- 28 - เกลือเป็นหนอน

แสนรักก้าวเดินลงมาจากชั้นบนของตัวบ้านด้วยรอยยิ้ม เธอคิดว่าเพื่อนของตะวัันคงมาถึงกันหมดแล้ว เสียงหวานเอ่ยเรียกหาปาริฉัตรที่ออกจากห้องมาก่อนสักพักแล้วแต่ความเงียบกลับทำให้เธอได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

ขาเรียวก้าวเดินไปที่ประตูบ้านกลับำำบแต่ควาทเงียบเชียบ ก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วหยุดชะงัก เมื่อทันทีที่ก้าวเข้าไปในตัวห้องนั่งเล่นกลับถูกปืนจ่อที่หัวเอาไว้พอดิบพอดี

"พวกนายเป็นใคร!?" แสนรักพยายามข่มความกลัวเอาไว้แล้วถามออกไป เธอไม่คุ้นหน้าคนพวกนี้เลย ไม่ใช่คนของอัครบวร แล้วก็ไม่น่าจะใช่คนของสิรินาถด้วย แต่ถ้านอกเหนือจากสองคนนั้น ใครจะมาทำร้ายเธออีกละ

"มีผู้หญิงตั้งสองคนในบ้าน แล้วใครเป็นคนสำคัญของไอ้ตะวัันที่นายบอกกันแน่ว่ะ" ยิ่งได้ยินบทสนทนานั้นเธอก็ยิ่งมั่นใจว่าคนพวกนี้ไม่ใช่คนที่อัครบวรหรือสิรินาถส่งมา หรือว่าจะเป็นอริของตะวัน แต่นั่นก็ยิ่งทำให้เธอคิดไม่ตกว่าเขาทำธุรกิจอะไรกันแน่ถึงมีคนตั้งใจมาทำร้ายแบบนี้

"พี่ฉัตรคะ!"

"เฮ่ย!! อยู่นิ่งๆ อย่ามาตุกติก!!" ขาเรียวที่จะก้าวเข้าไปหาปาริฉัตรที่ถูกมัดไว้ชะงักไปเพราะกระบอกปืนที่กดมาที่หัวแรงขึ้น เธอถูกผลักล้มไปทางปาริฉัตรก่อนจะถูกมัดเอาไว้ด้วยอีกคน

ตะวันที่นั่งมองทุกอย่างผ่านกล้องอย่างไม่สามรถทำอะไรได้มากไปกว่าการติดต่อเพื่อนกำลังโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ยิ่งเขาเห็นว่าคนน้องถูกมัดเอาไว้ใจเขาก็ยิ่งหวั่น เขากโทรศัพท์ในมือจนมือสั่นเทา ก่อนจะทุบที่กระจกรถด้วยความโกรธเกรี้ยว

"ทำไมพวกมึงไม่รับสายว่ะ!!!" ตะวันรู้สึกหัวเสียที่เพื่อนของเขาไม่รับสายเลยสักคน พอแมนวิ่งกลับมาหาเขาก็ได้แต่ถามความคืบหน้า ยิ่งได้ยินว่าลูกน้องที่ไทยของเขาวันนี้ไปดูล็อตสินค้าไกลกว่าที่บ้านมากก็ยิ่งร้อนใจ

เขาสลับกล้องไปมาทุกตำแหน่ง คนของพวกที่บุกเข้าไปเยอะกว่าพวกของเขาที่ทิ้งเอาไว้ที่บ้าน ตะวันตั้งใจประมวลผลเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งอัครบวรและสิรินาถถึงจะมั่นใจในตัวเองมากแค่ไหนก็ไม่น่าจะกล้าถึงขั้นบุกมาที่บ้านของเขา

ตะวันเอามือขึ้นลูบหน้าด้วยความหงุดหงิด ความจริงแล้วที่ล็อตสินค้าเขามีปัญหา มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเหตุสุดวิสัย แต่มีคนตั้งใจให้เขามาที่นี่ เพื่อบุกเข้าไปทำร้ายแสนรักถึงที่บ้าน แล้วใครกันละที่กล้าทำกับเขาแบบนี้ แล้วยังรู้ความเคลื่อนไหวเขามากขนาดนี้อีก

"ไอ้แมน หลังจบเรื่องนี้...มึงให้คนสืบคนของเราให้กูด้วย"

"นายกำลังสงสัยว่า....."

"เออ กูสงสัยคนของเรา ต้องมีพวกเกลือเป็นหนอนแน่" เขาก้มลงจ้องในจอไอแพดอีกครั้ง สถานการณ์ในตอนนี้เร้าให้เขารีบกดโทรออกย้ำหาสกายและองศาอีกครั้ง แต่ในเมื่อไม่มีใครรับสายเขาจำใจต้องโทรหาดารินถึฃแม้จะรู้ว่าเธออาจจะตกใจมากก็ตาม

พอเขากดโทรออกไปนานดาริินก็รับและเขารู้ว่าเขาคิดถูก ตะวันขอคุยกับสกายในทันที เพราะเขาเชื่อว่าสกายจะเข้าใจว่าควรทำอะไรมากที่สุด ระหว่างคุยกับสกายเขายังคงจดจ้องที่จอไม่ไปไหน ตะวันแค่คิดว่าถ้าเขาสามารถทะลุไปได้เขาคงรีบไปด้วยตัวเอง

"พวกสกายใกล้ถึงละ คนของเราถึงไหน?"

"ใกล้ถึงแล้วเหมือนกันครับคุณตะวัน"

"ดี" เพียงชั่วครู่ที่เขาใจชื้นแต่แล้วหัวใจเขาก็หวาดหวั่นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าแสนรักถูกแยกตัวออกไปคนเดียว เขารันกล้องถอยหลังกลับไปก่อนจะได้ยินประโยคที่เธอยอมรับว่าเป็นเธอที่สำคัญต่อเขา และร้องขอให้คนพวกนั้นปล่อยปาริฉัตรไป

"เด็กโง่เอ๊ย รู้ว่าตัวเองสำคัญกับพี่ สิ่งที่ควรทำก็คืออย่าทำให้พี่เป็นห่วงแบบนี้สิแสนรัก"

เขากำมือแน่นแล้วพูดกับตัวเองเสียงแผ่ว เขาไม่ได้เห็นแก่ตัว ไม่ได้บอกว่าควรให้ปาริฉัตรช่วยรับหน้า แต่การตอบรับตัวตนของแสนรักมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยต่างหาก ทันทีที่เธอตอบรับไป เธอก็จะถูกพาไปเพื่อเป็นข้อต่อรองกับเขา ส่วนปาริฉัตรก็อาจจะถูกฆ่าทิ้งเพราะเห็นหน้าพวกมันแล้ว

เขาสลับกล้้องให้เป็นจอภาพขนาดเล็กที่มองเห็นทุกมุมที่มีกล้อง ก่อนจะเห็นสกายกับองศาและลูกน้องของเขาที่กำลังพูดคุยกันราวกับวางแผน ตะวันเอามือลูบหน้าอีกครั้งมันเป็นอาการปกติของเขาที่เขาทำเวลาเขากังวล

"นายครับ เครื่องบินเราจะบินกลับได้ในอีกสองชั่วโมง" แม้ตะวันจะรีบร้อนกว่านั้นแต่เขารู้ว่าเขาทำอะไรไม่ได้มาก สภาพอากาศในวันนี้ไม่ได้ดีพอฝห้เขาบินกลับในทันที หากเขาวู่วามอาจส่งผลเสียมากกว่าผลดี สิ่งเดียวที่เขาต้องทำตอนนี้คือภาวนาให้สกายและองศาจัดการทุกอย่างได้อย่างราบรื่น

"แล้วเรื่องสินค้าละ?"

"จัดการเรียบร้อยตามที่นายสั่งแล้วครับ ตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไร ส่วนเรื่องที่ว่าเสียหายเพราะอะไร ผมจะรีบตามเรื่องให้"

"เออ! ตอนนี้เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เอาเรื่องแสนรักก่อน"

เสียงของตะวัันหนักแน่น เรื่องที่ว่าเหตุผลที่สินค้าเขาเสียหายเป็นเพราะอะไรกลายเป็นเรื่องรองในหัวของตะวัั ในตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาจดจ่อคือความปลอดภัยของแสนรัก ยิ่งภาพสะท้อนในจอเห็นเธอที่เดินผลักให้เดินอย่างไม่ทะนุถนอม มันยิ่งทำให้คนที่ทะนุถนอมเธอมากกว่าสิ่งใดอย่างเขารู่วึกโกรธแค้นจนแทบอยากจะฆ่าคน

"คนของเราจะบุกทันทีขอแค่นายสั่งครับ ตอนนี้รอบบ้านเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว"

ตะวันพยักหน้าตามที่แมนบอก เขามองกล้องทุกตัวอย่างจดจ่อว่าควรจะเริ่มตอนไหน คิ้วหนาขมวดราวกับใช้ความคิด เขาต้องทำให้ทุกคนปลอกภัยที่สุด ไม่ใช่แค่แสนรัก... แต่ปาริฉัตรที่ยังถูกคุมเอาไว้ในบ้านก็ด้วย

"บอกให้พวกมันเตรียมตัว" ทันทีที่เขาสั่งแมนก็ส่งตรงไปทางลูกน้องของเขาทันที ตะวันเห็นลูกน้องและเพื่อนของเขาที่มีปืนพร้อมอยู่ในมือกันครบทุกคนแล้ว มุมที่ทุกคนใช้แอบเป็นมุมอับพอให้ทุกคนหลบได้อย่างดีเยี่ยม แต่ระหว่างที่ตะวัันกำลังจะเอ่ยปากสั่งต่อไป สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นซะก่อนจนเขาอุทานชื่อเธอดังลั่น

"แสนรัก!!!!"