เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่7 ยินดีต้อนรับ
วันที่เผยแพร่:
2026-04-18 23:58:48ตอนที่7 ยินดีต้อนรับ
@โรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์
ตึกผู้บริหาร
ภาคินทร์พยายามทำงานอย่างหนัก เพื่อให้ตัวเองไม่คิดถึงเพื่อนตัวเล็กแต่ทว่า
ครืดดดด....
โทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่ก็ดังขึ้น สายตาคมเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมา ภาคินทร์ช่างใจเล็กน้อยว่าควรจะรับสายที่โทรเข้ามาไหม แต่สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธความรู้สึกตัวเองไม่ได้
“ว่าไงโย”
(โยคิดว่าคินทร์จะไม่รับสายโยซะอีก)
“โยมีอะไรหรือเปล่า”
ภาคินทร์ไม่ได้สนใจที่โยธิตาพูด แต่เขากลับถามเหตุผลที่เธอโทรมาหาเขา
(โยขอไปหาคินทร์ได้ไหม)
“วันนี้คินทร์ไม่ว่างเพิ่งมารับตำแหน่งต่อจากคุณพ่อ งานก็เลยเยอะหน่อย”
ภาคินทร์ตอบกลับคนปลายสายด้วยน้ำเสียงเรียบ ความจริงเขาก็ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น เพียงแต่ว่าตอนนี้เขาไม่สะดวกที่จะเจอกับเพื่อนตัวเล็กจริง ๆ
(ถ้าคินทร์ยุ่งก็ไม่เป็นไร ไว้วันหลังเราค่อยเจอกันก็ได้)
โยธิตาเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ถูกปฏิเสธแต่ก็พอเข้าใจความรู้สึกของภาคินทร์ เธอเลยเลือกที่จะไม่เซ้าซี้
“แค่นี้ก่อนนะ คินทร์มีประชุม” ภาคินทร์ตัดสายทิ้งไปในทันที
หลังจากที่วางสายจากเพื่อนตัวเล็กไปแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่เป็นอันทำงานอีกเลยเพราะเขารู้สึกผิดที่ปฏิเสธไปแบบนั้น
“ขอเวลาคินทร์ทำใจหน่อยนะ แล้วคินทร์จะพยายามกลับมาเป็นเหมือนเดิม” ภาคินทร์เอ่ยพึมพำกับตัวเอง ตอนนี้เขาต้องการเวลาและทบทวนอะไรหลาย ๆ อย่าง ไหนจะเรื่องของน้องสาวนอกไส้อย่างลียาอีก
ทางด้านของโยธิตา
หลังจากที่วางสายจากภาคินทร์ เธอก็นั่งนิ่งไปสักพักแล้วก็ถอนหายใจ
“คุณหมอจะพักทานมื้อเที่ยงก่อนไหมคะ” พยาบาลสาวเปิดประตูเข้ามาเอ่ยถามโยธิตานั่งอยู่ในห้องตรวจ
“หมอยังไม่หิวค่ะ ให้คนไข้คิวต่อไปเข้ามาได้เลยค่ะ” โยธิตาหันไปยิ้มแล้วบอกกับพยาบาลสาวที่ยืนอยู่
โยธิตาทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลของแฟนหนุ่มเพราะโรงพยาบาลของมาร์คได้ให้ทุนการศึกษาเธอจนเรียนจบ ทำให้ช่วงที่เรียนอยู่เธอได้รู้จักกับมาร์คและสุดท้ายเธอก็ตกลงคบกับเขา หญิงสาวไม่ได้บอกเรื่องนี้กับภาคินทร์เพราะกลัวว่าเขาจะเสียใจจนไม่เป็นอันทำอะไร เธอเลยเลือกที่จะรอให้เขาเรียนจบก่อน แต่สุดท้ายภาคินทร์ก็ต้องมารู้เรื่องนี้ด้วยตัวเอง มันเลยทำให้เธอยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีก
16.00น.
ครืดดด...
โทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่ข้าง ๆ สั่นขึ้นมา ทำให้ภาคินทร์ที่นั่งทำงานปรายสายตาไปมอง ก่อนจะรับสายเมื่อรู้ว่าคนโทรมาคือคุณหญิงพรเพ็ญ
“ครับแม่”
(มาทานมื้อค่ำกับแม่หน่อยได้ไหม ลูกชายสุดที่รัก) คุณหญิงทำเสียงอ้อนลูกชายเพียงคนเดียว
“ได้ครับผมก็ว่าจะไปหาแม่เหมือนกัน”
(แม่จะรอนะ เดี๋ยวแม่ไปเตรียมมื้อค่ำก่อน แล้วเจอกันนะคะลูกชาย)
“ครับ” ประธานหนุ่มตอบกลับก่อนจะวางสายจากคนเป็นแม่แล้วกลับมาทำงานต่อ
@ บ้านใหญ่
ลียาเดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ ที่เธอเคยอยู่หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
“ลียา” เสียงเรียกคุ้นเคยของใครบางคน ทำให้เธอต้องหันกลับไปยิ้มแล้วรีบเดินเข้าไปสวมกอดด้วยความคิดถึง
“คิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ”
“แม่ก็คิดถึงหนู” คุณหญิงกอดตอบแล้วยิ้ม
“ทำไมมาเร็วจัง แม่ยังเตรียมอะไรไม่เสร็จเลย”
“เดี๋ยวมื้อนี้ลียาจะมาเป็นลูกมือให้คุณแม่เองค่ะ” ร่างแบบบางผละกอดจากคุณหญิงแล้วยิ้ม
“ดีเลยค่ะ งั้นเราเข้าไปในครัวกันดีกว่า”
18.00น.
เสียงรถคันหรูขับเข้ามาจอดภายในบ้านหลังใหญ่ ภาคินทร์เดินเข้ามาภายในบ้านด้วยสีหน้าที่ดูเรียบนิ่ง สายตาคมปรายตามองดูรอบ ๆ บ้าน แต่ก็ไม่เห็นมีใคร ชายหนุ่มเลยเดินตรงไปที่ห้องครัวเพราะคิดว่าคนเป็นแม่น่าจะอยู่ในนั้น ใบหน้าหล่อฉีกยิ้มทันทีเมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่ยืนหันหลังเตรียมมื้อค่ำอยู่
หมับ!
แขนแกร่งสวมกอดคนตรงหน้าจากด้านหลัง เกยคางไว้ที่ไหล่เล็กจมูกโด่งสัมผัสข้างแก้มอย่างตั้งใจ
“คิดถึงแม่จัง” ภาคินทร์เอ่ยเสียงต่ำกอดกระชับร่างแบบบางที่อยู่ตรงหน้าด้วยความคิดถึง จมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้ม
“ไม่คิดถึงผมเหรอครับ ทำไมยืนนิ่งขนาดนี้” ชายหนุ่มเอ่ยถามคนที่อยู่ในโอบแขนด้วยความสงสัย แต่ความสงสัยนั้นก็หายไปเมื่อ....
“ตาคินทร์มาตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงเรียกของคุณหญิงพรเพ็ญที่กำลังเดินตรงเข้ามาที่ครัวทำให้ภาคินทร์ตกใจไม่น้อย รีบผละกอดออกมาทันทีแล้วจับแขนของคนที่อยู่ตรงหน้าให้หันมาที่เขา
“เธอเป็นใคร?” ภาคินทร์ขมวดคิ้วถามหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าทันที
“ลียายังไม่เสร็จอีกเหรอลูก” ยังไม่ทันที่ภาคินทร์จะได้คำตอบจากหญิงสาวตรงหน้า เสียงคุณหญิงพรเพ็ญที่เดินเข้ามาในครัวก็พูดขึ้นมาเสียก่อน ทำให้ภาคินทร์รู้ทันทีว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าของเขาตอนนี้เป็นใคร สายตาคมเข้มจ้องมองลียาแบบไม่ละสายตา
เด็กสาวใส่แว่นหนาเตอะ จัดฟันเมื่อสิบปีก่อนได้หายไปแล้ว เหลือเพียงหญิงสาวหน้าตาสวยหวาน รูปร่างที่ดูสมส่วนริมฝีปากบางอมชมพู ใบหน้าที่ไม่ต้องเติมแต่งอะไรมากมายแต่กลับดึงความสนใจจากภาคินทร์ได้เป็นอย่างดี ทุกอย่างเปลี่ยนไปมาก ภาคินทร์ยอมรับว่าลียาที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาตอนนี้ เธอสวยมาก สวยจนเขาละสายตาไปจากเธอไม่ได้เลยจริง ๆ
“ตาคินทร์จะจ้องน้องอีกนานไหม” คุณหญิงเอ่ยแซวลูกชายแล้วยิ้ม ทำให้ภาคินทร์ที่ได้ยินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะละสายตาจากลียา แล้วหันไปมองคนเป็นแม่
“ครับแม่”
“แม่ถามว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“เมื่อกี้ครับ”
“แล้วทำไมมาอยู่ในครัว”
“ผมคิดว่าแม่อยู่ในนี้” ภาคินทร์กลายเป็นคนถามคำตอบคำไปในทันที ลียาทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเองเอาซะเลย
“ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงมาทานข้าว หนูลียาก็เหมือนกัน” คุณหญิงบอกกับลูกชายพร้อมกับบอกลียาที่ยืนอยู่ด้วย
“ครับ” ภาคินทร์เอ่ยแค่นั้นแล้วรีบสาวเท้าเดินออกไปทันที คุณหญิงมองตามหลังลูกชายแล้วยิ้ม
“เอ้า!นี่ก็ยืนนิ่งอีกคน ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวทางนี้แม่จัดการต่อเองค่ะ”
“ค่ะ” ลียาก้มหน้าเล็กน้อยถอดผ้ากันเปื้อนที่ใส่อยู่ แล้วเดินออกไปทันที หญิงสาวเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน เธอเหลือบไปมองห้องข้าง ๆ เล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องตัวเอง นานแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาแต่ทุกอย่างภายในห้องยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ร่างแบบบางเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วรีบจัดการธุระส่วนตัว
ยี่สิบนาทีผ่านไป
ร่างแบบบางที่มีเพียงผ้าขนหนูพันไว้ เดินออกมาจากห้องน้ำ ลียากำลังจะเดินไปที่ห้องแต่งตัวแต่ทว่า
"โตขึ้นเยอะนี่ โดยเฉพาะ..ตรงนั้น" เสียงเข้มของใครบางคนทำให้เจ้าของห้องตกใจไม่น้อย ลียามีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่กระโจมอกอวบไว้ ตกใจมองตามสายตาคมของภาคินทร์ที่จ้องมองมาที่หน้าอกของเธอ
"เข้ามาในห้องลียาได้ยังไงคะ" ลียาเบิกตากว้างถามกลับด้วยความสงสัย มือเล็กกระชับผ้าขนหนูเอาไว้แน่น
"ห้องเธอไม่ได้ล็อก ก็คิดว่าอ่อยฉันซะอีก"
คนหน้าด้านตอบหน้านิ่ง เหมือนไม่ได้รู้สึกกับสิ่งที่ทำอยู่
"ไม่มีมารยาท" ลียาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ
"เธอว่าใคร?" ร่างแกร่งสาวเท้าเดินตรงมาที่คนตัวเล็กทันที มือใหญ่บีบแขนของหญิงสาวตรงหน้าพร้อมกระตุกเล็กน้อย ทำให้ร่างแบบบางกระทบเข้ากับอกแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัว ลียาเงยหน้ามองด้วยความตกใจ
“ฉันถาม!!ว่าเธอว่าใคร” ใบหน้าคมคายก้มลงเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมวาวโรจน์จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าสวยของหญิงสาวตรงหน้าอย่างคาดโทษ
“ก็คนที่เข้ามาในห้องของคนอื่น โดยที่เจ้าของห้องเขาไม่อนุญาตไงคะ” ลียาเอ่ยพร้อมกับจ้องมองคนตัวสูง เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติทั้งที่ในใจสั่นไปหมด
“หึ! แน่ใจแล้วเหรอ? ที่เลือกจะเก่งกับฉันในสภาพแบบนี้” ภาคินทร์ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับก้มลงกระซิบข้างหูของคนตัวเล็ก สายตาคมกลับมาจ้องมองลียาอีกครั้งแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างคนร้ายกาจ
บทล่าสุด
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 23ปีต่อมาเสียงคลื่นซัดสาดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขับกล่อมให้บรรยากาศบนเกาะส่วนตัวแห่งนี้เงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างแท้จริง เม็ดทรายละเอียดสีขาวนวลราวกับแป้ง สะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนเป็นประกายระยิบระยับ น้ำทะเลสีครามใสไล่เฉดสีเข้มอ่อนอยู่เบื้องหน้าบนผืนทรายนั้น มีภาพของครอบครัวเล็กๆ ที่เปี่ยมสุขปรากฏอยู่…ภาคินทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตลำลองสีขาวที่ปลดกระดุมสองเม็ดบนกับกางเกงขาสั้น เอนหลังพิงเก้าอี้ชายหาด สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าที่กว้างไกล แต่กลับทอดมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดูอย่างสุดซึ้งข้างๆ กันนั้น ลียานั่งอยู่บนผืนผ้าที่ปูไว้บนทราย รอยยิ้มอ่อนโยนไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าของเธอ มือเรียวคอยปัดทรายที่กระเด็นมาโดนขาของสามีเบาๆและตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง คือศูนย์กลางของจักรวาลใบเล็กๆ นี้…"คุณปู! คุณปูอยู่ไหนนน~"เสียงเล็กๆ ใสๆ ของเด็กชาย ภูภูมิ วัยสามขวบดังเจื้อยแจ้ว เด็กน้อยในชุดว่ายน้ำลายฉลามน่ารักกำลังง่วนอยู่กับการใช้พลั่วมือจิ๋วขุดทรายอย่างขะมักเขม้น แก้มกลมๆ ยุ้ยๆ นั้นขึ้นสีแดงระเรื่อจากไอแดดและลมทะเล ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากแม่ไม่มีผิดเ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนพิเศษ1
ตอนพิเศษ12 ปีต่อมาเสียงประตูล็อกดัง คลิก ทิ้งให้ภาคินทร์ยืนอยู่คนเดียวหน้าห้องน้ำ หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึกที่ถูกกระหน่ำ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งความหวังที่ฟูฟ่องและความกังวลที่กัดกิน สองปี… สองปีเต็มที่เขากับลียาเฝ้ารอวันนี้ร่างสูงของภาคินทร์เดินวนไปวนมาหน้าประตูไม้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อ ส่วนอีกข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาพยายามเงี่ยหูฟังเสียงจากด้านใน แต่ได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลแผ่วเบาและเสียงซองพลาสติกที่ถูกฉีกออก ทุกเสียงที่เล็ดลอดออกมาทำให้จินตนาการของเขาเตลิดไปไกล"ลียา… เป็นไงบ้างหนู" เขาตัดสินใจส่งเสียงถามออกไป พยายามคุมโทนเสียงไม่ให้สั่นจนเกินไป แต่ก็ไม่อาจซ่อนความร้อนรนไว้ได้มิด "ไม่ต้องรีบนะเฮียรอได้… รอมาตั้งสองปีแล้ว รออีกหน่อยจะเป็นไรไป"เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงที่อยู่ไม่ไกลจากประตูห้องน้ำ สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตูบานนั้นไม่วางตา ราวกับว่ามันเป็นประตูสู่โชคชะตาของเขาทั้งสองคน ในหัวมีแต่ภาพของขีดสองขีดที่รอคอยมาแสนนานปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงลูกบิดประตูที่หมุนปลดล็อกดัง แกร๊ก อย่างแผ่วเบา แต่สำหรับภาคิน
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่28 ฮันนีมูน (NC+)
ตอนที่28 ฮันนีมูน (NC+)3เดือนต่อมาบนเกาะส่วนตัวของภาคินทร์“เฮียตื่นได้แล้วค่ะ หนูหิวข้าว” ลียาบอกกับคนตัวโตที่นอนกอดเธออยู่ทั้งคืน หลังจากที่เขาจัดหนักจัดเต็มกระแทกเธอจนเกือบถึงเช้าของอีกวัน“ฮือ~เฮียยังไม่อยากตื่นเลยคนดี ขอเฮียนอนกอดอีกสักหน่อยนะครับ”“ไม่ได้หนูหิวข้าว” ลียาเงยหน้ามองคนตัวโตที่กำลังมองเธออยู่เช่นกัน“กินเฮียก่อนไหม” คนเจ้าเล่ห์ยกยิ้มมุมปากแล้วเลื่อนมือขึ้นมาบีบขย้ำอกอวบของคนตัวเล็ก“ฮื้อ~..มะ..ไม่เอาค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ไม่เอาแต่คราง จนของเฮียขึ้นแล้ว” ริมฝีปากหนาเอ่ยชิดริมฝีปากบาง แล้วกดจูบดูดดื่มลงไปทันที หลังจากนั้นมื้อเช้าก็ต้องเลื่อนไปเป็นมื้อกลางวันแทน“ทำอะไรกินเหรอคะหอมจัง” ลียาเข้ามากอดสามีสุดที่รัก ที่กำลังทำอาหารอยู่“ข้าวผัดต้มยำทะเลครับ” ภาคินทร์หันมามองคนตัวเล็กแล้วจูบลงบนผมสวยของเธออย่างแผ่วเบา“เก่งจังทำเป็นด้วย” ลียาเอ่ยชมสามีด้วยความภูมิใจ“ไม่มีอะไรที่เฮียทำไม่ได้” คนหลงตัวเองหันมายักคิ้วใส่คนตัวเล็กที่กอดเขาไว้แน่น“เชื่อค่ะว่าเฮียของหนูเก่งที่สุด เดี๋ยวไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารนะคะ” คนตัวเล็กเอ่ยบอกกับสามี เธอหอมแก้มเขาก่อนจะเ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่27 กลับมาได้ไหม
ตอนที่27 กลับมาได้ไหม@โรงพยาบาลภาคินทร์ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ส่วนลียาหมอให้นอนอยู่ที่ห้องโดยมีพยาบาลค่อยดูแลอย่างใกล้ชิด หน้าห้องผ่าตัดที่มีพายุกับพาริชยืนรออยู่ด้วยความรู้สึกเป็นกังวล“ตายุ ตาริช” เป็นคุณหญิงพรเพ็ญกับท่านขจรที่กำลังเดินมา“คินทร์เป็นไงบ้าง” ท่านขจรเอ่ยถามหลานชายทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้า“กำลังผ่าตัดอยู่ครับ” เป็นพายุที่ตอบกลับ“แล้วหนูลียาล่ะ” คุณหญิงพรเพ็ญถามหาลียาด้วยความเป็นห่วง“หมอให้ทานยาตอนนี้หลับไปแล้วครับ อยู่ที่ห้องพักฟื้น” เป็นพาริชที่ตอบกลับคุณหญิงพรเพ็ญ5 ชั่วโมงผ่านไปการผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ภาคินทร์ถูกส่งตัวไปที่ห้องไอซียูเพราะต้องอยู่ดูอาการอย่างใกล้ชิดเช้าวันต่อมาลียาที่นอนอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ใบหน้าสวยซีดและดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด“ตื่นแล้วเหรอลูก” ลียามองคุณหญิงพรเพ็ญที่นั่งอยู่ข้าง ๆ“คุณแม่เฮียล่ะคะ” ลียาถามหาภาคินทร์ทันที“ตาคินทร์ปลอดภัยดี หนูไม่ต้องเป็นห่วงนะลูก” คุณหญิงยกมือขึ้นมาลูบลงที่ผมสลวยของลียาเบา ๆ“คุณแม่ไม่ได้โกหกลียาใช่ไหมคะ”“ไม่ได้โกหกค่ะ เดี๋ยวแม่จะพาหนูไปหาตาคินทร์เอง แต่ตอนนี้ให้คุณหมอมาตรวจร่างกายก่อน”“ค่ะ” ลียาตอบ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่26 มึงทำเมียกู มึงตาย
ตอนที่26 มึงทำเมียกู มึงตายด้านของภาคินทร์ติง! เสียงแจ้งเตือนข้อความเด่งเข้ามา ภาคินทร์เหลือบมองโทรศัพท์เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้หยิบมันขึ้นมาดูและเสียงข้อความก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกรำคาญ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากลียา ใบหน้าหล่อก็ยิ้มทันที แต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อคนที่ส่งมาไม่ใช่เจ้าของโทรศัพท์ลียา:นี่กูเองตอนนี้น้องสุดที่รักของมึงอยู่กับกูลียา:ส่งรูป (เป็นรูปที่มาร์คถ่ายคู่กับลียา)ภาคินทร์ที่เห็นถึงกับกัดฟันกำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น“ไอ้เหี้ยมึงเล่นผิดคนแล้ว”ติง!ลียา: กูให้เวลามึง หากูให้เจอภายในวันนี้ ถ้าไม่อย่างนั้นน้องมึงจะเป็นเมียกู“มึงได้ตายสมใจแน่” ภาคินทร์ลุกขึ้นก่อนจะโทรหาพายุ(เหี้ยอะไรให้มึงโทรหากูวะเนี่ย)“กูมีเรื่องให้มึงช่วยเดี๋ยวกูไปหา เจอกันที่โกดัง”ภาคินทร์เอ่ยบอกกับพายุแค่นั้น ก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป@โกดังภาคินทร์จอดรถแล้วเดินเข้าไปข้างในโกดัง ชายหนุ่มมองไปที่พายุกับพาริชที่ยืนอยู่พร้อมกับลูกน้อง“ไอ้มาร์คมันจับตัวเมียกูไป” ภาคินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อเขานึกถึงหน้าของคนตัวเล็ก“มันคงคิดว่าเราเป็นคนทำ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่25 ทำทุกอย่างให้เธอกลับมา
ตอนที่25 ทำทุกอย่างให้เธอกลับมาสองเดือนต่อมาภาคินทร์นั่งเฝ้าคนตัวเล็กที่หน้าคอนโดทุกเช้า ก่อนที่เธอจะออกไปทำงานและเขายังขับรถตามเธอจนถึงมูลนิธิทุกวัน เหมือนว่าเขากำลังส่งไปเธอทำงาน เสร็จแล้วตัวเองก็กลับไปทำงานต่อ ไม่เพียงแค่นั้นภาคินทร์ยังย้ายเข้ามาอยู่คอนโดเดียวกันกับคนตัวเล็กและเหมาห้องทั้งชั้นเพื่อให้เขาได้อยู่กับเธอแค่สองคน เขาทำแบบนี้ทุกวันอย่างสม่ำเสมอเข้าเดือนที่สองแล้ว คนตัวเล็กก็ยังไม่ยอมใจอ่อน ยิ่งใกล้ถึงวันหมั้นเขาก็ยิ่งต้องง้อคนตัวเล็กมากขึ้น@มูลนิธิ12.00 น.“คุณลียาค่ะคือว่ามื้อกลางวันของวันนี้ คุณภาคินทร์เป็นคนจัดการให้เรียบร้อยแล้วค่ะและยังบอกอีกว่าต่อไปนี้จะเป็นคนสนับสนุนมื้อกลางวันให้เด็ก ๆ เองค่ะ”ลียาที่ได้ยินก็ทำหน้านิ่งเพราะเธอไม่มีอะไรจะพูดถึงคนใจร้าย ภาคินทร์อยากจะทำอะไรก็ปล่อยเขาไป“อีกอย่างคุณภาคินทร์เป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้เด็ก ๆ ไปเที่ยวอาทิตย์หน้าด้วยค่ะ คุณลียาโอเคกับเรื่องนี้ไหมหรือจะให้แพรไปบอกว่าไม่ต้อง”“ไม่เป็นไรค่ะ เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำ คุณแพรไปทำงานได้เลยค่ะ”“ค่ะ” แพรพลอยได้แค่พยักหน้าแล้วเดินออกไป“คิดว่าแค่นี้จะลบล้างทุกอย่างได้เหรอคะ” ล
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่9 พี่ชายที่แสนดี
ตอนที่9 พี่ชายที่แสนดีเช้าวันต่อมาลียาลืมตาขึ้นมาพร้อมกับขยับตัวด้วยความปวดเมื่อยเพราะเธอนอนเกร็งทั้งคืน เมื่อตื่นเต็มตาเธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนภาคินทร์นอนอยู่ด้วย หญิงสาวรีบหันไปมองคนข้าง ๆ ทันที ลียาถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่ง“ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงเล็กบ่นพึมพำด้วยความสงสัย ก่อนจะดัน
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่8 ครอบครัว
ตอนที่8 ครอบครัว“หึ! แน่ใจแล้วเหรอ? ที่เลือกจะเก่งกับฉันในสภาพแบบนี้” ภาคินทร์ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับก้มลงกระซิบข้างหูของคนตัวเล็ก สายตาคมจ้องมองลียาอีกครั้ง แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างคนร้ายกาจ“ปล่อยค่ะ” ลียาเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ร่างแบบบางพยายามดิ้นให้หลุดจากแขนแกร่งที่โอบกระชับตัวเ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่6 เปลี่ยนไป
ตอนที่6 เปลี่ยนไป@ห้องทำงานท่านประธานคนใหม่“แกคิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นหรือไง” ท่านขจรเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับต่อว่าลูกชายที่นั่งอยู่ ภาคินทร์เงยหน้าขึ้นมามองคนเป็นพ่อเล็กน้อย“ก็ไม่นี่ครับหรือว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่น?” ภาคินทร์เลิกคิ้วย้อนถามคนเป็นพ่อกลับไป“แกช่วยจริงจังสักเรื่องได้ไหม ก่อนท
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่5 ประธานคนใหม่
ตอนที่5 ประธานคนใหม่@ผับxxx22.00น.บรรยากาศในผับที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงเพลง ภาคินทร์ที่นั่งอยู่ตรงบาร์กำลังกระดกวิสกี้รสขมเข้าปากปึก! แก้ววิสกี้กระทบลงบนบาร์เสียงดัง บ่งบอกว่าคนที่ดื่มมันเข้าไปกำลังอยู่ในอาการมึน สายตาคมเผลอเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ภาคินทร์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ ห
