เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่8 ครอบครัว
วันที่เผยแพร่:
2026-04-18 23:59:26ตอนที่8 ครอบครัว
“หึ! แน่ใจแล้วเหรอ? ที่เลือกจะเก่งกับฉันในสภาพแบบนี้” ภาคินทร์ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับก้มลงกระซิบข้างหูของคนตัวเล็ก สายตาคมจ้องมองลียาอีกครั้ง แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างคนร้ายกาจ
“ปล่อยค่ะ” ลียาเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ร่างแบบบางพยายามดิ้นให้หลุดจากแขนแกร่งที่โอบกระชับตัวเธอไว้
“เพิ่งรู้ตัวเหรอ ดิ้นไปก็เท่านั้นแหละ” ภาคินทร์ไม่พูดเปล่าเขากลับแกล้งคนในโอบแขน ด้วยการกอดกระชับร่างเล็กมากกว่าเดิม จนทำให้อกอวบเบียดเข้ากับอกแกร่งของคนเจ้าเล่ห์ ภาคินทร์เห็นสีหน้าตกใจของคนตัวเล็ก มันทำให้เขาอยากแกล้งเธอเข้าไปอีก ใบหน้าหล่อยกยิ้มร้ายกาจทันที
“ปล่อยค่ะ!! ลียาบอกให้ปล่อยไง”
“ขอร้องฉันดี ๆ สิ แล้วฉันจะปล่อย” ภาคินทร์ยื่นข้อตกลงให้คนที่ไม่มีทางเลือกอย่างลียา ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตอย่างคนอารมณ์เสีย
“ปล่อยลียาค่ะ” ลียายังคงเอ่ยเสียงแข็งกลับไป
“นี่คือการขอร้องดี ๆ ของเธอเหรอ” ภาคินทร์เลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าเรียบ ลียาได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับถอนหายใจ หลับตาลงพยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้
“แล้วคุณอยากได้คำขอร้องแบบไหนเหรอคะถึงจะพอใจ”
เรียกกูซะห่างเหินเลยแม่ง!!.....
“คุณ? เธอเรียกฉันว่าคุณเหรอ?”
“ค่ะ..ทำไมเหรอคะ?” ลียาทำหน้านิ่งตอบกลับไป ท่าทางของเธอยิ่งทำให้เขาไม่พอใจเข้าไปอีก
“แต่ก่อนเธอเรียกฉันว่ายังไง”
“มันไม่สำคัญหรอกค่ะ ก็คุณเองไม่ใช่เหรอคะ? ที่พูดว่าไม่มีน้องสาวอย่างฉัน ฉันเรียกว่าคุณก็ถูกแล้วนี่คะ”
“เธอนี่แม่ง!..” ภาคินทร์สบถคำหยาบออกมาอย่างลืมตัว
“พูดไม่เพราะ” ลียาเอ่ยพึมพำอยู่ในลำคอ แต่มันก็พอที่จะทำให้คนเอาแต่ใจได้ยิน
“ฉันให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย ขอร้องฉันดี ๆ พูดกับฉันเพราะ ๆ ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันจะกลืนคำพูดของเธอทุกคำด้วยปากของฉันเอง”
ภาคินทร์กดเสียงต่ำ นัยน์ตาคมจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาสวยกลมโต เหมือนกำลังบอกเธอว่าเขาจะทำมันจริง ๆ ถ้าเธอไม่ทำตามที่เขาบอก ลียาได้ยินแบบนั้นถึงกับเผลอเม้มปากตัวเอง การกระทำของคนตัวเล็กมันดึงดูดสายตาของคนร้ายกาจได้เป็นอย่างดี
เชี่ยเอ๊ย!! น่าจูบฉิบหาย......
“พูดสิ!ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”
คนเอาแต่ใจเอ่ยย้ำอีกครั้ง ลียาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สุดท้ายเธอก็ต้องขอร้องคนตรงหน้าสินะ ลียาถอนหายใจเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองคนตรงหน้านิ่ง มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นมาวางไว้บนอกแกร่ง
“เฮีย~..ช่วยปล่อยลียาไปได้ไหมคะ ลียาขอร้อง”
คนตัวเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับจ้องมองคนตัวสูงอย่างไม่ละสายตา เหมือนว่าเธอกำลังขอร้องเขาอย่างจริงจัง ภาคินทร์หลุบมองมือเล็กที่วางอยู่บนอกแกร่งของตัวเอง แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ
“ได้สิ~ เด็กดี” ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็ก ไม่เพียงแค่นั้นภาคินทร์ยังกดริมฝีปากหนาลงบนต้นคอขาวเนียน ลียายืนนิ่งตกใจเหมือนถูกดึงไปอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ใบหน้าสวยเห่อแดงทันที
“หน้าเธอแดงนะ ยัยกาฝาก” ในตอนนี้ภาคินทร์พูดอะไรเธอก็ไม่ได้ยินทั้งนั้นและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเดินออกไปจากห้องเธอตั้งแต่เมื่อไหร่
ลียากะพริบตาปริบ ๆ มือเล็กยกขึ้นมาสัมผัสต้นคอที่ภาคินทร์ประทับรอยจูบเอาไว้ หัวใจดวงน้อย ๆ เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนจะได้สติ เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“คุณลียามื้อค่ำพร้อมแล้ว คุณหญิงให้มาเรียกค่ะ”
“อ๋อ..ค่ะ เดี๋ยวลียาลงไปค่ะ” หญิงสาวรีบตอบกลับไปทันทีแล้วเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว
บนโต๊ะอาหาร
ลียาเดินมานั่งที่โต๊ะอาหารเป็นคนสุดท้ายเพราะเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทำให้เธอสติหลุดไปสักพัก ร่างแบบบางนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับภาคินทร์ เธอแกล้งไม่มองเขา ใบหน้าสวยก้มลงทันที ภาคินทร์ที่เห็นท่าทางของคนตัวเล็กถึงกับเผลอยิ้มอย่างลืมตัว
“ลียาสบายดีไหมลูก” เสียงอบอุ่นของท่านขจรเอ่ยถามลียาที่นั่งอยู่
“สบายดีค่ะ” หญิงสาวยิ้มแล้วตอบกลับไป
“สบายดีก็ดีแล้ว มาทานข้าวกัน” ท่านขจรพูดแค่นั้น บทสนทนาบนโต๊ะอาหารก็เงียบลง
ผ่านไปสักพัก
มื้อค่ำจบลงไป หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปนอน จะมีก็แต่ภาคินทร์ที่เข้าไปคุยงานกับคนเป็นพ่อ ลียาเดินตรงไปที่ห้องของตัวเอง สายตาเผลอเหลือบไปมองห้องข้าง ๆ
“ชิ! คนนิสัยไม่ดี” เสียงหวานบ่นพึมพำก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องไป
22.00น.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เจ้าของห้องที่กำลังจะทิ้งตัวลงนอนถึงกับถอนหายใจ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตู
"มีอะไรเหรอคะ?" ลียาเอ่ยถามคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัย
"แอร์ห้องฉันมันเสีย ฉันขอนอนห้องเธอได้ไหม" ภาคินทร์ตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
"ถ้าเสียก็เรียกช่างสิคะ"
"ดึกป่านนี้ ใครมันจะมาซ่อมให้หรือเธอจะเข้าไปซ่อมให้ฉัน" ภาคินทร์เลิกคิ้วถามกลับทันที
"ลียาไม่ใช่ช่างค่ะ คงซ่อมให้ไม่ได้"
"ก็ใช่ไงเพราะฉะนั้นคืนนี้ ฉันจะนอนห้องเธอก็แล้วกัน" คนหน้าด้านเอ่ยพร้อมกับแทรกตัวเข้ามาภายในห้อง โดยที่เจ้าของห้องยังไม่อนุญาต ลียาที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจไม่น้อย ด้วยสัญชาตญาณเธอเอื้อมมือไปจับแขนแกร่งไว้ทันที
"ไม่ได้ค่ะ!!"
ภาคินทร์หลุบมองมือเล็กที่จับแขนตัวเองไว้ ก่อนจะกลับมามองหน้าคนตัวเล็กแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก
"ทำไม? เธอกลัวฉันเหรอ"
"ไม่ได้กลัวค่ะ แต่เราไม่ควรนอนด้วยกัน"
"พี่กับน้องนอนด้วยก็ไม่เห็นแปลก เธอว่าไหม?"
ภาคินทร์ก้มลงกระซิบถามคนตัวเล็กในประโยคสุดท้าย ลียาที่ได้ยินถึงกับปล่อยมือที่จับแขนแกร่งไว้ทันที ร่างแบบบางถอยออกมาเล็กน้อย
“งั้นเฮียก็นอนห้องนี้ไป เดี๋ยวลียาไปนอนห้องเฮียเองค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยแค่นั้น เธอกำลังจะหันหลังเดินออกไปแต่ทว่า.....
หมับ!
“อ๊ะ!” ลียาร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเธอถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโต
“แค่จะนอนด้วย ไม่ได้เอากันสักหน่อยทำเป็นเล่นตัว”
“ปล่อยค่ะ! ลียาไม่ได้เล่นตัวแต่เราไม่ควรนอนห้องด้วยกัน”
“ฉันไม่เอาเธอหรอกน่า~อย่าสำคัญตัวผิด ไปนอนได้แล้วฉันง่วง”
ภาคินทร์เอ่ยแค่นั้นแล้วผละกอดจากคนตัวเล็ก เดินตรงไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวลงนอนทันที ลียาขมวดคิ้วกับการกระทำของคนเอาแต่ใจเพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะหน้าด้านได้ขนาดนี้ ลียาถอนหายใจออกมาอย่างคนสิ้นหวัง เธอยืนมองคนที่นอนอยู่บนเตียงของตัวเองสักพัก
“มานอนได้แล้ว เธอจะยืนเป็นผีบ้านผีเรือนอีกนานไหม” คนหน้าด้านเอ่ยทั้งที่ยังหลับตาอยู่อย่างสบายใจ ร่างแบบบางจำใจต้องเดินไปที่เตียงแล้วนอนลงหันหลังให้คนตัวโต เธอหยิบเอาหมอนข้างมากั้นไว้ทันที
“ไม่ต้องกลัว เธอไม่ได้ทำให้ฉันมีอารมณ์ขนาดนั้น” เสียงเข้มบ่นพึมพำก่อนจะเงียบไป ส่วนลียาไม่อยากเถียงกับคนเอาแต่ใจแล้ว หญิงสาวก็ค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าและหลับไปในที่สุด
บทล่าสุด
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 23ปีต่อมาเสียงคลื่นซัดสาดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขับกล่อมให้บรรยากาศบนเกาะส่วนตัวแห่งนี้เงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างแท้จริง เม็ดทรายละเอียดสีขาวนวลราวกับแป้ง สะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนเป็นประกายระยิบระยับ น้ำทะเลสีครามใสไล่เฉดสีเข้มอ่อนอยู่เบื้องหน้าบนผืนทรายนั้น มีภาพของครอบครัวเล็กๆ ที่เปี่ยมสุขปรากฏอยู่…ภาคินทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตลำลองสีขาวที่ปลดกระดุมสองเม็ดบนกับกางเกงขาสั้น เอนหลังพิงเก้าอี้ชายหาด สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าที่กว้างไกล แต่กลับทอดมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดูอย่างสุดซึ้งข้างๆ กันนั้น ลียานั่งอยู่บนผืนผ้าที่ปูไว้บนทราย รอยยิ้มอ่อนโยนไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าของเธอ มือเรียวคอยปัดทรายที่กระเด็นมาโดนขาของสามีเบาๆและตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง คือศูนย์กลางของจักรวาลใบเล็กๆ นี้…"คุณปู! คุณปูอยู่ไหนนน~"เสียงเล็กๆ ใสๆ ของเด็กชาย ภูภูมิ วัยสามขวบดังเจื้อยแจ้ว เด็กน้อยในชุดว่ายน้ำลายฉลามน่ารักกำลังง่วนอยู่กับการใช้พลั่วมือจิ๋วขุดทรายอย่างขะมักเขม้น แก้มกลมๆ ยุ้ยๆ นั้นขึ้นสีแดงระเรื่อจากไอแดดและลมทะเล ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากแม่ไม่มีผิดเ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนพิเศษ1
ตอนพิเศษ12 ปีต่อมาเสียงประตูล็อกดัง คลิก ทิ้งให้ภาคินทร์ยืนอยู่คนเดียวหน้าห้องน้ำ หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึกที่ถูกกระหน่ำ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งความหวังที่ฟูฟ่องและความกังวลที่กัดกิน สองปี… สองปีเต็มที่เขากับลียาเฝ้ารอวันนี้ร่างสูงของภาคินทร์เดินวนไปวนมาหน้าประตูไม้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อ ส่วนอีกข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาพยายามเงี่ยหูฟังเสียงจากด้านใน แต่ได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลแผ่วเบาและเสียงซองพลาสติกที่ถูกฉีกออก ทุกเสียงที่เล็ดลอดออกมาทำให้จินตนาการของเขาเตลิดไปไกล"ลียา… เป็นไงบ้างหนู" เขาตัดสินใจส่งเสียงถามออกไป พยายามคุมโทนเสียงไม่ให้สั่นจนเกินไป แต่ก็ไม่อาจซ่อนความร้อนรนไว้ได้มิด "ไม่ต้องรีบนะเฮียรอได้… รอมาตั้งสองปีแล้ว รออีกหน่อยจะเป็นไรไป"เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงที่อยู่ไม่ไกลจากประตูห้องน้ำ สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตูบานนั้นไม่วางตา ราวกับว่ามันเป็นประตูสู่โชคชะตาของเขาทั้งสองคน ในหัวมีแต่ภาพของขีดสองขีดที่รอคอยมาแสนนานปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงลูกบิดประตูที่หมุนปลดล็อกดัง แกร๊ก อย่างแผ่วเบา แต่สำหรับภาคิน
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่28 ฮันนีมูน (NC+)
ตอนที่28 ฮันนีมูน (NC+)3เดือนต่อมาบนเกาะส่วนตัวของภาคินทร์“เฮียตื่นได้แล้วค่ะ หนูหิวข้าว” ลียาบอกกับคนตัวโตที่นอนกอดเธออยู่ทั้งคืน หลังจากที่เขาจัดหนักจัดเต็มกระแทกเธอจนเกือบถึงเช้าของอีกวัน“ฮือ~เฮียยังไม่อยากตื่นเลยคนดี ขอเฮียนอนกอดอีกสักหน่อยนะครับ”“ไม่ได้หนูหิวข้าว” ลียาเงยหน้ามองคนตัวโตที่กำลังมองเธออยู่เช่นกัน“กินเฮียก่อนไหม” คนเจ้าเล่ห์ยกยิ้มมุมปากแล้วเลื่อนมือขึ้นมาบีบขย้ำอกอวบของคนตัวเล็ก“ฮื้อ~..มะ..ไม่เอาค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ไม่เอาแต่คราง จนของเฮียขึ้นแล้ว” ริมฝีปากหนาเอ่ยชิดริมฝีปากบาง แล้วกดจูบดูดดื่มลงไปทันที หลังจากนั้นมื้อเช้าก็ต้องเลื่อนไปเป็นมื้อกลางวันแทน“ทำอะไรกินเหรอคะหอมจัง” ลียาเข้ามากอดสามีสุดที่รัก ที่กำลังทำอาหารอยู่“ข้าวผัดต้มยำทะเลครับ” ภาคินทร์หันมามองคนตัวเล็กแล้วจูบลงบนผมสวยของเธออย่างแผ่วเบา“เก่งจังทำเป็นด้วย” ลียาเอ่ยชมสามีด้วยความภูมิใจ“ไม่มีอะไรที่เฮียทำไม่ได้” คนหลงตัวเองหันมายักคิ้วใส่คนตัวเล็กที่กอดเขาไว้แน่น“เชื่อค่ะว่าเฮียของหนูเก่งที่สุด เดี๋ยวไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารนะคะ” คนตัวเล็กเอ่ยบอกกับสามี เธอหอมแก้มเขาก่อนจะเ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่27 กลับมาได้ไหม
ตอนที่27 กลับมาได้ไหม@โรงพยาบาลภาคินทร์ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ส่วนลียาหมอให้นอนอยู่ที่ห้องโดยมีพยาบาลค่อยดูแลอย่างใกล้ชิด หน้าห้องผ่าตัดที่มีพายุกับพาริชยืนรออยู่ด้วยความรู้สึกเป็นกังวล“ตายุ ตาริช” เป็นคุณหญิงพรเพ็ญกับท่านขจรที่กำลังเดินมา“คินทร์เป็นไงบ้าง” ท่านขจรเอ่ยถามหลานชายทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้า“กำลังผ่าตัดอยู่ครับ” เป็นพายุที่ตอบกลับ“แล้วหนูลียาล่ะ” คุณหญิงพรเพ็ญถามหาลียาด้วยความเป็นห่วง“หมอให้ทานยาตอนนี้หลับไปแล้วครับ อยู่ที่ห้องพักฟื้น” เป็นพาริชที่ตอบกลับคุณหญิงพรเพ็ญ5 ชั่วโมงผ่านไปการผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ภาคินทร์ถูกส่งตัวไปที่ห้องไอซียูเพราะต้องอยู่ดูอาการอย่างใกล้ชิดเช้าวันต่อมาลียาที่นอนอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ใบหน้าสวยซีดและดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด“ตื่นแล้วเหรอลูก” ลียามองคุณหญิงพรเพ็ญที่นั่งอยู่ข้าง ๆ“คุณแม่เฮียล่ะคะ” ลียาถามหาภาคินทร์ทันที“ตาคินทร์ปลอดภัยดี หนูไม่ต้องเป็นห่วงนะลูก” คุณหญิงยกมือขึ้นมาลูบลงที่ผมสลวยของลียาเบา ๆ“คุณแม่ไม่ได้โกหกลียาใช่ไหมคะ”“ไม่ได้โกหกค่ะ เดี๋ยวแม่จะพาหนูไปหาตาคินทร์เอง แต่ตอนนี้ให้คุณหมอมาตรวจร่างกายก่อน”“ค่ะ” ลียาตอบ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่26 มึงทำเมียกู มึงตาย
ตอนที่26 มึงทำเมียกู มึงตายด้านของภาคินทร์ติง! เสียงแจ้งเตือนข้อความเด่งเข้ามา ภาคินทร์เหลือบมองโทรศัพท์เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้หยิบมันขึ้นมาดูและเสียงข้อความก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกรำคาญ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากลียา ใบหน้าหล่อก็ยิ้มทันที แต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อคนที่ส่งมาไม่ใช่เจ้าของโทรศัพท์ลียา:นี่กูเองตอนนี้น้องสุดที่รักของมึงอยู่กับกูลียา:ส่งรูป (เป็นรูปที่มาร์คถ่ายคู่กับลียา)ภาคินทร์ที่เห็นถึงกับกัดฟันกำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น“ไอ้เหี้ยมึงเล่นผิดคนแล้ว”ติง!ลียา: กูให้เวลามึง หากูให้เจอภายในวันนี้ ถ้าไม่อย่างนั้นน้องมึงจะเป็นเมียกู“มึงได้ตายสมใจแน่” ภาคินทร์ลุกขึ้นก่อนจะโทรหาพายุ(เหี้ยอะไรให้มึงโทรหากูวะเนี่ย)“กูมีเรื่องให้มึงช่วยเดี๋ยวกูไปหา เจอกันที่โกดัง”ภาคินทร์เอ่ยบอกกับพายุแค่นั้น ก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป@โกดังภาคินทร์จอดรถแล้วเดินเข้าไปข้างในโกดัง ชายหนุ่มมองไปที่พายุกับพาริชที่ยืนอยู่พร้อมกับลูกน้อง“ไอ้มาร์คมันจับตัวเมียกูไป” ภาคินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อเขานึกถึงหน้าของคนตัวเล็ก“มันคงคิดว่าเราเป็นคนทำ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่25 ทำทุกอย่างให้เธอกลับมา
ตอนที่25 ทำทุกอย่างให้เธอกลับมาสองเดือนต่อมาภาคินทร์นั่งเฝ้าคนตัวเล็กที่หน้าคอนโดทุกเช้า ก่อนที่เธอจะออกไปทำงานและเขายังขับรถตามเธอจนถึงมูลนิธิทุกวัน เหมือนว่าเขากำลังส่งไปเธอทำงาน เสร็จแล้วตัวเองก็กลับไปทำงานต่อ ไม่เพียงแค่นั้นภาคินทร์ยังย้ายเข้ามาอยู่คอนโดเดียวกันกับคนตัวเล็กและเหมาห้องทั้งชั้นเพื่อให้เขาได้อยู่กับเธอแค่สองคน เขาทำแบบนี้ทุกวันอย่างสม่ำเสมอเข้าเดือนที่สองแล้ว คนตัวเล็กก็ยังไม่ยอมใจอ่อน ยิ่งใกล้ถึงวันหมั้นเขาก็ยิ่งต้องง้อคนตัวเล็กมากขึ้น@มูลนิธิ12.00 น.“คุณลียาค่ะคือว่ามื้อกลางวันของวันนี้ คุณภาคินทร์เป็นคนจัดการให้เรียบร้อยแล้วค่ะและยังบอกอีกว่าต่อไปนี้จะเป็นคนสนับสนุนมื้อกลางวันให้เด็ก ๆ เองค่ะ”ลียาที่ได้ยินก็ทำหน้านิ่งเพราะเธอไม่มีอะไรจะพูดถึงคนใจร้าย ภาคินทร์อยากจะทำอะไรก็ปล่อยเขาไป“อีกอย่างคุณภาคินทร์เป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้เด็ก ๆ ไปเที่ยวอาทิตย์หน้าด้วยค่ะ คุณลียาโอเคกับเรื่องนี้ไหมหรือจะให้แพรไปบอกว่าไม่ต้อง”“ไม่เป็นไรค่ะ เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำ คุณแพรไปทำงานได้เลยค่ะ”“ค่ะ” แพรพลอยได้แค่พยักหน้าแล้วเดินออกไป“คิดว่าแค่นี้จะลบล้างทุกอย่างได้เหรอคะ” ล
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่14 บทลงโทษ (NC+)
ตอนที่14 บทลงโทษ (NC+)ภาคินทร์บดขยี้จูบจนพอใจ เขาผละออกจากคนตัวเล็ก ลียาจ้องมองคนตรงหน้าเหมือนกำลังขอร้องให้เขาหยุดแต่ทว่าคนใจร้ายอย่างเขาไปยอมปล่อยเธอไปแน่ ๆ"อย่าคิดว่าฉันจะอ่อนโยนกับเธอ" คนใจร้ายพูดไปด้วย มือหนาก็ทำการปลดกระดุมเสื้อไปด้วย เขาถอดเสื้อผ้าออกแล้วโยนลงพื้น สองร่างเปลือยเปล่าต่อหน้า
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่9 พี่ชายที่แสนดี
ตอนที่9 พี่ชายที่แสนดีเช้าวันต่อมาลียาลืมตาขึ้นมาพร้อมกับขยับตัวด้วยความปวดเมื่อยเพราะเธอนอนเกร็งทั้งคืน เมื่อตื่นเต็มตาเธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนภาคินทร์นอนอยู่ด้วย หญิงสาวรีบหันไปมองคนข้าง ๆ ทันที ลียาถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่ง“ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงเล็กบ่นพึมพำด้วยความสงสัย ก่อนจะดัน
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่7 ยินดีต้อนรับ
ตอนที่7 ยินดีต้อนรับ@โรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์ตึกผู้บริหารภาคินทร์พยายามทำงานอย่างหนัก เพื่อให้ตัวเองไม่คิดถึงเพื่อนตัวเล็กแต่ทว่าครืดดดด....โทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่ก็ดังขึ้น สายตาคมเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมา ภาคินทร์ช่างใจเล็กน้อยว่าควรจะรับสายที่โทรเข้ามาไหม แต่สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธคว
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่6 เปลี่ยนไป
ตอนที่6 เปลี่ยนไป@ห้องทำงานท่านประธานคนใหม่“แกคิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นหรือไง” ท่านขจรเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับต่อว่าลูกชายที่นั่งอยู่ ภาคินทร์เงยหน้าขึ้นมามองคนเป็นพ่อเล็กน้อย“ก็ไม่นี่ครับหรือว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่น?” ภาคินทร์เลิกคิ้วย้อนถามคนเป็นพ่อกลับไป“แกช่วยจริงจังสักเรื่องได้ไหม ก่อนท
บางทีคุณอาจจะชอบ
พี่เขยจัดหนัก
กาสะลอง87.0K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี109.4K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.2K viewsCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI108.7K viewsสามีมหาเศรษฐีจอมหวงของฉัน
เคธี่218 viewsพี่เลี้ยงซ่อนรัก
กุหลาบดิน18 viewsลุ้นรักสัตวแพทย์พ่อหม้ายลูกติด
หอมกลิ่นอายฝน66 viewsพ่อเลี้ยงขา... หนูแฉะไปหมดแล้ว... ลงโทษหนูสิคะ
Heln120 views
