Masuk“ปากหมา! ชีกอ! ใจแคบที่สุด! ถ้าไม่ติดว่าหล่อนะ ฉันไม่มองให้เสียลูกตาหรอกย่ะ!”
คนสวยแต่ไม่ค่อยจะเรียบร้อยเพราะเพิ่งออกจากห้องน้ำ บ่นให้คนที่อยู่ในห้วงคำนึง เธอเดินไปเดินมาระหว่างตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเครื่องแป้ง จัดการละเลงครีมบำรุงผิวลงบนเรียวขาที่ชาร์ลส์ซึ่งแอบมองอยู่ ได้เห็นเพียงข้อเท้าของหล่อนเท่านั้น แต่เชื่อไหมว่าสิ่งที่เขาเห็นช่างกระตุ้นอารมณ์รัญจวนในร่างให้ลุกโชนได้ง่ายเหลือเกิน อาจเป็นเพราะเขารู้อยู่แก่ใจว่าหล่อนยังไม่ได้สวมเสื้อผ้า และการได้เห็นเพียงข้อเท้าของหล่อนกระมังที่มันชวนให้วาดภาพหล่อนในจิตนาการ
เขาคงตายแน่ๆ หากนอนคว่ำอยู่ในท่านี้ เพราะบางสิ่งบางอย่างในร่างมันพองขึ้นมาอย่างรวดเร็วและกำลังทรมานเพราะโดนน้ำหนักกายเจ้าของกดทับ
อรุณฉัตรยังบ่นให้กับพ่อเทพบุตรซาตานต่อไปโดยไม่ได้เอะใจเลยว่า ณ เวลานี้ไม่ได้อยู่เพียงลำพังในห้องส่วนตัว และพอทาครีมบำรุงผิวเสร็จ ก็หยิบกางเกงชั้นในสีนิลตัวจ้อยจิ๋วมาสวมโดยเริ่มด้วยการสอดเข้าทางปลายเท้าด้านขวา พอดึงกางเกงขึ้นมาถึงเข่า จึงค่อยๆ สอดปลายเท้าด้านซ้ายเข้าไปก่อนจะจับขอบผ้ายืดของกางเกงดึงขึ้นไปจนถึงรอบสะโพก
ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์ชวนปั่นป่วนเมื่อต้นชั่วโมงก่อน ที่บ้านพักของพ่อเทพบุตรรูปงาม อรุณฉัตรคงไม่ใส่ใจที่จะหยิบกางเกงชั้นในมาสวมเป็นแน่ แต่เสื้อชั้นในนั้นขอผ่านเพราะคงใส่นอนไม่ไหว หายใจไม่ออกจริงๆ
ชายหนุ่มผงกศีรษะขึ้นมาจากพื้นเพราะการได้เห็นหญิงสาวสวมกางเกงชั้นในโดยที่เขาไม่สามารถเห็นสิ่งใดได้มากกว่าข้อเท้าขาวผ่อง มันทำให้เขาหมดความอดทน และเขาก็จะไม่ทนมันอีกแล้ว
“โธ่เว้ย! ไม่ไหวแล้ว!”
ชาร์ลส์พลิกหงายร่างขึ้นมาจากการนอนคว่ำ มันทำให้เขาแทบขาดใจเพราะกายแกร่งที่กลางร่างถูกทับจนเลือดแทบไม่ไปหล่อเลี้ยงส่วนที่แข็งขึงนั้น
“ว้าย! คุณ! คุณเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง!”
อรุณฉัตรรีบดึงเสื้อนอนคลุมลงมาถึงสะโพก ชุดนอนตัวใหม่วาบหวิวกว่าตัวเดิมที่เธอสวมตอนลงไปรับประทานมื้อค่ำ และมันก็ทำให้ชาร์ลส์ตาลุกวาวด้วยความชอบใจ
“โอ...พระเจ้า เซ็กซี่กว่าเดิมร้อยเท่าเลยเอลลี่” เขายิ้มพรายขณะเอ่ยยั่วเย้าครูสาวแสนเซ็กซี่ แม้ว่าจะมีอาการหอบน้อยๆ เพราะอัตราการเต้นของหัวใจเริ่มเร็วแรงผิดปกติก็ตาม เอลลี่ช่างงดงามเหลือเกินในชุดนอนบางเบาผ้ามันวาวติดผิวเนื้อ เรียวขาหล่อนเรียวยาวและขาวยิ่งกว่าเมื่อถูกขับด้วยสีม่วงเข้มของชุดนอนสายเดี่ยวยาวคลุมแค่สะโพก และเขาแน่ใจว่าหากหล่อนหันหลังให้แล้วก้มลงแค่นิดเดียว เขาคงได้ยลแก้มก้นเจ้าหล่อนแน่นอน
อรุณฉัตรคว้าเสื้อคลุมที่อยู่ใกล้มือมาสวม แม้ว่าสิ่งที่คว้ามาได้มันจะไม่คุ้นมือ แถมยังมีกลิ่นหอมแปลกๆ ก็ตาม แต่เธอก็ไม่สนเพราะในนาทีนี้ การเอาร่างสุดเย้ายวนออกไปให้ไกลสายตาของพ่อเทพบุตรซาตาน มันสำคัญที่สุด!
“อย่ามองฉันด้วยสายตาอย่างนั้นนะ คนฉวยโอกาส” เธอกล่าวหาเขา ยังยึดพื้นที่อีกฝั่งของเตียงเป็นฐานที่มั่น เตรียมพร้อมจะปาอะไรต่อมิอะไรก็ตามที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ใส่เขา หากว่าเขากระโดดข้ามเตียงมา และเธอก็ได้ปามันจริงๆ
เฟี้ยว!
โป๊ก!
“โอ๊ย! ทำอะไรของเธอเนี่ย!” ชาร์ลส์เอามือกุมหน้าผากแน่น ก่อนจะนั่งแหมะลงบนฟูกนุ่มๆ บนเตียงใหญ่ ครูสาวใจดีมอบสมาร์ตโฟนมาจูบต้อนรับเขาที่หน้าผาก เขาไม่ได้จะทำอะไรเสียหน่อย แค่จะบอกหล่อนว่า...
“ก็คุณกระโจนขึ้นเตียงฉันมาทำไมล่ะ คิดจะทำอะไรฉันอีกใช่ไหม ฝันไปเถอะ!” อรุณฉัตรยืนตัวลีบติดตู้เสื้อผ้า ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ กับมัดกล้ามที่มันวาวไปด้วยเม็ดเหงื่อ เขาไปทำอะไรมานะถึงได้มีเหงื่อออกขนาดนั้น
“ฉันแค่จะบอกว่าเธอใส่เสื้อคลุมฉันอยู่!”
อรุณฉัตรตาเบิกกว้างขณะกวาดสายตามองร่างของตัวเอง เธอแลหาเสื้อคลุมของเธอ และก็พบว่ามันวางอยู่บนแผงอกหนาของชายหนุ่มเป็นที่เรียบร้อย เขาไปหยิบมันตอนไหนนะ อ้อ..ไม่สิ เขาน่าจะหยิบมันได้ก่อนเธออยู่แล้วล่ะเพราะตอนนี้เขานอนแผ่อยู่บนเตียงเธอแล้วนี่นา
“ก็ใครใช้ให้คุณวางเสื้อทับเสื้อฉันล่ะ มิหนำซ้ำยังกล้าเข้ามาในห้องฉันอีก นี่มันจะสี่ทุ่มแล้วนะ รีบออกไปเดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่ฉันจะร้องให้คนช่วย”
อรุณฉัตรขู่ฟ่อ เกาแขนขาที่อยู่ใต้เสื้อคลุมแกรกๆ เขาพรมน้ำหอมอะไรใส่เสื้อหรือเปล่า ทำไมมันถึงได้คันอย่างนี้ เธอเริ่มเกาไม่หยุด และนาทีต่อมาก็ต้องถอดเสื้อคลุมของเขาออกเพราะมันทำให้โรคลมพิษของเธอกำเริบ
“สมน้ำหน้า” ชาร์ลส์ว่าแล้วพลิกกายนอนตะแคง แกว่งเสื้อคลุมในมือเล่นไปมายั่วยุอารมณ์โกรธของครูสาว เขาชอบเห็นหล่อนโกรธ มันสนุกพิลึก รู้สึกสบายใจที่ได้แกล้งหล่อน และที่สำคัญมันช่วยให้เขาไม่ต้องนึกถึงใบหน้าของภรรยาเจ้านาย
“คุณเอาอะไรใส่เสื้อเนี่ย ทำไมฉันคันอย่างนี้แล้ว...โอ...พระเจ้า อย่าเพิ่งขึ้นนะ พรุ่งนี้ฉันต้องพาเด็กๆ ไปเที่ยวสวนสนุกด้วย เพราะคุณคนเดียวเลยอีตาบ้าชาร์ลส์!” อรุณฉัตรรีบวิ่งเข้าห้องน้ำแล้วเปลื้องเสื้อผ้าออกด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะอาบน้ำอีกรอบเพื่อล้างละอองเหงื่อและอะไรสักอย่างที่ติดอยู่บนผิวเนื้อ ก่อนที่มันจะทำให้ผิวแพ้ง่ายของเธอมีผื่นขึ้น ต้องฟอกสบู่ถูตัวจนผิวแดงเถือกไปหมดทั้งตัว และพอโผล่หน้าออกจากห้องน้ำอีกครั้ง ก็ยังเห็นอีตาเทพบุตรนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง
อรุณฉัตรถามสาวใช้ที่ชื่อโซเฟียที่ยืนอยู่หน้าบ้าน สองตาแลหาไม่เจอใครก็มั่นใจแล้วว่าตัวเองคงถูกทิ้งละ เธอถือตะกร้าปิกนิกด้วยมือซ้าย ส่วนมืออีกข้างถือตะกร้าเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นของเด็กๆ นี่ถ้าป้ามาเรียไม่ขนทุกอย่างใส่ตะกร้าของกินให้เธอ เธอก็คงไม่ถูกทิ้งแน่ๆ แล้วเธอจะไปทันเจ้านายได้อย่างไรล่ะนี่“นายให้คุณครูไปพร้อมกับคุณชาร์ลส์ค่ะ”โซเฟียตอบแล้วกลับเข้าบ้านไป อรุณฉัตรยืนเคว้งอยู่หน้าบ้านอยู่ราวนาทีกว่าๆ ชาร์ลส์ก็ขับรถยุโรปสีเดียวกับดวงตาของเขาเข้ามาเทียบถึงปลายเท้าเธอ“ขึ้นรถสิ หรือต้องให้ไปอุ้มขึ้นมา” ชายหนุ่มเลื่อนกระจกรถลงเพื่อแขวะครูพี่เลี้ยงเล็กน้อย เขาเหล่มองทรวงอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสายเดี่ยวที่ปกปิดเนินอกพอดิบพอดี คลุมทับอีกชั้นด้วยเสื้อเชิ้ตที่ไม่ได้ติดกระดุม ชายเสื้อเชิ้ตถูกเจ้าของรวบขึ้นมาผูกไว้ที่เอว ส่วนกางกางเกงนั้นเป็นยีนห้าส่วนและมีรองเท้าผ้าใบสีแดงแจ๋ลายสตรอว์เบอรี่...ก็ดูน่ารักสดใสไปอีกแบบ“ปากดีจริงๆ เห็นหน้าทีแรกนึกว่าจะเงียบๆ ขรึมๆ” อรุณฉัตรบ่นพึมพำขณะอ้อมไปขึ้นรถแล้วปิดประตูแรงๆ เป็นการประชดคืนถ้อยคำของเขา“ฉันไม่ว่าหรอกนะที่เธอจะปิดประตูรถฉันจนมันพัง แต่ฉัน
...........อรุณรุ่งเช้าวันใหม่เช้าวันนี้สองสามีภรรยา โปรยยิ้มละไมให้กันตั้งแต่เดินลงมาจากชั้นบน อลิเซียและอันโทนี่รีบวิ่งไปหาบิดาบุญธรรมของพวกเขาอย่างดีอกดีใจ ทั้งสองแต่งกายเสร็จเรียบร้อยพร้อมเที่ยวอย่างเต็มที่ แต่ลูกๆ ตัวจริงของโจนาธานกลับยังไม่มีใครตื่นขึ้นมาจากเตียงเลย“อาลิเซียจาไปดูนกบินพั่บๆๆ แด็ดดีพาอาลีเซียไปดูนกสวยๆ ด้วยนะค้า”หนูน้อยซึ่งมีเรือนผมสีเดียวกับพี่ชาย เอ่ยกับบิดาบุญธรรมอย่างประจบ นิลอรต้องแยกจากสามีชั่วครู่เพื่อที่เขาจะได้ก้มลงไปอุ้มเอาแม่หนูน้อยอลิเซียวัยเกือบห้าขวบมาไว้ในอ้อมแขน ส่วนอีกมือก็จับจูงมือขาวผ่องของอันโทนี่แล้วพาเดินเข้าสู่ห้องนั่งเล่นของบ้าน เขาคงหลงลืมไปกระมังว่าตอนลงจากบันไดมา เขามิได้เดินลงมาเพียงลำพัง“หลงกันจริงนะกับเด็กๆ เนี่ย เดี๋ยวจะมีให้สักโหลเลย ดูซิว่าจะมีเวลาไปโอ๋ลูกชาวบ้านอยู่อีกไหม เชอะ!” นิลอรยืนกอดอกอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้าย เธอตัดสินใจไม่เดินตามเข้าไปในห้องนั่งเล่น แต่เดินขึ้นบันไดทางปีกซ้ายเพื่อไปดูว่าลูกๆ ของตนลุกจากที่นอนหรือยัง...........ภายในห้องนอนของสองแฝด“อ๊ากกก! ม่ายอาบน้ำนะ! มันหนาวเจคม่ายอาบ อือออ...” สุดหล่อของอรุณฉัต
“ฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่...รู้สึกว่าตัวเองมาเป็นส่วนเกินของพวกคุณเท่านั้นเอง” ตอบพลางกัดริมฝีปากเอาไว้ เพราะกลัวว่าจะทนไม่ไหวกรีดร้องออกมาให้สมกับความคับแค้นใจ“ฉันขอโทษเธอจากใจจริงแองจี้ แต่ฉันสาบานว่าไม่ได้คิดกับเอลิซเป็นอื่นนอกจากความหวังดีอย่างเพื่อนและคนในครอบครัว ฉันคิดกับเอลิซแค่นั้นจริงๆ”โจนาธานพยายามอธิบาย เขารั้งร่างอรชรของภรรยาที่รักมากอดรัดจนรับรู้ได้ถึงเรือนกายอบอุ่นของหล่อน ปลายจมูกโด่งคมสูดดมกลิ่นกระหม่อมหอมกรุ่นเข้าปอดแรงๆ ประหนึ่งว่าการกระทำเช่นนั้นจะช่วยทำให้วาจาของเขาดูมีมนต์ขลังพอที่จะทำให้นิลอรเชื่อใจได้“นอนเถอะค่ะ พรุ่งนี้อุตส่าห์ได้พักทั้งที จะได้มีเวลาอยู่กับลูกๆ บ้าง คุณรู้หรือเปล่าว่าเอาเวลาให้กับงานมากเกินไปแล้ว”นิลอรเสเปลี่ยนเรื่องด้วยว่าไม่อยากให้สามีเซ้าซี้มากไปกว่านี้ เพราะต่อให้เขากราบกรานให้เลิกโกรธ เธอก็เลิกไม่ได้อยู่ดี นาทีนี้มันต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน จึงจะสามารถล้มคู่แข่งได้ ในเมื่อเอลิซอยากตั้งตัวเป็นนางเอกผู้น่าสงสารมากนัก ก็ลองมาแข่งกันดูว่าใครจะแน่กว่ากัน“ก็งานมันยุ่งนี่นา” สามีหนุ่มใหญ่อมยิ้มน้อยๆ กับอารมณ์ของเมียรักที่เปลี่ยนอย่างปัจจุบันทันด่
ปลายเท้ามนบนรองเท้าแตะนุ่มนิ่มก้าวเร็วๆ ไปยังอีกฝั่งของบ้าน แต่ทว่าพอเลี้ยวตรงหัวมุมทางเดิน เท้าเรียวก็ต้องสะดุดเพราะความคิดบางอย่างสว่างวาบเข้ามาในสมอง“ทำไมฉันต้องเป็นนางมารร้ายด้วยล่ะเอลิซ ฉันต้องเป็นนางเอกสิถึงจะถูก ฉันจะไม่ยอมให้เธอมาแย่งพ่อของลูกฉันไปอย่างเด็ดขาด!” คิดได้ดังนั้นนิลอรก็หันหลังกลับทางเก่าด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าขามาเกือบเท่าตัว ด้วยกลัวว่าทั้งสองจะเลิกอยู่ในโหมดโอบกอดปลอบประโลม เพราะถ้าทั้งสองผละจากกันแล้วจริงๆ แผนการปูทางสู่การเป็นนางเอกของเธอมันก็ไม่สมบูรณ์แบบน่ะสินับว่าโชคยังเข้าข้างคุณแม่ลูกสอง เพราะนิลอรกลับมายืนนิ่งที่หน้าประตูได้ทันท่วงที เป็นจังหวะที่เอลิซกำลังจะโผเข้ากอดสามีเธออีกรอบ แต่เธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอย่างเด็ดขาดก๊อกๆ ๆเสียงเคาะบานประตูเป็นสัญญาณ ก่อนที่ประตูซึ่งเปิดแง้มไว้จะค่อยๆ เปิดกว้างขึ้นทีละน้อย โจนาธานตัวชาดิกไม่ไหวติง เขาต้องตายแน่ๆ เพราะแม่คุณคนดีคงเห็นอะไรๆ ต่อมิอะไรจนเข้าใจผิดไปอย่างไม่ต้องสงสัย“โอ...เปล่านะแองจี้ ฉันกับคุณคิงส์ไม่ได้กำลังกอดกันอย่างที่เธอคิดหรอกนะ”เอลิซพยายามอธิบาย แต่ใช้คำพูดที่นิลอรได้ฟังแล้วเจ็บจี๊ดไปถึงขั้วห
...........อีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ถัดจากห้องของครูสาว มีห้องเด็กกั้นอยู่ตรงกลาง อดีตภรรยาของโจนาธานกำลังยืนข่มอารมณ์โกรธอยู่หน้ากระจกเงา เอลิซยังเจ็บแค้นเรื่องที่ชาร์ลส์ดูถูกจนไม่สามารถหลับตานอนได้ เมื่อเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ความโกรธกรุ่นที่มีก็ถูกความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องค่อยๆ สลายมันไป เหลือทิ้งไว้เพียงความน้อยเนื้อต่ำใจเท่านั้นก๊อกๆ ๆเสียงเคาะประตูเบาๆ ทำให้เอลิซถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะเดินไปเปิด และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ทำให้เธอต้องรีบปรับอารมณ์ให้สดใสร่าเริงด้วยความรวดเร็ว“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ถามพร้อมยิ้มเยือนส่งให้ นึกดีใจที่ยังไม่ได้ดึงเสื้อคลุมให้ปกปิดทรวงอวบ เพราะตอนนี้โจนาธานกำลังยืนมองเธอตาปรอยทีเดียว“อ่า...คือ...ผมแวะมาดูว่าเด็กๆ หลับหรือน่ะ อะแฮ่ม!”โจนาธานกระแอมเมื่อความอวบอัดของอดีตภรรยากำลังปั่นป่วนร่างกายเขา แต่มันก็แค่ปั่นป่วน ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น เพราะเขาสำนึกอยู่เสมอว่าเวลานี้ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะทำเจ้าชู้ยักษ์ใส่ใครได้อีกแล้ว“หลับกันหมดแล้วค่ะ เด็กๆ บ่นคิดถึงคุณกันใหญ่เลย ตั้งแต่ลูกๆ ของคุณมาอยู่ด้วย คุณไม่มีเวลาให้พวกแกเลยนะคะ”เอลิซไม่ได้พูดเกินจ
...........บทที่ 8แผนรักนางมารร้าย...........สิบห้านาทีผ่านไปอรุณฉัตรพลิกกายช้าๆ ชาร์ลส์ช่วยเอาเสื้อคลุมคลุมร่างให้ หญิงสาวลุกอย่างระวัง มือจับเชือกที่มัดเสื้อคลุมมามัดเป็นปมอย่างยากลำบาก เมื่อสำเร็จก็ลุกมามองดูเนื้อตัวที่เหนอะหนะไปด้วยน้ำผึ้ง ถึงแม้ว่าจะเจือจางด้วยน้ำแต่มันก็ยังเหนียวอยู่ดี “เฮ้อ! เวรกรรมอะไรของฉันกันเนี่ย” หญิงสาวโอดครวญ ขณะที่ชาร์ลส์เริ่มแต้มยาบนพวงแก้มให้ “อยู่เฉยๆ สิเอลลี่ เดี๋ยวฉันก็เทน้ำผึ้งราดหน้าเธอพอดี” ปรามคนที่เอียงหน้าหลบมือเขาซ้ายทีขวาทีอย่างน่ารำคาญอรุณฉัตรทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ก็คนมันทั้งเขินทั้งอาย ทั้ง...“ฉะ...ฉัน ฉันเขินนี่นา...” ตอบแล้วจ้องเข้าไปในหน่วยตาสีเทาคู่นั้น ชาร์ลส์วางถ้วยยาใส่มือคืนมาให้ อรุณฉัตรจึงเอี้ยวกายเอาถ้วยกลับไปวางไว้บนโต๊ะเตี้ยข้างหัวเตียง“เธอต้องกินยาหรือเปล่า” เขาถามแล้วจับแขนเรียวมาดู รูดแขนเสื้อคลุมขึ้นจนถึงศอกก่อนจะเป่าลมใส่เบาๆ อย่างอ่อนโยน อรุณฉัตรหัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาจะดีกับเธอมากไปแล้วนะ จับปล้ำทำสามีเสียเลยจะดีไหม แต่เอ...ไม่เอาดีกว่า น่ากลัวอ่า ตัวใหญ่เบ้อเร่อ เธอตายคาเตียงแหงๆ อรุณฉัตรหน้าแดงกับความค







![หนี้สวาทพ่อเลี้ยงทมิฬ [ Drama,Comedy 18+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)