บทที่ 4 ยังร้ายให้เธอเกลียด

การที่พันธะหมดสิ้นลงเขาอาจจะสบายใจขึ้น และอาจจะให้อภัยเธอและแม่บ้าง ก่อนจะก้มลงไปมองบุตรสาวที่อยู่บนตักพร้อมกับคิดหนัก เพราะไม่รู้ว่าในอนาคตลูกสาวจะโกรธหรือไม่ที่เลือกตัดสินใจแบบนี้ แต่ก็หวังว่าลูกสาวจะเข้าใจเธอ

                “ต่อไปนี้ฉันจะดูแลเธอกับเหลนเอง” ขวัญเกล้าบอกอย่างแน่วแน่ เพราะรักทั้งสองคนมาก แม้กีรกานจะไม่ใช่ลูกหลานของตน และเป็นเพียงลูกสาวของสาวใช้ในบ้าน แต่การที่ได้อยู่ร่วมชายคากันมาเกือบจะสิบปี มันก็ทำให้ได้รู้ถึงนิสัยและรู้ว่ากีรกานเป็นคนดี

                สำหรับเรื่องมารดาของกีรกาน เธอก็ไม่ได้พาลเอามันมาเกี่ยวกันเหมือนหลานชาย 

                “ถ้าตาภามโทร.หา ไม่ต้องรับ ถ้าจะตัดต้องตัดให้ขาด” ท่านสั่ง

                “ค่ะ”       

                กีรกานก็รับคำ เพราะมันจริงอย่างท่านว่า ถ้าจะตัดก็ต้องให้ขาดเหมือนตัดบัวอย่าให้เหลือใย แม้จะบอกตัวเองแบบนี้แต่หญิงสาวก็ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือไม่ เนื่องจากที่ผ่านมาก็พยายามที่จะรักเขาให้น้อยลงเพื่อที่ใจจะได้ไม่ต้องเจ็บ แต่ก็ไม่เคยที่จะทำได้เลย

บทที่ 4

ยังร้ายให้เธอเกลียด

                การตัดใจต้องตัดให้เหมือนตัดบัว อย่าให้เหลือใย สุภาษิตนี้ไม่ใช่เธอหรอกที่ทำได้ แต่เป็นภามต่างหากที่ทำมันได้ เพราะนี่ก็ผ่านมาเกือบห้าวันแล้ว และเขาก็ไม่เคยจะติดต่อมาเลย หรือแม้จะโผล่มาให้เห็นหน้าก็ไม่มี ซึ่งมันก็สื่อได้เป็นอย่างดีว่าเขาก็ต้องการหย่าเช่นกัน และทั้งที่เธอเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอหย่าเอง แต่ไฉนเองกลับปวดร้าว

                แม้จะบอกหนักแน่นกับตัวเองตลอดมาว่าสิ่งที่เลือกคือสิ่งถูกต้องแล้ว จะยื้อไปเพื่ออะไรในเมื่อมีแต่เจ็บและเจ็บ แม้ครั้งนี้มันอาจจะเจ็บปวดทรมานมาก แต่สุดท้ายมันก็คือจบ แต่ทำไมกลับทำไม่ได้ ต้องมาแอบมีน้ำตา ว่าแล้วมันก็เจียนไหลลงมาอีกจนกีรกานต้องยกมือขึ้นมาเช็ดมันออก เธอจะไม่มีทางร้องไห้ให้ลูกเห็นเด็ดขาด

                โดยในตอนนี้หญิงสาวกำลังนั่งรอใครบางคนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับลูกน้อย และสักพักคนที่รอก็ขับรถเลี้ยวเข้ามาก่อนจะมาจอดตรงหน้าเธอแถมยังส่งยิ้มหวานให้       

                หญิงสาวส่งยิ้มกลับไปเช่นกัน เธอไม่อยากให้ชายคนนี้รู้ถึงความเศร้าและเสียใจที่มันเกาะกุมในหัวใจ เพราะรู้ดีว่าพี่ชายคนนี้รักและห่วงใยเธอมากเพียงใด

                กีรกานอุ้มลูกสาวและเดินไปหาก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถเพื่อไปทำธุระบางสิ่ง

                สักหนึ่งชั่วโมงต่อมาก็มีรถอีกคันแล่นเข้ามาในบ้านอีกครั้งและเจ้าของรถก็ก้าวเข้าไปข้างใน ทันทีที่เจ้าของบ้านเห็นก็ทำสีหน้าบึ้งตึงคล้ายไม่อยากจะต้อนรับ ก่อนจะร้องถามออกไป

                “แกมาบ้านของฉันทำไมตาภาม”        

                ในใจลึก ๆ หล่อนก็หวังว่าหลานชายจะคิดได้และมาง้อภรรยาของตัวเอง แต่สี่วันที่ผ่านมากลับไม่เห็นแม้แต่เงา และหล่อนก็ไม่เข้าใจเลยว่าในวันนี้หลานชายจะมาทำไม ถ้าจะมาง้อหรือปรับความเข้าใจทำไมเพิ่งจะมา ไม่รู้สึกตัวช้าไปหน่อยหรือ

                “ลูกผมอยู่ไหนหรือครับ” เสียงเข้มตอบคำถามและสอดส่ายสายตามองหา แต่ชายหนุ่มไม่ได้มองหาแค่ลูก ทว่ากำลังมองหาแม่ของลูกด้วย

                “แม่กั้งพาไปฉีดวัคซีน” ผู้เป็นย่าตอบและเห็นว่าหลานชายเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟา “จะรอหรือ” ท่านถามซ้ำอีกครั้ง

                “ครับ”    

                “แกมีธุระกับแม่หรือลูก”       

                เอ่ยถามเพราะอยากจะรู้ว่าที่มาเพราะเหตุใด ต้องการมาตกลงเรื่องหย่าหรือเรื่องใดกันแน่และหากสุดท้ายการหย่าขาดคือเรื่องที่ดีที่สุด หล่อนก็ไม่คิดจะห้ามความสัมพันธ์ของพ่อกับลูกอยู่แล้ว   

                และสี่วันที่ผ่านมาคำตอบมันก็ชัดเจนสำหรับฝั่งคนของเธอว่าตัดใจไม่ขาดหรือเรียกง่าย ๆ ว่าเลิกรักหลานชายตนไม่ได้ เธอเห็นร่องรอยของน้ำตาแม้ว่ากีรกานจะเช็ดมันออกไปก็ตาม แต่ดวงตาของเธอนั้นกลับเศร้าจนปกปิดไม่อยู่

                “ผมจะรอลูก” ชายหนุ่มตอบเสียงเข้ม แม้จะรู้แก่ใจว่าที่มาไม่ใช่แค่อยากจะเจอลูกก็ตาม

                “ฉันว่าไม่ต้องเสียเวลารอหรอก อีกหลายชั่วโมงกว่าจะกลับมา เพราะพ่ออัคคงจะพาแม่กั้งและลูกไปเดินห้างฯ ต่อ”    

                 ขวัญเกล้าตอบพร้อมกับมองปฏิกิริยาของภามยามที่ได้ยินชื่อของอัครัฐ แต่หล่อนก็ต้องผิดหวังเพราะไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงใดทางสีหน้าของหลานชายสักนิด ก่อนจะเอ่ยพูดย้ำอีกหน เพราะหวังว่ามันจะกระตุ้นได้

                “เขาอาสาพาไปเอง”

                “คุณย่าคิดจะใส่ตะกร้าล้างน้ำส่งต่อให้พี่อัคหรือครับ”       

                ภามถามกลับและยังคงมีสีหน้านิ่งเช่นเคย เนื่องจากเขาไม่ชอบให้ใครมาล่วงรู้ถึงความรู้สึก และเพียงรู้ว่าใครเป็นคนพากีรกานไป เขาก็พอจะรู้จุดประสงค์ของท่านทันที         

                 และมันก็คงเป็นเพราะเหตุผลนี้กระมังที่ทำให้ใครบางคนต้องโทร.หาเขา แต่มือถือของเขาดันแบตหมดพอดีจนไม่สามารถติดต่อกลับได้ เขาจึงเร่งมาที่นี่

                “ไม่ต้องใส่ตะกร้าล้างน้ำตาอัคก็รับด้วยความเต็มใจ แกก็คงจะรู้ดี” อัครัฐ คือลูกพี่ลูกน้องของภามและก็หลงรักกีรกานมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เธอไม่เคยคิดรังเกียจกีรกานที่เกิดมาในสถานะที่ต่ำต้อยกว่า เธอยินดีหากกีรกานตอบรับความรักของอัครัฐ แต่มันกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น เพราะคนที่ทำให้กีรกานหน้าแดงได้ก็คือหลานชายตัวร้ายคนตรงหน้านี่ต่างหาก

                “เชิญกลับไปซะ บ้านฉันยังไม่พร้อมที่จะต้อนรับแกเวลานี้ ค่อยมาตอนที่ยัยกั้งแต่งงานกับพ่ออัคใหม่ละกัน” อย่าหาว่าใจร้ายใจดำกับหลานเลย แต่มันสมควรแล้วที่คนตรงหน้าจะได้รู้สึกเจ็บบ้าง และหากยังเฉยชาอยู่แบบนี้ เธอจะเร่งให้ทุกอย่างที่พูดเกิดเร็วขึ้น คนดี ๆ อย่างกีรกานและอัครัฐเหมาะสมกันแล้ว และมากกว่าภามเสียอีก

                “ผมยังไม่หย่า เธอก็คงจะยังแต่งไม่ได้”               

                แม้หัวใจจะกระตุกวูบกับคำว่าแต่งงาน แต่ภามก็ไม่ได้แสดงทีท่าที่ทุกข์ใจใด ๆ เพราะไม่มีทางปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นแน่ เพราะไม่เช่นนั้นทุกสิ่งที่ตั้งใจทำมาก็คงไม่มีค่า