บทที่ 2 หัวใจที่ทรมาน 02

หญิงสาวหอมแก้มยุ้ยของลูกทั้งซ้ายและขวาด้วยความคิดถึง

                “คิดถึงแม่ไหมคะยัยหนู”

                “ถึง ๆ แม่กัง” คำตอบมันทำให้หัวใจที่ห่อเหี่ยวพองโตขึ้นมาได้ แต่ชั่วครู่ต่อมากีรกานก็ต้องหันไปมองต้นเสียงที่พูดออกมา

                “สองครับ ผมจะพาขึ้นไปดูห้องนอนของสองครับ”

                “ได้ค่ะ สองขอตัวขึ้นไปบนห้องนอนกับคุณภามก่อนนะคะ” สรัลชนาพูดออกมาอย่างจงใจก่อนจะเดินตามภามขึ้นไปบนห้อง แต่ก็มิวายส่งสายตาหยามหยันให้กีรกาน

                กีรกานไม่ได้ตามขึ้นไปด้วยแต่ก็มองอย่างตัดพ้อ เพราะไม่รู้ว่าจะตามไปทำไม เขาคงไม่เห็นเธอในสายตาอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นก็คงไม่พาสรัลชนามาทั้งที่ไม่ได้บอกกล่าวกับหล่อนสักนิด           

                 ก่อนจะยกยิ้มสมเพชตัวเอง เพราะรู้ว่าอาการที่มีคือความหึงหวง แต่เธอมีสิทธิ์อะไร เธอมีสถานะแค่เป็นแม่ของลูกของเขาก็เท่านั้น

                กีรกานไม่อยากจะทนมองเห็นคนทั้งสองลงมาจากห้องด้วยกัน หญิงสาวจึงเดินไปหยิบเสื้อตัวยาวกับหมวกมาสวมให้ลูกน้อย ก่อนจะมุ่งฝีเท้าออกจากบ้าน แต่ยังไม่ทันจะพ้นประตูบ้านกลับมีเสียงดังไล่ตามหลังมา

                “จะไปไหน” ภามตั้งคำถามและเดินเข้าไปหา

                “กั้งจะพาลูกออกไปที่ไร่ด้วย”

                “ส่งลูกมาให้ฉัน”

                “กั้งจะพาแกไปด้วย” บอกให้เขาทราบถึงความต้องการและไม่คิดจะทิ้งแกไว้กับเขาและผู้หญิงของเขาแน่

                “ส่งแกมา” คราวนี้ภามบอกน้ำเสียงดุเข้มแถมยังอุ้มลูกไป แต่ทิศทางที่ชายหนุ่มมุ่งตรงไปคือที่ไร่ หล่อนคิดว่าเขาจะให้ลูกอยู่กับเขาและสรัลชนาที่บ้านเสียอีก ก่อนจะเดินตามเขาไป ซึ่งไร่และตัวบ้านก็อยู่ไม่ห่างกันนัก เดินสักห้านาทีก็ถึงแล้ว

                หนูน้อยลักษณ์นารายิ้มที่ได้เห็นดอกไม้หลากสีและชี้นิ้วตามประสาเด็ก

                “บัญชีของไร่เป็นยังไง” ชายหนุ่มถามขึ้น

                “ไม่ขาดทุนค่ะ แต่รายได้ลดลง” กีรกานแจ้งตามความจริง เพราะเศรษฐกิจที่แย่ลงและมีคู่แข่งทางธุรกิจมากขึ้น เพียงแค่ในอำเภอแห่งนี้ก็มีไร่กุหลาบมากกว่าสิบที่แล้ว

                “ฉันจะเข้าไปดู” ภามบอก และในตอนนี้เจ้าของไร่ก็มายืนอยู่หน้าออฟฟิศขนาดเล็กที่ตนเป็นคนสั่งให้สร้างขึ้น “พาลูกเข้าไปก่อน ฉันขอเดินดูรอบ ๆ หน่อย” เขาว่าและส่งลูกสาวให้กับกีรกาน ด้านหญิงสาวก็พยักหน้าและเดินเข้ามาในออฟฟิศ

                เมื่อภามมาที่ไร่ ชายหนุ่มก็มักจะเดินไปสำรวจไร่เสมอ โดยสาเหตุที่ภามสั่งให้สร้างออฟฟิศไว้ในไร่เพราะต้องการให้มีสถานที่ติดต่อซื้อขายให้เป็นที่ และไม่อยากจะให้มีคนเข้าไปยุ่งวุ่นวายที่บ้าน เพื่อความปลอดภัยบางอย่าง

                เพียงเห็นว่ากีรกานเดินเข้าไปแล้ว เท้าหนาของชายหนุ่มก็ก้าวออกไปยังจุดหนึ่ง และมีใครคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก

                ชายคนนั้นยกมือขึ้นไหว้ตามประสาลูกน้องและนายจ้าง ก่อนที่ริมฝีปากหยักของภามจะเปิดออกและมีการพูดบางสิ่ง

                กีรกานพาลูกสาวมาประจำที่ นั่นคือโซฟาตัวเดิมที่มักจะใช้เป็นที่นั่งเล่นตุ๊กตาของลักษณ์นารา มือบางเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเตรียมเปิดรายงานรายรับและรายจ่าย  รวมถึงเตรียมเอกสารต่าง ๆ ให้กับเขา

                เมื่อภามเข้ามาจะได้ดูมันได้เลย เธอรู้ว่าแม้จะไม่ขาดทุน แต่หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปมันก็คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ และเธอก็ไม่ได้เรียนจบทางด้านบริหารมา บางปัญหาก็แก้ไขหรือต่อรองได้ไม่ดีมาก คงจะสู้เขาไม่ได้

                เมื่อเตรียมเอกสารเสร็จเวลาก็ผ่านมาเกือบจะสิบห้านาทีแล้ว แต่ภามก็ยังไม่ได้เข้ามาในออฟฟิศ จนกระทั่งเข้าสู่นาทีที่ยี่สิบ หญิงสาวจึงขยับฝีเท้าไปดู

                เธอแหวกผ้าม่านเพื่อส่องหาเขาแต่ก็ไม่พบ จนต้องเปลี่ยนไปยังอีกฝั่งของห้อง เธอไม่สามารถทิ้งลูกสาวได้ แต่จะอุ้มลูกสาวออกไปด้วยก็เกรงว่าจะโดนดุ เพราะเวลานี้แดดเริ่มร้อนขึ้น ก่อนจะพบว่าเขากำลังยืนคุยกับคนงานของเธออยู่

                คนที่เขาคุยด้วยก็คือชาติชาย คนงานที่เข้ามาขอทำงานที่ไร่ได้ประมาณสองปีกว่า และทุกคนที่จะเข้ามาทำงานที่ไร่แห่งนี้ก็จะต้องได้รับความเห็นชอบจากภามเสมอ ซึ่งชาติชายก็เป็นคนงานที่มีความรับผิดชอบแถมยังชอบทำกับข้าวมาแบ่งเธอทานเสมอ

                “มีอะไรหรือเปล่าคะ กั้งเห็นคุณคุยกับพี่ชาติชาย”              

                เมื่อภามเข้ามาเธอก็ร้องถามเพราะเห็นว่าเขาคุยอยู่นาน ที่สำคัญทำไมทุกครั้งที่เขามาที่นี่หล่อนมักจะเห็นเขาคุยกับชาติชายเสมอ โดยหล่อนกลัวว่าเขาจะดุคนของเธอ แถมภามยังชอบทำสีหน้าเข้ม และมันก็น่ากลัวจนบางครั้งหล่อนยังขนลุก

                แต่คำตอบก็คือความเงียบเฉย เขาเห็นว่าคำพูดของเธอเป็นเพียงลมเพียงอากาศหรืออย่างไรถึงทำแบบนี้ ก่อนจะเห็นว่าเขาเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารมาสองแฟ้มและหย่อนก้นนั่งที่โซฟาตัวเดียวกับลูกสาว ด้านลักษณ์นาราก็รีบคลานไปนั่งตักของบิดา

                “ส่งลูกมาให้กั้งเถอะค่ะ คุณจะได้ดูบัญชีได้ เดี๋ยวจะเมื่อยเอา”

                “ไม่ได้ขอความช่วยเหลือ แล้วฉันก็อยากจะดูงานเงียบ ๆ” ดูสิ ความหวังดีของเธอกลายเป็นความจุ้นจ้านไปเสียแล้ว กีรกานจำต้องถอยห่างออกมาและเลือกที่จะไปดูงานในไร่ ไอ้ที่ว่าดูงานเงียบ ๆ มันก็คือการไล่เธอให้ออกไปจากห้องนั่นเอง

                หญิงสาวออกจากออฟฟิศเพื่อไปดูคนงาน ที่นี่มีพื้นที่ประมาณแปดไร่และปลูกดอกกุหลาบโดยเฉพาะ แต่มีหลายสายพันธุ์ คนงานมีประมาณสิบคน ซึ่งในตอนนี้คนงานกำลังตัดแต่งกิ่งของต้นกุหลาบอยู่ ตัวเธอเองก็ทำเป็นทุกขั้นตอน ตั้งแต่ปลูกลงดิน จนถึงขั้นตอนการตัด