บทที่ 3 สิ่งตอบแทน 1/2

“เว่ยหลินอัน!” กู้มู่เฉินเรียกชื่อนางอย่างไม่พอใจ

ฉินหยวนหยวนเองก็มองตรงไปยังเว่ยหลินอันแววตาไม่พอใจฉายชัดออกมา แต่อีกใจก็นึกสมน้ำหน้าที่นางโดนสามีทรยศ

ท่ามกลางสายตากดดันของคนทั้งห้อง เว่ยหลินอันไม่เอ่ยคำด่าทอ ไม่บุกเข้ามาอาละวาดอย่างที่ใครคาดคิด นางค่อย ๆ ทรุดกายลงคุกเข่าเบื้องหน้ากู้มู่เฉิน

แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงอย่างหยิ่งผยองเกร็งเครียดขึ้น ยามดวงหน้าที่ไร้เครื่องประทินโฉมเงยขึ้นสบตาเขา

หยาดน้ำตาที่สะกดกลั้นมาเนิ่นนานไหลรินอาบสองแก้มอย่างไม่อาจห้าม นางไม่ได้รีบร้อนเอ่ยเพียงแต่มองหน้าผู้เป็นสามีอย่างตัดพ้อต่อว่า เพียงแต่ไม่ได้เอ่ยออกมาให้ได้ยินเท่านั้น

ตลอดห้าปีที่แต่งเข้าจวนตระกูลกู้ นางไม่เคยหลั่งน้ำตาให้เขาเห็นแม้แต่หยดเดียว แม้ครั้งที่บิดาถูกให้ร้ายนางก็วิ่งหาทางช่วย ไปเยี่ยมที่คุกหลวง แต่กลับไม่ได้เป็นสตรีอ่อนแอบีบน้ำตาให้สามีเห็น หรือครั้งที่เขารับฉินหยวนหยวนให้นางจัดงานแต่งก็ยอมรับได้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางอ่อนแอเช่นนี้

“ท่านอัครเสนาบดี...” เสียงของนางสั่นเครือและแหบพร่า ทว่าทุกถ้อยคำกลับดังชัดเจนในความเงียบ

“ห้าปีที่ผ่านมา ข้าไม่เคยเรียกร้องหรือขอร้องสิ่งใดจากท่านเลยแม้แต่น้อย... บัดนี้ข้าขอเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น ขอเพียงท่านยื่นมือเข้าช่วยคืนความเป็นธรรมให้แก่ตระกูลเว่ย คืนความบริสุทธิ์ให้บิดาของข้า... ต่อให้ต้องแลกด้วยสิ่งใด ให้ข้าต้องทำอะไร ข้าก็ยอมทั้งสิ้น”

ฉินหยวนหยวนที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะเบิกตากว้าง แผนการเดิมที่คิดว่าเว่ยหลินอันจะบุกเข้ามาตบตีอาละวาด ประจานความไร้ยางอายของสามีอย่างกู้มู่เฉิน หรือด่าทอนางที่เห็นแก่ตัว เพื่อให้นางได้เล่นบทสตรีผู้อ่อนแอถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ราวกับเว่ยหลินอันมองออก

ทว่าเมื่อเห็นท่าทีแตกสลายของอีกฝ่าย ฉินหยวนหยวนจึงรีบขยับกายเข้ามาแทรก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงโศกเคร้า

“พี่หญิง ท่านอย่าได้เข้าใจผิดไปเลยนะเจ้าคะ... พี่กู้ไม่ได้คิดจะเก็บงำเรื่องนี้เพื่อทำร้ายท่านแม่ทัพเว่ย เพียงแต่... เพียงแต่พี่กู้เขาเห็นใจและเป็นห่วงข้าเท่านั้นเองเจ้าค่ะ กว่าข้าและท่านพี่กู้จะมีวันนี้ไม่ง่าย”

คำพูดแก้ต่างอันแสนใจกว้างนั้น กลับเปรียบดั่งลิ่มตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายที่ทำให้เว่ยหลินอันตาสว่าง

กู้มู่เฉินมีหลักฐานที่พลิกคดีได้จริง ๆ เขาเก็บมันไว้ในมือมาโดยตลอด ทว่าเขาเลือกที่จะเพิกเฉยและปล่อยให้บิดาของนางทนทุกข์อยู่ชายแดนทุรกันดาร เพียงเพื่อปกป้องความรู้สึกของสตรีคนรัก

เว่ยหลินอันไม่เคยรู้สึกแตกสลายมากเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย นางทำใจได้หากสิ่งที่นางหวังมันไร้ซึ่งหนทาง แต่นี่ไม่ใช่ เขารู้อยู่เต็มอกแต่เลือกจะนิ่งเฉย

“ท่านอัครเสนาบดี ได้โปรดเถิด...” เว่ยหลินอันก้มศีรษะลงคำนับจนหน้าผากกระแทกพื้นไม้เย็นเฉียบ ดังสนั่นและไม่หวั่นต่อความเจ็บปวด

“ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของข้า ข้าก็ยอม ขอเพียงท่านคืนความยุติธรรมให้ท่านพ่อเท่านั้น”

ยามนี้นางไม่หลงเหลือท่าทางเย่อหยิ่งของฮูหยินเอกผู้สูงศักดิ์แห่งจวนอัครเสนาบดีอีกต่อไป ยามนี้นางเป็นเพียงบุตรสาวของบิดาที่ถูกให้ร้าย ที่กำลังคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากศาลที่ตัดสินอย่างลำเอียง

กู้มู่เฉินจ้องมองร่างบอบบางที่สั่นเทาอยู่ตรงหน้า ห้าปีที่ร่วมเรียงเคียงหมอน เขาไม่เคยเห็นเว่ยหลินอันร้องไห้หรือยอมสยบให้ผู้ใดมาก่อน ภาพหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นไม้ทำให้หัวใจของเขาราวกับถูกบีบรัดด้วยมือที่มองไม่เห็น ชายหนุ่มขยับริมฝีปาก ลำคอตีบตัน มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะประคองร่างของนางให้ลุกขึ้น

ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วของเขาจะได้แตะต้องตัวนาง ฉินหยวนหยวนก็พลันปล่อยโฮออกมาดังลั่น ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่าข้าง ๆ เว่ยหลินอันอย่างแรงจนเกิดเสียงดังตึง

“พี่กู้... หากการที่ท่านช่วยท่านแม่ทัพเว่ยแล้วทำให้พี่หญิงต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนเช่นนี้ ท่านก็ยกเลิกงานแต่งระหว่างเราสองคนไปเถอะเจ้าค่ะ!” ฉินหยวนหยวนร้องไห้ปานจะขาดใจ ร่างกายผอมบางสั่นระริก

“ในเมื่อความรักของเรามันยากเย็นนัก ไม่สู้รอชาติหน้าดีหรือไม่...ข้าจะขอรอเพียงท่าน” ถ้อยคำของฉินหยวนหยวนกลับดึงความสนใจจากกู้มู่เฉินไปจนหมด เขาหันกลับมองฉินหยวนหยวนอย่างเจ็บปวดใจ

“หากท่านแม่ทัพกลับมามีอำนาจบารมีล้นฟ้า ตระกูลฉินอันต่ำต้อยของข้าจะไปพึ่งพาผู้ใดได้ อีกทั้งเรื่องนี้ท่านก็รู้ดีแก่ใจ ฝ่าบาททรงระแวงตระกูลเว่ยมาตั้งแต่ต้น หากท่านฝืนคืนความเป็นธรรมไปจนฝ่าบาททรงพิโรธ พระองค์จะหันมาสงสัยและลงโทษท่านแทน แล้วข้า... ข้าจะทนเห็นท่านพี่ต้องตกต่ำและลำบากได้อย่างไรเจ้าค่ะ”

คำเตือนเรื่องราชสำนักและตำแหน่งหน้าที่ที่ฉินหยวนหยวนจงใจยกขึ้นมาอ้าง ดั่งสายน้ำเย็นจัดที่ราดรดลงบนความลังเลใจของกู้มู่เฉิน

เขาพลันได้สติ

มือที่กำลังจะยื่นไปประคองเว่ยหลินอันชะงักค้าง ก่อนที่เขาจะชักมือกลับมาบีบกำหมัดแน่นข้างลำตัว แววตาที่เคยไหววูบแปรเปลี่ยนเป็นความเครียดขึงและเย็นชาขึ้นมาทันควัน