ตอนที่10

"ปล่อยมือของท่าน หยางหราน" น้ำเสียงของเฉียนซูเหยาไม่สบอารมณ์นัก นางมองคนตรงหน้าอย่างกดดัน กระทั่งอีกฝ่ายทนไม่ไหวปล่อยมือของนาง

"คุณหนู แขนของท่าน" ถิงถิงจับแขนของผู้เป็นนายมาประคอง ข้อมือที่เคยขาวผ่องบัดนี้เป็นรอยแดง แต่ไหนแต่ไรคุณหนูก็เป็นคนช้ำง่าย ข้อมือที่ถูกบีบด้วยแรงของบุรุษนี้ เกรงว่าย่อมทิ้งรอยเอาไว้อีกหลายวัน

"ช่างเถิด ข้าไม่เจ็บ" หญิงสาวบอกกับสาวใช้ ก่อนหันไปทางหยางหราน กล่าวกับเขาด้วยถ้อยคำชัดเจน "จากนี้ไปอย่าได้ลากข้าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องของพวกท่านอีก ข้าเฉียนซูเหยา ปรารถนาเพียงความสงบ ไม่ปรารถนาที่จะเป็นหมากของผู้ใด"

"เจ้าคิดว่าเจ้าจะสลัดข้าได้โดยง่ายหรือ เจ้าไม่กลัวหรือว่าข้าจะนำเรื่องสกปรกที่เจ้าเคยทำไปประจาน? " หยางหรานข่มขู่

"เจ้าอยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ เดิมทีชื่อเสียงของข้าก็ไม่ได้ดีอยู่แล้ว เพิ่มอีกสักเรื่องสองเรื่องก็มิได้ทำให้ข้าลำบากไปมากกว่านี้" เฉียนซูเหยาลอยหน้าลอยตา เรื่องก่อกวนผู้อื่นนางมีความสามารถไม่น้อยเช่นกัน ต่อกรกับคนเช่นหยางหรานนั้นไม่นับเป็นอะไร "กลัวก็แต่เจ้าเถอะ ที่ควรระวังตัวเอาไว้ หากเผลอไปล้ำเส้นใครเข้า ระวังเขาจะเอาคืนอย่างสาสม"

"เจ้า!" หยางหรานขบกรามแน่น เขาโมโหจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน

"ถือว่าเตือนแล้วนะ" เฉียนซูเหยายิ้มขบขัน ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากห้องส่วนตัวโดยมีถิงถิงตามออกมา "ไป พวกเรากลับ"

"เล่นบทนางร้ายนี่ก็ดูสนุกดีนะ" เฉียนซูเหยาหัวเราะกับตัวเอง นางเดินเชิดคางหลังตรงลงมาจากชั้นสองของหอชิงไฉ มองเมินสายตาและเสียงซุบซิบของผู้คนด้านล่าง ไปยังด้านหน้าประตูหลักของร้าน

ทว่าทันใดนั้นเองกลับรู้สึกคล้ายสายลมเย็นวูบผ่าน หางตามองเห็นบุรุษผู้หนึ่งเดินสวนมา เงาร่างสูงใหญ่กลิ่นอายสูงศักดิ์ สวมชุดผ้าไหมสีดำปักลวดลายประณีตด้วยดิ้นเงิน เสี้ยวหน้าด้านซ้ายสวมหน้ากากโลหะสีดำ

ขนทั่วร่างของหญิงสาวพลันลุกชัน นางกลั้นหายใจพลางสาวเท้ายาวๆ กระทั่งถึงรถม้ายังรีบปีนขึ้นไปอย่างรีบร้อน

"น่ากลัวเป็นบ้า แค่กลิ่นอายก็ทำให้คนหายใจไม่ออกได้แล้ว" เฉียนซูเหยาลูบอกปอยๆ ครั้นนึกถึงบุรุษที่เจอเมื่อครู่ขนทั้งร่างก็ลุกชูชันขึ้นมาอีกรอบ

คนผู้นั้นคือจิ้งเป่ยโหว เพชฌฆาตที่พรากชีวิตเฉียนซูเหยาในนิยายอย่างโหดเหี้ยม นามของเขาคือเจิ้งซี ตัวร้ายหมายเลขหนึ่งในเรื่องชะตารักดอกบัวขาว

ที่เฉียนซูเหยาจำเขาได้ดีนั้นเพราะฉากบรรยายเปิดตัวตัวร้ายในนิยายกล่าวว่า

'ไม่เคยมีผู้ใดได้เห็นใบหน้าอีกครึ่งเสี้ยวของจิ้งเป่ยโหวมาก่อน ทว่าก็มีข่าวลือว่าที่เขาสวมหน้ากากปกปิดเช่นนี้นั้นเป็นเพราะต้องการปกปิดแผลเป็นน่าเกลียดขนาดใหญ่ที่พาดผ่านคิ้วและดวงตาลงมาถึงข้างแก้ม'

'เมื่อเจิ้งซีเข้ามาภายในงานเลี้ยง รอบกายของคนผู้นี้แผ่กลิ่นอายชวนอึดอัดและกดดันออกมา ทุกผู้คนล้วนปิดปากสนิทไม่กล้าเอ่ยคำเพียงส่งสายตามองกันอย่างอิหลักอิเหลี่อ ว่าเหตุใดจิ้งเป่ยโหวท่านนี้จึงมาที่นี่ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ส่งเทียบเชิญ'

'จิตสังหารที่แผ่ของมาจากร่างสูงโปร่งนั้นทำเอาผู้คนโดยรอบอึดอัดจนหายใจไม่ออก ยามที่เขาสืบเท้าใกล้เข้ามานั้นน่าประหวั่นพรั่นพรึงอย่างยิ่ง แม้แต่เฉียนซูเหยาที่มักทำตัวถือดียังมีท่าทีครั่นคร้ามหวั่นเกรง'

ที่หอชิงไฉ

บุรุษผู้ได้รับการกล่าวขวัญว่าเป็นบุคคลอันตรายกำลังใช้ปลายนิ้วคลึงจอกชาที่ว่างเปล่าเงียบๆ ฟังรายงานจากผู้ใต้บัญชาอย่างตั้งใจ แม้จะอยู่ในท่วงท่าอย่างคุณชายเจ้าสำราญทั่วไป ทว่ากลิ่นอายกลับไม่ธรรมดา

"ยืนยันจากสายที่เราส่งไปแฝงตัวเป็นสาวใช้ข้างกายคุณหนูรองสกุลเฉียนขอรับท่านโหว แม่นางถิงถิงสาวใช้คนสนิทของนางมีปานแดงรูปกลีบบัวที่ด้านหลังใบหูข้างขวาจริงๆ"

"ตรวจสอบแน่ชัดแล้วใช่หรือไม่" จิ้งเป่ยโหวเลิกคิ้ว แววตาที่มักจะเย็นชาอยู่ตลอดเวลาเป็นประกายไหววูบเล็กน้อย

ฉือจวิ้นพยักหน้า "อวิ๋นเหนียงเป็นสายลับมือหนึ่งของเราย่อมไม่ผิดพลาดขอรับ"

"หากเป็นเช่นนั้นจริงนางก็คือถิงเอ๋อร์น้องสาวของข้า" น้ำเสียงที่กล่าวนั้นฟังดูเรียบเรื่อย ทว่าในใจของชายหนุ่มกลับตื่นเต้นจนนั่งแทบไม่ติด

"ไม่ผิดแน่ขอรับท่านโหว ครานี้พวกเราพบคุณหนูแล้วจริงๆ"

"คืนนี้ข้าจะไปหานาง" เจิ้งซีกล่าวพลางวางจอกชาในมือแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หากแต่กลับถูกองครักษ์คนสนิทเอ่ยปากรั้งเอาไว้ก่อน

"นะ...นี่จะไม่เป็นการทำให้นางแตกตื่นหรือขอรับ"

"แตกตื่นหรือ" เจิ้งซีนิ่งคิด "เช่นนั้นก็แค่แอบไปดูให้แน่ใจ อย่าให้นางรู้ตัวก็พอ" กล่าวจบก็ก้าวฉับๆ ออกจากห้องพัก โดยมีฉือจวิ้นตามไปติดๆ