- 27 - กล้องวงจรปิด

โกดังของตะวันที่มาเก๊า

ตะวันยังคงขมวดคิ้วแน่นเมื่อเดินดูความเสียหายของอาวุธในรอบนี้ มันไม่ได้มากจนเขาไม่มีเงินสำหรับล็อตใหม่ แต่เขาเป็นคนที่ไม่ชอบความผิดพลาดโดยเฉพาะกับงานสำคัญ เห็นทีถ้าเกิดว่าทุกอย่างเป็นอย่างนี้ เขาคงต้องอยู่มาเก๊านานกว่าที่คิดไว้ แล้วต้องอยู่ห่างแสนรักนานขึ้นอีก

“ที่นู่นเป็นยังไงบ้าง?”

“ไม่มีอะไรน่าห่วงครับนาย คุณแสนรักกำลังนั่งออกแบบอยู่กับคุณฉัตร” เขารับเอาไอแพดจากแมนลูกน้องคนสนิทมาดู ก่อนจะเห็นว่าในบ้านยังปกติดี เขาหยุดมองอยูอย่างนั้นสักพักเมื่อเห็นแสนรักที่ร่าเริงขึ้นทุกทียามที่เธอได้ทำอะไรที่เธอชอบ

“มึงอย่าลืมย้ำคนที่นู่นว่าให้ดูแลแสนรักให้ดี ถ้าเกิดเรื่องกูจะจัดการเรียงตัว” ตะวันย้ำคำในน้ำเสียงยังมีความกังวล เพราะเขารู้ดีว่าไม่มีใครดูแลแสนรักได้ดีเท่าเขา แต่ตอนนี้เขาเลือกอะไรไปไม่ได้มากกว่ายอมรับและรีบจัดการเรื่องวุ่นวายของที่นี่ให้จบ จะได้บินกลับไปหาแสนรักเสียที

“ครับนาย”

ตะวันพยักหน้ารับเขาเดินถือไอแพดที่ยังคงแสดงภาพกล้องวงจรปิดของที่บ้านอยู่ตลอดเวลาไปยังรถหรูที่จอดเอาไว้ด้านหน้าโกดัง ตะวันกำลังนึกสนุกเขากดปุ่มเปิดไมค์ก่อนจะพูดออกไปจนแสนรักกับฉัตรสะดุ้งเข้าหากันด้วยความตกใจ

“ปัดโธ่ ตะวัน…ตกใจหมดเลย” ปาริฉัตรชี้มาที่กล้องอย่างคาดโทษ ตะวันมองเห็นรอยยิ้มของแสนรักที่มองปาริฉัตรสลับกับกล้องวงจรปิดด้วยความเอ็นดู เธอส่ายหัวเล็กน้อยแล้วก็เดินมาใกล้กล้องมากขึ้น

“แค่นี้ก็ตกใจกันแล้ว สาวๆเนี่ยจิตอ่อนกันจริงๆ”

“พี่ตะวันว่างแล้วหรอคะ? ไม่ยุ่งหรอ?” เสียงแผ่วเบาของแสนรักผ่านกล้องยังทำให้เขาได้ยินชัดเจน ทั้งที่โทรไปมันอาจจะง่ายกว่า ต่เขากลับรู้สึกว่าการมองเธอผ่านกล้องวงจรปิดแบบนี้มันทำให้เขาได้เห็นท่าทางของเธอชัดขึ้น

“ยุ่ง มีเวลานิดหน่อยก็เลยอยากแกล้ง พี่ไม่อยู่….อยู่ได้ใช่ไหม?”

“ได้สิคะ พี่สกายกับพี่องศาพาทำอะไรสนุกๆเยอะแยะเลย พี่รินกับพี่ฉัตรก็มาอยู่เป็นเพื่อนแทบทุกวันเลยค่ะ”

“ดูเหมือนจะไม่คิดถึงพี่เลยนะ” ตะวันเอ่ยอย่างน้อยอกน้อยใจเล็กน้อย ทั้งที่เขาเอาแต่คิดถึงแสนรักอยู่ตลอดเวลา แทบจะทำงานไม่มีความสุขเพราะเอาแต่หาวิธีจัดการเรื่องวุ่นวายนี่ให้ได้เร็วๆ แต่แสนรักกลับยิ้มแย้มบอกว่าอยู่ได้ไม่มีคำว่าคิดถึงเขาออกมาสักคำ

“อะแฮ่ม!! เราก็ยังอยู่ตรงนี้นะ”

“อยากคิดถึงสกายไหมละ เดี๋ยวโทรบอกให้”

“หยุดเลย อยู่ใกล้ทีไรก็วุ่นวาย” ปาริฉัตรปฏิเสธทันควันจนตะวันแอบยิ้มมุมปาก เขาเห็นปาริฉัตรขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ตะวันวางไอแพดที่ยังคงฉายภาพกล้องจรปิดเอาไว้บนตักแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออกหาแสนรักทันที เขามองเธอที่หมุนตัวไปหยิบโทรศัพท์แล้วกดรับสายเขา

“ทานมื้อเย็นรึยัง?” เขาเอ่ยถามประโยคที่อาจจะดูแสนธรรมดา แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นมากมาย ตะวันชอบที่เห็นแสนรักกินอิ่มนอนหลับ เขาไม่ชอบเวลาเห็นน้องไม่ยอมกินอะไรเลย

“ยังเลยค่ะ เห็นพี่สกายพี่องศา แล้วก็พี่รินบอกว่าจะเข้ามาเย็นนี้ แล้วซื้อของอร่อยๆมาให้” ดวงตาคมจับจ้องคนน้องที่เดินไปเดินมาเกบของที่ถือโทรศัพท์แนบหูเพื่อคุยกับเขาไปด้วย เธอคงไม่รู้หรอกว่าเธอน่ารักแค่ไหน หรือมันเปนเพราะว่าเขาเองที่เห็นว่าเธอทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมด

“มันดูแลดีก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้ามันให้ทำอะไรแผลงๆก็อย่าไปทำตามมันละ อยู่ใกล้รินกับฉัตรไว้ก็พอ” ตะวันเตือนเสียงเรียบแต่แสนรักกับแอบขำออกมา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ใช่จากความหงุดหงิดอะไร

“ทราบแล้วค่า แสนรักจะไม่ทำให้พี่ตะวันเป็นห่วง”

“เรื่องนั้นคงทำไม่ได้หรอก เพราะไม่ว่ายังไงพี่ก็ห่วง”

เสียงของปลายสายเงียบหายไป แต่เขามองเห็นใบหน้าแดงระเรื่อผ่านกล้อง บางทีการค่อยๆเป็นค่อยๆไปให้น้องซึมซับการมีเขาในชีวิตมันก็ไม่ได้แย่ละไร เขารอน้องมาได้นานขนาดนี้ รออีกสักหน่อยให้น้องเปิดใจมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ตะวันไม่อาจพูดได้ว่าไม่คาดหวัง เพราะเขากำลังเอาแต่คาดหวังว่าน้องจะใจดีต่อเขาและยอมรับหัวใจของเขาอยู่ในใจ

“ข้างล่างเสียงดังมากเลย พวกพี่สกายคงมาแล้ว เดี๋ยวแสนรักไปดูก่อนนะคะ”

“อื้ม ไว้พี่โทรหาใหม่นะ” เขาบอกกับน้องอย่างอ่อนโยนแล้วกดวาง ตะวันรู้สึกมีพลังทั้งที่เขาคุยกับแสนรักได้แค่ไม่กี่ประโยค ตะวันกดกล้องวงจรปิดกลับไปที่หน้ารวม ก่อนเขาจะชะงักเมื่อภาพวงจรปิดฉายชัดว่าคนที่เขาไปไม่ใช่พวกเพื่อนเขาอย่างที่คิด

ตะวันรีบกดโทรออกหาแสนรักอีกครั้ง เขาต้องการเตือนไม่ให้น้องลงไปแต่โทรศัพท์น้องที่วางทิ้งไว้ในห้องทำงานกลับยิ่งเพิ่มความสิ้นหวังของเขา เขากดโทรออกหาเพื่อนสามคนสลับกันไปมาในทันที ตายังคงจับจ้องคนตัวเล็กที่ก้าวลงบันไดทีละคั่น มองสลับจอกล้องวงจรปิดในห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้ปาริฉัตรกำลังถูกจับมัดไว้อยู่

“ไอ้แมน!!!” เขารีบวิ่งไปหาลูกน้องคนสนิทที่กำลังจัดการงานอยู่ในโกดังทั้งตาคมยังคงจับจ้องภาพในกล้องไม่ละสายตาไปไหน

“ครับนาย?”

“มึงรีบโทรบอกคนของเราในไทยว่าที่บ้านเกิดเรื่อง ให้พวกมันไปกันเดี๋ยวนี้เลย!!!” ตะวันตะโกนลั่นจนลูกน้องทุกคนหันมามอง แมนยังขมงคิ้วไม่เข้าใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วมองหน้าลุงน้อยเพื่อขอคำยืนยัน

“เดี๋ยวนี้เลยหรอครับ?”

“เออ!!!! กูบอกว่าเดี๋ยวนี้!!!!”