- 29 - สัญญาส่งมอบ

"แสนรัก!!!" ตะวันตะโกนลั่นเมื่อเห็นภาพผ่านกล้องว่าคนน้องกำลังพยายามขัดขืนจนโดนผลักตกลงมาจากบันได แม้บันไดหน้าประตูบ้านแค่ไม่กี่ขั้น แต่แรงกระแทกของเธออาจจะแรงพอสมควร ดูจากที่แสนรักประคองตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแทบไม่ขึ้น

เขาจิ๊ปากด้วยความขัดใจในสถานการณ์นี้ ตะวันไม่ชอบสถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้ โดยเฉพาะสถานการณ์ของคนที่เขาห่วงมากที่สุด เขาสลับกล้องมองสกายที่กำลังสั่งให้คนเล็งปืนเข้ามา

ปั้ง ปั้ง ปั้ง เสียงปืนดังลั่นจนพวกมันวิ่งไปหลบคนละทิศละทาง แสนรักที่ยังคงนอนอยู่ที่พื้นในตอนแรกขยับไปอยู่ข้างรถของพวกมันเพื่อใช้เป็นกำบัง ยามที่เห็นเธอชันเข่าขึ้นแล้วปิดหัวทั้งตัวสั่นเทามันทำให้เขาโมโหจนพูดไม่ออก

"นายครับ ตอนนี้ได้แค่ยิงสะกัด คนของเราบอกว่า คุณแสนรักอยู่ในวิถีกระสุนเกินไปครับ ถ้ายิงมากกว่านี้อาจเกิดอันตราย"

"ย้ำว่าอย่าให้กระสุนโดนแสนรักเด็ดขาด!" เขายังคงย้ำเตือนคำเดิม ย้ำในสิ่งที่เขากลัวมากที่สุดว่ามันจะเกิดขึ้น ถ้ากระสุนโดนน้องหรือเกิดอะไรขึ้นกับน้อง เขาคงให้อภัยตัวเองไม่ได้ เขาไม่น่าใาที่นี่เลย น่าจะปล่อยเรื่องสินค้ามีปัญหาเอาไว้แล้วอยู่กับเธอ

"นายจะให้บุกเข้าไปเลยไหมครับ?"

"คนของเราอยู่รอบบ้านแน่แล้วใช่ไหม?" ตะวันถามอีกครั้งเพื่อความมัั่นใจ เขาต้องการรู้ให้แน่ชัดนาทีต่อนาที เพื่อที่ไม่ว่าอะไรที่เขาจะสั่งไปจะได้ส่งผลดีต่อแสนรักและปาริฉัตรที่อยู่ในวิถกระสุนมากที่สุด

"ครับนาย"

ดวงตาคมเห็นปาริฉัตรที่อาศัยจังหวะวิ่งออกมาหาแสนรัก สองร่างเล็กกอดกันเอาแน่น อย่างน้อยตอนนี้แสนรักก็มีปาริฉัตรอยู่เป็นเพื่อน ในตอนที่พวกมันกำลังตื่นตกใจใเขาควรจัดการเสียตั้งแต่ตอนนี้

"บุก!!!" เสียงเข้มสั่งดั่งลั่นทะลุผ่านโทรศัพท์ของแมนไป ลูกน้องเขาพยักหน้าให้กันก่อนจะกรูดกันเจ้าบุกตัวบ้านทั้งเสียงปืนดังลั่นไปทั่ว ยังโชคดีที่เขาซื้อบ้านในพื้นที่ที่ไม่มีใครวุ่นวายโดยรอบเลย เดิมทีแค่อยากเป็นส่วนตัว แต่ตอนนี้เหมือนจะไม่ส่วนตัวอีกต่อไปแล้ว

ตะวัันมองดูสกายกับองศาที่วิ่งหลบเลี่ยงพุ่งตรงไปหาแสนรักด้วยใจจดจ่อ อย่างน้อยต้องให้เพื่อนเขาพาแสนรักไปที่ปลอดภัยก่อน ทุกอย่างถึงจะจัดการได้ง่ายขึ้นกว่านี้ เขาได้แต่กำมือแน่นอย่างคาดหวัง และรอคอยที่จะเอาคืนคนที่บังอาจทำให้คนของเขาเจ็บ...

 

คฤหาสน์ของตะวัน

องศากับสกายที่ยืนอยู่คนละฝั่งพยักหน้าให้กัน มีลูกน้องของตะวันคอยยิงสกัดเพื่อให้พวกเขาได้วิ่งไป ด้วยระยะสกายไปถึงตัวปาริฉัตรก่อน แต่องศาที่ยังไม่ทันได้ถึงตัวแสนรักก็ต้องหยุดชะงักเมื่อคนตัวเล็กถูกพวกมันกระชากไปแล้วล็อกเข้าที่คอ อะไรก็ไม่น่ากลัวเท่าปลายมีดที่จ่อคอของแสนรักอยู่

"พวกมึงเป็นใคร!? ต้องการอะไร!?" องศาเสียงแข็งประกาศกร้าว ถึงเขาจะไม่ได้รักแสนรักในแบบที่ตะวันรู้สึก แต่สำหรับองศาแล้วแสนรักในตอนนี้ก็เหมือนน้องสาวอีกคน เขารู้สึกแย่นิดหน่อยที่ไม่สามารถทำตามที่ตะวัันร้องขอว่าให้ดูแสนรักให้ดีได้

"กูต่างหากต้องถามว่าพวกมึงเป็นใคร นี่มันเรื่องของเจ้านายกูกับไอ้ตะวัน!!" 

"งั้นก็ไม่เกี่ยวกับแสนรัก! มึงปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้" สกายที่กอดปาริฉัตรอยู่มององศาที่ย้ำคำอีกครั้ง สกายดันปาริฉัตรไปไว้ด้านหลังก่อนจะขยับมาประกบข้างองศาเพื่อช่วยกัน

"อ่อ นังนี่จริงๆด้วยสิคนสำคัญของไอ้ตะวัน" แรงมีดที่กดลงบนต้นคอสวยทำให้ทุกคนต้องชะงัก คนของตะวันลกดปืนลงในทันทีอย่างไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อไป เพราะคำสั่งของตะวันคือห้ามให้กระสุนโดนแสนรัก และห้ามแสนรักบาดเจ็บเด็ดขาด

"ไอ้เหี้ย อย่านะมึง!" สกายชี้หน้าเขาหายใจแรงอย่างกังวล มีดนั่นดูคมมาก และคอก็เป็นส่วนที่อันตราย หากมีดเล่มกดลึกกว่านั้น แสนรักอาจเสียเลือดมากและไม่รอดแน่

"ถ้ามึึงเข้ามา ผู้หญิงของไอ้ตะวันได้ตายห่าตรงนี้แน่" พวกมันย้ำคำขู่อีกครั้ง นั่นเป็นคำขู่ที่ให้ขาทุกคู่หยุดชะงัก แสนรักยังคงพยายามควบคุมความหวาดกลัว แม้ในใจเธอจะเอาแต่เรียกหาตะวัน แผลที่คอเริ่มแสบระคนเจ็บนิดๆ

"มึงต้องการอะไร บอกมา!!" องศาพยายามยื่นข้อเสนอ แต่พอก้าวเข้าไปเขาก็ได้ยินแสนรักร้องออกมาราวกับว่าทุกย่างก้าวของพวกเขาจะทำให้เธอบาดเจ็บ องศาเลยทำได้แค่หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น

"ของที่พวกกูต้องการ พวกมึงให้กูไม่ได้" สกายหรี่ตามองด้วยความไม่เข้าใจ จะมีอะไรที่พวกเขาไม่สามารถให้พวกมันได้ จะเงินทอง ของมีค่า พวกเขามีมันมากพอทั้งนั้น นอกเสียจากของพวกนี้ไม่ใช่ของที่พวกมันต้องการ แล้วมีอะไรที่มีค่ากว่านี้อีกละ

ระหว่างที่คิดอยู่ซองสีน้ำตาลกูถูกโยนมาตรงหน้า สกายก้มลงหยิบออกมาดู เขากับองศาช่วยกันดูรายละเอียกดก่อนจะเห็นว่ามันเป็นสัญญาส่งมอบเส้นทางส่งสินค้าและลูกค้าที่รับสินค้ารายใหญ่ให้ แค่นี้ก็พอสรุปได้ทันทีว่าเป็นความบาดหมางของตะวันกับคนพวกนี้ในทางธุรกิจสีเทาที่ตะวันทำอยู่

"ให้เพื่อนมึงเซ็น แล้วให้มันเอาไปให้เจ้านายกูภายในพรุ่งนี้ สิบโมงเช้า"

"แต่ตอนนี้ไอ้ตะวัันไม่อยู่ที่นี่...."

"พวกกูรู้ สินค้ามันที่มีปัญหาก็ฝีมือพวกกูเอง ไม่งั้นพวกกูจะบุกเข้ามาที่นี่ง่ายๆได้ยังไง" ทุกอย่างประติดประต่อกันจนองศาพยักหน้าเข้าใจ ที่แท้เรื่องทั้งหมดก็เป็นอย่างนี้ ทุกอย่างไม่ได้บังเอิญ แต่ถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว

สกายกับองศาได้แต่มองพวกมันดันแสนรักขึ้นรถไป พวกเขาไม่อาจบุ่มบ่ามไปมากกว่านี้ได้เพราะพวกมันยังมีแสนรักอยู่ในมือ แต่สิ่งที่ยืนยันได้ว่าแสนรักยังจะปลอดภัยคือสัญญาในมือนี้ ตราบใดที่พวกมันยังไม่ได้ไป แสนรักก็จะยังไปลอดภัย

 

หน้าโกดังของตะวันที่มาเก๊า

ตะวันตรวจดูรูปภาพสัญญาที่องศาถ่ายส่งมาให้ นั่นทำให้เขารู้ทันทีว่าใครที่มัันกล้ามายุ่งกับคนของเขา ตะวันปาไอแพบนตัดลงพื้นจนหน้าจอแตกละเอียด เขาเกลียดเวลาที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย และยิ่งเกลียดเมื่อไม่สามารถปกป้องน้องได้

"มึงไปดูเครื่องบินอีกทีว่าพร้อมบินหรือยัง กูขอด่วนที่สุด แล้วก็ให้คนของเราที่นูานเตรียมตัวด้วย คืนนี้มีงานต้องทำ" 

"นายจะไม่รอตอนเช้าหรอครับ?"

"แสนรักอยู่ในมือพวกมัน กูไม่รออะไรทั้งนั้นแหละ!!"