EP 8/3 แผนรักนางมารร้าย

ปลายเท้ามนบนรองเท้าแตะนุ่มนิ่มก้าวเร็วๆ ไปยังอีกฝั่งของบ้าน แต่ทว่าพอเลี้ยวตรงหัวมุมทางเดิน เท้าเรียวก็ต้องสะดุดเพราะความคิดบางอย่างสว่างวาบเข้ามาในสมอง

“ทำไมฉันต้องเป็นนางมารร้ายด้วยล่ะเอลิซ ฉันต้องเป็นนางเอกสิถึงจะถูก ฉันจะไม่ยอมให้เธอมาแย่งพ่อของลูกฉันไปอย่างเด็ดขาด!” 

คิดได้ดังนั้นนิลอรก็หันหลังกลับทางเก่าด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าขามาเกือบเท่าตัว ด้วยกลัวว่าทั้งสองจะเลิกอยู่ในโหมดโอบกอดปลอบประโลม เพราะถ้าทั้งสองผละจากกันแล้วจริงๆ แผนการปูทางสู่การเป็นนางเอกของเธอมันก็ไม่สมบูรณ์แบบน่ะสิ

นับว่าโชคยังเข้าข้างคุณแม่ลูกสอง เพราะนิลอรกลับมายืนนิ่งที่หน้าประตูได้ทันท่วงที เป็นจังหวะที่เอลิซกำลังจะโผเข้ากอดสามีเธออีกรอบ แต่เธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด

ก๊อกๆ ๆ

เสียงเคาะบานประตูเป็นสัญญาณ ก่อนที่ประตูซึ่งเปิดแง้มไว้จะค่อยๆ เปิดกว้างขึ้นทีละน้อย โจนาธานตัวชาดิกไม่ไหวติง เขาต้องตายแน่ๆ เพราะแม่คุณคนดีคงเห็นอะไรๆ ต่อมิอะไรจนเข้าใจผิดไปอย่างไม่ต้องสงสัย

“โอ...เปล่านะแองจี้ ฉันกับคุณคิงส์ไม่ได้กำลังกอดกันอย่างที่เธอคิดหรอกนะ”

เอลิซพยายามอธิบาย แต่ใช้คำพูดที่นิลอรได้ฟังแล้วเจ็บจี๊ดไปถึงขั้วหัวใจ โจนาธานเองก็อยากจะบ้าตายเช่นกัน ถ้าเอลิซจะอธิบายอย่างนี้ เขาว่าหล่อนไม่ต้องพูดอะไรเลยจะดีกว่า

เอลิซยิ้มกริ่มขณะทอดสายตาเจ้าเล่ห์มองนางฟ้าของโจนาธาน นิลอรดูสวยคมขำแม้ไม่มีเครื่องปรุงแต่งใดๆ บนใบหน้า น่าอิจฉานัก แต่ดูเหมือนว่านาทีนี้ความสวยคมขำจะไม่ได้ช่วยเปลี่ยนแปลงความจริงที่สองตาของเจ้าหล่อนแลเห็นหรอก

“เอ่อ...แองจี้ คือว่าฉัน...” โจนาธานเดินเข้าไปหาภรรยาที่ยืนอึ้งอยู่กับที่ เขาอาจจะโดนตบแรงๆ หรือไม่ก็โดนพายุอารมณ์ของเจ้าหล่อนเหวี่ยงใส่อย่างแน่นอน เขาเตรียมใจไว้แล้ว

“กลับห้องได้แล้วค่ะ พรุ่งนี้ต้องพาเด็กๆ ไปเที่ยวนะคะ” 

นิลอรพูดพลางยิ้ม แต่น้ำตาไหล มันไหลออกมาเพราะความปวดร้าวใจ สามีที่รักตั้งท่าจะแก้ต่างกลบเกลื่อนความผิด นั่นแสดงว่าเขารู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองผิดจริงกระมัง

“โธ่แองจี้ ฉันขอโทษที่รัก ฉันขอโทษ..”

โจนาธานพยายามเอ่ยวาจาให้ภรรยาอภัยให้ แต่เจ้าหล่อนกลับเอาแต่ยิ้มแล้วก็ส่ายหน้า เอลิซเองก็ดูตกใจกับปฏิกิริยาของนิลอร เจ้าหล่อนจะมาไม้ไหนกัน

“มันไม่มีอะไรจริงๆ นะแองจี้ คุณคิงส์แค่ช่วยกอดปลอบใจฉันเท่านั้นเอง” 

เอลิซราดน้ำมันลงไปในกองเพลิง เพื่อหวังว่าเพลิงกองใหญ่ที่เธอสุมไว้รอท่า มันจะคุโชนจนนิลอรใช้มันแผดเผาโจนาธาน และเมื่อเขาบาดเจ็บจากพระเพลิงกองนี้ เธอก็จะได้โอกาสเป็นผู้สมานแผลให้เขาอย่างแนบเนียน

“หรือคะ ถ้า...คุณเอลิซมีเรื่องทุกข์ใจมากนักก็ปรึกษาภรรยาของเขาได้นะคะ ฉันพร้อมเสมอที่จะช่วยโอบกอดปลอบประโลมคุณ ได้โปรดอย่าทำอะไรที่มันชวนให้ฉันเข้าใจผิดเลย ฉันเจ็บนะคะ แต่มันคงเจ็บกว่านี้ถ้าหากลูกๆ จะเห็นสิ่งที่คุณทั้งสองกระทำต่อกัน แค่ลูกถามฉันว่าคุณเอลิซเป็นใคร เป็นมามี้อีกคนหรือเปล่า ฉันก็ไม่รู้จะอธิบายกับลูกว่ายังไงแล้ว ฉันรู้ว่าพวกคุณอาจจะรักกัน แต่ช่วยแสดงออกในที่ทางที่มันมิดชิดกว่านี้ได้ไหม ฉัน...ฉันไม่น่ากลับมาที่นี่เลย...ขอโทษด้วยนะคะ...”

นิลอรน้ำตาหยดแหมะ ขณะเอ่ยประโยคทิ่มเทงหัวใจของคนทั้งสอง เอลิซเองก็รู้สึกผิดนิดๆ ในข้อนี้ เธอลืมนึกถึงเด็กๆ ลูกของนิลอรไป ถึงจะหมายมั่นปั้นมือว่าต้องเอาอดีตสามีกลับมาเป็นของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ใจร้ายกับเด็กตาดำๆ หรอกนะ เธอพร้อมจะเป็นมารดาให้กับเด็กๆ เสมอ หากพวกเขาต้องการมารดาคนนี้

นิลอรหมุนกายออกจากหน้าห้อง เธอตั้งใจเดินช้าๆ เพื่อรอให้สามีตามมา

“ตามไปเถอะค่ะ คุณแองจี้คงเข้าใจผิดจริงๆ ขอโทษด้วยนะคะ”

เอลิซกล่าวอย่างสำนึกผิด ทว่าพออดีตสามีเดินห่างจากหน้าประตู รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก อย่างน้อยแผนการเล็กๆ ในวันนี้ก็ทำให้ศัตรูล่วงรู้แล้วว่าเธอยังมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของโจนาธาน และหวังว่าครั้งต่อไป เธอจะเติมความขุ่นข้องหมองใจใส่หัวใจของนิลอรได้มากกว่านี้ เธอหวังเช่นนั้นจริงๆ

...........

โจนาธานออกเดินตามหลังภรรยา หล่อนเดินหายไปตรงสุดทางเดินแล้ว และป่านนี้คงใกล้จะถึงห้องนอน

“แองจี้!” โจนาธานอุทานออกมาอย่างตกอกตกใจเมื่อเห็นร่างภรรยาทรุดฮวบลงกับพื้นที่หน้าห้องนอน เขารีบเข้าไปอุ้มหล่อนแล้วพาเข้าห้องทันที

“แองจี้! เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่าที่รัก ทำไมถึงล้มลงไปอย่างนั้น ฉันใจหายหมดเลย” โจนาธานละล่ำละลักถามไถ่ภรรยา หัวคิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิง

นิลอรรู้สึกผิดนิดๆ ที่ได้เห็นความห่วงใยส่งผ่านนัยน์ตาสีฟ้าครามคู่นั้น แต่ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเขาทำผิด เขาก็ต้องรู้สึกผิดตอบแทนเป็นรางวัล มันถึงจะสาสมกับการกระทำอันไร้หัวใจเมื่อครู่นี้

“ฉันแค่เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ อย่าห่วงเลย” ตอบเบาๆ และนอนตะแคงข้างให้ แน่นอนว่าตาแก่สุดที่รักก็ตามมาง้อจนได้นั่นแหละ

“แองจี้...อย่าทำแบบนี้สิ เธอโมโหก็อาละวาดใส่ฉันเถอะนะ ฉันจะได้สบายใจ เธอเล่นร้องไห้เงียบๆ แบบนี้ มันเหมือนไม่ใช่เธอเลย ฉันห่วงเธอนะที่รัก” หนุ่มใหญ่พยายามปลอบขวัญด้วยความห่วงใยภรรยา เขาอยากให้หล่อนตบตีเขา ตะโกนร้องด่าใส่หน้าเขา ให้หล่อนวีนเหวี่ยงสารพัดยังดีกว่าสิ่งที่หล่อนเป็นอยู่ในขณะนี้