- 16 - เอาแต่ใจ

ก็อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องนอนทำให้มือที่กำลังเช็ดผมเปียกชื้นอยู่หยุดชะงัก ตะวันขมวดคิ้วนิดหน่อยที่มีคนมารบกวนเขาเวลานี้ ไม่รู้ว่ามันเพื่อนตัวดีอย่างองศากับสกายที่ไม่ยอมหลับยอมนอนแล้วมาป่วนอีกหรือเปล่า

วันนี้เพราะทุกคนอยู่ช่วยเขาเคลียบางเรื่องจนดึกก็เลยนอนที่นี่กันหมด เขาจัดห้องขององศากับสกายเอาไว้ห่างไกล เพื่อกันไม่ให้สองคนนั้นอยู่ใกล้น้องมากเกินไป แล้วยังให้ดาริินอยู่พักห้องเดียวกับน้องด้วย

ตะวันเดินไปที่บานประตูอย่างไม่คิดอะไร เขาพันผ้าขนหนูเอาไว้รอบเอว ช่วงบนเปลือยเปล่าโชว์มัดกล้ามที่ใญ่กำลังดี แขนข้างหนึ่งยังคงจับผ้าขนหนูที่พาดคอเช็ดผมระหว่างเดินไปด้วย ผมของเขาที่เปียกชื้นอยู่นิดหน่อยทำให้ดูมีสเน่มากขึ้นไม่น้อย

"พวกมึง......แสนรัก!"

"ว้าย!!"

คนน้องร้องอุทานออกมาอย่างตกใจก่อนจะหันหลังหนีเขา ตะวันรีบดึงผ้าที่พาดอยู่ที่คอลงมาปิดช่วงหน้าอกของเขา แต่พอมองแสนรักที่เอาแต่หันหลังหนี กับแอบเห็นพวงแก้มกลมที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเขากับยิ้ทออกมาอย่างห้ามไม่ได้

"โทษที พี่นึกว่าพวกไอ้องศากับสกายน่ะ"

"พี่ตะวัน....ไปใส่เสื้อผ้าก่อนดีไหมคะ"

"ทำไมละ? เขินหรอ?" เขาขยับไปมกล้จนอกแกร่งแทบจะแนบชิดกับแผ่นหลังเล็ก เสียงแผ่วเบากับลมที่รินรดตรงข้างหูทำให้แสนรักขนลุกซู่

"เปล่า เขิน......" ทันทีที่น้องหันหน้ามาอย่างกะทันหันใบหน้าเราก็เหลือระยะห่างแค่ไม่กี่เซนจะแนบชิด ตะวันรู้สึกราวกับตัวเองติดเขาไปในภวังค์

ดวงตากลมโตแล้วขนตาแพรทั้งงอนเรียงเส้นสวย ปากนิด จมูกหน่อย กับแก้มกลมไของคนน้องมันชวนมองจนเขาไม่สามาถละสายตาได้เลย ตะวัันขยับใบหน้าเข้าใกล้อย่างเผลอตัว รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่น้องดันอกเขาไว้และน้องผละถอยหลังไป

"ขอโทษที...พี่ไม่..."

"ไม่เป็นไรค่ะ พี่ตะวันไม่ได้ตั้งใจ แสนรักรู้"

เขากลืนสิ่งที่จะพูดลงไปในคอ ตะวันแทบอยากจะตะโกนใส่คนตรงหน้าว่าเขาตั้งใจ สิ่งที่เขาทำเมื่อครู่ไม่ใช่แค่ความรู้สึกชั่ววูบ แต่เขาอยากครอบครองปากกระจับของเธอจริงๆ แต่ก็ได้แต่ข่มใจไว้

"มาหาพี่มีอะไร? หรือว่ากังวล?"

"ค่ะ มีเรื่องกังวล แต่พี่ตะวันไปใส่เสื้อผ้าก่อนดีไหมคะ? เราจะคุยกันแบบนี้หรอคะ?"

เขาก้มมองตัวเองก้อนจะแอบยิ้มเมื่อแสนรักพูดแล้วเอาแต่พยายามกวาดตาไปทางอื่น ตะวันจับข้อมือของแสนรักแล้วดึงให้คนน้องมานั่งลงตรงปลายเตียง เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนแสนรักล่นคอหนี

"รอแปปนึงนะ พี่ใส่เสื้อผ้าก่อน" เขามองเธอที่พยักหน้ารับ ก่อนจะหายไปสักพักแล้วกลับออกมาพร้อมกางเกงขายาว แต่ช่วงบนก็ยังไม่ใส่เสื้ออยู่ดี

"พะ พี่ตะวันทำไมไม่ใส่เสื้อละคะ?"

"ก็พี่นอนแบบนี้ไง"

"แต่...ก็ใส่มาก่อนแล้วค่อยถอดก็ได้นี่นา" ตะวันยิ้มขำแล้วส่ายหัว เขาก้าวไปใกล้แสนรักมากขึ้นเรื่อยๆก่อนจะเอาแขนสองข้างท้าวที่ปลายเตียงข้างเธอเอาไว้รางกับกลั้นไม่ให้เธอไปไหน เขาดันคนน้องช้าๆจนมือเล็กดันอกเขาไว้

เขามองแสนรักที่ทำหน้าตาเหรอหราจนเขาอดที่จะขำออกมาไม่ได้ แขนแกร่งเอื้อมไปหยิบเอาเสื้อกล้ามที่วางอยู่บนเตียงเขาแต่แรกมาใส่

"คิดไปถึงไหนแล้ว?"

"เปล่าคิดนะคะ" แสนรักทั้งส่ายหัวทั้งยกมือปฏิเสธข้อกล่าวหาของเขา ตะวันส่งปลายนิ้วจิ้มที่แก้มนิ่มแล้วหรี่ตามอง เขาไม่ได้กดดัน แต่กำลังกลั่นแกล้งเธออยู่

"จริงหรอ? แต่แก้มแดงมากเลยนะ"

"แสนรักแค่ร้อนค่ะ"

คนน้องปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ทำเอาเขาต้องพยักหน้าแล้วทำหน้ากวน เขาเดินไปหยิบรีโมทแอร์แล้วชูให้เธอดูด้วยท่าทีจอมกวนแบบที่ใครไม่เคยได้เห็น

"ห้องพี่เปิดแอร์สิบหกองศาเลยนะ"

"พี่ตะวัน!" ทันทีที่ได้ยินเสียงตงาดนั้นตะวันไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด เขากับนึกสนุกที่ได้แกล้งน้องแบบนี้ ตะวันชอบเวลาที่น้องเสียอาการ มันเป็นความสุขเล็กๆที่เขาใช้ทดแทนความรู้วึกเจ็บปวดที่ว่าน้องไม่เคยรักเขาเกินคำว่าพี่ชายเลย

"ฮ่าๆ โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ มาหาพี่มีอะไร?"

"แสนรักขอดูแผลหน่อยได้ไหมคะ? ดีขึ้นรึยัง?"

"ไม่ต้องหรอก ดีขึ้นมาแล้วละ"

ตะวันรั้งมือเล็กที่จะเปิดแผลเขาดู เขารู้สึกขอบคุณในความห่วงใยเมื่อมองเห็นแววตานั้นจากอีกคน แสนรักไม่ฟังที่เขาพูด เธอดึงมือเขาออกแล้วค่อยๆเปิดแผลเขาดู แล้วลุกขึ้นเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลที่มุมห้องมาทำแผลให้เขาอย่างบรรจง

"ดูเหมือนจะแห้งไปเยอะแล้ว แต่ก็ต้องล้างอีกหน่อยนะคะ"

"เป็นห่วงพี่หรอ?"

"เป็นห่วงสิคะ.... พี่ตะวันเป็นพี่ชายแสนรักนี่นา"

เขาเกือบจะยิ้มดีใจอย่างคนบ้าถ้าแสนรักไม่ได้เอาคำว่าพี่ชายมาหยุดความสุขของเขาลงก่อน สุดท้ายไม่ว่าจะไม่มีอาทิตย์แล้ว น้องก็ไม่ได้หันมาสนใจเขาอยู่ดีสินะ

"อ่า.... มาหาพี่เพราะแค่อยากดูแผลหรอ?"

"เปล่าค่ะ แสนรักกังวลเรื่องที่คุณป้าพูดด้วย" ตะวัันสัมผัสได้ถึงความกังวลของเธอผ่านน้ำเสียง

"กังวล?"

"พี่ตะวันอย่าเก็บคำพูดของคุณป้ามาคิดเลยนะคะ พี่ตะวันเก่งที่สุด ไม่ได้เป็นตัวปัญหาเลย"

เขายิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำปลอบประโลมนั้น ตะวันยกมือขึ้นลูบหัวคนน้องแล้วยิ้ม เขาดีใจที่เธอห่วงใยเขา ถึงแม้ตอนนี้มันจะแค่ในฐานะพี่ชาย แต่แค่นี้ก็ดีมากแล้ว

"พี่ไม่เก็บมาคิดหรอก"

เขาพูดก่อนจะลุกขึ้นเดินไปตรงระเบียง มองรอดผ่านกระจกออกไปตามถนนยามค่ำคืนที่มีแสงไฟสลัวแล้วรอบถอนหายใจ ถ้าเขาติดจะเอาคำพูดของแม่มาใส่ใจหรือผูกใจเจ็บ เขาคงไม่มีวันผ่านมาถึงวันนี้ได้แน่ คำครหาแสนเจ็บปวดนั้นที่แม่พูดกับเขาแล้วแสนรักได้ยิน มันแค่เศษเสี้ยวหนึ่งกับที่เขาเคยได้รับมาเท่านั้น

"ถ้าพี่เก็บเอามาคิด พี่คงแตกสลายไปนานแล้ว"

"พูดแบบนี้ก็แสดงว่าพี่ตะวันเจ็บปวดกับมันอยู่บ้างใช่ไหมคะ?"

"ไปนอนดีกว่านะ ดึกแล้ว"

เขาเลือกเบี่ยงประเด็นและไม่อยากพูดถึงมัน เขาไม่ชอบเวลาที่ตัวเองต้องอ่อนแอหรือเจ็บปวด โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าแสนรัก น้องเป็นคนที่เขาต้องปกป้องด้วยชีวิต เขาจะทำให้น้องขากความมั่นใจในตัวเขาไม่ได้เด็ดขาด

"พี่ตะวันบ่ายเบี่ยงอีกแล้ว"

"พี่ไม่ได้บ่ายเบี่ยง แต่ไม่เป็นไรจริง" เขาเดินกลับมาเอามือวางบนหัวน้องแผ่วเบา

"ว่าแต่วันนั้นพี่ไปทำอะไรพี่อาทิตย์มาคะ?"

"ทำไม? โกรธหรอ?" เขาดึงมือที่จับหัวเธออยู่ออกแล้วกอดอกถามเสียงเรียบ หรือว่าน้องจะไม่พอใจที่เขาไปทำร้ายคนที่น้องรัก

"แสนรักโกรธ"

"ก็คิดเอาไว้อยู่แล้วแหละ" เขาพูดอย่างตัดพ้อ ทำดีไม่ได้ดีของจริง..ไอ้ตะวันเอ้ย

"ฟังก่อนสิคะ แสนรักโกรธที่พี่เอาตัวเองไปเสี่ยง ไม่ได้โกรธที่พี่ทำร้ายพี่อาทิตย์"

ตะวันหันมามองอย่างไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ที่แสนรักพูดถ้าตีความหมายอีกอย่างคือเป็นห่วงเขาใช่ไหม แต่ว่ามันก็แค่การเป็นห่วงของน้องสาวคนหนึ่งที่มีต่อพี่ชายใช่ไหมนะ

"จริงหรอ?"

"จริงค่ะ แสนรักไม่อยากให้พี่เดือดร้อนเพราะแสนรักนะคะ"

"พี่ไม่กลัวเดือดร้อนหรอก แสนรักก็รู้นี่ว่าพี่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อแสนรัก ไม่ส่าใครหรืออะไรที่ทำร้ายใจแสนรัก พี่กำจัดได้ทั้งนั้น" เขาพูดอย่างมั่นคงแล้วนั่งลงข้างน้องที่ปลายเตียง มือหนาของเขาจับมือน้องบีบเบาไหวังเพียงให้น้องคลายกังวล

"แสนรักรู้ค่ะ... แล้วก็รู้ด้วยว่าทำไม"

ตะวันหันมองแสนรักที่มองเขาระหว่างพูด เขารู้ว่าสิ่งที่น้องพูดว่ารู้คืออะไร และเขาก็รู้ดีมาตลอดว่าน้องรับรู้ความรู้สึกของเขา เพียงแต่น้องแค่รับรู้แต่ไม่รับรักเขาก็เท่านั้น

"รู้แล้วจะพูดให้พี่เลิกทำแบบนี้ทำไม แสนรักก็รู้ว่าพี่ไม่มีวันหยุดทำแบบนี้"

"ก็เพราะว่ารู้นั่นแหละค่ะ แสนรักถึงได้ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก"

เขาสบดวงตาวูบไหวของน้อง มันเป็นคำปฏิเสธที่ไม่ต้องพูดปฏิเสธตรงๆหรือเปล่านะ ที่น้องรู้สึกผิดคงเป็นเพราะไม่สามารถรับความรักของเขาไปำได้ใช่ไหม

"แสนรักไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด พี่ไม่เคยอยากได้อะไรตอบแทนจากแสนรักเลย แม้แต่...ความรัก"

เขาพูดออกมาอย่างรู้ดีว่าไม่ซื่อตรงกับใจตัวเองนัก จะมีใครที่ไหนที่ไม่อยากรับความรักจากคยที่ตัวเองรัก เพียงแต่เขาแร่อดทนได้ก็เท่านั้น ถ้าต้องปล่อยให้น้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายเหล่านี้ลำพัง เขายอมเป็นคนเจ็บเองเพื่อได้อยู่เคียงข้างน้องดีกว่า

"พี่รู้ไหมคะว่าพี่ใจดีเกินไปแล้ว"

"แล้วแสนรักรู้ไหมว่าพี่ใจดีกับแสนรักคนเดียว"

มันคือสิ่งหนึ่งที่เขาอยากบอกให้เธอเข้าใจ เธอเป็นคนเดียวที่เขายอมมากขนาดนี้ ต่อให้ปลายทางของแสนรักจะยังไม่ใช่เขาอีกครั้ง เขาก็ยังจะเป็นพี่ตะวันที่อยู่เคียงข้างเธอไม่ห่างไปไหน

"พี่ตะวัน...." เธอเรียกชื่อเขาราวกับเรียกให้เขามีสติกับสิ่งที่พูด

"แสนรัก ..." ตะวัันเรียกชื่อเธอตอบกลับอย่างมั่นคง เธอควรรู้ดีที่สุดว่าการห้ามเขาไม่ให้สนใจเธอมันเป็นเรื่องยากพอกลับให้พระอาทิตย์ขึ้นทิศตะวันตกนั้นแหละ ไม่จำเป็นต้องให้เขาอธิบายอะไรให้มากความ

"เฮ่อ พี่ตะวันดื้อจังเลย

"แสนรักนั้นแหละที่ดื้อ โอ๊ย!"

เขาถูกแสนรักหยอกที่เอวแลเวแสร้งร้องออกมา ขนาดโดนปืนยิงหรือโดนแทงยังไม่มีเสียงร้องสักนิด ตอนนี้ที่ส่งเสียงก็แค่เพราะอยากกวนแสนรักเท่านั้นเอง

"แสนรักเบื่อจะคุยแล้ว"

"งั้นก็ไปนอนได้แล้ว ดึกแล้ว เพราะต่อให้วันนี้แสนรักคุยเรื่องนี้ทั้งคืน พี่ก็ไม่มีวันเปลี่ยนความคิดหรอก"

"เอาแต่ใจ"

"ใช่ พี่เอาแต่ใจ ก็เหมือนกับที่พี่ไม่เคยเปลี่ยนความรู้สึกที่มีตอนแสนรักเลยสักครั้งนั้นแหละ"