Share

บทที่5

Penulis: moonlight -mini
last update Tanggal publikasi: 2025-02-16 02:21:15

บทที่ 5

เจ้าของร้านที่คิดจะเข้ามาต้อนรับนางจึงเลือกที่จะไปต้อนรับหยางพ่านชุนแทน แต่สิ่งที่ทำให้ความรู้สึกเจ็บช้ำที่คิดว่าจางหายไปแล้วของหลี่อ้ายเฉินย้อนกลับมาก็คือท่าทางที่เย็นชาของหยางพ่านชุนอดีตสามีของนาง

“ไปกันเถอะเชียงเชียง” หลี่อ้ายเฉินเรียกคนของตนก่อนจะเดินออกมาที่นอกร้าน โดยไม่ได้เห็นสายตาของคนที่มองตามมาเลยแม้แต่น้อย

“เชียงเชียงข้าเปลี่ยนใจแล้วกลับกันดีกว่า” ทั้ง ๆ ที่คิดว่าเป็นคนเดินออกมาจากความสัมพันธ์ที่ทำให้ต่างฝ่ายต่างก็เจ็บช้ำแล้วจะดีซะอีก สุดท้ายแล้วก็คงมีแค่นางสินะที่เจ็บปวดเพราะการกระทำของชายคนนี้

“แต่ว่าคุณหนู” ยังไม่ทันที่เชียงเชียงจะพูดอ้ายเฉินก็เอ่ยขัด

“ข้ารู้สึกไม่ดี”

สายตาเย็นชาเมื่อครู่ที่ได้สบกันเพียงชั่วอึดใจทำเอาร่างทั้งร่างของหลี่อ้ายเฉินไม่เป็นของตัวเองเลย นางรู้สึกราวกับหายใจไม่ออก ที่เขาบอกว่าเลือกสามีผิดคิดจนตัวตายคงเป็นเรื่องจริง ขนาดนางตายไปแล้วจนได้ย้อนกลับมา ความรู้สึกเจ็บปวดยังคงติดตามมาเลย เสียดายก็เพียงแค่รู้เมื่อสายไปหากนางไม่เลือกเขาตั้งแต่แรก เสี่ยวชิงก็คงไม่ต้องเกิดมาและตายไปอย่างทรมาน

"อ้ายเฉิน" เขาเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความรู้สึกไม่คุ้นเคย หยางพ่านชุนก้าวเท้ายาวเดินตรงเข้ามาหานางด้วยความสงสัย

"ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่"

หลี่อ้ายเฉินรู้สึกตื่นเต้นและกลัวในเวลาเดียวกัน นางพยายามทำใจให้เย็นและตอบกลับด้วยเสียงที่มั่นคง

"ข้ามาทำธุระ”

"ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้ว่าที่ผ่านมาทำให้เจ้าทุกข์ใจถึงเพียงนี้"

เพราะอย่างไรโดยเนื้อแท้แล้วเขาก็เป็นคนดี เพียงแต่ด้วยเหตุผลแวดล้อมหลายประการ ทำให้ชายหนุ่มเผลอทอดทิ้งให้ภรรยาต้องเปลี่ยวเหงา ทั้งที่ชีวิตก่อนหน้านี้เป็นเวลากว่าสิบปี เขาไม่เคยเหลียวแลนางกับลูกเลย

มันน่าเศร้าที่เขายอมออกมาตาม และสนใจนาง เมื่อตอนที่สูญเสียไปแล้ว

แต่หลี่อ้ายเฉินไม่สนใจคำขอโทษนั้น จากนี้ผ่านไปนับสิบปีเขาก็ยังคงเมินเฉยต่อนางเช่นเดิม แล้วด้วยเหตุใดจะต้องทนต่อไปเล่า

หลี่อ้ายเฉินเข้าใจที่อีกฝ่ายจัดการเมืองแห่งนี้เป็นอย่างดี แต่นางก็ไม่เคยเข้าใจเลยว่านางและลูกอยู่ตรงไหนของเขาสำหรับหยางพ่านชุน นางตัดสินใจหมุนตัวหันหลังแล้วเดินจากไป ทิ้งให้หยางพ่านชุนยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของตลาด พร้อมกับความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้

พ่างชุนมองใบหน้าอดีตภรรยา ใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเจ็บปวดและความไม่เข้าใจ เขาไม่เข้าใจว่าตนนั้นทำผิดพลาดตรงไหน

"อ้ายเฉิน" เขาเอ่ยเรียกชื่อของนางด้วยเสียงที่อ่อนโยน แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

หลี่อ้ายเฉินหันมามองเขา ใบหน้าและดวงตาของนางมีเพียงความเจ็บปวดและความไม่มั่นคง ยิ่งมองชายหนุ่มที่ควรทำให้นางมีครอบครัวที่มั่นคงและอบอุ่น แต่กลับทำลายความเชื่อมั่นนั้นลงไปแล้วครั้งหนึ่ง แม้ในตอนนี้เขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางในชีวิตก่อนหน้าก็ตาม

"ท่านตามมาที่นี่ทำไม ในจดหมายข้าว่าก็บอกชัดเจนแล้วว่าไม่ต้องการเห็นหน้าท่านอีกแล้ว เราหย่าร้างกันแล้ว มาให้เป็นเรื่องตลกในวงน้ำชาของบ้านอื่นเขาหรือไร"

หยางพ่านชุนก้าวเข้ามาใกล้ นัยน์ตาของเขาแสดงถึงความจริงใจและความสำนึกผิด จนหลี่อ้ายเฉินอดที่หวั่นไหวไม่ได้

"ข้าขอโทษจริง ๆ อ้ายเฉิน ข้ารู้ว่าข้าทำผิดไป ข้าแค่อยากให้เจ้าให้โอกาสข้าอีกครั้ง เราเพิ่งแต่งงานกันเพียงหนึ่งปีเท่านั้น อีกทั้งข้าเกรงว่าในท้องของเจ้าอาจมีบุตรชายของข้าอยู่แล้ว ให้โอกาสเราสองได้เป็นครอบครัวที่อบอุ่นกันอีกครั้งได้หรือไม่"

หลี่อ้ายเฉินมองเขาด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้ง ใจของนางยังคงเจ็บปวดจากการที่เขาเคยละเลยนางและลูก ตอนนี้ยังมาพูดถึงลูกอีก

ใช่แล้ว!

หญิงสาวมั่นใจอย่างยิ่งว่าตอนนี้ตนเองน่าจะอุ้มท้องบุตรชายอีกครั้ง เหมือนในชาติที่แล้ว นางก็อุ้มท้องบุตรชายในช่วงเวลาประมาณนี้พอดี

แล้วแต่ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันล่ะ ในอีกไม่กี่วันนี้ หยางพ่านชุนจะต้องกลับเมืองหลวงเพื่อไปหาครอบครัวของเขา หยางพ่านชุนเป็นหนึ่งในตระกูลสาขาของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง

แต่เขาจะไปไม่ถึงเนื่องจากโดนดักปล้นกลางทาง และในตอนนั้นนางก็เป็นคนช่วยผลักชายหนุ่มออกจากทางของลูกธนู จนตนเองบาดเจ็บแทน และได้รู้ว่าที่แท้นางกำลังตั้งครรภ์อยู่ เพราะเหตุการณ์ครั้งนั้นนางเกือบแท้งบุตร

ริมฝีปากบางแม้มแน่น ต่อให้ครั้งนั้นนางไม่ได้แท้งบุตรในครรภ์ แต่สุดท้ายบุตรชายของนางก็ตายอยู่ดี

เมื่อตอนนี้ชายที่ไม่เคยไยดีบุตรชายของนางเลยตั้งแต่เขาเกิดมา กลับมาพูดเรื่องลูกต่อหน้า มีหรือนางจะใจเย็นอยู่ได้

"โอกาส ท่านคิดว่าท่านยังมีสิทธิ์ที่จะขอโอกาสอีกหรือท่านทำร้ายข้าและลูกของเรา"

หยางพ่านชุนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เขาไม่เข้าใจสิ่งที่หลี่อ้ายเฉินพูดสักคำ แต่จนถึงตอนนี้ไม่สามารถเปลี่ยนใจได้แล้ว ชายหนุ่มไม่รู้จะบอกครอบครัวของเขาที่เมืองหลวงอย่างไรว่าตอนนี้ได้หย่ากับภรรยาแล้ว หากคนตระกูลหยางรู้พวกเขาจะต้องส่งหญิงสาวในเมืองหลวงให้มาแต่งกับเขาแน่

เพราะเหตุผลที่เขาเลือกย้ายมาเป็นเจ้าเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ ก็เพราะไม่ชื่นชอบหญิงสาวในเมืองหลวงนั่นเอง

"วันนี้ข้ามาเพื่อสนทนากับเจ้าดี ๆ"

หลี่อ้ายเฉินหันหน้าหนีบ่งบอกว่าไม่อยากที่จะสนทนาต่อแล้ว แต่ก็ทำอย่างใจนึกไม่ได้

"แม้เราจะเพิ่งแต่งานกัน แต่เวลาเพียงแค่ปีเดียวท่านก็หมางเมินข้าเสียแล้วเห็นแก่ที่ท่านเป็นเจ้าเมือง ข้ายังไว้หน้าท่านขนาดนี้ ท่านก็ควรวางตัวให้สมกับตำแหน่งเจ้าเมืองเสียหน่อยเถอะ“

ความเงียบงันตกลงมาอีกครั้ง หยางพ่านชุนยืนขึ้นและพยักหน้า อย่างน้อย ๆ บริเวณนี้มีผู้คนมากมาย เอาเรื่องในบ้านมาพูดคงไม่ดี

“ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อให้เจ้าเห็นว่าข้ารักเจ้าและลูกของเราจริง และจะสร้างครอบครัวของเราขึ้นมาอีกครั้ง ขอเพียงเจ้าให้โอกาส"

เมื่อคิดดูแล้วที่เขาตัดสินใจแต่งงานกับหลี่อ้ายเฉินก็เพราะรักนาง แต่ไม่รู้เพราะงานยุ่ง หรือจริง ๆ แล้วกลัวการทำทุกอย่างให้ดีขึ้น จึงได้ละเลยนางไป ตลอดการแต่งงานที่ผ่านมาหนึ่งปี เขาแทบไม่ได้ใส่ใจนางจริง ๆ ดังว่า

ยังมีอีกเรื่อง แม้จะหย่าขาดกันแล้วก็ควรเอ่ยเตือนเขาสักนิด

"หยางพ่านชุน" หลี่อ้ายเฉินเรียกเขาเสียงนุ่ม แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น

หยางพ่านชุนเขามองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "มีอะไรหรือ อ้ายเฉิน"

หลี่อ้ายเฉินเดินมาใกล้ ๆ เขา นางรู้สึกถึงความกังวลที่ก่อตัวขึ้นในใจ "ข้ามีความรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับการเดินทางของท่านในครั้งนี้ ข้ากลัวว่าจะมีโจรป่าโจมตี ขอร้องท่านอย่าไปเลยได้ไหม"

แม้หยางพ่านชุนพยักหน้ารับฟังคำเตือนของนาง แต่ในใจกลับไม่ได้เชื่อสักเท่าไร เขายังคงยึดมั่นในความคิดของตัวเองและเชื่อว่าตนสามารถจัดการทุกอย่างได้

"อ้ายเฉิน ข้าเข้าใจความกังวลของเจ้า แต่ข้าเชื่อว่าสามารถดูแลตัวเองได้ และข้าไม่คิดว่าจะมีโจรป่ามาโจมตีข้า นอกจากนี้นี่เป็นการพบปะครอบครัวครั้งใหญ่ที่ทุกคนจะต้องเข้าร่วม หากไม่ไปจะต้องถูกหัวหน้าตระกุลตำหนิ ข้าต้องไปให้ได้ ในตอนแรกข้าคิดจะพาเจ้าไปด้วย แต่เรื่องที่เจ้าเขียนหนังสือหย่าเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน ยามนี้เมื่อเจ้าไม่ไปด้วยแล้วก็ยิ่งต้องไป เพื่อไม่ให้ท่านพ่อท่านแม่ว่ากล่าวตำหนิเจ้าที่เป็นภรรยาของข้าได้  ส่วนเรื่องเจ้า ข้าจะบอกพ่อแม่ว่าเจ้าตั้งครรภ์จึงเดินทางมาไม่ได้ก็แล้วกัน"

 นางเอียงคอมองหยางพ่านชุนที่เอ่ยเรื่องที่นางไม่ได้เดินทางไปด้วยครั้งนี้ เหตุใดไม่บอกว่าหย่าขาดจากนางเสียก็สิ้นเรื่อง ไยต้องหาเหตุผลมามากมายไปแก้ตัวกับบิดามารดาของเขาที่แม้แต่งานแต่งของนางกับเขาก็ไม่เคยเดินทางมาร่วม

 แต่ช่างเถอะ

หลี่อ้ายเฉินรู้สึกผิดหวังที่เขาไม่เชื่อคำเตือนของนาง นางพยายามอีกครั้ง "ข้าไม่ได้พูดเล่น ข้ามีความรู้สึกไม่ดีจริง ๆ ขอท่านเชื่อข้าสักครั้งได้ไหม"

หยางพ่านชุนถอนหายใจและยิ้มตอบกลับไปเบา ๆ

"ข้ารู้ว่าเจ้าห่วงข้า แต่ข้าเชื่อว่าข้าจะปลอดภัย ข้าจะกลับมาเร็ว ๆ ดูสิ แล้วข้าจะยอมเสียภรรยาที่รักและห่วงใยเช่นนี้ไปได้อย่างไร ห่วงข้าปานนี้ก็กลับมาอยู่กับข้าเสียเลยสิ"

 เหอะ

คำพูดของเขาทำให้หลี่อ้ายเฉินรู้สึกเจ็บปวด แม้จะมีการหยอกเล่นในตอนท้าย แต่มันหมายความว่าชายหนุ่มไม่ได้เชื่อในคำพูดของนางเลย และมันเป็นเช่นนี้เสมอ ทุกครั้งเขามักจะทำตามที่ตนอยากทำโดยไม่สนใจว่านางจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม

มันทำให้รู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมที่อีกฝ่ายไม่ยอมรับฟังความคิดเห็นของตน และคิดดูว่ามันเป็นอยู่เช่นนี้ไปอีกนับสิบปี ราวกับนางไม่ได้มีตัวตน คำพูดไม่ได้มีค่าอะไรต่อสามีเลย ทั้งที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาคู่ชีวิตด้วยซ้ำไป

"ทำไมท่านถึงไม่เชื่อข้า ข้าก็แค่ต้องการให้ท่านปลอดภัยเท่านั้น ไม่หวังสิ่งอื่นใดเลย แล้วอย่าเอาความห่วงใยของข้ามาล้อเล่น ตอนนี้ข้ากำลังจริงจังอยู่นะ"

“อย่าห่วงไปเลย ข้าจะกลับมาอย่างปลอดภัย จะไปไม่นาน ไม่ทำให้เจ้าต้องกังวลไปอีกหลายวัน”

หลี่อ้ายเฉินหมุนตัวกลับเดินไปข้างหน้า โดยไม่หันกลับมา นางถือว่าได้ทำเต็มที่แล้ว แม้เขาจะทำนางทุกข์มากมาย แต่นางก็ยังเป็นห่วงเขา ความรักนี่มันโหดร้ายเหลือเกิน เมื่อได้รักแล้ว แม้จะถูกทำร้ายซ้ำ ๆ ก็ยังรัก นางไม่สามารถทำให้หยางพ่านชุนเชื่อในคำเตือนของนางได้

เมื่อเตือนไปแล้วไม่ฟังก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรจริง ๆ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 41

    บทที่ 41หลังจากการสอบสิ้นสุด จอหงวนใหม่ก็ถูกย้ายมาเป็นเจ้าเมือง แน่นอนว่าคนคนนั้น คือคนที่ทั้งเมืองแห่งนี้รู้จักดี เพราะคือบุตรชายของอดีตเจ้าเมือง ในยุคบิดาทำดีมาเช่นไร ยุคบุตรชายก็ทำดีไม่ต่างกัน เพียงแต่เพราะเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาและยังโสดแถมอายุก็ยังน้อยกว่ายามที่บิดาของตนมาเป็นเจ้าเมืองเสียอีก จึงยิ่งทำให้บรรดาคุณหนูทั้งหลายต่างหมายปองเจ้าเมืองหนุ่มผู้นี้ไม่ต่างจากสมัยบิดาและยิ่งทุกคนรู้ว่าชายหนุ่มยังไม่ปักใจรักใคร่ใครเป็นพิเศษแล้ว ก็ต่างหวังว่าตนเองอาจจะมีสิทธิ์ แต่ดูเหมือนเชื้อจะไม่ทิ้งแถว ลูกไม้ย่อมไม่ตกไกลต้น เจ้าเมืองหนุ่มเอาแต่ทำงานจนบรรดาแม่นางทั้งหลายต่างเมินหน้าหนี“นิสัยเสียนี้ลูกดันไปเหมือนท่านได้อย่างไรกัน” เสียงตำหนิไม่จริงจังจากมารดา เสี่ยวชิงเพียงแค่ส่งยิ้มรับหยางพ่านชุนไม่ได้มองว่านี่ไม่ดี “เขายังเด็กกว่าข้า ทั้งยังไม่มีคนรัก อาจจะเหมือนข้าวัยเยาว์ที่เอาแต่อ่านตำราเพื่อสอบมากกว่า ที่สำคัญเพราะอาชิงใช้ความรักของพวกเราเลี้ยงมา เจ้าเห็นหรือไม่ ถึงเขาจะไม่กลับมาจวนทุกวันเพราะนอนที่จวนเจ้าเมือง แต่ก็กลับมาทุกอาทิตย์ หากเขามีคนรักข้าก็เชื่อว่าเขาจะทำได้ดี อีกทั้

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 40

    บทที่ 40“แม่ไม่อยากให้เจ้าไปเมืองหลวงเลย” วันเวลาผ่านไปยามนี้เสี่ยวชิงเป็นหนุ่มแล้ว แต่เพราะความสนิทสนมในครอบครัวจึงทำให้อ้ายเฉินตัดใจให้ลูกจากไปไกลตาได้ยาก “เจ้าก็ให้ลูกไปเถอะ เขาจะไปสอบเพื่อจะกลับมาเป็นเจ้าเมืองแทนข้าไม่ดีหรือ” เรื่องนั้นย่อมเป็นเรื่องดีแต่การต้องจากบุตรชายเกือบสามปีและถ้าสอบได้อาจจะนานกว่านั้นทำให้น้ำตาของอ้ายเฉินไหล“เจ้าไปเถอะเสี่ยวชิง ยื้อกันไว้เช่นนี้วันนี้ก็คงไม่ได้ไป” อาการของภรรยาในวันนี้ทำให้หยางพ่านชุนอดคิดไปถึงเรื่องราวในอดีตไม่ได้ ถึงจะแทบตัดพ่อตัดลูกไปแล้วแต่อย่างไรก็ยังคงแอบคิดถึงตอนเขาไปที่ใดก็ตามมีเพียงท่านพ่อบ้านที่ตอนนี้ชราเต็มทีแล้วพอนึกได้ว่าอีกฝ่ายจะจากไปในเวลาอันใกล้นี้ก็ส่งจดหมายไปขอบคุณ แม้ชางเกิงจะหลงผิดไปบ้าง แต่ชางเกิงก็เป็นคนที่ดูแลเขามาตลอด หยางพ่านชุนส่งคนไปรับชายชรากลับมาอยู่ที่จวนเจ้าเมืองกับเขาอีกครั้ง ตอนนี้ชางเกิงคงชรามากแล้วคงไม่สามารถทำอะไรภรรยาของเขาได้อีก อีกทั้งอำนาจในจวนเจ้าเมืองตอนนี้ล้วนเป็นของภรรยาเขา“ภรรยารัก ลูกไปเพื่อความเจริญนะ เหมือนที่ท่านพ่อที่ท่านพี่ของเจ้าต้องเดินทางไกลไปหาสินค้าแปลก ๆ มาขาย” อ้ายเฉินพยักหน้

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 39

    บทที่ 39หลี่อ้ายเฉินกลับมาดูแลสามีของนางที่จวน เรื่องที่เกิดขึ้นมันทำให้นางเกือบลืมเรื่องก่อนหน้านี้ที่คุยกับบิดา“ข้ากังวลแทบแย่คิดว่าท่านจะเป็นอะไรไปแล้ว” หยางพ่านชุนดึงคนรักเข้ามากอด “ข้าจะไม่ทำอะไรไม่ระวังตัวเช่นนี้อีก ครั้งนี้เพราะเด็กคนนั้นเขาเหมือนเสี่ยวชิงมากจริง ๆ ข้าที่กำลังกังวลหลาย ๆ เรื่องอยู่จึงเผลอกระโดดตามเด็กไป และที่จริงตอนแรกมันก็ไม่อันตราย แต่หลังจากข้าส่งเด็กขึ้นมาฝายก็พังทำให้น้ำไหลแรง จนดึงขึ้นฝั่งไม่ได้” หลี่อ้ายเฉินมองสามีด้วยสายตาไม่พอใจ“เมื่อก่อนก็ทำตัวเสี่ยงตายเช่นนี้ใช่หรือไม่” แม้จะอยากตอบว่าไม่แต่เขาก็ทำเช่นนั้นจริง ๆ “ท่านพี่ต้องนึกว่าที่จวนมีข้ากับลูกรออยู่สิเจ้าคะ จะได้ระมัดระวังตัวเองมากกว่่านี้” หยางพ่านชุนเห็นภรรยาเป็นห่วงก็รู้สึกผิดเหมือนกัน “ต่อไปข้าจะระวังตัวตลอดเจ้าไม่ต้องกังวลใจไป ที่จริงเรื่องนี้ข้าไม่ต้องไปดูเองก็ได้ แต่ไหน ๆ ก็ผ่านไปเลยแวะดูไม่นึกว่าจะมีปัญหา”“ของหลาย ๆ อย่างทำเอาไว้แล้วก็ต้องหาคนเฝ้า หาคนบูรณะ ไม่เช่นนั้นก็พังไปตามเวลา” แม้จะรู้ข้อที่ภรรยาบอกเป็นอย่างดี แต่พอมีเรื่องยุ่งหลาย ๆ อย่างจึงลืมที่จะส่งคนไปดูแลเป็นพิเศษ “ท่านพ

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 38

    บทที่ 38“สามีของลูกเขาเป็นอะไรหรือเปล่าช่วงนี้เขาดูแปลก ๆ ไปนะ” บิดาของอ้ายเฉินถามบุตรสาว เพราะเป็นคนที่ทำการค้าจึงมองคนต่างจากคนอื่น และสัมผัสได้ไวกว่า“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เหมือนว่าเขายังคงติดอยู่กับความผิดครั้งก่อน” อ้ายเฉินพูดออกไปคล้ายจะเป็นการคาดเดาแต่จริง ๆ นางรู้ว่านี่แหละคือต้นตอของปัญหาในจิตใจของสามีของนางแม้ว่าหยางพ่านชุนจะทำทุกอย่างได้ดีแล้ว แต่ก็ยังมีความรู้สึกส่วนหนึ่งที่อีกฝ่ายยังทิ้งไปไม่ได้“คุยกันบ้างหรือยังลูก เกี่ยวกับเรื่องครั้งก่อน” มารดาเอ่ยถามด้วยเสียงอ่อนโยนอ้ายเฉินพยักหน้า “แน่นอนเจ้าค่ะ หลายครั้งแล้ว แต่เขาก็ยังคงรู้สึกผิดอยู่ดี” คนเป็นพ่อได้ฟังก็ไม่รู้จะทำอย่างไร อีกอย่างเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องที่หนักอกหนักใจทั้งบุตรสาวและลูกเขยนั่นคืออะไร “ลองเปิดใจคุยรายละเอียดกันดูอีกครั้ง แม้ว่าจะทำให้เจ็บแต่นั่นก็สามารถช่วยทำให้แผลที่มีสมานได้” มารดาเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้นางจะพูดน้อย นิ่งสงบในทุกเรื่อง แต่ยามใดที่ติดใจและสงสัย นางก็จะเรียกสามีมาคุยจนกว่าจะเข้าใจกัน ไม่เคยปล่อยผ่านให้เรื่องราวข้ามคืนเลยสักครั้ง จึงรักษาชีวิตคู่ที่สงบสุขมาได้จนถึ

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 37

    บทที่ 37หลังจากอ้ายเฉินคลอดลูกคนแรกจวนทั้งสองก็ถูกทุบกำแพงเพื่อเปิดหากันตอนนี้หยางพ่านชุนถือว่าบิดาของภรรยากับพี่ชายภรรยาเป็นคนในครอบครัวมากกว่า ตระกูลใหญ่ของเขาซะอีก หลังจากเรื่องวุ่นวายต่าง ๆ ผ่านไป เขาก็ไม่ได้กลับไปร่วมพิธีไหว้บรรพบุรุษที่เมืองหลวงอีกเลย แม้จะรู้สึกผิดแต่หากต้องเสี่ยงชีวิตลูกเมียเขายอมที่จะเป็นคนอกตัญญูวันเวลาหมุนผ่านไปจนเสี่ยวชิงโตจนวิ่งได้ เป็นบุตรชายของพวกเขามาเกิดใหม่อย่างแน่นอนเพราะใบหน้าที่คงยังเหมือนเดิมทุกประการ แต่นิสัยกลับไม่เหมือนเดิมแม้แต่น้อย คงเป็นเพราะการเลี้ยงดูและลุงกับท่านตาที่ตามใจจนบางทีหยางพ่านชุนก็กลัวบุตรชายคนโตจะเสียคนและตอนนี้พวกเขาไม่ได้มีบุตรชายเพียงแค่คนเดียวแต่ยังมีบุตรสาวอย่างอี้อี้ด้วย เสี่ยวชิงเป็นพี่ชายที่ดีคอยดูแลน้องสาว ไม่ได้เหงาโดดเดี่ยวเหมือนชาติก่อน ความสัมพันธ์ของครอบครัวตอนนี้ไม่ได้เหมือนกับชาติก่อน ทุกคนต่างมีรอยยิ้มให้กัน และอยู่กันอย่างมีความสุข อะไรที่ไม่ดีก็ถูกตัดไปจากชีวิต พ่อบ้านที่เคยช่วยเหลือหยางพ่านชุนมาตั้งแต่เด็กก็ถูกส่งกลับไปอยู่ที่เมืองหลวง เขาจ้างคนใหม่ให้คอยดูแลคุณหนูและคุณชายน้อยต่อไปเด็กทั้งสองไม่เคยได

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 36

    บทที่ 36การปราบโจรได้ทำให้การค้าในเมืองคึกคักขึ้นเพราะไม่ต้องกลัวว่าจะถูกปล้นระหว่างเดินทางข้ามเมือง ทุกอย่างค่อย ๆ เป็นไปในทางที่ดีขึ้น เรื่องนี้ทำให้ทั้งตระกูลหลี่ และเจ้าเมืองอย่างหยางพ่านชุนเจริญก้าวหน้าขึ้นไปอีก ต่างจากตระกูลใหญ่ของเจ้าเมืองหนุ่มที่หลังจากชิงเอ๋อร์กลับไปที่ตระกูลตน บิดาของเขาและบิดาของหญิงสาวก็ไม่ติดต่อกันอีกเนื่องจากเรื่องที่เกิดขึ้นกับบุตรสาวทางตระกูลใหญ่ที่มักจะชอบใช้วิธีรวมหมู่รวมก๊ก พอพันธมิตรหลักไม่อยู่ซะแล้ว คนอื่น ๆ ก็เริ่มหนีหน้า จากที่เคยกร่างได้ก็ต้องหลบอยู่แต่ในมุมของตนเอง เพราะถึงทุกคนจะรู้ว่ามีบุตรชายเป็นเจ้าเมืองและเป็นถึงขุนนางขั้นสามแต่ใคร ๆ ก็รู้ว่าทั้งสองไม่ถูกกัน นั่นไม่ใช่เพราะใครแต่เพราะความปากมากของบิดาของหยางพ่านชุนเอง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเอ่ยกับสหายสนิทว่าเขาไม่ได้คาดหวังกับบุตรชายคนนี้ อีกทั้งเขายังไม่ใช่คนโปรดและตอนที่หยางพ่านชุนได้ดี ก็ไม่เห็นขุนนางเฒ่าผู้นี้จะเอาเรื่องของบุตรชายมาโอ้อวดซึ่งแปลกจึงทำให้ทุกคนคิดว่าเรื่องที่บาดหมางกันนั้นคงจะเป็นจริง แน่ ๆถึงแม้ว่ายามนี้หยางพ่านชุนจะกลับมาทำงานเป็นเจ้าเมืองเหมือนเดิมแล้ว แต่เขาก็ยังคงมาพ

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 10

    บทที่ 10“นายท่านเป็นอะไรมากหรือไม่ รู้สึกเจ็บตรงไหนหรือไม่ ข้าให้ท่านหมอมาตรวจแล้วแต่เพราะไม่มีบาดแผลก็ต้องฟังอาการจากปากของนายท่านด้วย”

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 9

    บทที่ 9เจ้าเมืองหนุ่มคงไม่รู้ว่าการกระทำเช่นนั้นยิ่งทำให้ตกเป็นเป้ากับคนที่ไม่หวังดีได้โดยง่ายป่าริมทางระหว่างการเดินทางไปยังเมืองหลวงของหยางพ่

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 8

    บทที่ 8“หลายวันมานี่คุณหนูจับที่แขนบ่อย ๆ เจ็บหรือปวดหรือเจ้าคะข้าจะได้หายามานวดให้” หลี่อ้ายเฉินส่ายหน้า ที่นางจับเพราะความทรงจำใน

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่1

    บทนำหลี่อ้ายเฉินทุ่มเทเพื่อความรักอย่างหมดใจ แม้จะต้องปกปิดฐานะที่แท้จริงของตนเพื่อพิสูจน์ว่ารักแท้นั้นมีอยู่จริง หวังเพียงแต่งงานมีครอบครัวที่รักอบอุ่นและรักใคร่ หวังเพียงได้พบเจอบุรุษที่รักนางที่นางเป็นนาง หาใช่ทรัพย์สมบัติที่ตระกูลนางมี แล้ววันหนึ่งนางก็ได้พบบุรุษผู้นั้น เจ้าเมืองหนุ่มผู้เที่ย

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status