ตอนที่9 พี่ชายที่แสนดี

ตอนที่9 พี่ชายที่แสนดี

เช้าวันต่อมา

ลียาลืมตาขึ้นมาพร้อมกับขยับตัวด้วยความปวดเมื่อยเพราะเธอนอนเกร็งทั้งคืน เมื่อตื่นเต็มตาเธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนภาคินทร์นอนอยู่ด้วย หญิงสาวรีบหันไปมองคนข้าง ๆ ทันที ลียาถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่ง

“ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงเล็กบ่นพึมพำด้วยความสงสัย ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

ผ่านไปสักพัก

ร่างแบบบางเดินออกมาจากห้องน้ำตรงไปที่ห้องแต่งตัว ใช้เวลาไม่นานลียาก็จัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย หญิงสาวเดินลงมาข้างล่าง

“ตื่นแล้วเหรอคะมาทานมื้อเช้าก่อนลูก” เป็นคุณหญิงที่เอ่ยทักคนตัวเล็กที่กำลังเดินลงมา

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ลียามีประชุมช่วงเช้าค่ะ” ลียายิ้มแล้วตอบกลับไป สายตามองไปรอบ ๆ เผื่อจะเจอกับคนเอาแต่ใจเมื่อคืน

“มองหาใครเหรอลูก” คุณหญิงที่เห็นท่าทางของลียาก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย 

“ปะ..เปล่าค่ะ”

“ตาคินทร์ออกไปเมื่อกี้ นี่ก็อีกคนบอกว่าให้ทานมื้อเช้าก่อนค่อยไปทำงาน” คุณหญิงบ่นพึมพำทำเสียงเศร้า ลียาที่ได้ยินเดินมาที่คุณหญิง

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลียาอยู่ทานมื้อเช้าด้วยก็ได้ค่ะ”

“ไม่ต้องเอาใจแม่ก็ได้นะ เดี๋ยวหนูจะเข้าประชุมสาย”

“ไม่เป็นไรค่ะ ลียายังพอมีเวลาทานมื้อเช้ากับคุณแม่อยู่” คุณหญิงได้ยินแบบนั้นจากใบหน้าที่เศร้า ๆ หันมายิ้มให้ลียาทันทีด้วยความดีใจ

“ขอบคุณนะคะลูกสาวแม่” คุณหญิงหันมายิ้มให้ลียา ก่อนที่ทั้งสองจะนั่งทานมื้อเช้าด้วยกัน

ทางด้านของภาคินทร์

“สิบโมงคุณภาคินทร์มีประชุมที่มูลนิธิ เรื่องทุนการศึกษาของเด็ก ๆ ครับ” เลขาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเอ่ยบอกกับเจ้านายที่กำลังนั่งทำงานด้วยความเคร่งเครียด ภาคินทร์เงยหน้าขึ้นมาแล้วเล็กน้อย มองดูนาฬิกาเครื่องหรูที่อยู่บนข้อมือ บ่งบอกว่าตอนนี้เขามีเวลาแค่หนึ่งชั่วโมง

“ช่วยนัดประชุมฝ่ายจัดซื้ออุปกรณ์การแพทย์ให้ผมด้วย หลังจากผมกลับมาจากประชุมที่มูลนิธิ”

“ครับ” เลขาที่ยืนอยู่ก้มหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปทำตามที่เจ้านายสั่ง

@มูลนิธิคุณหญิงพรเพ็ญ

ลียาเดินเข้ามาที่มูลนิธิด้วยความเร่งรีบ วันนี้ดูเหมือนว่าเธอจะสายเพราะมัวแต่อยู่คุยกับคุณหญิงพรเพ็ญเพลินไปหน่อย

“คุณลียาสวัสดีค่ะ” แพรพลอยที่เห็นเจ้านายเดินมารีบลุกขึ้นทักทายทันที

“สวัสดีค่ะคุณแพร”

“แพรเตรียมเอกสารการประชุมเรียบร้อยแล้วนะคะ”

“ขอบคุณนะคะ” ลียายิ้มแล้วตอบกลับก่อนจะเดินไปที่ห้องทำงาน วันนี้เป็นการประชุมผู้สนับสนุนทุนและข้อตกลงอื่น ๆ

“หวังว่าประชุมเล็ก ๆ แบบนี้ เขาคงไม่มานะ” ลียานั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ บ่นพึมพำถึงภาคินทร์เพราะเธอคิดว่าภาคินทร์น่าจะส่งตัวแทนมาประชุม

10.00น.

@ห้องประชุมมูลนิธิคุณหญิงพรเพ็ญ

ตอนนี้ผู้สนับสนุนนั่งอยู่ในห้องประชุมเรียบร้อยแล้วร่วมถึงลียาด้วย แต่ดูเหมือนว่าภาคินทร์จะยังไม่มา หญิงสาวนั่งรอด้วยความรู้สึกใจเต้น ภาวนาไม่ให้ภาคินทร์มาแต่ทว่า...

แกร็ก!

ประตูห้องประชุมถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาดีที่ไม่ใช่ใครที่ไหน ภาคินทร์เข้ามาให้ห้องประชุมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม สายตาคมจ้องมองไปที่ลียาแล้วเลิกคิ้วหนาใส่เธอเล็กน้อย ลียาเห็นได้แต่ทำหน้านิ่ง ภาคินทร์เดินไปนั่งข้าง ๆ ลียา ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับใครบางคนที่เขาคุ้นหน้าเป็นอย่างดี

“มาครบแล้วลียาขอเริ่มการประชุมเลยนะคะ” ลียาดันตัวลุกขึ้นเอ่ยบอกกับผู้สนับสนุน ไม่เสียเวลาหญิงเริ่มการประชุมในทันที ส่วนภาคินทร์เอาแต่จ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของตัวเองเพราะเขาไม่คิดว่าจะได้เจอมาร์คที่นี่

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

“รายละเอียดทั้งหมดก็มีแค่นี้ ส่วนรายละเอียดต่าง ๆ อยู่ในเอกสารที่ดิฉันให้ไป ท่านไหนมีข้อสงสัยสอบถามเพิ่มเติมได้นะคะ” ลียาเอ่ยบอกกับผู้สนับสนุนที่นั่งอยู่

พรึบ!

ภาคินทร์ที่นั่งอยู่ยกมือขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองที่เขาเป็นตาเดียว

“คุณภาคินทร์มีอะไร สงสัยตรงไหนหรือเปล่าคะ” ลียาถามภาคินทร์ที่นั่งอยู่ทันทีด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เธอทำเหมือนไม่รู้จักเขามาก่อน มันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

“ไม่มีครับแต่จะบอกว่าต่อจากนี้ มูลนิธินี้จะมีแค่โรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์เท่านั้นที่เป็นผู้สนับสนุนทุนให้เด็ก ๆ และจะดูแลทุกอย่างเกี่ยวกับมูลนิธิ คงไม่รบกวนทุกท่านที่นั่งอยู่ในนี้อีก” คำพูดของภาคินทร์ทำให้ผู้สนับสนุนคนอื่นพากันตกใจไม่น้อย

“ไม่ได้นะครับ!!” เป็นเสียงของมาร์คที่เอ่ยขึ้นมา ทำให้ภาคินทร์จ้องเขม็งไปที่มาร์คทันที

“ทำไม?ไม่ได้เหรอครับ” ภาคินทร์เอ่ยเสียงเรียบถามกลับไปทันที

“ทุกคนที่นั่งอยู่ในนี้ สนับสนุนมูลนิธิมาตั้งแต่แรก แล้วอยู่ ๆ คุณที่เพิ่งจะมาทำแบบนี้ มันดูไม่มีมารยาทครับ” มาร์คจ้องเขม็งมาที่ภาคินทร์แล้วตอบกลับไป

“หึ!การที่พี่ชายจะสนับสนุนและดูแลมูลนิธิของน้องสาว มันแสดงถึงการไม่มีมารยาทเหรอครับ”

“คุณว่าไงนะ?” มาร์คเลิกคิ้วถามกลับด้วยความสงสัย

“แปลกนะครับพวกคุณสนับสนุนมูลนิธิตั้งนาน แต่ไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นน้องสาวของผม” ภาคินทร์เอ่ยพร้อมกับมองไปที่ลียา เขายกยิ้มให้เธอเล็กน้อย ทุกคนที่อยู่ในที่ประชุมต่างพากันมองมาที่ลียาอีกครั้ง

“คุณเป็นน้องสาวเขาจริงเหรอครับ” เป็นมาร์คที่เอ่ยถามลียา หญิงสาวถอนหายใจเล็กน้อย

“ค่ะ..ฉันเป็นน้องสาวของคุณภาคินทร์เป็นเด็กที่คุณหญิงพรเพ็ญรับเลี้ยงไว้” ลียาตอบกลับทันทีอย่างไม่ลังเล

“ตอนนี้ทุกคนก็รู้เหตุผลของผมแล้ว ขอบคุณนะครับที่ผ่านมาสนับสนุนน้องสาวผมมาเป็นอย่างดี”

“เสียเวลา! ถ้าเป็นอย่างนี้ก็ควรจะขอความสนับสนุนจากโรงพยาบาลของพ่อตัวเองตั้งแต่ทีแรกสิ”

ผู้สนับสนุนท่านหนึ่งลุกขึ้นแล้วบ่นด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเดินออกไป ลียาที่ยืนอยู่รู้สึกตกใจไม่น้อยเธอพยายามเดินเข้าไปบอกเหตุผลแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครฟัง ทุกคนที่นั่งอยู่พากันทยอยออกไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจ แต่คนที่มีความสุขกับเรื่องนี้น่าจะเป็นภาคินทร์

“คุณทำแบบนี้ต้องการอะไร” เป็นมาร์คที่เอ่ยถามภาคินทร์ที่นั่งอยู่

“ผมก็บอกเหตุผลไปแล้ว คุณนี้เข้าใจยากเนอะ”

“คุณรู้ไหม? กว่าลียาจะผ่านจุดนี้มาได้เธอต้องเจอกับอะไรบ้าง” มาร์คเขม็งมองไปที่ภาคินทร์ด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

“ผมไม่รู้และผมก็ไม่อยากรู้ด้วย”

“ท่าทางคนอย่างคุณจะเข้าใจอะไรยาก อธิบายไปก็เสียเปล่า”

“เหรอครับ? ผมก็อย่างรู้เหมือนกันว่าทำไมคุณถึงเดือดร้อนแทนเธอขนาดนี้ หรือจริง ๆ แล้วคุณสองคนเป็นมากกว่าผู้สนับสนุน” ภาคินทร์เลิกคิ้วถามพร้อมกับเหลือบมองไปที่ลียา

“มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ” ลียาเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เธอจ้องมองมาที่ภาคินทร์ด้วยความรู้สึกเคืองกับคำพูดของเขา

"ร้อนตัวกันจัง แค่นี้ก็รู้แล้ว ว่าแต่แฟนคุณรู้หรือเรื่องนี้หรือเปล่าครับ” ภาคินทร์ยิ้มเหลือบมองมาที่มาร์คแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ

“คุณหมายถึงเรื่องอะไร” มาร์คถามกลับไปทันที”

“ก็เรื่องที่คุณกับน้องสาวผมเป็นมากกว่าผู้สนับสนุนทั่วไปไงครับ”

“มันไม่ใช่อยากนั้นนะคะ คุณมาร์คเป็นแค่ผู้สนับสนุนเท่านั้น เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน” ลียารีบเอ่ยขึ้นมาทันทีเพราะเธอกับมาร์คไม่ได้เป็นอะไรกันจริง ๆ

“ผมว่าคุณไม่รู้อะไรเรื่องอะไรก็อย่าพูดดีกว่า” เป็นมาร์คที่เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“ดูร้อนรนกันทั้งสองคนเลยนะ เอาเป็นว่าผมจะเชื่ออย่างนั้นก็แล้วกัน” ภาคินทร์ยักไหล่แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทางที่ดูก็รู้ว่าเขาไม่ได้คิดอย่างที่พูดจริง

“ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะค่ะ”

“ลียาขอโทษคุณมาร์คด้วยนะคะ รบกวนคุณมาร์คมามากพอแล้ว ขอบคุณนะคะ” ลียามองไปที่ภาคินทร์แล้วหันมาบอกกับมาร์คที่ยืนอยู่

“ไม่เป็นไรครับ แต่ถ้ามีเรื่องอะไรบอกผมได้เลยนะครับ” มาร์คพูดเพียงแค่นั้นแล้วก็เดินออกไป ตอนนี้ภายในห้องมีแค่ภาคินทร์กับลียา

“ไม่รู้เรื่องอะไรก็ไม่ควรพูดออกมานะคะ มันบ่งบอกถึงอะไรหลาย ๆ อย่าง” ลียาหันมาต่อว่าภาคินทร์ ชายหนุ่มที่ได้ยินถึงกับลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาที่เธอ

“เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ถึงได้กล้ามาสั่งสอนฉัน"

"เป็นน้องสาวไงคะ"

"ฉันไม่เคยมองเธอเป็นน้อง แต่จะให้เป็นอย่างอื่นก็น่าจะได้" สายตาเย็นชาจ้องมองมาที่คนตัวเล็ก เขาใช้สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

“เราสองคนเป็นอย่างอื่นไม่ได้หรอกค่ะ นอกจากพี่ชายกับน้องสาว”

ลียาเงยหน้าขึ้นจ้องมองคนตัวสูงที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่รู้สึกเกรงกลัวใด ๆ ภาคินทร์ที่ได้ยินแบบนั้นใช้ลิ้นหนาดันกระพุ้งแก้มแล้วยกยิ้มมุมปาก

“หึ! ลองดูไหมล่ะ?” ใบหน้าคมคายก้มลงเอ่ยชิดใบหน้าสวย ทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหน้าของคนตัวเล็ก ทั้งสองจ้องมองกันและกันโดยไม่มีใครยอมใคร