ไหมคะ”“ไม่ได้โกหกค่ะ เดี๋ยวแม่จะพาหนูไปหาตาคินทร์เอง แต่ตอนนี้ให้คุณหมอมาตรวจร่างกายก่อน”“ค่ะ” ลียาตอบ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่26 มึงทำเมียกู มึงตาย
ตอนที่26 มึงทำเมียกู มึงตายด้านของภาคินทร์ติง! เสียงแจ้งเตือนข้อความเด่งเข้ามา ภาคินทร์เหลือบมองโทรศัพท์เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้หยิบมันขึ้นมาดูและเสียงข้อความก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกรำคาญ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากลียา ใบหน้าหล่อก็ยิ้มทันที แต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อคนที่ส่งมาไม่ใช่เจ้าของโทรศัพท์ลียา:นี่กูเองตอนนี้น้องสุดที่รักของมึงอยู่กับกูลียา:ส่งรูป (เป็นรูปที่มาร์คถ่ายคู่กับลียา)ภาคินทร์ที่เห็นถึงกับกัดฟันกำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น“ไอ้เหี้ยมึงเล่นผิดคนแล้ว”ติง!ลียา: กูให้เวลามึง หากูให้เจอภายในวันนี้ ถ้าไม่อย่างนั้นน้องมึงจะเป็นเมียกู“มึงได้ตายสมใจแน่” ภาคินทร์ลุกขึ้นก่อนจะโทรหาพายุ(เหี้ยอะไรให้มึงโทรหากูวะเนี่ย)“กูมีเรื่องให้มึงช่วยเดี๋ยวกูไปหา เจอกันที่โกดัง”ภาคินทร์เอ่ยบอกกับพายุแค่นั้น ก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป@โกดังภาคินทร์จอดรถแล้วเดินเข้าไปข้างในโกดัง ชายหนุ่มมองไปที่พายุกับพาริชที่ยืนอยู่พร้อมกับลูกน้อง“ไอ้มาร์คมันจับตัวเมียกูไป” ภาคินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อเขานึกถึงหน้าของคนตัวเล็ก“มันคงคิดว่าเราเป็นคนทำ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่25 ทำทุกอย่างให้เธอกลับมา
ตอนที่25 ทำทุกอย่างให้เธอกลับมาสองเดือนต่อมาภาคินทร์นั่งเฝ้าคนตัวเล็กที่หน้าคอนโดทุกเช้า ก่อนที่เธอจะออกไปทำงานและเขายังขับรถตามเธอจนถึงมูลนิธิทุกวัน เหมือนว่าเขากำลังส่งไปเธอทำงาน เสร็จแล้วตัวเองก็กลับไปทำงานต่อ ไม่เพียงแค่นั้นภาคินทร์ยังย้ายเข้ามาอยู่คอนโดเดียวกันกับคนตัวเล็กและเหมาห้องทั้งชั้นเพื่อให้เขาได้อยู่กับเธอแค่สองคน เขาทำแบบนี้ทุกวันอย่างสม่ำเสมอเข้าเดือนที่สองแล้ว คนตัวเล็กก็ยังไม่ยอมใจอ่อน ยิ่งใกล้ถึงวันหมั้นเขาก็ยิ่งต้องง้อคนตัวเล็กมากขึ้น@มูลนิธิ12.00 น.“คุณลียาค่ะคือว่ามื้อกลางวันของวันนี้ คุณภาคินทร์เป็นคนจัดการให้เรียบร้อยแล้วค่ะและยังบอกอีกว่าต่อไปนี้จะเป็นคนสนับสนุนมื้อกลางวันให้เด็ก ๆ เองค่ะ”ลียาที่ได้ยินก็ทำหน้านิ่งเพราะเธอไม่มีอะไรจะพูดถึงคนใจร้าย ภาคินทร์อยากจะทำอะไรก็ปล่อยเขาไป“อีกอย่างคุณภาคินทร์เป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้เด็ก ๆ ไปเที่ยวอาทิตย์หน้าด้วยค่ะ คุณลียาโอเคกับเรื่องนี้ไหมหรือจะให้แพรไปบอกว่าไม่ต้อง”“ไม่เป็นไรค่ะ เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำ คุณแพรไปทำงานได้เลยค่ะ”“ค่ะ” แพรพลอยได้แค่พยักหน้าแล้วเดินออกไป“คิดว่าแค่นี้จะลบล้างทุกอย่างได้เหรอคะ” ล
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่14 บทลงโทษ (NC+)
ตอนที่14 บทลงโทษ (NC+)ภาคินทร์บดขยี้จูบจนพอใจ เขาผละออกจากคนตัวเล็ก ลียาจ้องมองคนตรงหน้าเหมือนกำลังขอร้องให้เขาหยุดแต่ทว่าคนใจร้ายอย่างเขาไปยอมปล่อยเธอไปแน่ ๆ"อย่าคิดว่าฉันจะอ่อนโยนกับเธอ" คนใจร้ายพูดไปด้วย มือหนาก็ทำการปลดกระดุมเสื้อไปด้วย เขาถอดเสื้อผ้าออกแล้วโยนลงพื้น สองร่างเปลือยเปล่าต่อหน้า
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่9 พี่ชายที่แสนดี
ตอนที่9 พี่ชายที่แสนดีเช้าวันต่อมาลียาลืมตาขึ้นมาพร้อมกับขยับตัวด้วยความปวดเมื่อยเพราะเธอนอนเกร็งทั้งคืน เมื่อตื่นเต็มตาเธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนภาคินทร์นอนอยู่ด้วย หญิงสาวรีบหันไปมองคนข้าง ๆ ทันที ลียาถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่ง“ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงเล็กบ่นพึมพำด้วยความสงสัย ก่อนจะดัน
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่8 ครอบครัว
ตอนที่8 ครอบครัว“หึ! แน่ใจแล้วเหรอ? ที่เลือกจะเก่งกับฉันในสภาพแบบนี้” ภาคินทร์ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับก้มลงกระซิบข้างหูของคนตัวเล็ก สายตาคมจ้องมองลียาอีกครั้ง แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างคนร้ายกาจ“ปล่อยค่ะ” ลียาเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ร่างแบบบางพยายามดิ้นให้หลุดจากแขนแกร่งที่โอบกระชับตัวเ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่7 ยินดีต้อนรับ
ตอนที่7 ยินดีต้อนรับ@โรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์ตึกผู้บริหารภาคินทร์พยายามทำงานอย่างหนัก เพื่อให้ตัวเองไม่คิดถึงเพื่อนตัวเล็กแต่ทว่าครืดดดด....โทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่ก็ดังขึ้น สายตาคมเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมา ภาคินทร์ช่างใจเล็กน้อยว่าควรจะรับสายที่โทรเข้ามาไหม แต่สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธคว
You May Also Like
ม่านหมอก
นิยายของเนม108.5K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา373.5K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี109.4K viewsเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C101.7K viewsบ่วงรักรอยบาป [NC-20+]
พลับพลึงดำ123 viewsกามเทพแกล้งรัก
ลูกตุ้มเงิน22 viewsสามีมหาเศรษฐีจอมหวงของฉัน
เคธี่219 viewsลมพาลหวงรัก NC35+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง102 views
