EP 6/1 แย่ง!

[6]

แย่ง!

กฤติกาไม่ได้กลับบ้านอย่างที่คิดไว้ ด้วยว่าโรคที่ไหมขวัญเป็นต้องได้รับการปลูกถ่ายตับ ไหมขวัญไม่มีญาติ และข่าวลือเรื่องที่เธอเป็นลูกสาวของเจ้าหล่อนก็คล้ายว่าจะเป็นประเด็นขึ้นมา นักข่าวจากทุกสำนักต่างใคร่รู้ว่าเธอจะไปโรงพยาบาลหรือไม่ เธอจะยอมบริจาคตับให้ไหมขวัญหรือเปล่า และนั่นทำให้มีนักข่าวส่วนหนึ่งไปดักรอที่หน้าบ้านของเธอ

หมับ!

สมาร์ตโฟนในมือถูกแย่งไปดื้อๆ กฤติกาถอนหายใจ เหลียวมองรอบกายแล้วคิดถึงห้องนอนของตัวเองนัก ตอนนี้เธออยู่บ้านเจ๊หวี นอนบนโซฟาหนังเทียมสีม่วงอ่อนของเจ๊ อยากปิดเปลือกตาแล้วหลับให้สนิท แต่ข่าวของผู้หญิงคนนั้นที่เธอดันมีชื่อไปเกี่ยวพันก็ทำให้หลับไม่ลง

“ไปอาบน้ำก่อนเถอะ สภาพนี่ดูไม่ได้เลย”

เจ๊หวีเอาชุดมาให้ เป็นชุดเอี่ยมสะอาดที่เธอพอจะใส่ได้

“หนูอยากกลับบ้าน”

“กลับได้ที่ไหน คอลายพร้อยอย่างนี้อยากให้นักข่าวที่รออยู่หน้าบ้านรุมทึ้งเหรอ” เจ๊ประชด เดินไปหาผ้าเช็ดตัวมาให้อีก คอนโดฯ เก่าๆ แต่ยังสะอาดสะอ้าน ได้กลายเป็นหลุมหลบภัยให้กฤติกาชั่วคราว

“ค่ำนี้หนูมีงานด้วย ทำไงดีเจ๊”

“ยกเลิกไปเถอะ”

“ไม่ได้ งานใหญ่ ค่าจ้างแพง รับปากเขาไว้ดิบดีแล้วด้วย”

“งั้นก็ต้องดูชุดว่าจะเปลี่ยนอะไรได้ไหม”

“แล้วค่ำนี้เจ๊มีงานที่ไหนหรือเปล่า”

“ถ้าคุณเวย์ไม่ออกกอง เจ๊ก็คงอยู่บ้าน”

“งั้นเจ๊ช่วยหนูหน่อยนะ ยังไงค่ำนี้ก็ต้องไปงานให้ได้”

“แล้วจะไปได้ยังไง หนูไหวเหรอลูก..” เจ๊มองดาราสาวแล้วส่ายหน้า สภาพเจ้าหล่อนต้องให้นอนพักสักสามวันสามคืน

“ไหวสิ นอนพักสักตื่นก็คงจะดีขึ้น ว่าแต่...หนูนอนนี่ได้ใช่ไหม”

“ได้น่า นอนๆ ไปเถอะ ถ้าร้อนก็เข้าไปเปิดแอร์นอนในห้องโน่นไป”

กฤติกาส่ายหน้าดิก มองประตูห้องนอนเจ๊แล้วเกรงใจ ขอนอนตรงนี้ดีกว่า

“เออ! ลืมเลย”

“ลืมอะไรเจ๊”

“เมื่อคืน...อีตาผู้กำกับนั่นได้ป้องกันหรือเปล่า”

คนถูกถามทำตาปริบๆ “ป้องกัน?”

“ถุงยางไง ใส่ถุงยางไหม”

กฤติกาส่ายหน้า สองแก้มร้อนผ่าวขึ้นมา เจ๊เอียงหัวรอฟังคำตอบ

“อะไรยังไง ตกลงใส่ถุงยางไหม ใส่ไม่ใส่”

“หนู...หนูไม่รู้ หนูจำไม่ได้ หนูเมา...” ตอบแล้วอยากจะร้องไห้ เธอจำอะไรไม่ได้เลย จำได้แค่ตอนที่ปากเขามือเขาปัดป่ายไปทั่วนั่นแหละ

“โอ๊ย...จริงๆ เลย ไม่ดูแลตัวเองเลย”

“ใครจะไปรู้เล่า หนู...นึกว่าเขาจะพามาส่งบ้าน ที่ไหนได้ เขานึกว่าหนูเป็นเด็กไซด์ไลน์ เลยหิ้วไปโรงแรม”

“พอๆๆ พอแล้ว ไม่ได้อยากได้ยิน” เจ๊โบกมือไหวๆ อะไรมันจะปะเหมาะเคราะห์ร้ายขนาดนั้นลูกเอ๊ย คนเขียนบทไม่รักไม่เอ็นดูหนูกุ๊กของเจ๊บ้างเลย

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ เดี๋ยวจะไปซื้อยามาให้ เร็วๆ ลุก” เจ๊สั่งความ ก่อนจะรีบออกไป ตอนแรกกะว่าจะซื้อแค่ยาแก้ปวด ตอนนี้คงต้องซื้อยาอย่างอื่นมาด้วย

กฤติกาได้โอกาสอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ร่างกายเธอผ่านศึกหนักมา มันรวดร้าวไปหมด แต่ก็ต้องแข็งใจ ยิ่งกว่าร่างกายที่ปวดร้าว หัวใจของเธอก็คล้ายจะเจ็บปวดยิ่งกว่า จะมีวันไนท์สแตนกับผู้ชายทั้งที ทำไมต้องเป็นเขา ทำไมต้องเป็นเวหาให้เรื่องมันยุ่งยากด้วยก็ไม่รู้

“ไม่สน...ไม่สนอะไรทั้งนั้น มันก็แค่อุบัติเหตุ แค่อุบัติเหตุเท่านั้นเอง” บอกตัวเองแล้วรีบเช็ดผมที่เปียก ก่อนจะมานอนรอเจ๊ที่โซฟา นอนไปนอนมาก็เผลอหลับ รู้สึกตัวอีกทีตอนเจ๊มาสะกิดแขน

“กุ๊ก...หนูกุ๊กลูก กินยาแล้วค่อยนอน ลุกก่อนนะ เจ๊จะไปอุ่นโจ๊กมาให้”

เหมือนว่าเจ๊สั่งแล้วแวบหายไป เธอยันกายลุกขึ้นนั่ง ตาลืมแทบไม่ขึ้น เห็นแผงยาแวบๆ บนโต๊ะข้างโซฟา แต่โทรศัพท์มือถือดังขึ้นเสียก่อน งานโชว์ตัวช่วงค่ำของเครื่องสำอางแบรนด์หนึ่งที่เธอรับงานเอาไว้ ทีมงานโทรมายืนยันกับเธออีกรอบเรื่องเวลาและสถานที่ เธอร้องขอบางอย่างกลับไป เน้นและกำชับดิบดีว่าต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ เมื่อเจรจาตกลงกันเรียบร้อย จึงได้วางสายด้วยความอ่อนล้า และด้วยความเพลีย โทรศัพท์ที่ใช้เลยเผลอวางส่งๆ บนโต๊ะ ส่งผลให้ยาหนึ่งในสองแผงถูกดันให้ ‘หล่น’ ลงไปในซอกแคบๆ ระหว่างโต๊ะกับโซฟา

กฤติกาไม่ทันเห็น คว้าได้ยาแผงหนึ่งก็แกะมาส่งเข้าปาก ตามด้วยน้ำแก้วใหญ่ๆ ที่เจ๊วางเอาไว้ให้

“กินยาแล้วเหรอ โจ๊กยังไม่ตกถึงท้องเลย” เจ๊ถามยามเห็นว่ายาที่ซื้อมาหายไปจากโต๊ะ กฤติกาคงเก็บเข้ากระเป๋าไปแล้ว

“หนูไม่หิวเลยเจ๊ หนูอยากนอน หนูเพลียมาก”

“สมควรล่ะ เยินอย่างกับโดนรุมโทรม อีตาเวย์นี่ก็ดุสมคำร่ำลือจริงๆ”

“อะไรดุล่ะเจ๊”

“ก็ ‘อันนั้น’ แหละ”

คนถูกประชดทำหน้าเง้าหน้างอ ดึงเอาถ้วยโจ๊กจากมือเจ๊มาซดสองสามคำแล้วส่งคืนให้ หากไม่กินเสียเลย สงสัยวันนี้จะไม่ได้นอน

“แล้วจะไปทำงานไหวเหรอ บอกไม่รู้กี่ครั้งว่าให้จ้างผู้จัดการ เหนื่อยแค่ไหนก็ต้องมารับโทรศัพท์เอง มันใช่เรื่องเหรอ”

“ก็ไม่ชอบนี่นา หนูไม่ใช่พวกนางเอก งานก็ใช่ว่าจะเยอะอะไร หนูทำได้”

“ให้เจ๊ทำให้เถอะนะ ขอล่ะ”

กฤติกาส่ายหน้า “ดาราน่ะ มีดังมีดับ ถ้าวันหนึ่งข้างหน้าหนูดับขึ้นมาแล้วเจ๊จะทำยังไง เจ๊เป็นช่างแต่งหน้าอย่างนี้แหละดีแล้ว”

“โธ่...แม่คุณของเจ๊ ใครว่าหนูกุ๊กร้าย ไม่เห็นจะจริงเลย”

เจ๊ประจบ เอ็นดูในความคิดความอ่านของนางร้ายคนสวย

“หนูก็ดีแต่กับเจ๊นั่นแหละ กับคนอื่นหนูร้ายจะตาย”

“เฮ้อ...พอๆๆ นอนเถอะ แล้วอย่าลืมกินยาให้ครบตามกำหนดนะ”

กฤติกามุ่นคิ้ว ยา? อ้อ...ยาแก้ไข้นั่นหรือ

“ค่า...นอนได้ยัง”

เจ๊โบกมือไหวๆ ไล่ให้กฤติกานอนลงเสีย หน้าตานั้นไม่เท่าไหร่ แต่ลำคอกับเนินอกนี่สิ ลายพร้อยไปด้วยรอยจูบรอยดูดที่เจ๊เห็นแล้วยังขนลุก อีตาเวหาบ้ากาม ทำไมหื่นได้ขนาดนี้ กินดุ กินจุอะไรนักหนา หนูกุ๊กของเจ๊ยับเยินหมดแล้ว!