MasukShare
ตอนที่3 การจากลา
Tanggal publikasi:
2026-04-15 16:36:49ตอนที่3 การจากลา
หนึ่งเดือนต่อมา
@สนามบินxxx
“ฉันจัดการเรื่องที่อยู่และมหา’ลัยให้แกเรียบร้อยแล้ว หวังว่าจะไม่สร้างปัญหาให้ฉันปวดหัวอีก” ท่านขจรบอกกับลูกชายเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ไม่ว่ายังไง พ่อก็มองผมเป็นตัวปัญหาอยู่ดี ความจริงไม่ต้องมาส่งผมก็ได้นะครับ เอาเวลาไปเอาอกเอาใจยัยกาฝากดีกว่า”
“คิดว่าฉันอยากมาส่งแกนักหรือไง ไปคุณหญิงกลับ” ท่านขจรเอ่ยพร้อมกับหันมาบอกภรรยาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ทำไมต้องมาทะเลาะกันด้วยคะ พูดกันดี ๆ ไม่ได้เหรอ” คุณหญิงต่อว่าพ่อลูกที่ยืนอยู่
“ก็ดูลูกสุดที่รักของคุณหญิงสิ จะไม่ให้ผมอารมณ์เสียได้ยังไง ผมไปรอที่รถก่อนก็แล้วกัน” พูดเพียงแค่นั้นคนเป็นพ่อก็เดินออกไปทันที
“ไม่ต้องไปสนใจพ่อเขาหรอก ไปอยู่ที่นั่นก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก กินอาหารที่มีประโยชน์ อย่าลืมโทรหาแม่ด้วยนะ คุณหญิงพรเพ็ญบอกกับลูกชายสุดที่รัก พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างสัมผัสใบหน้าหล่อเหลาของลูกชายเบา ๆ อย่างอบอุ่น ภาคินทร์ยกมือขึ้นมากุมมือคนเป็นแม่ไว้
“ผมรักแม่นะครับ ถึงแล้วผมจะโทรหา”
“แม่ก็รักลูกนะ” คุณหญิงเอ่ยก่อนจะหอมไปที่แก้มของลูกชายสุดที่รัก ภาคินทร์ก้มลงหอมไปที่แก้มของคนเป็นแม่เช่นกัน คุณหญิงกอดลาลูกชายอีกครั้งก่อนจะเดินกลับไปที่รถ ภาคินทร์มองตามหลังของคุณหญิงจนท่านเดินลับสายตาไป
“คินทร์” ระหว่างที่ภาคินทร์กำลังยืนอยู่นั้น เสียงเรียกคุ้นเคยของใครบางคนดังขึ้นมา ทำให้เขาต้องหันไปมอง ใบหน้าหล่อฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เมื่อคนที่กำลังเดินตรงมาที่เขาเป็นโยธิตา
“คิดว่าจะไม่มาแล้ว”
“ทำไมถึงคิดแบบนั้น นี่โยอุตส่าห์หนีเรียนวิชาแรกมาเลยนะเนี่ย”
“ขนาดนั้นเลยเหรอ” ภาคินทร์ยิ้มให้กับคำพูดของเพื่อนตัวเล็ก
“ก็ใช่ไง โยคิดว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว”
“ขอบใจนะที่มาส่ง คินทร์ขอกอดหน่อยได้ไหม” ภาคินทร์ยิ้มพร้อมกับอ้าแขนไปตรงหน้าของโยธิตา หญิงสาวหลุบมองเล็กน้อยแล้วยิ้ม ร่างแบบบางเข้าไปสวมกอดภาคินทร์ทันที
“โยคงคิดถึงคินทร์แย่เลย ต่อไปนี้ใครจะปลอบโยเวลาที่โยร้องไห้ ใครจะอยู่ข้าง ๆ โยในวันที่โยเหงา” โยธิตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แขนเล็กโอบกอดเพื่อนตัวโตไว้แน่น
“คินทร์ไม่ไปก็ได้นะ” มือหนาลูบลงบนกลุ่มผมสวยของโยธิตาเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
“ไม่ได้! ถ้าไม่ไป คินทร์ต้องทะเลาะกับคุณลุงอีกแน่ โยไม่อยากให้เป็นแบบนั้น” โยธิตาผละกอดเล็กน้อย มือสวยทั้งสองข้างยกขึ้นมาโอบประคองใบหน้าหล่อเหลาของคนตัวโตไว้ เธอส่งยิ้มหวานให้เขา นัยน์ตาสวยจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาคม
“ถ้าโยคิดถึงคินทร์ โยก็แค่บินไปหาไม่เห็นจะยากเลย” โยธิตาเอ่ย คำพูดของเธอทำให้คนที่ได้ยินถึงกับยิ้ม มือใหญ่ยกขึ้นมาจับมือเล็กที่วางอยู่บนแก้มของตัวเองแล้วกุมไว้แน่น เหมือนกลัวว่าเจ้าของมือจะหนีไปไหน
“รอคินทร์หน่อยนะ คินทร์จะกลับมาเอาชนะใจโยให้ได้” สายตาคมจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาสวย เพื่อบอกให้เพื่อนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้ารู้ว่าสิ่งที่เขาพูดจริงจังมากแค่ไหน
“โยไม่ให้สัญญาแต่โยจะรอดูความสำเร็จของคินทร์และอยู่ข้าง ๆ คินทร์แบบนี้แหละ" โยธิตาส่งยิ้มให้คนตัวสูง ภาคินทร์ดึงเพื่อนตัวเล็กเข้ามากอดอีกครั้ง
“คินทร์รักโยนะแล้วก็รักมากด้วย” ริมฝีปากหนากระซิบแผ่วเบาข้างหูของเพื่อนตัวเล็ก ส่วนคนที่ถูกสารภาพรักทำได้แค่ยิ้มเท่านั้น
“ไปได้แล้วเดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก” โยธิตาผละกอดแล้วเปลี่ยนเรื่องทันที ภาคินทร์ได้แต่ถอนหายใจกับท่าทางบ่ายเบี่ยงของเพื่อนตัวเล็ก
“งั้นคินทร์ไปแล้วนะ” ภาคินทร์เอ่ยเสียงแผ่วเบาก่อนจะหันหลังเดินออกไป
“ดูแลตัวเองด้วยนะ” โยธิตาเอ่ยตามหลังคนตัวสูง ภาคินทร์ได้ยินถึงกับหันกลับมายิ้มให้แล้วพยักหน้า หญิงสาวโบกมือลาจนลับสายตาไป จากนี้ไปต่างคนก็ต้องแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง แล้วจะกลับมาพบกันใหม่ในวันที่ทั้งสองเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้
“โชคดีนะคินทร์ โยจะอยู่ข้าง ๆ คินทร์ ตรงนี้ไม่ไปไหน” โยธิตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วยิ้มบาง ๆ
ทางด้านของลียา
เด็กสาวนั่งอยู่ในห้องเรียน เธอนั่งมองภาพวาดของภาคินทร์ที่เธอเป็นคนวาดมันเองกับมือและวาดมันออกมาจากใจ ใบหน้าสวยใสสมวัยยิ้มเล็กน้อย มือเล็กลูบไปที่รูปภาพของภาคินทร์
“ลียาขอให้พี่คินทร์เดินทางปลอดภัยนะคะ หลังจากนี้ไปลียาจะตั้งใจเรียนและทำให้พี่ภาคินทร์ยอมรับในตัวของลียาให้ได้ค่ะ ลียาไม่อยากเป็นคนแปลกหน้าสำหรับพี่อีกแล้ว” ลียาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาในประโยคสุดท้าย จากนี้เธอกับภาคินทร์คงไม่ได้เจอหน้ากันไปอีกนาน
2ปีผ่านไป
ภาคินทร์เรียนอย่างหนักแต่ก็ยังมีเวลาโทรหาเพื่อนตัวเล็กอยู่ตลอด ทั้งสองคนคุยกันเกือบทุกวัน บางครั้งโยธิตาก็บินไปหาภาคินทร์ ส่วนภาคินทร์ชายหนุ่มตั้งใจว่าจะไม่กลับจนกว่าจะเรียนจบเพราะตอนนี้เขาไม่อยากเจอหน้าคนเป็นพ่อสักเท่าไหร่ ความสัมพันธ์ของภาคินทร์กับโยธิตาเหมือนกำลังจะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น จนมันทำให้ชายหนุ่มคิดว่าเธอยอมใจอ่อนให้เขาแล้ว
Bab terbaru
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 23ปีต่อมาเสียงคลื่นซัดสาดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขับกล่อมให้บรรยากาศบนเกาะส่วนตัวแห่งนี้เงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างแท้จริง เม็ดทรายละเอียดสีขาวนวลราวกับแป้ง สะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนเป็นประกายระยิบระยับ น้ำทะเลสีครามใสไล่เฉดสีเข้มอ่อนอยู่เบื้องหน้าบนผืนทรายนั้น มีภาพของครอบครัวเล็กๆ ที่เปี่ยมสุขปรากฏอยู่…ภาคินทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตลำลองสีขาวที่ปลดกระดุมสองเม็ดบนกับกางเกงขาสั้น เอนหลังพิงเก้าอี้ชายหาด สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าที่กว้างไกล แต่กลับทอดมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดูอย่างสุดซึ้งข้างๆ กันนั้น ลียานั่งอยู่บนผืนผ้าที่ปูไว้บนทราย รอยยิ้มอ่อนโยนไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าของเธอ มือเรียวคอยปัดทรายที่กระเด็นมาโดนขาของสามีเบาๆและตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง คือศูนย์กลางของจักรวาลใบเล็กๆ นี้…"คุณปู! คุณปูอยู่ไหนนน~"เสียงเล็กๆ ใสๆ ของเด็กชาย ภูภูมิ วัยสามขวบดังเจื้อยแจ้ว เด็กน้อยในชุดว่ายน้ำลายฉลามน่ารักกำลังง่วนอยู่กับการใช้พลั่วมือจิ๋วขุดทรายอย่างขะมักเขม้น แก้มกลมๆ ยุ้ยๆ นั้นขึ้นสีแดงระเรื่อจากไอแดดและลมทะเล ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากแม่ไม่มีผิดเ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนพิเศษ1
ตอนพิเศษ12 ปีต่อมาเสียงประตูล็อกดัง คลิก ทิ้งให้ภาคินทร์ยืนอยู่คนเดียวหน้าห้องน้ำ หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึกที่ถูกกระหน่ำ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งความหวังที่ฟูฟ่องและความกังวลที่กัดกิน สองปี… สองปีเต็มที่เขากับลียาเฝ้ารอวันนี้ร่างสูงของภาคินทร์เดินวนไปวนมาหน้าประตูไม้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อ ส่วนอีกข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาพยายามเงี่ยหูฟังเสียงจากด้านใน แต่ได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลแผ่วเบาและเสียงซองพลาสติกที่ถูกฉีกออก ทุกเสียงที่เล็ดลอดออกมาทำให้จินตนาการของเขาเตลิดไปไกล"ลียา… เป็นไงบ้างหนู" เขาตัดสินใจส่งเสียงถามออกไป พยายามคุมโทนเสียงไม่ให้สั่นจนเกินไป แต่ก็ไม่อาจซ่อนความร้อนรนไว้ได้มิด "ไม่ต้องรีบนะเฮียรอได้… รอมาตั้งสองปีแล้ว รออีกหน่อยจะเป็นไรไป"เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงที่อยู่ไม่ไกลจากประตูห้องน้ำ สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตูบานนั้นไม่วางตา ราวกับว่ามันเป็นประตูสู่โชคชะตาของเขาทั้งสองคน ในหัวมีแต่ภาพของขีดสองขีดที่รอคอยมาแสนนานปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงลูกบิดประตูที่หมุนปลดล็อกดัง แกร๊ก อย่างแผ่วเบา แต่สำหรับภาคิน
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่28 ฮันนีมูน (NC+)
ตอนที่28 ฮันนีมูน (NC+)3เดือนต่อมาบนเกาะส่วนตัวของภาคินทร์“เฮียตื่นได้แล้วค่ะ หนูหิวข้าว” ลียาบอกกับคนตัวโตที่นอนกอดเธออยู่ทั้งคืน หลังจากที่เขาจัดหนักจัดเต็มกระแทกเธอจนเกือบถึงเช้าของอีกวัน“ฮือ~เฮียยังไม่อยากตื่นเลยคนดี ขอเฮียนอนกอดอีกสักหน่อยนะครับ”“ไม่ได้หนูหิวข้าว” ลียาเงยหน้ามองคนตัวโตที่กำลังมองเธออยู่เช่นกัน“กินเฮียก่อนไหม” คนเจ้าเล่ห์ยกยิ้มมุมปากแล้วเลื่อนมือขึ้นมาบีบขย้ำอกอวบของคนตัวเล็ก“ฮื้อ~..มะ..ไม่เอาค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ไม่เอาแต่คราง จนของเฮียขึ้นแล้ว” ริมฝีปากหนาเอ่ยชิดริมฝีปากบาง แล้วกดจูบดูดดื่มลงไปทันที หลังจากนั้นมื้อเช้าก็ต้องเลื่อนไปเป็นมื้อกลางวันแทน“ทำอะไรกินเหรอคะหอมจัง” ลียาเข้ามากอดสามีสุดที่รัก ที่กำลังทำอาหารอยู่“ข้าวผัดต้มยำทะเลครับ” ภาคินทร์หันมามองคนตัวเล็กแล้วจูบลงบนผมสวยของเธออย่างแผ่วเบา“เก่งจังทำเป็นด้วย” ลียาเอ่ยชมสามีด้วยความภูมิใจ“ไม่มีอะไรที่เฮียทำไม่ได้” คนหลงตัวเองหันมายักคิ้วใส่คนตัวเล็กที่กอดเขาไว้แน่น“เชื่อค่ะว่าเฮียของหนูเก่งที่สุด เดี๋ยวไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารนะคะ” คนตัวเล็กเอ่ยบอกกับสามี เธอหอมแก้มเขาก่อนจะเ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่27 กลับมาได้ไหม
ตอนที่27 กลับมาได้ไหม@โรงพยาบาลภาคินทร์ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ส่วนลียาหมอให้นอนอยู่ที่ห้องโดยมีพยาบาลค่อยดูแลอย่างใกล้ชิด หน้าห้องผ่าตัดที่มีพายุกับพาริชยืนรออยู่ด้วยความรู้สึกเป็นกังวล“ตายุ ตาริช” เป็นคุณหญิงพรเพ็ญกับท่านขจรที่กำลังเดินมา“คินทร์เป็นไงบ้าง” ท่านขจรเอ่ยถามหลานชายทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้า“กำลังผ่าตัดอยู่ครับ” เป็นพายุที่ตอบกลับ“แล้วหนูลียาล่ะ” คุณหญิงพรเพ็ญถามหาลียาด้วยความเป็นห่วง“หมอให้ทานยาตอนนี้หลับไปแล้วครับ อยู่ที่ห้องพักฟื้น” เป็นพาริชที่ตอบกลับคุณหญิงพรเพ็ญ5 ชั่วโมงผ่านไปการผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ภาคินทร์ถูกส่งตัวไปที่ห้องไอซียูเพราะต้องอยู่ดูอาการอย่างใกล้ชิดเช้าวันต่อมาลียาที่นอนอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ใบหน้าสวยซีดและดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด“ตื่นแล้วเหรอลูก” ลียามองคุณหญิงพรเพ็ญที่นั่งอยู่ข้าง ๆ“คุณแม่เฮียล่ะคะ” ลียาถามหาภาคินทร์ทันที“ตาคินทร์ปลอดภัยดี หนูไม่ต้องเป็นห่วงนะลูก” คุณหญิงยกมือขึ้นมาลูบลงที่ผมสลวยของลียาเบา ๆ“คุณแม่ไม่ได้โกหกลียาใช่ไหมคะ”“ไม่ได้โกหกค่ะ เดี๋ยวแม่จะพาหนูไปหาตาคินทร์เอง แต่ตอนนี้ให้คุณหมอมาตรวจร่างกายก่อน”“ค่ะ” ลียาตอบ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่26 มึงทำเมียกู มึงตาย
ตอนที่26 มึงทำเมียกู มึงตายด้านของภาคินทร์ติง! เสียงแจ้งเตือนข้อความเด่งเข้ามา ภาคินทร์เหลือบมองโทรศัพท์เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้หยิบมันขึ้นมาดูและเสียงข้อความก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกรำคาญ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากลียา ใบหน้าหล่อก็ยิ้มทันที แต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อคนที่ส่งมาไม่ใช่เจ้าของโทรศัพท์ลียา:นี่กูเองตอนนี้น้องสุดที่รักของมึงอยู่กับกูลียา:ส่งรูป (เป็นรูปที่มาร์คถ่ายคู่กับลียา)ภาคินทร์ที่เห็นถึงกับกัดฟันกำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น“ไอ้เหี้ยมึงเล่นผิดคนแล้ว”ติง!ลียา: กูให้เวลามึง หากูให้เจอภายในวันนี้ ถ้าไม่อย่างนั้นน้องมึงจะเป็นเมียกู“มึงได้ตายสมใจแน่” ภาคินทร์ลุกขึ้นก่อนจะโทรหาพายุ(เหี้ยอะไรให้มึงโทรหากูวะเนี่ย)“กูมีเรื่องให้มึงช่วยเดี๋ยวกูไปหา เจอกันที่โกดัง”ภาคินทร์เอ่ยบอกกับพายุแค่นั้น ก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป@โกดังภาคินทร์จอดรถแล้วเดินเข้าไปข้างในโกดัง ชายหนุ่มมองไปที่พายุกับพาริชที่ยืนอยู่พร้อมกับลูกน้อง“ไอ้มาร์คมันจับตัวเมียกูไป” ภาคินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อเขานึกถึงหน้าของคนตัวเล็ก“มันคงคิดว่าเราเป็นคนทำ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่25 ทำทุกอย่างให้เธอกลับมา
ตอนที่25 ทำทุกอย่างให้เธอกลับมาสองเดือนต่อมาภาคินทร์นั่งเฝ้าคนตัวเล็กที่หน้าคอนโดทุกเช้า ก่อนที่เธอจะออกไปทำงานและเขายังขับรถตามเธอจนถึงมูลนิธิทุกวัน เหมือนว่าเขากำลังส่งไปเธอทำงาน เสร็จแล้วตัวเองก็กลับไปทำงานต่อ ไม่เพียงแค่นั้นภาคินทร์ยังย้ายเข้ามาอยู่คอนโดเดียวกันกับคนตัวเล็กและเหมาห้องทั้งชั้นเพื่อให้เขาได้อยู่กับเธอแค่สองคน เขาทำแบบนี้ทุกวันอย่างสม่ำเสมอเข้าเดือนที่สองแล้ว คนตัวเล็กก็ยังไม่ยอมใจอ่อน ยิ่งใกล้ถึงวันหมั้นเขาก็ยิ่งต้องง้อคนตัวเล็กมากขึ้น@มูลนิธิ12.00 น.“คุณลียาค่ะคือว่ามื้อกลางวันของวันนี้ คุณภาคินทร์เป็นคนจัดการให้เรียบร้อยแล้วค่ะและยังบอกอีกว่าต่อไปนี้จะเป็นคนสนับสนุนมื้อกลางวันให้เด็ก ๆ เองค่ะ”ลียาที่ได้ยินก็ทำหน้านิ่งเพราะเธอไม่มีอะไรจะพูดถึงคนใจร้าย ภาคินทร์อยากจะทำอะไรก็ปล่อยเขาไป“อีกอย่างคุณภาคินทร์เป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้เด็ก ๆ ไปเที่ยวอาทิตย์หน้าด้วยค่ะ คุณลียาโอเคกับเรื่องนี้ไหมหรือจะให้แพรไปบอกว่าไม่ต้อง”“ไม่เป็นไรค่ะ เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำ คุณแพรไปทำงานได้เลยค่ะ”“ค่ะ” แพรพลอยได้แค่พยักหน้าแล้วเดินออกไป“คิดว่าแค่นี้จะลบล้างทุกอย่างได้เหรอคะ” ล
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่14 บทลงโทษ (NC+)
ตอนที่14 บทลงโทษ (NC+)ภาคินทร์บดขยี้จูบจนพอใจ เขาผละออกจากคนตัวเล็ก ลียาจ้องมองคนตรงหน้าเหมือนกำลังขอร้องให้เขาหยุดแต่ทว่าคนใจร้ายอย่างเขาไปยอมปล่อยเธอไปแน่ ๆ"อย่าคิดว่าฉันจะอ่อนโยนกับเธอ" คนใจร้ายพูดไปด้วย มือหนาก็ทำการปลดกระดุมเสื้อไปด้วย เขาถอดเสื้อผ้าออกแล้วโยนลงพื้น สองร่างเปลือยเปล่าต่อหน้า
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่9 พี่ชายที่แสนดี
ตอนที่9 พี่ชายที่แสนดีเช้าวันต่อมาลียาลืมตาขึ้นมาพร้อมกับขยับตัวด้วยความปวดเมื่อยเพราะเธอนอนเกร็งทั้งคืน เมื่อตื่นเต็มตาเธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนภาคินทร์นอนอยู่ด้วย หญิงสาวรีบหันไปมองคนข้าง ๆ ทันที ลียาถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่ง“ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงเล็กบ่นพึมพำด้วยความสงสัย ก่อนจะดัน
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่8 ครอบครัว
ตอนที่8 ครอบครัว“หึ! แน่ใจแล้วเหรอ? ที่เลือกจะเก่งกับฉันในสภาพแบบนี้” ภาคินทร์ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับก้มลงกระซิบข้างหูของคนตัวเล็ก สายตาคมจ้องมองลียาอีกครั้ง แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างคนร้ายกาจ“ปล่อยค่ะ” ลียาเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ร่างแบบบางพยายามดิ้นให้หลุดจากแขนแกร่งที่โอบกระชับตัวเ
ตรวนเสน่หาภาคินทร์ ตอนที่7 ยินดีต้อนรับ
ตอนที่7 ยินดีต้อนรับ@โรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์ตึกผู้บริหารภาคินทร์พยายามทำงานอย่างหนัก เพื่อให้ตัวเองไม่คิดถึงเพื่อนตัวเล็กแต่ทว่าครืดดดด....โทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่ก็ดังขึ้น สายตาคมเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมา ภาคินทร์ช่างใจเล็กน้อยว่าควรจะรับสายที่โทรเข้ามาไหม แต่สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธคว
Anda juga akan menyukai
ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่219.2K Dibacaคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว291.5K Dibacaเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก408.5K Dibacaภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์282.8K Dibacaติดใจนายหัว
ลิลลี่โรส94 Dibacaสาวใช้บ้านไร่ของคิริน
Duangkwan63 Dibacaร้อนรักเด็กในโอวาท (5P)
Selenex45 Dibacaคิวปิดสะกิดรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม103 Dibaca
