- 15 - โง่ไปหน่อย

“คุณป้าจะว่าหรือเกลียดแสนรักยังไงก็ได้ แต่อย่าพูดกับพี่ตะวันแบบนี้นะคะ”

คำพูดของแสนรักบาดลึกลงไปในใจเขา ตะวันไม่เคยคิดจะครอบครองแสนรักเลย ไม่เคยเลยสักครั้ง แต่ในตอนนี้เขาไม่อยากเสียเธอที่แสนดีขนาดนี้ไปให้ใคร เขาเชื่อว่าเขาจะใช้ชีวิตไปได้อย่างดีเพียงแค่มีเธอ และตัวแสนรักเองแค่มีเขา…เธอก็จะใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป

“ปากดีจังเลยนะ ไปอยู่กับมันไม่นาน ก็ปากเก่งขึ้นเลยหรือไง”

เขาถีบเข้ากลางท้องของอาทิตย์ที่ตั้งท่าจะพุ่งเข้าใส่แสนรัก ตะวันเอาปืนจ่อหัวน้องชายฝาแฝดของเขาแล้วดึงให้แสนรักมาหลบด้านหลัง เขากำลังแสดงให้เห็นว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาพร้อมจะเป็นโล่กำบังคอยปกป้องเธอเสมอ

“ไอ้ตะวัน!!!” อาทิตย์ที่กองอยู่ที่พื้นตะโกนชื่อเขาดังลั่น ตะวันมองเห็นแววตาอาฆาตที่มองมาแต่เขาไม่ได้สนใจสักนิด ทันทีที่เขาพุ่งเข้าหาอาทิตย์ก็ถูกสิรินาถผลักออกมาก่อน

“มึงนี่…..มีดีทุกอย่างเลยนะ แต่โง่ไปหน่อย”

เขาตั้งใจพูดจาแทงใจดำใส่สิรินาถจนอีกคนที่กรีดร้องออกมาดด้วยความโมโห ตะวันส่ายหัวแล้วยกนิ้วขึ้นชี้ที่หูทั้งทำหน้ากวนราวกับรำคาญเสียงนั้นเต็มที เขาหันไปพยักเพยิดหน้าเป็นสัญญาณให้องศากับสกายไปแยกตัวสิรินาถกับแม่เขาออกห่างจากอาทิตย์

“ริน….เราฝากแสนรักหน่อยนะ พากันเข้าไปรอในรถก่อน”

ตะวันออกแรงดันให้ดารินกับแสนรักขึ้นรถ เขาแค่พาเธอมาด้วยเพื่อตอกย้ำให้คนที่นี่รู้ว่าแสนรักในตอนนี้อยู่ในความดูแลของเขา แต่เธอกับดารินไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้นาน เพราะเขาไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เขาหันมาสนใจอาทิตย์ที่ลุกขึ้นยืน มองสำรวจบาดแผลและรอยช้ำจากฝีมือเขาครั้งที่แล้วที่ยังมีอยู่นิดหน่อย ตะวันก้าวเข้าไปหาน้องชายฝาแฝดอย่างมั่นคง เขารับเอามีดจากแมนมาหมุนอยู่ในมือ ดวงตาแห่งความกลัวของอาทิตย์มันทำให้เขาพึงพอใจ

ดวงตาคมจับจ้องที่หน้าท้องของอาทิตย์อย่างไม่ละละ เสียงมีดที่เขากดแล้วปิดลงสร้างความหวาดหวั่นให้อาทิตย์จนตัวสั่น อีกคนยกมือขึ้นมาปรามเขาให้หยุดเดินเข้าหาก่อนเขาจะเหยียดยิ้ม

“กล้าให้เมียมึงขู่กูเพื่อให้กูเอาคลิปที่มึงสารภาพมาคืน แล้วตอนนี้จะมากลัวอะไร?” เขาก้าวเดินเข้าไปใกล้อีกนิดก่อนจะหลับตาลงข่มความรำคาญเสียงโวยวายของแม่เขา ตะวันหันไปมองสกายแค่เพียงชั่วครู่ อีกคนก็หยิบเอาผ้าเช็ดหน้ายัดปากแม่เขาไว้

“ไอ้ตะวันมึงใจเย็นก่อนนะ”

“กูเคยใจเย็นแล้วอาทิตย์ ก่อนหน้านี้ถ้ากูใจร้อน…มึงคงตายไปนานแล้ว ไม่ได้มายืนพล่ามอยู่แบบนี้หรอก” อาทิตย์ยังคงห้าวถอยหลังหนีเขา ตะวันถือมีดไว้มั่นคงเดินตรงไปราวกับภาพวันนั้นที่ย้ำชัดให้อีกคนรู้สึกหวาดกลัว

“ถ้าแกทำอะไรพี่อาทิตย์อีก ฉันให้พ่อเอาคืนแกแน่!!”

“หรอ?”

เขาพูดเสียงเย็นแล้วเหยียดยิ้มก่อนจะชกเข้าที่หน้าอาทิตย์เต็มแรง ก็อาจจะจริงอย่างที่แม่เขาว่า อาทิตย์เก่งเรื่องใช้สมอง ส่วนเขามันเก่งแต่ใช้กำลัง แต่คนที่ใช้กำลังอย่างเขาเนี่ยแหละ ที่อยู่ได้โดยไม่เคยถูกใครรังแก

“นี่แกเป็นใครกันแน่!!! กล้าฆ่าคนหรอ!?”

“เท่าที่กูรู้มา…พ่อมึงก็ฆ่าคนเป็นว่าเล่นเลยนะ อย่าบอกนะว่าไม่รู้?”

เขาก้าวเข้าไปหาสิรินาถที่ถูกองศาจับไว้ ใช้ปลายมีดไล้ไปตามกรอบหน้าสวยที่ถูกเอามาใช้ผิดที่ผิดทางแล้วตบเข้าที่ใบหน้าของสิรินาถเต็มแรง ตบครั้งนี้โทษฐานที่กล้าส่งข้อความมาขู่คนของเขา

“ชิบหาย ไอ้ตะวัน!!” เขาเงยมององศาที่มองไปด้านหลังด้วยใบหน้าเหรอหราจนเขาต้องหันไปมองตาม ก่อนจะเห็นแสนรักกับดารินที่ถูกฉุดกระชากลงจากรถอีกฝั่ง นั่นยังไม่น่ากลัวเท่ากระบอกปืนที่จ่อหัวทั้งสองคนอยู่

“ฮ่าๆๆๆ ไอ้ตะวัน! กูก็นึกว่ามึงจะเก่งสักเท่าไหร่เชียว ถ้ามึงไม่ยอมปล่อย กูฆ่ามันสองคนแน่”

ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ยิ่งเห็นว่าเธอตกอยู่ในอันตรายมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งคุมอารมณ์ของตัวเองได้ ตะวันถีบเข้ากลางอกของอาทิตย์อีกครั้ง เสียงไกปืนของคนที่จับแสนรักและดารินดังขึ้น ก่อนที่เขาจะรั้งตัวอาทิตย์มาล็อกคอไว้

“มึงคิดว่ามึงจะทำเรื่องเลือดเย็นแบบนี้ได้เก่งกว่ากูจริงหรอ?” เขากดปลายมีดที่แนบคอของอาทิตย์ให้แรงขึ้น น่าแปลกที่เราเกิดมาจากพ่อแม่เดียวกัน สายเลือดเดียวกัน แต่ในตัวน้องชายฝาแฝดเขาดันมีแต่เลือดชั่วเต็มไปหมด

“แกจะทำอะไร!? ไม่ห่วงชีวิตแสนรักแล้วหรือไง!!” ทันทีที่ได้ยินที่สิรินาถถามเขาก็ตวัดตาไปมองแล้วผลักอาทิตย์ให้เข้าไปใกล้ขึ้นอีก

“กูต้องห่วงแสนรักอยู่แล้ว แต่มึงก็คงห่วงผัวมึงเหมือนกันมั้ง”

เขาถามด้วยเสียงเรียบอย่างคนมีสติ แม้ในใจจะร้อนรุ่มและกลัวแค่ไหน แต่เขาก็ต้องพยายามรักษาท่าทีเอาไว้ เพื่อไม่ให้ศัตรูรู้ตัวว่าเขากำลังกลัว

“ถ้าแกทำอะไรพี่อาทิตย์ ฉันฆ่าพวกมันแน่”

“ถ้ามึงทำอะไรเพื่อนกูกับแสนรัก กูก็ฆ่าไอ้อาทิตย์เหมือนกัน”

สิรินาถนิ่งไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ตะวันที่แสนเด็ดขาดขนาดนี้รับมือยากเสียจนไม่รู้ว่าควรเอาอะไรมาต่อรอง หยดดลหิตสีแดงที่ลำคอของอาทิตย์เริ่มไหลลงเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า ตะวันไม่ได้กดลงไปแรงนัก เขาไม่ได้กะจะเอาถึงตาย แค่อยากให้รู้ว่าถ้าเป็นเรื่องความรุนแรงแล้ว เขาถนัดมากกว่าใครทั้งนั้น

“ปล่อยพี่อาทิตย์!!”

“ก็บอกให้คนของมึงปล่อยดารินกับแสนรักสิ” เขาพูดสวนอย่างไม่มีท่าทียอมง่ายๆ อาทิตย์ตัวสั่นเทาอย่างม่กล้าขัดขืน เขารู้ดีว่าตะวันพูดอะไรแล้ว ทุกอย่างล้วนกล้าที่จะลงมือทั้งสิ้น แฝดคนพี่อย่างตะวันกล้าได้กล้าเสียมาไหนแต่ไรแล้ว

“พอแล้ว หยุด ปะ ปล่อยแล้ว ให้ปล่อยเดี๋ยวนี้”

ตะวันยิ้มอย่างพอใจในคำพูดของสิรินาถ เขารู้ว่าเธอทนความกดดันไม่ไหว คนตรงหน้าไม่สามารถทนมองเขากดปลายมีดใส่คอผู้ชายที่ตัวเองรักได้อีกต่อไป สุดท้ายก็ต้องยอมให้มันจบลง

“พี่ตะวัน….”

แสนรักวิ่งมาหาตะวันที่ยังรั้งอาทิตย์เอาไว้อยู่ เธอมองบาดแผลของอาทิตย์แล้วก็ได้แต่เบิกตากว้าง ตะวันเห็นท่าทีนั้นของคนน้องถึงได้ยอมผลักอาทิตย์ออกไปให้ห่าง หรือว่าแสนรักเองก็ยังเป็นห่วงเป็นใยอาทิตย์อยู่

“ถ้ากูเป็นคนที่ถูกกำจัดได้ง่ายๆ กูคงตายไปนานแล้ว วันนี้กูจะเห็นแก่ที่แสนรักออยู่ตรงนี้ ไม่อยากให้น้องเห็นภาพบาดตาบาดใจ กูจะไว้ชีวิตมึงก่อน แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีกเมื่อไหร่ กูขอสาบานเลยว่าจะฆ่ามึงให้ตาย”

ตะวันรวบตัวแสนรักเอาไว้ เขาทิ้งประคำเตือนที่ไม่ใช่แค่คำขู่ แต่เขาจริงจังกับการเตือนนี้ ถ้าอัครบวรยังไม่หยุด…. เขาก็ไม่จำเป็นต้องเห็นความสำคํญของคำว่าครอบครัวแม้สักนิด