Partager

บทที่ 8

last update Date de publication: 2025-02-21 15:30:49

บทที่ 8

“หลายวันมานี่คุณหนูจับที่แขนบ่อย ๆ เจ็บหรือปวดหรือเจ้าคะข้าจะได้หายามานวดให้”

หลี่อ้ายเฉินส่ายหน้า ที่นางจับเพราะความทรงจำในชาติก่อนย้อนกลับมาในทุกคืน ช่วงเวลาใกล้ ๆ นี่ หรือบางทีอาจจะเกิดไปแล้ว นางจำวันเวลาที่แน่นอนไม่ได้ แต่คงจะก่อนวันที่จะไหว้บรรพชนไปไม่กี่วัน

การเดินทางของนางที่ต้องเดินทางไปกับสามีเจ้าเมืองอย่างหยางพ่านชุนกลับไปยังตระกูลเดิมที่อยู่เมืองหลวง เป็นที่รับรู้กันโดยทั่ว ทำให้คนร้ายรู้ว่าควรจะดักจัดการชายหนุ่มที่ไหน

หลี่อ้ายเฉินจำได้แม่นยำเพราะมันคือความทรงจำในชีวิตก่อนของนาง หลังจากออกมาจากจวนเจ้าเมืองได้ไม่นานนักไม่ถึงวันด้วยซ้ำ ระหว่างที่คนงานกำลังจะสร้างกระโจมเพื่อพักในตอนกลางคืนก็ถูกโจรดักซุ่มโจมตีจากคนที่แต่งตัวเหมือนกับโจรป่า

คนเหล่านั้นต้องการที่จะกำจัดเจ้าเมืองหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ภักดี ที่ขัดแข้งขัดขาพวกมันไม่ให้ได้ทำมาหากิน

แน่นอนว่าโจรป่าที่ไม่รู้ว่าถูกจ้างมาหรือเปล่าเหล่านั้นเกือบจะทำสำเร็จอยู่แล้ว หากไม่เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นก่อน

“ไม่เป็นอะไรหรอก แค่คิดถึงแผลเก่า”

เชียงเชียงทำหน้าสงสัย “แผล แต่คุณหนูไม่เคยมีแผลตรงนั้นนี่เจ้าคะ”

รอยยิ้มเศร้าปรากฏบนใบหน้าทำให้เชียงเชียงไม่กล้าถามอะไรอีกกลัวว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอดีตสามีของหญิงสาว และมันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

“เช่นนั้นข้าไปเตรียมของว่างให้คุณหนูดีกว่านะเจ้าคะ”

หลี่อ้ายเฉินพยักหน้า หลังจากเชียงเชียงออกไปนางก็ติดอยู่ในภวังค์ ที่หยางพ่านชุนไม่บาดเจ็บจนถึงชีวิตก็เพราะนางเอาตัวของนางไปรับลูกธนูที่หลุดจากศรกำลังพุ่งตรงมาหาคนที่นางรัก อ้ายเฉินยกมือขึ้นจับแขนอีกครั้ง ความเจ็บหลอก ๆ มันยังปรากฏขึ้นทุกครั้งที่นางคิดถึงเหตุการณ์ดังกล่าว และเรื่องเหตุการณ์นั้นจึงทำให้รู้ว่านางตั้งครรภ์

 “ฮูหยินกำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ ขอรับท่านเจ้าเมือง เป็นโชคดีมากที่ธนูเข้าที่แขนไม่ได้เข้าที่อกที่ห่างไปไม่ถึงครึ่งฉื่อ”

หลี่อ้ายเฉินที่ได้รู้ข่าวว่าตัวเองกำลังจะมีลูกก็ดีใจเป็นอย่างมากแต่คงไม่ใช่กับสามีของนาง เพราะอีกฝ่ายทำหน้าเฉย ๆ ติดไปในทางกังวลด้วยซ้ำ จนตัวนางเองไม่กล้าจะเอ่ยอะไรออกไป

“แต่บาดแผลสะอาดไม่มีพิษไม่ต้องกังวลว่าจะกระทบกระเทือนไปยังครรภ์”

อ้ายเฉินยิ้มกว้างและกำลังจะหันไปบอกกับสามีว่าดีจังเลยนะเจ้าคะ แต่ก็ต้องหุบยิ้มและเก็บคำนั้นเอาไว้ แต่ลูกปลอดภัยก็ดีแล้ว นางในตอนนั้นพยายามบอกตัวเอง

“คุณหนูของว่างมาแล้วเจ้าค่ะ”

อ้ายเฉินสะดุ้งโหยงออกจากภวังค์

“คุณหนูกำลังคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะถึงได้ตกใจเช่นนั้น”

อ้ายเฉินส่ายหน้า “ไม่มีอะไรหรอก ช่วงนี้ด้านนอกมีข่าวอะไรแปลก ๆ หรือน่าตกใจบ้างหรือไม่” แม้จะทำเป็นไม่สนใจแต่สุดท้ายก็ยังแอบเป็นห่วงอยู่ดี

“ก็ไม่เห็นมีอะไรนะเจ้าคะ”

นางพยักหน้ารับ “ข้าขออยู่คนเดียวสักพักเถอะ เจ้าก็หาเวลาพักบ้าง”

รอยยิ้มของเชียงเชียงเป็นอะไรที่เยียวยาจิตใจของอ้ายเฉินได้เป็นอย่างดี เพราะสาวใช้คนนี้ทุ่มเทให้นางมาโดยตลอด และอยู่เคียงข้างเสมอ

"ท่านจะรู้สึกอย่างไรถ้าเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นจริง ๆ ข้าไม่อยากเสียท่านไป ขณะเดียวกันก็ไม่อยากให้ท่านกลับมา ข้าสับสนเหลือเกิน"

บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ในใจของหลี่อ้ายเฉินกลับเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ นางรู้สึกถึงความอ่อนแอที่ตนเองมี

หลี่อ้ายเฉินนั่งอยู่ในห้องรับแขก หัวใจของนางเต็มไปด้วยความกังวล นางพยายามทำใจให้สงบและสวดภาวนาให้หยางพ่านชุน

ทางด้านหยางพ่านชุนก็รู้สึกหนักใจ เขาไม่อยากเดินทางกลับไปที่บ้านหลักเลยแม้แต่น้อย หาสาเหตุมากมายมาบอกว่าติดงานก็แล้ว แต่อยู่ดี ๆ ท่านแม่ที่ไม่เคยยอมให้เปลี่ยนวันเคารพบรรพชนกลับบอกว่าไม่เป็นอะไร อยากให้มาพร้อมหน้าพร้อมตา

“ท่านแม่ต้องรู้แล้วเป็นแน่ เรื่องของอ้ายเฉิน” ชายหนุ่มเอ่ยบอกกับพ่อบ้านที่เป็นอีกคนที่น่าจะรู้นิสัยของมารดารเขาดีที่สุด

“คงเป็นเช่นนั้นขอรับนายท่าน จะให้ปฏิเสธไปเหมือนเดิมไหมขอรับ” พ่อบ้านเสนอ

หยางพ่านชุนสายหน้า “จะมีประโยชน์อะไร ต่อให้ปฏิเสธท่านแม่ก็คงไม่ยอม ก็เตรียมคนเตรียมของให้พร้อม ข้าจะเดินทางเหมือนอย่างเคย”

พ่อบ้านลังเลนิดหน่อยก่อนจะถาม “ก่อนหน้านี้นายท่านให้เตรียมรถม้าแต่ไม่มีฮูหยินแล้ว”

หยางพ่านชุนถอนหายใจหนัก “ข้าจะขี่ม้าไป”

"ข้าหวังว่าท่านจะปลอดภัย" นางคิดกับตัวเอง การเดินทางของเจ้าเมืองมิใช่ความลับ เมื่อเห็นขบวนเดินทางของหยางพ่านชุนที่ใหญ่กว่าคราที่เขาเดินทางกับนางในชาติก่อนมากนัก แม้ในแวบแรกจะนึกแปลกใจแต่ก็ไม่ได้คิดมาก เพราะจากที่กวาดสายตาดูทุกคนแต่งกายเป็นเพียงชาวบ้านเท่านั้น ในขณะที่นางแอบมองดูหยางพ่านชุนที่ขี่ม้าออกจากเมือง นางได้แต่สวดภาวนาให้เขาปลอดภัย แม้ในใจจะรู้สึกถึงความไม่แน่นอน เพราะนางรู้ดีว่ากำลังจะเกิดสิ่งใดขึ้น และขอให้หยางพ่านชุนรอดจากอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น แม้ครั้งนี้จะไม่มีนางปกป้องเขาเอาไว้ก็ตาม

เพราะนางรู้อยู่แล้วว่าการเดินทางครั้งนี้อย่างไรเขาก็ไปไม่ถึงเมืองหลวง และไม่ได้ไปพบปะบิดามารดาดั่งที่ตั้งใจเอาไว้ เนื่องจากในชีวิตที่แล้วเกิดเหตุโจรปล้นขึ้นมาเสียก่อน และเมื่อไม่มีนางรับคมธนูแทนแล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิตเขาหรือไม่

หลี่อ้ายเฉินนั่งนิ่งเงียบอยู่ในห้องรับแขกเพียงลำพัง หัวใจของนางยังคงสั่นไหวจากการพบหยางพ่านชุนที่แอบยืนส่งเขาที่หน้าประตูเมือง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Commentaires (1)
goodnovel comment avatar
ซ้อหวัง มาดามต้วน
สรุปคือยังตัดใจจากผัวไม่ได้ แล้วมาทำเคียดแค้นนางเอกขาดผัวไม่ได้
VOIR TOUS LES COMMENTAIRES

Dernier chapitre

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 41

    บทที่ 41หลังจากการสอบสิ้นสุด จอหงวนใหม่ก็ถูกย้ายมาเป็นเจ้าเมือง แน่นอนว่าคนคนนั้น คือคนที่ทั้งเมืองแห่งนี้รู้จักดี เพราะคือบุตรชายของอดีตเจ้าเมือง ในยุคบิดาทำดีมาเช่นไร ยุคบุตรชายก็ทำดีไม่ต่างกัน เพียงแต่เพราะเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาและยังโสดแถมอายุก็ยังน้อยกว่ายามที่บิดาของตนมาเป็นเจ้าเมืองเสียอีก จึงยิ่งทำให้บรรดาคุณหนูทั้งหลายต่างหมายปองเจ้าเมืองหนุ่มผู้นี้ไม่ต่างจากสมัยบิดาและยิ่งทุกคนรู้ว่าชายหนุ่มยังไม่ปักใจรักใคร่ใครเป็นพิเศษแล้ว ก็ต่างหวังว่าตนเองอาจจะมีสิทธิ์ แต่ดูเหมือนเชื้อจะไม่ทิ้งแถว ลูกไม้ย่อมไม่ตกไกลต้น เจ้าเมืองหนุ่มเอาแต่ทำงานจนบรรดาแม่นางทั้งหลายต่างเมินหน้าหนี“นิสัยเสียนี้ลูกดันไปเหมือนท่านได้อย่างไรกัน” เสียงตำหนิไม่จริงจังจากมารดา เสี่ยวชิงเพียงแค่ส่งยิ้มรับหยางพ่านชุนไม่ได้มองว่านี่ไม่ดี “เขายังเด็กกว่าข้า ทั้งยังไม่มีคนรัก อาจจะเหมือนข้าวัยเยาว์ที่เอาแต่อ่านตำราเพื่อสอบมากกว่า ที่สำคัญเพราะอาชิงใช้ความรักของพวกเราเลี้ยงมา เจ้าเห็นหรือไม่ ถึงเขาจะไม่กลับมาจวนทุกวันเพราะนอนที่จวนเจ้าเมือง แต่ก็กลับมาทุกอาทิตย์ หากเขามีคนรักข้าก็เชื่อว่าเขาจะทำได้ดี อีกทั้

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 40

    บทที่ 40“แม่ไม่อยากให้เจ้าไปเมืองหลวงเลย” วันเวลาผ่านไปยามนี้เสี่ยวชิงเป็นหนุ่มแล้ว แต่เพราะความสนิทสนมในครอบครัวจึงทำให้อ้ายเฉินตัดใจให้ลูกจากไปไกลตาได้ยาก “เจ้าก็ให้ลูกไปเถอะ เขาจะไปสอบเพื่อจะกลับมาเป็นเจ้าเมืองแทนข้าไม่ดีหรือ” เรื่องนั้นย่อมเป็นเรื่องดีแต่การต้องจากบุตรชายเกือบสามปีและถ้าสอบได้อาจจะนานกว่านั้นทำให้น้ำตาของอ้ายเฉินไหล“เจ้าไปเถอะเสี่ยวชิง ยื้อกันไว้เช่นนี้วันนี้ก็คงไม่ได้ไป” อาการของภรรยาในวันนี้ทำให้หยางพ่านชุนอดคิดไปถึงเรื่องราวในอดีตไม่ได้ ถึงจะแทบตัดพ่อตัดลูกไปแล้วแต่อย่างไรก็ยังคงแอบคิดถึงตอนเขาไปที่ใดก็ตามมีเพียงท่านพ่อบ้านที่ตอนนี้ชราเต็มทีแล้วพอนึกได้ว่าอีกฝ่ายจะจากไปในเวลาอันใกล้นี้ก็ส่งจดหมายไปขอบคุณ แม้ชางเกิงจะหลงผิดไปบ้าง แต่ชางเกิงก็เป็นคนที่ดูแลเขามาตลอด หยางพ่านชุนส่งคนไปรับชายชรากลับมาอยู่ที่จวนเจ้าเมืองกับเขาอีกครั้ง ตอนนี้ชางเกิงคงชรามากแล้วคงไม่สามารถทำอะไรภรรยาของเขาได้อีก อีกทั้งอำนาจในจวนเจ้าเมืองตอนนี้ล้วนเป็นของภรรยาเขา“ภรรยารัก ลูกไปเพื่อความเจริญนะ เหมือนที่ท่านพ่อที่ท่านพี่ของเจ้าต้องเดินทางไกลไปหาสินค้าแปลก ๆ มาขาย” อ้ายเฉินพยักหน้

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 39

    บทที่ 39หลี่อ้ายเฉินกลับมาดูแลสามีของนางที่จวน เรื่องที่เกิดขึ้นมันทำให้นางเกือบลืมเรื่องก่อนหน้านี้ที่คุยกับบิดา“ข้ากังวลแทบแย่คิดว่าท่านจะเป็นอะไรไปแล้ว” หยางพ่านชุนดึงคนรักเข้ามากอด “ข้าจะไม่ทำอะไรไม่ระวังตัวเช่นนี้อีก ครั้งนี้เพราะเด็กคนนั้นเขาเหมือนเสี่ยวชิงมากจริง ๆ ข้าที่กำลังกังวลหลาย ๆ เรื่องอยู่จึงเผลอกระโดดตามเด็กไป และที่จริงตอนแรกมันก็ไม่อันตราย แต่หลังจากข้าส่งเด็กขึ้นมาฝายก็พังทำให้น้ำไหลแรง จนดึงขึ้นฝั่งไม่ได้” หลี่อ้ายเฉินมองสามีด้วยสายตาไม่พอใจ“เมื่อก่อนก็ทำตัวเสี่ยงตายเช่นนี้ใช่หรือไม่” แม้จะอยากตอบว่าไม่แต่เขาก็ทำเช่นนั้นจริง ๆ “ท่านพี่ต้องนึกว่าที่จวนมีข้ากับลูกรออยู่สิเจ้าคะ จะได้ระมัดระวังตัวเองมากกว่่านี้” หยางพ่านชุนเห็นภรรยาเป็นห่วงก็รู้สึกผิดเหมือนกัน “ต่อไปข้าจะระวังตัวตลอดเจ้าไม่ต้องกังวลใจไป ที่จริงเรื่องนี้ข้าไม่ต้องไปดูเองก็ได้ แต่ไหน ๆ ก็ผ่านไปเลยแวะดูไม่นึกว่าจะมีปัญหา”“ของหลาย ๆ อย่างทำเอาไว้แล้วก็ต้องหาคนเฝ้า หาคนบูรณะ ไม่เช่นนั้นก็พังไปตามเวลา” แม้จะรู้ข้อที่ภรรยาบอกเป็นอย่างดี แต่พอมีเรื่องยุ่งหลาย ๆ อย่างจึงลืมที่จะส่งคนไปดูแลเป็นพิเศษ “ท่านพ

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 38

    บทที่ 38“สามีของลูกเขาเป็นอะไรหรือเปล่าช่วงนี้เขาดูแปลก ๆ ไปนะ” บิดาของอ้ายเฉินถามบุตรสาว เพราะเป็นคนที่ทำการค้าจึงมองคนต่างจากคนอื่น และสัมผัสได้ไวกว่า“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เหมือนว่าเขายังคงติดอยู่กับความผิดครั้งก่อน” อ้ายเฉินพูดออกไปคล้ายจะเป็นการคาดเดาแต่จริง ๆ นางรู้ว่านี่แหละคือต้นตอของปัญหาในจิตใจของสามีของนางแม้ว่าหยางพ่านชุนจะทำทุกอย่างได้ดีแล้ว แต่ก็ยังมีความรู้สึกส่วนหนึ่งที่อีกฝ่ายยังทิ้งไปไม่ได้“คุยกันบ้างหรือยังลูก เกี่ยวกับเรื่องครั้งก่อน” มารดาเอ่ยถามด้วยเสียงอ่อนโยนอ้ายเฉินพยักหน้า “แน่นอนเจ้าค่ะ หลายครั้งแล้ว แต่เขาก็ยังคงรู้สึกผิดอยู่ดี” คนเป็นพ่อได้ฟังก็ไม่รู้จะทำอย่างไร อีกอย่างเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องที่หนักอกหนักใจทั้งบุตรสาวและลูกเขยนั่นคืออะไร “ลองเปิดใจคุยรายละเอียดกันดูอีกครั้ง แม้ว่าจะทำให้เจ็บแต่นั่นก็สามารถช่วยทำให้แผลที่มีสมานได้” มารดาเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้นางจะพูดน้อย นิ่งสงบในทุกเรื่อง แต่ยามใดที่ติดใจและสงสัย นางก็จะเรียกสามีมาคุยจนกว่าจะเข้าใจกัน ไม่เคยปล่อยผ่านให้เรื่องราวข้ามคืนเลยสักครั้ง จึงรักษาชีวิตคู่ที่สงบสุขมาได้จนถึ

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 37

    บทที่ 37หลังจากอ้ายเฉินคลอดลูกคนแรกจวนทั้งสองก็ถูกทุบกำแพงเพื่อเปิดหากันตอนนี้หยางพ่านชุนถือว่าบิดาของภรรยากับพี่ชายภรรยาเป็นคนในครอบครัวมากกว่า ตระกูลใหญ่ของเขาซะอีก หลังจากเรื่องวุ่นวายต่าง ๆ ผ่านไป เขาก็ไม่ได้กลับไปร่วมพิธีไหว้บรรพบุรุษที่เมืองหลวงอีกเลย แม้จะรู้สึกผิดแต่หากต้องเสี่ยงชีวิตลูกเมียเขายอมที่จะเป็นคนอกตัญญูวันเวลาหมุนผ่านไปจนเสี่ยวชิงโตจนวิ่งได้ เป็นบุตรชายของพวกเขามาเกิดใหม่อย่างแน่นอนเพราะใบหน้าที่คงยังเหมือนเดิมทุกประการ แต่นิสัยกลับไม่เหมือนเดิมแม้แต่น้อย คงเป็นเพราะการเลี้ยงดูและลุงกับท่านตาที่ตามใจจนบางทีหยางพ่านชุนก็กลัวบุตรชายคนโตจะเสียคนและตอนนี้พวกเขาไม่ได้มีบุตรชายเพียงแค่คนเดียวแต่ยังมีบุตรสาวอย่างอี้อี้ด้วย เสี่ยวชิงเป็นพี่ชายที่ดีคอยดูแลน้องสาว ไม่ได้เหงาโดดเดี่ยวเหมือนชาติก่อน ความสัมพันธ์ของครอบครัวตอนนี้ไม่ได้เหมือนกับชาติก่อน ทุกคนต่างมีรอยยิ้มให้กัน และอยู่กันอย่างมีความสุข อะไรที่ไม่ดีก็ถูกตัดไปจากชีวิต พ่อบ้านที่เคยช่วยเหลือหยางพ่านชุนมาตั้งแต่เด็กก็ถูกส่งกลับไปอยู่ที่เมืองหลวง เขาจ้างคนใหม่ให้คอยดูแลคุณหนูและคุณชายน้อยต่อไปเด็กทั้งสองไม่เคยได

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 36

    บทที่ 36การปราบโจรได้ทำให้การค้าในเมืองคึกคักขึ้นเพราะไม่ต้องกลัวว่าจะถูกปล้นระหว่างเดินทางข้ามเมือง ทุกอย่างค่อย ๆ เป็นไปในทางที่ดีขึ้น เรื่องนี้ทำให้ทั้งตระกูลหลี่ และเจ้าเมืองอย่างหยางพ่านชุนเจริญก้าวหน้าขึ้นไปอีก ต่างจากตระกูลใหญ่ของเจ้าเมืองหนุ่มที่หลังจากชิงเอ๋อร์กลับไปที่ตระกูลตน บิดาของเขาและบิดาของหญิงสาวก็ไม่ติดต่อกันอีกเนื่องจากเรื่องที่เกิดขึ้นกับบุตรสาวทางตระกูลใหญ่ที่มักจะชอบใช้วิธีรวมหมู่รวมก๊ก พอพันธมิตรหลักไม่อยู่ซะแล้ว คนอื่น ๆ ก็เริ่มหนีหน้า จากที่เคยกร่างได้ก็ต้องหลบอยู่แต่ในมุมของตนเอง เพราะถึงทุกคนจะรู้ว่ามีบุตรชายเป็นเจ้าเมืองและเป็นถึงขุนนางขั้นสามแต่ใคร ๆ ก็รู้ว่าทั้งสองไม่ถูกกัน นั่นไม่ใช่เพราะใครแต่เพราะความปากมากของบิดาของหยางพ่านชุนเอง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเอ่ยกับสหายสนิทว่าเขาไม่ได้คาดหวังกับบุตรชายคนนี้ อีกทั้งเขายังไม่ใช่คนโปรดและตอนที่หยางพ่านชุนได้ดี ก็ไม่เห็นขุนนางเฒ่าผู้นี้จะเอาเรื่องของบุตรชายมาโอ้อวดซึ่งแปลกจึงทำให้ทุกคนคิดว่าเรื่องที่บาดหมางกันนั้นคงจะเป็นจริง แน่ ๆถึงแม้ว่ายามนี้หยางพ่านชุนจะกลับมาทำงานเป็นเจ้าเมืองเหมือนเดิมแล้ว แต่เขาก็ยังคงมาพ

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 10

    บทที่ 10“นายท่านเป็นอะไรมากหรือไม่ รู้สึกเจ็บตรงไหนหรือไม่ ข้าให้ท่านหมอมาตรวจแล้วแต่เพราะไม่มีบาดแผลก็ต้องฟังอาการจากปากของนายท่านด้วย”

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่ 9

    บทที่ 9เจ้าเมืองหนุ่มคงไม่รู้ว่าการกระทำเช่นนั้นยิ่งทำให้ตกเป็นเป้ากับคนที่ไม่หวังดีได้โดยง่ายป่าริมทางระหว่างการเดินทางไปยังเมืองหลวงของหยางพ่

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่2

    บทที่ 2แต่แล้ว...ลมแรงที่พัดดอกเหมยปลิวไปทั่วทั้งบริเวณจนเข้ามาถึงห้องนอนของฮูหยินของท่านเจ้าเมืองทำให้ดวงตาสวยที่ยังคงมีน้ำตาซึมค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ห้องนอนที่เงียบสงัดกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งหลี่อ้ายเฉินรู้สึกตัวขึ้นมาอย่างช้า ๆ ความหนาวเย็นที่แผ่ซ

  • ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ตัดใจไม่ให้เหลือรัก   บทที่1

    บทนำหลี่อ้ายเฉินทุ่มเทเพื่อความรักอย่างหมดใจ แม้จะต้องปกปิดฐานะที่แท้จริงของตนเพื่อพิสูจน์ว่ารักแท้นั้นมีอยู่จริง หวังเพียงแต่งงานมีครอบครัวที่รักอบอุ่นและรักใคร่ หวังเพียงได้พบเจอบุรุษที่รักนางที่นางเป็นนาง หาใช่ทรัพย์สมบัติที่ตระกูลนางมี แล้ววันหนึ่งนางก็ได้พบบุรุษผู้นั้น เจ้าเมืองหนุ่มผู้เที่ย

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status