LOGIN...........
บทที่ 8
แผนรักนางมารร้าย
...........
สิบห้านาทีผ่านไป
อรุณฉัตรพลิกกายช้าๆ ชาร์ลส์ช่วยเอาเสื้อคลุมคลุมร่างให้ หญิงสาวลุกอย่างระวัง มือจับเชือกที่มัดเสื้อคลุมมามัดเป็นปมอย่างยากลำบาก เมื่อสำเร็จก็ลุกมามองดูเนื้อตัวที่เหนอะหนะไปด้วยน้ำผึ้ง ถึงแม้ว่าจะเจือจางด้วยน้ำแต่มันก็ยังเหนียวอยู่ดี
“เฮ้อ! เวรกรรมอะไรของฉันกันเนี่ย”
หญิงสาวโอดครวญ ขณะที่ชาร์ลส์เริ่มแต้มยาบนพวงแก้มให้
“อยู่เฉยๆ สิเอลลี่ เดี๋ยวฉันก็เทน้ำผึ้งราดหน้าเธอพอดี” ปรามคนที่เอียงหน้าหลบมือเขาซ้ายทีขวาทีอย่างน่ารำคาญ
อรุณฉัตรทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ก็คนมันทั้งเขินทั้งอาย ทั้ง...
“ฉะ...ฉัน ฉันเขินนี่นา...” ตอบแล้วจ้องเข้าไปในหน่วยตาสีเทาคู่นั้น ชาร์ลส์วางถ้วยยาใส่มือคืนมาให้ อรุณฉัตรจึงเอี้ยวกายเอาถ้วยกลับไปวางไว้บนโต๊ะเตี้ยข้างหัวเตียง
“เธอต้องกินยาหรือเปล่า” เขาถามแล้วจับแขนเรียวมาดู รูดแขนเสื้อคลุมขึ้นจนถึงศอกก่อนจะเป่าลมใส่เบาๆ อย่างอ่อนโยน
อรุณฉัตรหัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาจะดีกับเธอมากไปแล้วนะ จับปล้ำทำสามีเสียเลยจะดีไหม แต่เอ...ไม่เอาดีกว่า น่ากลัวอ่า ตัวใหญ่เบ้อเร่อ เธอตายคาเตียงแหงๆ
อรุณฉัตรหน้าแดงกับความคิดหื่นห่าม สองตาไล่มองพ่อเทพบุตรสุดหล่อ ตั้งแต่ใบหน้าขาวผ่อง จมูกโด่งคม ริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อราวอิสตรี เรื่อยลงมาตามแนวลำคอแกร่งและแผงอกอันอุดมด้วยมัดกล้าม โอ...พระเจ้าช่วยลูกด้วย เอลลี่อยากกินกล้ามอวบๆ นั่นเหลือเกิน...มันเขี้ยวโว้ย!
“เอลลี่...เอลลี่!?”
“...คะ ว่าไงคะ?”
“ฉันจะถามว่าเธอต้องกินยาหรือเปล่า”
“มะ...ไม่ ไม่ต้องค่ะ ฉันทาเจ้านี่แล้วเดี๋ยวมันก็หาย” ตอบแล้วหลบสายตาเซ็กซี่ของเขามาดูแขนที่ถูกทาน้ำผึ้งไว้จนทั่วของตัวเอง
“อืม...งั้นฉันกลับก่อนนะ” เขาบอกแล้วลุกไปหยิบเสื้อคลุมมาสวม
อรุณฉัตรทำหน้าแหยเมื่อเห็นเขาสวมเสื้อคลุมมรณะที่ทำให้เธอต้องคันคะเยอไปทั้งตัว
“ถึงห้องแล้วถอดมันทิ้งเลยนะ เจ้าเสื้อบ้าเนี่ย” บอกพลางเดินไปส่งชายหนุ่มที่ระเบียง เอ...แล้วทำไมต้องมาที่ระเบียงด้วยล่ะ?
“ทำไมคุณไม่ออกทางประตูฮะ!”
อรุณฉัตรเท้าสะเอวอย่างเดือดดาลขณะที่ชาร์ลส์ปีนขึ้นไปนั่งที่ราวระเบียง ชายหนุ่มหัวเราะเล็กน้อย นัยน์ตากรุ้มกริ่มพริ้มเพรา เพราะขณะที่ครูเอลลี่กำลังโกรธ สองมือหล่อนเท้าสะเอวไปด้วย มันยิ่งทำให้เขาเห็นทรวงอวบอิ่มของเจ้าหล่อนเป็นรูปทรงชัดเจน
“ก็ฉันมาทางนี้ก็จะกลับทางนี้แหละ คราวนี้เธอคงรู้แล้วนะว่าทำไมเสื้อคลุมฉันมันถึงทำให้เธอคันคะเยอน่ะ” เขาบอกยิ้มๆ
“ย่ะ พ่อคุณ ขอบคุณที่เอาความทรมานมาส่งถึงที่ แล้วนั่น เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ” อรุณฉัตรวิ่งไปหยิบบางอย่างในลิ้นชักข้างเตียง เธอหยิบพลาสเตอร์มายื่นให้เขา
“เอ้า? ทีฉันยังทายาให้เธอทั้งตัว ใจคอแค่แปะพลาสเตอร์เธอจะไม่ทำให้ฉันหรือเอลลี่”
พ่อเทพบุตรรูปงามมีท่าทีเง้างอนจนอรุณฉัตรรู้สึกผิด เลยต้องขยับร่างเข้าไปใกล้แล้วแปะแผ่นพลาสเตอร์ลงบนแก้มขวา ทับรอยข่วนจากเล็บของคุณเอลิซ
“เจ็บไหมชาร์ลส์”
หล่อนถามด้วยห่วงใย และมันทำให้ชายหนุ่มหัวใจกระตุกอย่างประหลาด ความอบอุ่นอ่อนโยนแล่นพล่านไปทั่วร่างแกร่งด้วยความรวดเร็ว อุ่นซ่านจนต้องรั้งร่างอรชรมาแนบชิดอีกหน
“ปะ...ปล่อยนะ เดี๋ยวใครมาเห็นพอดี” เธอเตือนเขาด้วยว่าระเบียงห้องนี้สามารถมองเห็นระเบียงห้องของเด็กๆ และของคุณเอลิซ ซึ่งแน่นอนว่าหากเธอเห็นพวกเขา พวกเขาก็สามารถเห็นเธอได้เช่นกัน
“งั้นกลับไปกอดต่อในห้องนะ” เขาตีมึนจะปีนลงจากขอบระเบียง
เผียะ!
อรุณฉัตรฟาดฝ่ามือใส่ท่อนแขนแกร่ง เขาจะหน้าด้านไปแล้วนะ
“ฉันเป็นสาวเป็นนางนะ เห็นใจกันบ้างสิตาบ้าเอ๊ย เดี๋ยวจับ เดี๋ยวจูบ เดี๋ยวกอด ฉันขาดทุนย่อยยับหมดแล้ว อย่างนี้ผู้ชายที่ไหนจะมาขอฉันแต่งงาน” หญิงสาวเง้างอน พยายามผลักมือเขาออก แต่เขาดันปล่อยแต่โดยดี
“ฉันขอโทษนะเอลลี่ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันควบคุมมันไม่ได้เลยเวลาที่อยู่ใกล้ๆ เธอ”
“คุณจะบอกว่าชอบฉันหรือเปล่า” ถามแล้วพวงแก้มทั้งสองก็สุกปลั่งแดงระเรื่อ
“เปล่า! ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้ว”
ชาร์ลส์ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจใคร แค่อยากจะบอกความจริงเท่านั้น เขารู้ว่าเอลลี่คงมีใจให้เขาตั้งแต่แรกพบ ยิ่งเขาบุกเข้ามาในห้องของหล่อนแล้วได้ทำอะไรๆ ที่มันมากกว่าที่คนเพิ่งจะพบกันไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงจะทำได้ ก็ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าหล่อนคงมีใจให้เขาไม่น้อย เขาอยากให้หล่อนทำใจเพราะเขาไม่แน่ใจว่าจะรักใครได้อีก นอกจากนิลอร
“โอ...ชาร์ลส์ ทำไมคุณถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้ ฉัน...ฉันพูดอะไรไม่ออกเลย”
หญิงสาวแค่นยิ้มก่อนจะหันหลังกลับเข้าห้อง ไม่ลืมที่จะปิดประตูกระจกให้แน่นหนา ปิดม่านจนสนิท ก่อนจะโผขึ้นเตียงแล้วปิดไฟนอนด้วยความเสียใจ เธอเหนื่อยหัวใจตั้งแต่ยังไม่ได้ลงแข่งกับใครด้วยซ้ำ เขาช่างใจร้ายเหลือเกิน ทำไมถึงทำกันได้ลงคอ ไม่รักไม่ชอบก็ไม่ว่า แต่ทำไมต้องบอกว่ารักคนอื่นอยู่แล้ว มันเจ็บนะชาร์ลส์ เจ็บเหลือเกิน...
ชาร์ลส์เฝ้ามองจนแสงไฟในห้องดับลง เขาปีนลงจากระเบียงห้องของครูสาวเพื่อกลับสู่บ้านหลังน้อยพร้อมหัวใจที่รู้สึกผิดชอบกล เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย มันไม่สบายใจ อึดอัดและ...คล้ายๆ มีใครเอาอะไรหนักๆ มาทับตรงตำแหน่งหัวใจจนปวดร้าวไปหมด มันทรมานอย่างไม่เป็นมาก่อน ไม่เคยเลยจริงๆ
...........
อรุณฉัตรถามสาวใช้ที่ชื่อโซเฟียที่ยืนอยู่หน้าบ้าน สองตาแลหาไม่เจอใครก็มั่นใจแล้วว่าตัวเองคงถูกทิ้งละ เธอถือตะกร้าปิกนิกด้วยมือซ้าย ส่วนมืออีกข้างถือตะกร้าเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นของเด็กๆ นี่ถ้าป้ามาเรียไม่ขนทุกอย่างใส่ตะกร้าของกินให้เธอ เธอก็คงไม่ถูกทิ้งแน่ๆ แล้วเธอจะไปทันเจ้านายได้อย่างไรล่ะนี่“นายให้คุณครูไปพร้อมกับคุณชาร์ลส์ค่ะ”โซเฟียตอบแล้วกลับเข้าบ้านไป อรุณฉัตรยืนเคว้งอยู่หน้าบ้านอยู่ราวนาทีกว่าๆ ชาร์ลส์ก็ขับรถยุโรปสีเดียวกับดวงตาของเขาเข้ามาเทียบถึงปลายเท้าเธอ“ขึ้นรถสิ หรือต้องให้ไปอุ้มขึ้นมา” ชายหนุ่มเลื่อนกระจกรถลงเพื่อแขวะครูพี่เลี้ยงเล็กน้อย เขาเหล่มองทรวงอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสายเดี่ยวที่ปกปิดเนินอกพอดิบพอดี คลุมทับอีกชั้นด้วยเสื้อเชิ้ตที่ไม่ได้ติดกระดุม ชายเสื้อเชิ้ตถูกเจ้าของรวบขึ้นมาผูกไว้ที่เอว ส่วนกางกางเกงนั้นเป็นยีนห้าส่วนและมีรองเท้าผ้าใบสีแดงแจ๋ลายสตรอว์เบอรี่...ก็ดูน่ารักสดใสไปอีกแบบ“ปากดีจริงๆ เห็นหน้าทีแรกนึกว่าจะเงียบๆ ขรึมๆ” อรุณฉัตรบ่นพึมพำขณะอ้อมไปขึ้นรถแล้วปิดประตูแรงๆ เป็นการประชดคืนถ้อยคำของเขา“ฉันไม่ว่าหรอกนะที่เธอจะปิดประตูรถฉันจนมันพัง แต่ฉัน
...........อรุณรุ่งเช้าวันใหม่เช้าวันนี้สองสามีภรรยา โปรยยิ้มละไมให้กันตั้งแต่เดินลงมาจากชั้นบน อลิเซียและอันโทนี่รีบวิ่งไปหาบิดาบุญธรรมของพวกเขาอย่างดีอกดีใจ ทั้งสองแต่งกายเสร็จเรียบร้อยพร้อมเที่ยวอย่างเต็มที่ แต่ลูกๆ ตัวจริงของโจนาธานกลับยังไม่มีใครตื่นขึ้นมาจากเตียงเลย“อาลิเซียจาไปดูนกบินพั่บๆๆ แด็ดดีพาอาลีเซียไปดูนกสวยๆ ด้วยนะค้า”หนูน้อยซึ่งมีเรือนผมสีเดียวกับพี่ชาย เอ่ยกับบิดาบุญธรรมอย่างประจบ นิลอรต้องแยกจากสามีชั่วครู่เพื่อที่เขาจะได้ก้มลงไปอุ้มเอาแม่หนูน้อยอลิเซียวัยเกือบห้าขวบมาไว้ในอ้อมแขน ส่วนอีกมือก็จับจูงมือขาวผ่องของอันโทนี่แล้วพาเดินเข้าสู่ห้องนั่งเล่นของบ้าน เขาคงหลงลืมไปกระมังว่าตอนลงจากบันไดมา เขามิได้เดินลงมาเพียงลำพัง“หลงกันจริงนะกับเด็กๆ เนี่ย เดี๋ยวจะมีให้สักโหลเลย ดูซิว่าจะมีเวลาไปโอ๋ลูกชาวบ้านอยู่อีกไหม เชอะ!” นิลอรยืนกอดอกอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้าย เธอตัดสินใจไม่เดินตามเข้าไปในห้องนั่งเล่น แต่เดินขึ้นบันไดทางปีกซ้ายเพื่อไปดูว่าลูกๆ ของตนลุกจากที่นอนหรือยัง...........ภายในห้องนอนของสองแฝด“อ๊ากกก! ม่ายอาบน้ำนะ! มันหนาวเจคม่ายอาบ อือออ...” สุดหล่อของอรุณฉัต
“ฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่...รู้สึกว่าตัวเองมาเป็นส่วนเกินของพวกคุณเท่านั้นเอง” ตอบพลางกัดริมฝีปากเอาไว้ เพราะกลัวว่าจะทนไม่ไหวกรีดร้องออกมาให้สมกับความคับแค้นใจ“ฉันขอโทษเธอจากใจจริงแองจี้ แต่ฉันสาบานว่าไม่ได้คิดกับเอลิซเป็นอื่นนอกจากความหวังดีอย่างเพื่อนและคนในครอบครัว ฉันคิดกับเอลิซแค่นั้นจริงๆ”โจนาธานพยายามอธิบาย เขารั้งร่างอรชรของภรรยาที่รักมากอดรัดจนรับรู้ได้ถึงเรือนกายอบอุ่นของหล่อน ปลายจมูกโด่งคมสูดดมกลิ่นกระหม่อมหอมกรุ่นเข้าปอดแรงๆ ประหนึ่งว่าการกระทำเช่นนั้นจะช่วยทำให้วาจาของเขาดูมีมนต์ขลังพอที่จะทำให้นิลอรเชื่อใจได้“นอนเถอะค่ะ พรุ่งนี้อุตส่าห์ได้พักทั้งที จะได้มีเวลาอยู่กับลูกๆ บ้าง คุณรู้หรือเปล่าว่าเอาเวลาให้กับงานมากเกินไปแล้ว”นิลอรเสเปลี่ยนเรื่องด้วยว่าไม่อยากให้สามีเซ้าซี้มากไปกว่านี้ เพราะต่อให้เขากราบกรานให้เลิกโกรธ เธอก็เลิกไม่ได้อยู่ดี นาทีนี้มันต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน จึงจะสามารถล้มคู่แข่งได้ ในเมื่อเอลิซอยากตั้งตัวเป็นนางเอกผู้น่าสงสารมากนัก ก็ลองมาแข่งกันดูว่าใครจะแน่กว่ากัน“ก็งานมันยุ่งนี่นา” สามีหนุ่มใหญ่อมยิ้มน้อยๆ กับอารมณ์ของเมียรักที่เปลี่ยนอย่างปัจจุบันทันด่
ปลายเท้ามนบนรองเท้าแตะนุ่มนิ่มก้าวเร็วๆ ไปยังอีกฝั่งของบ้าน แต่ทว่าพอเลี้ยวตรงหัวมุมทางเดิน เท้าเรียวก็ต้องสะดุดเพราะความคิดบางอย่างสว่างวาบเข้ามาในสมอง“ทำไมฉันต้องเป็นนางมารร้ายด้วยล่ะเอลิซ ฉันต้องเป็นนางเอกสิถึงจะถูก ฉันจะไม่ยอมให้เธอมาแย่งพ่อของลูกฉันไปอย่างเด็ดขาด!” คิดได้ดังนั้นนิลอรก็หันหลังกลับทางเก่าด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าขามาเกือบเท่าตัว ด้วยกลัวว่าทั้งสองจะเลิกอยู่ในโหมดโอบกอดปลอบประโลม เพราะถ้าทั้งสองผละจากกันแล้วจริงๆ แผนการปูทางสู่การเป็นนางเอกของเธอมันก็ไม่สมบูรณ์แบบน่ะสินับว่าโชคยังเข้าข้างคุณแม่ลูกสอง เพราะนิลอรกลับมายืนนิ่งที่หน้าประตูได้ทันท่วงที เป็นจังหวะที่เอลิซกำลังจะโผเข้ากอดสามีเธออีกรอบ แต่เธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอย่างเด็ดขาดก๊อกๆ ๆเสียงเคาะบานประตูเป็นสัญญาณ ก่อนที่ประตูซึ่งเปิดแง้มไว้จะค่อยๆ เปิดกว้างขึ้นทีละน้อย โจนาธานตัวชาดิกไม่ไหวติง เขาต้องตายแน่ๆ เพราะแม่คุณคนดีคงเห็นอะไรๆ ต่อมิอะไรจนเข้าใจผิดไปอย่างไม่ต้องสงสัย“โอ...เปล่านะแองจี้ ฉันกับคุณคิงส์ไม่ได้กำลังกอดกันอย่างที่เธอคิดหรอกนะ”เอลิซพยายามอธิบาย แต่ใช้คำพูดที่นิลอรได้ฟังแล้วเจ็บจี๊ดไปถึงขั้วห
...........อีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ถัดจากห้องของครูสาว มีห้องเด็กกั้นอยู่ตรงกลาง อดีตภรรยาของโจนาธานกำลังยืนข่มอารมณ์โกรธอยู่หน้ากระจกเงา เอลิซยังเจ็บแค้นเรื่องที่ชาร์ลส์ดูถูกจนไม่สามารถหลับตานอนได้ เมื่อเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ความโกรธกรุ่นที่มีก็ถูกความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องค่อยๆ สลายมันไป เหลือทิ้งไว้เพียงความน้อยเนื้อต่ำใจเท่านั้นก๊อกๆ ๆเสียงเคาะประตูเบาๆ ทำให้เอลิซถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะเดินไปเปิด และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ทำให้เธอต้องรีบปรับอารมณ์ให้สดใสร่าเริงด้วยความรวดเร็ว“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ถามพร้อมยิ้มเยือนส่งให้ นึกดีใจที่ยังไม่ได้ดึงเสื้อคลุมให้ปกปิดทรวงอวบ เพราะตอนนี้โจนาธานกำลังยืนมองเธอตาปรอยทีเดียว“อ่า...คือ...ผมแวะมาดูว่าเด็กๆ หลับหรือน่ะ อะแฮ่ม!”โจนาธานกระแอมเมื่อความอวบอัดของอดีตภรรยากำลังปั่นป่วนร่างกายเขา แต่มันก็แค่ปั่นป่วน ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น เพราะเขาสำนึกอยู่เสมอว่าเวลานี้ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะทำเจ้าชู้ยักษ์ใส่ใครได้อีกแล้ว“หลับกันหมดแล้วค่ะ เด็กๆ บ่นคิดถึงคุณกันใหญ่เลย ตั้งแต่ลูกๆ ของคุณมาอยู่ด้วย คุณไม่มีเวลาให้พวกแกเลยนะคะ”เอลิซไม่ได้พูดเกินจ
...........บทที่ 8แผนรักนางมารร้าย...........สิบห้านาทีผ่านไปอรุณฉัตรพลิกกายช้าๆ ชาร์ลส์ช่วยเอาเสื้อคลุมคลุมร่างให้ หญิงสาวลุกอย่างระวัง มือจับเชือกที่มัดเสื้อคลุมมามัดเป็นปมอย่างยากลำบาก เมื่อสำเร็จก็ลุกมามองดูเนื้อตัวที่เหนอะหนะไปด้วยน้ำผึ้ง ถึงแม้ว่าจะเจือจางด้วยน้ำแต่มันก็ยังเหนียวอยู่ดี “เฮ้อ! เวรกรรมอะไรของฉันกันเนี่ย” หญิงสาวโอดครวญ ขณะที่ชาร์ลส์เริ่มแต้มยาบนพวงแก้มให้ “อยู่เฉยๆ สิเอลลี่ เดี๋ยวฉันก็เทน้ำผึ้งราดหน้าเธอพอดี” ปรามคนที่เอียงหน้าหลบมือเขาซ้ายทีขวาทีอย่างน่ารำคาญอรุณฉัตรทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ก็คนมันทั้งเขินทั้งอาย ทั้ง...“ฉะ...ฉัน ฉันเขินนี่นา...” ตอบแล้วจ้องเข้าไปในหน่วยตาสีเทาคู่นั้น ชาร์ลส์วางถ้วยยาใส่มือคืนมาให้ อรุณฉัตรจึงเอี้ยวกายเอาถ้วยกลับไปวางไว้บนโต๊ะเตี้ยข้างหัวเตียง“เธอต้องกินยาหรือเปล่า” เขาถามแล้วจับแขนเรียวมาดู รูดแขนเสื้อคลุมขึ้นจนถึงศอกก่อนจะเป่าลมใส่เบาๆ อย่างอ่อนโยน อรุณฉัตรหัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาจะดีกับเธอมากไปแล้วนะ จับปล้ำทำสามีเสียเลยจะดีไหม แต่เอ...ไม่เอาดีกว่า น่ากลัวอ่า ตัวใหญ่เบ้อเร่อ เธอตายคาเตียงแหงๆ อรุณฉัตรหน้าแดงกับความค




![ม่านรักไฟเสน่หา NC30+ [โคแก่กินหญ้าอ่อน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


