บทที่ 3 ขาดสะบั้น 02

“เธอคือลูกสาวของคนที่ทำให้แม่ผมต้องตาย” ภามตอบน้ำเสียงเข้มขึ้นและประกายตาก็กระด้าง

                “ยัยกั้งไม่ใช่คนผิด อย่าเอาความผิดมาลงที่ยัยกั้ง” เธอบอกและพยายามลดอารมณ์โกรธลง เพราะรู้ว่าหลานชายต้องเจ็บปวดเพียงใดกับการที่ต้องสูญเสียทั้งพ่อและแม่ และเธอในฐานะแม่ก็เจ็บปวดเช่นเดียวกันที่ต้องสูญเสียลูกชายไป          

                แต่ก็ไม่ได้นึกโทษใคร นอกจากโทษไฟราคะในตัวลูกชายของตัวเอง และโทษตัวเองที่อบรมลูกมาไม่ดีพอ                     

                แต่ดูสิ หลานชายยังนิ่งเฉยราวกับไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจในสิ่งที่พูดออกมาสักนิด หลานชายไม่รู้เลยหรือว่าคำพูดเหล่านั้นมันจะทำร้ายจิตใจของกีรกานมากเพียงใด

                “ได้ ในเมื่อแกกล้าถึงขั้นพายัยสองมาเหยียบย่ำหัวใจคนของฉันได้ ฉันก็จะปลดปล่อยพันธะให้แก”

                 เธอเป็นคนบังคับให้คนทั้งสองเริ่มพันธะนี้เอง เพราะมันคือสิ่งที่ถูกต้อง หล่อนไม่มีทางปล่อยให้หลานชายต้องทำผิดและไม่รับผิดชอบ แต่ในเมื่อหล่อนพยายามยื้อแล้วและพบว่าคนที่มีความทุกข์ที่สุดก็คือกีรกาน เธอก็ขอให้มันยุติลง บางทีการไร้ภามข้างกาย กีรกานอาจจะมีความสุขมากกว่านี้ 

                “แม่กั้ง หย่าให้เขาสองคนเถอะ”

                “กั้งแล้วแต่คุณหญิงค่ะ”

                “ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองหรือไงฮะ ถึงเลือกเองไม่ได้” ทันทีที่ได้รับคำตอบจากกลีบปากหยักของกีรกาน ใบหน้าของภามก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ แถมน้ำเสียงก็ขุ่นคลั่กพร้อมกับมองกีรกานอย่างไม่พึงพอใจ

                “อย่ามาขึ้นเสียงกับคนของฉันนะตาภาม” ขวัญเกล้ากล่าวเสียงดังพร้อมสีหน้าเอาเรื่องเช่นกัน ไม่มีทางปล่อยให้หลานชายทำเรื่องผิด ๆ อีกแน่

                การโต้เถียงของย่าหลานทำให้หนูน้อยลักษณ์นาราตกใจจนเบ้ปากร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว น้ำตาไหลหยดลงมาจากดวงตาคู่เล็ก

                “แงง กลัวป้อพำ”

                “ไม่ร้องนะคะหนูกี้ ไม่ร้องนะคะ”          

                ผู้เป็นแม่รีบปลอบทันทีและน้ำตาก็พานจะไหล ไม่มีพ่อแม่คนไหนชอบเห็นลูกร้องไห้หรอก ก่อนจะหันไปมองคนใจยักษ์ที่เป็นต้นเหตุให้ลูกสาวร้องไห้อย่างตัดพ้อ และเธอเคารพการตัดสินใจของคุณท่าน ซึ่งรู้ว่าท่านไม่เคยหวังร้ายเหมือนเขา

                “ฉันจะให้แม่กั้งหย่า แล้วแกสองคนจะคบกันก็เรื่องของแก”

                เจ้าของไร่ก็หน้าเสียเมื่อเห็นลูกสาวร้องไห้และขยับเท้าหวังจะเข้าไปปลุกปลอบ แต่ก็ต้องหยุดฝีเท้า

                “อย่าเข้ามาใกล้ลูกของกั้ง” ไม่พอหญิงสาวยังขยับตัวหนี แต่มีหรือที่คำห้ามของกีรกานจะใช้ได้ผล เขาห่วงลูกและอยากจะเช็ดน้ำตาให้ลูกน้อย แต่คราวนี้ยังโดนรั้งเอาไว้

                “ภามคะ ขอโอกาสสองได้ไหมคะ”       

                สรัลชนารีบคว้าโอกาสพร้อมกับรั้งข้อมือของภามเอาไว้และวอนขอทางสายตา เธออยากจะให้ชายหนุ่มเห็นใจในความรักและความหวังดีที่เธอมีให้มาโดยตลอดบ้าง

                “สอง ผม..” ไม่ทันที่ภามจะได้ตอบคำถามของสรัลชนา ซึ่งคำตอบของเขามันชัดเจนมาโดยตลอดและพยายามทำให้อีกฝ่ายรู้ แต่กีรกานก็พูดสวนขึ้นมาก่อน ทำให้คำตอบนั้นหายไปในลำคอ

                “กั้งจะหย่าค่ะ”      

                แม้ดวงตาจะแน่วแน่ แต่น้ำเสียงกลับสั่นและไม่สบตากับสามีสักนิด ในเมื่อเกลียดกันก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องทนอยู่ด้วยกันอีก เพราะในเวลานี้หล่อนมองไม่เห็นหนทางที่จะพบแสงสว่างเลย เช่นนั้นตนก็ขอยุติมัน

                มือทั้งสองข้างของภามกำแน่นดังกร๊อบเพราะไม่พอใจกับคำตอบของกีรกาน พร้อมกับก้าวเท้า หวังจะเข้าไปหาคนพูดด้วยท่าทางที่ขึงขัง แต่มือเรียวของสรัลชนาก็ยังไม่คลายออก แถมเจ้าหล่อนยังจับแน่นกว่าเก่า

                “ไปกับฉันแม่กั้ง ไม่ต้องเก็บของ ฉันจะพาเธอไปอยู่กรุงเทพฯ” ในเมื่อหลานชายยังยืนนิ่งให้สรัลชนาจับแขนอยู่ได้ โดยที่ไม่ได้โต้เถียงอะไรออกมา เธอก็ไม่จำเป็นต้องฟังหรือต้องการคำตอบอะไรอีกแล้ว

                ดวงตาของขวัญเกล้ามีแต่ความผิดหวังและตำหนิ

                “สองขอโอกาสนะคะภาม” เว้าวอนขออีกหน และไม่พอในครั้งนี้เจ้าหล่อนยังสวมกอดชายหนุ่มไว้แน่น โอกาสมันมาถึงมือแล้ว จะไม่มีทางปล่อยให้มันหลุดไป แม้ว่าจะต้องทำด้วยวิธีไหนก็ตาม

                ภามแทบจะไม่ได้สนใจคำพูดของสรัลชนา ดวงตาคู่คมมองตามทั้งสามคนไป ในแววตานอกจากความโกรธแล้วมันยังมีความรู้สึกหนึ่งปรากฏขึ้นมาเด่นชัด มันเป็นความรู้สึกที่ไม่อาจจะหยิบขึ้นมาแสดงให้ใครรู้ได้

                เขาต้องคิดหนักในบางเรื่อง และคิดว่าคงต้องรีบลงมือจัดการมันเสียแล้ว ที่สำคัญที่สุด การหลบซ่อนกีรกานจากใครบางคนมันก็ไม่ใช่ทางแก้และเขาไม่มีทางหลบซ่อนเจ้าหล่อนได้ตลอดอยู่แล้ว มันคงถึงเวลาที่จะต้องชัดเจนและยุติมัน

                มากไปกว่านั้น หากเขายังไม่ต้องการจะหย่า ก็ไม่มีใครหน้าไหนทำให้เขาหย่าได้

                ด้านขวัญเกล้าขับรถออกมาได้ประมาณเกือบสิบนาทีแล้ว เธอพยายามทำอารมณ์ให้เย็นลงแต่ก็เกือบหลายนาทีเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมหลานชายถึงร้ายและเย็นชาได้ถึงขนาดนี้ กล้าพาผู้หญิงคนอื่นมาเหยียบย่ำหัวใจของภรรยาตัวเองได้อย่างไร ทั้งที่ก็รู้อยู่แล้วว่าสรัลชนาคิดอย่างไร

                แต่ก็หันไปมองกีรกานอยู่เป็นระยะ เพียงได้เห็นสายตาที่อมโศกและปริ่มไปด้วยหยาดน้ำตา ทว่าก็เห็นหลายครั้งที่มือบางเช็ดมันออก                 

                กีรกานคงไม่อยากจะร้องไห้ให้ลูกเห็น และก็รู้ว่าผู้หญิงข้างกายเข้มแข็งไม่ใช่น้อย อดทนมาได้ถึงทุกวันนี้ก็เพราะสองเหตุผลคือรักและอยากจะชดใช้ แต่ในเวลานี้มันสมควรจะพอแล้ว

                “ฉันขอโทษจริง ๆ แม่กั้งที่ทำให้ต้องมาอยู่ในสภาพนี้ถึงสามปี ฉันไม่น่าดันทุรังให้เธอแต่งงานกับตาภามเลย” ในเวลานั้นเธอคิดถึงแต่ความถูกต้อง และคิดว่ากีรกานจะสามารถลบแผลในใจที่เกิดจากไฟแค้นได้ แต่เธอคิดผิด พร้อมกับดวงตาที่เศร้าลงเพราะความรู้สึกผิด

                “คุณท่านไม่ผิดหรอกค่ะ คนที่ผิดคือกั้งกับแม่เอง” หญิงสาวไม่เคยที่จะโทษใครเลย นอกจากเธอและมารดา แม้แต่ภามเอง หล่อนก็ไม่เคยคิดจะโทษ เนื่องจากทุกเรื่องจะไม่เกิดขึ้นหากไม่มีจุดเริ่มต้นที่มารดาของเธอ

                “คนผิดคือตาภามไม่ใช่เธอ มันคิดได้ไงที่เอาความแค้นมาลงกับเธอถึงทำกับเธอแบบนั้น” ผู้อาวุธโสว่าเสียงแข็งและยังมีแต่ความขุ่นเคือง ก่อนจะร้องถามบางสิ่งเพื่อให้แน่ใจ “มั่นใจแล้วใช่ไหมที่จะตัดใจ”

                “กั้งมั่นใจค่ะ”         

                เพราะในเมื่อมันไม่มีประโยชน์ที่จะยื้อรัก หล่อนก็สมควรจะปล่อยมือจากเขาแล้วทำเพื่อตัวของเธอและเขาเอง