บทที่ 3 สิ่งตอบแทน 2/2

“เว่ยหลินอัน... เรื่องคดีของบิดาเจ้า เอาไว้ก่อนเถอะ” กู้มู่เฉินเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเข้มและเด็ดขาด ไม่มองหน้านางอีก

จากนั้น เขาก็รีบหันไปประคองร่างของฉินหยวนหยวนขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม สายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความห่วงใยระคนตระหนกที่นางต้องลำบากคุกเข่า

“หยวนหยวน ร่างกายเจ้าอ่อนแอขี้โรค พื้นเรือนหนาวเย็นถึงเพียงนี้ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้! หากเจ้าล้มป่วยลงไปอีก ข้าจะทำเช่นไร”

“ข้าทนได้เจ้าค่ะท่านพี่”

“เพราะเจ้าเจ็บป่วยไม่ใช่หรือถึงต้องยกเลิกงานแต่งของเราเมื่อห้าปีก่อน เจ้ากลัวว่าตัวเองจะอยู่ได้อีกไม่นานจึงทิ้งข้าไป เป็นข้าที่ผิดเอง ผิดที่ไม่อาจรอเจ้าหายดีมาตกแต่งเจ้าได้เร็วกว่านี้ แต่ข้าก็ให้เจ้ามีหน้าตาทัดเทียมทุกคน”

คำพูดของกู้มู่เฉินตอกย้ำว่านางเป็นคนแทรกกลางความรัก หากไม่มีนางเขาก็คงจะได้แต่งงานกัน เป็นเพราะนางที่ขวางทางรักทำให้เขานึกแค้นใจสินะ

ไม่ต้องหาเหตุใดให้ยุ่งยากเลย หากต้องเลือกเขาย่อมต้องเลือกฉินหยวนหยวน

หยาดน้ำตาที่ไหลรินแทบเป็นสายเลือดของนางไม่อาจสั่นคลอนความมืดบอดในใจเขาได้แม้แต่น้อย ทว่าเพียงแค่ฉินหยวนหยวนเอ่ยปากตัดพ้อและทิ้งตัวลงคุกเข่าเพียงชั่วพริบตา กู้มู่เฉินกลับร้อนรนรีบโผเข้ามาประคองอย่างรู้สึกทนไม่ได้ กลัวว่าพื้นเย็น ๆ จะทำให้นางต้องระคายผิว

ความอยุติธรรมที่เห็นตำตาทำให้หัวใจของเว่ยหลินอันแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี

ชัดเจนแล้ว... ไม่ว่านางจะทำดีเพียงใด ไม่ว่าตระกูลเว่ยจะเคยมีคุณแก่เขาเพียงไหน ในสายตาของกู้มู่เฉิน นางก็เป็นได้แค่ส่วนเกินที่ไร้ค่า

ความอดทนอดกลั้นที่สะสมมาตลอดห้าปีพังทลายลง เว่ยหลินอันลุกขึ้นยืนช้า ๆ ดวงตาที่เคยสั่นไหวแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด นางก้าวเข้าไปคว้าข้อมือของฉินหยวนหยวนแล้วบีบแน่น

“ข้าขอเพียงความยุติธรรมคืนให้บิดาของข้า เหตุใดเจ้าต้องขัดขวาง! ตระกูลฉินของเจ้ามีแผนชั่วอันใดซ่อนอยู่กันแน่!”

ฉินหยวนหยวนทำสีหน้าตระหนกสุดขีด ก่อนจะแสร้งเบิกตากว้างพลางกรีดร้องลั่นห้อง

“กรี๊ดดดด! ช่วยด้วย! ร้อน... พี่กู้ช่วยข้าด้วย! เจ้าเอาสิ่งใดมาป้ายแขนข้า... ข้าแสบร้อนไปหมดแล้ว!”

เว่ยหลินอันตกใจจนต้องสะบัดมือออกทันที ทว่าเมื่อก้มลงมอง ผิวเนื้อขาวผ่องตรงท่อนแขนของฉินหยวนหยวนกลับเริ่มปรากฏรอยแดงเป็นทางยาว นางยืนนิ่งงันด้วยความตระหนก... นางไม่ได้พกผงยาหรือแตะต้องสิ่งใด แล้วสตรีผู้นี้จะแสบร้อนจนผื่นขึ้นได้อย่างไรกัน!

“เว่ยหลินอัน!” เสียงตวาดดั่งฟ้าผ่าของกู้มู่เฉินดังขึ้น ชายหนุ่มดึงฉินหยวนหยวนเข้าไปกอดแนบอก แววตาที่มองมาทางภรรยาเอกเปี่ยมไปด้วยเพลิงโทสะและความรังเกียจชิงชัง

“เจ้าถึงขั้นกล้าลงมือวางยาทำร้ายหยวนหยวนต่อหน้าข้าเชียวหรือ! จิตใจเจ้าช่างอำมหิตผิดมนุษย์นัก!”

“ข้าไม่ได้ทำ...”

“หุบปาก!” กู้มู่เฉินไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้นางได้เอ่ยแก้ต่าง เขาหันไปตวาดสั่งบ่าวไพร่เสียงกร้าว

“คนมา ลากตัวนางออกไป! เอาแส้หวายมาโบยนางที่ลานหน้าเรือนฮวาหยวน เค้นคอถามออกมาให้ได้ว่านางใช้พิษชนิดใด! หากนางไม่ยอมคายยาถอนพิษออกมา... ห้ามหยุดโบยเด็ดขาด!”

เว่ยหลินอันส่ายหน้าช้า ๆ สายตามองสบกับสามีที่ร่วมเตียงกันมาห้าปีด้วยความสิ้นหวังสุดขั้วหัวใจ ไร้การไต่สวน ไร้การซักถาม มีเพียงคำตัดสินอย่างอยุติธรรมที่โยนลงมาใส่หัวนาง

ร่างบอบบางถูกบ่าวไพร่ลากออกไปกดตัวลงกับม้านั่งยาวกลางลานเรือน เสียงสายลมหนาวพัดกรรโชก ปะปนไปกับเสียงแส้หวายอาบน้ำเกลือที่ฟาดสะบัดลงบนแผ่นหลังของนางอย่างไม่ปรานี

เผียะ! เผียะ!

ความเจ็บปวดแล่นริ้วราวกับผิวเนื้อฉีกขาด ทว่าเว่ยหลินอันกลับกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม ไม่ยอมเปล่งเสียงร้องออกมาแม้แต่ครึ่งคำ สายตาของนางจับจ้องบานประตูห้องโถงที่ปิดสนิท แผ่นหลังรับแรงฟาดครั้งแล้วครั้งเล่าจนเสื้อผ้าเริ่มชุ่มไปด้วยรอยเลือดสีแดงฉาน

เวลาผ่านไป ราวกับนางตกนรกทั้งเป็น สติของเว่ยหลินอันเริ่มพร่าเลือน ลมหายใจรวยริน ร่างกายสั่นสะท้านจนแทบสิ้นใจ

ในที่สุด ท่านหมอหลวงประจำตระกูลก็ถูกหิ้วตัววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในเรือนฮวาหยวน ทว่าเพียงไม่นานหลังจากเข้าไปตรวจดูอาการด้านใน ประตูก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับเสียงของท่านหมอหลวงที่เอ่ยรายงานด้วยเสียงดังฟังชัด ราวกับจงใจตะโกนให้กลบเสียงแส้ที่กำลังฟาดฟันอยู่หน้าลาน ให้หยุดเสียที

“ท่านอัครเสนาบดีโปรดยั้งมือ! คุณหนูฉินไม่ได้ถูกพิษร้ายอันใดเลยขอรับ! ผื่นแดงนั้นเกิดจากเส้นด้ายที่ปักตรงขอบแขนเสื้อขมวดปมไม่เรียบร้อย เมื่อถูกกระชากจึงเสียดสีจนบาดผิวหนังเท่านั้นขอรับ!”