- 14 - จิตใจทำด้วยอะไร

ตะวันมองคนน้องที่ไม่ยอมตอบเขากลับมาสักคำ ดวงตากลมเอาแต่จดจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ทั้งกายเล็กสั่นเทาไปทั้งตัว เขาถือวิสาสะดึงโทรศัพท์มาจากมือน้อง ทันทีที่ดูก็ได้แต่กำโทรศัพท์แน่น กำปั้นหนักทุกลงบนโต๊ะดังลั่นจนชานเค้กและแก้วกาแฟกระทบกันเร้าให้ผู้คนหันมามอง

เขาวางเงินสดจำนวนหนึ่งลงบนโต๊ะเป็นค่าเค้กและเครื่องดื่มทั้งหมด ก่อนจะคว้าแขนแสนรักเดินออกไปโดยที่ไม่รอเพื่อนที่กำลังงุนงงอยู่แต่ไม่ลืมที่จะวิ่งตามเขาออกไป

“มึงจะไปไหนว่ะ?” องศาที่ก้าวขึ้นรถมาเป็นคนสุดท้ายถามอย่างไม่เข้าใจกับท่าทีเร่งรีบ แต่พอตะวันเอ่ยบอกว่าจะไปอัครบวรสิ่งเดียวที่พวกเขาต้องทำก็มีแค่เตรียมตัว สกายไม่รอช้าที่จะหยิบเอาปืนที่เหน็บหลังออกมาเช็คจำนวนกระสุน

“พี่ตะวันคะ…”

“นั่งเงียบๆ อย่าดื้อ”

เพราะน้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเด็ดขาดและทรงอำนาจ แสนรักชะงักลงมองสบตาเพื่อนของเขาคนอื่นก็ไม่มีใครที่คิดจะโต้แย้งเขา เธอก้มหน้าลงอย่างคิดหนักเพราะไม่อยากให้เรื่องบาปลาย ถ้าเธอไม่ถามออกไป ตะวันก็คงไม่รู้แล้วไม่ต้องโกรธขนาดนี้

“ไอ้แมน เตรียมคนไปที่อัครบวร เคลียรอบๆด้วย อย่าให้มีใครมาวุ่นวาย”

เขาพูดกับปลายสายเสียงเรียงราวกับมันเป็นเรื่องปกติในชีวิตเขา ตะวันกดวางสายลงแล้วมองถนนเบื้องหน้าอย่างจดจ่อ เขาอยากไปถึงที่อัครบวรเต็มที อยากรู้ว่ามันจะกล้าได้มากแค่ไหน

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?”

“ไม่รู้ดิ แต่ดูจากท่าทีไอตะวัน ยังไงก็เรื่องใหญ่”

สกายตอบดารินที่กระซิบถามด้วยใบหน้าสงสัย ทั้งสามคนเอาแต่จ้องมองตะวันที่นั่งนิ่ง ทั้งสกายทั้งองศาไม่ได้สนใจหรอกว่าจะเป็นเรื่องอะไร แค่ตะวันอยากให้ช่วยจัดการ พวกเขาก็พร้อมเสมอ….

“ตอนไปถึงไม่ว่าพวกนั้นจะพูดอะไร แสนรักไม่ต้องกลัว พี่จะอยู่ข้างแสนรักไม่ไปไหน” เธอพยักหน้าตอบรับประโยคแสนอบอุ่นนั้น ตะวันกอบกุมมือเล็กของน้องเอาไว้แล้วบีบแผ่วเบา เขาอยากให้แสนรักรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้เสมอ

บ้านอัครบวร

รถคันหรูเข้ามาจอดถึงหน้าประตูได้อย่างไม่มีใครขวางกั้น ราวกับคนที่นี่เตรียมตัวไว้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะต้องมา ตะวันก้าวลงจากรถก่อน เขาเดินอยู่ด้านหน้าแสนรักเสมอเพื่อไม่ให้คนน้องกังวล

สิรินาถก้าวออกมาทั้งมีคนเดินตามมาข้างหลัง ท่าทีถือดีอย่างนั้นทำเอาตะวันรอบขำในลำคอ คนตรงหน้าคงคิดว่าเขารังแกได้ง่าย ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีเงิน ไม่มีอัครบวรคอยหนุน แต่ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังของเขาเป็นคนที่ใครก็ไม่สามารถแตะต้องได้ทั้งสิ้น

“คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าเธอต้องไม่มาคนเดียว ถึงได้เตรียมคนไว้ต้อนรับเต็มเลย” ตะวันเสมองเมื่อได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้นของคนหลายสิบคนดังมาจากด้านหลัง เขายิ้มมุมปากอย่างไม่รู้สึกหวาดกลัวแม้สักนิด

“ไอ้อาทิตย์ มึงนี่มันถนัดเรื่องให้ผู้หญิงคอยปกป้องจริงๆ” เขาตะโกนพูดอย่างเย้ยหยัน แม้สิรินาถจะเติยโตมาในครอบครัวร่ำรวยเพียงใด แต่การฝากชีวิตไว้กับผู้ชายที่ปล่อยให้ตัวเองรับหน้าแบบนี้ก็โง่เต็มที

“พี่อาทิตย์เจ็บหนักก็เพราะแกนั่นแหละ!” ตะวันแทบอยากจะหัวเราะออกมา เขาดึงเอากระบอกปืนออกมาจับพลิกดูอย่างใจเย็น และไม่ได้สนใจกระบอกปืนอีกนับสิบที่จ่อมาจากคนของสิรินาถด้วย

“ผัวมึงมันรนหาที่เอง”

“ถ้ายังไม่ขอโทษหรือชดใช้ค่าเสียหายมา ฉันจะให้คนของฉันจัดการกับพวกแก ฉันเตรียมคนมาตั้งเยอะ คงพอให้แสนรักได้สนุกเต็มที่เลย” จากสีหน้าที่แค่นยิ้มเมื่อครู่เปลี่ยนเป้นบึ้งตึงในทันทีเมื่อสิรินาภเอ่ยชื่อแสนรัก เขาไม่ชอบให้คนทำร้ายน้อง แม้แต่คิดจะทำร้ายก็ไม่ได้ทั้งนั้น

“กูก็เตรียมคนมาตั้งเยอะ คงพอให้เราได้สนุกกันเต็มที่เลย”

สิ้นคำพูดเขารถหรูอีกร่วมสิบคันก็จอดล้อมพื้นที่หน้าบ้านของอัครบวรเอาไว้ ปลายกระบอกปืนจากคนของเขาจ่อไปที่คนของสิรินาถอีกทีอย่างไม่ลังเล ตะวันค่อยๆก้าวเข้าไปหาหญิงสาวตรงหน้าอย่างใจเย็น ใช้สายตาเชือดเฉือนมองจนเธออดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังหนี

“ทำไมถอยหนีละ? ไม่อยากสนุกแล้วหรอ?” เสียงของเขาเย็นเยียบเสียจนคนฟังขนลุกซู่ด้วยความหวาดกลัว

“แกเป็นใครกันแน่ ไม่ใช่แค่ลูกชายที่อัครบวรเฉดหัวออกไปหรอ!”

“มึงบอกเมียมึงว่าไงว่ะไอ้อาทิตย์”

เขาเบนสายตาไปมองอาทิตย์ที่หลบอยู่หลังประตูจนน้องชายฝาแฝดเขายอมเดินออกมา ตะวันมองเหยียดแล้วกดไกปืนให้ดังขึ้นแต่เสียงโหวกเหวกของแม่เขาที่วิ่งเข้ามาบังอาทิตย์เอาไว้เข้ามาขัดทุกอย่างซะก่อน

“แกจะฆ่าน้องแกได้ลงเพราะผู้หญิงคนเดียวเลยหรือไง จิตใจแกทำด้วยอะไร ห๊ะ!!!!” เขากำปืนในมือแน่นด้วยความโมโห สายตาที่แม่มองเขาอย่างรังเกียจมันยิ่งตอกย้ำว่าตะวันไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของอัครบวรเลย

“แม่ควรจะถามลูกชายสุดที่รักของแม่ ว่าจิตใจมันทำด้วยอะไร! ถึงได้ทำกับผู้หญิงคนหนึ่งขนาดนี้”

เขาเค้นคำจนคนเป็นแม่นิ่งเงียบ อาทิตย์ผลักเขาอย่างไม่ได้ตั้งตัวจนเขาเซถลาลงไปจากบันได เป็นแสนรักที่ประคองเขาไว้จากข้างหลัง เขามองสบแววตาแสนหวาดกลัวของน้องก่อนจะลูบหัวเธอแล้วมองเธอนิ่งราวกับต้องการบอกว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี

“คนเรามันก็อยู่ได้เพื่อผลประโยชน์ทั้งนั้น ตอนนี้แสนรักไม่มีประโยชน์กับเราแล้ว มึงจะอะไรนักหนาว่ะ”

“แสดงว่ามึงก็แต่งงานกับเมียมึงเพราะผลประโยชน์งั้นสิ”

ตะวันย้อนคำที่ทำให้อาทิตยอึกอักอย่างบอกไม่ถูกกลับไป เขามองสิรินาถที่มองอาทิตย์อย่างไม่พอใจก็ได้แต่ขำออกมา ตะวันชอบที่จะได้ดูละครเสแสร้งว่ารักกันของคนที่นี่จริงๆ

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะหนูสิ ตะวัน! แกจะเป็นตัวถ่วงของที่บ้านไปถึงเมื่อไหร่!! ตอนก่อนแกจะไปก็ดีแต่สร้างปัญหา!!! ไม่เคยทำอะไรให้เราภูมิใจสักอย่าง” ตะวันกัดฟันกรอดหับสิ่งที่แม่เขาพูด แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบกลับแสนรักก็เดินมาขวางหน้าเขาซะก่อน

“คุณป้าไม่มีสิทธิ์มาว่าพี่ตะวันแบบนี้นะคะ”

“แสนรัก……”

เขาเรียกชื่อน้องแผ่วเบา แสนรักที่แสนจะบอบบาง แต่ก้าวเข้ามาช่วยเขาอย่างไม่ต้องร้องขอเลยแม้สักนิด ตะวันถึงบอกว่าน้องคือคนสำคัญของเขา แสนรักเป็นแสงสว่างของเขาเสมอ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาสามารถปกป้องน้องได้โดยไม่เสียดายอะไรแม้กระทั่งชีวิตที่ไม่มีค่าเลยของเขา

“แกมันจะไปรู้อะไร!”

“แสนรักรู้จักพี่ตะวันดีที่สุดแล้วค่ะ รู้จักดีกว่าทุกคนที่อัครบวรด้วยซ้ำ ที่โปรเจคตอนนั้นล้มเหลวก็ได้พี่ตะวันช่วยรับหน้าแทนทั้งที่พี่อาทิตย์เป็นคนทำพลาด ตอนที่คุณป้าถูกดักทำร้าย พี่ตะวันก็เป็นคนเอาตัวเข้าไปรับมีดให้ ทำไมถึงไม่เห็นความดีของพี่ตะวันเลยละคะ” ตะวันอึ้งไปกับสิ่งที่น้องพูด เขาไม่เคยคิดว่าแสนรักจะจำรายละเอียดทุกอย่างได้ขนาดนี้

“นี่แก….”

“คุณป้าจะว่าหรือเกลียดแสนรักยังไงก็ได้ แต่อย่าพูดกับพี่ตะวันแบบนี้นะคะ”