ตอนที่7

เฉียนซูเหยาเดินมาถึงเรือนหลักในตอนที่บ่าวรับใช้เริ่มทยอยยกสำรับขึ้นโต๊ะอาหารแล้ว นางรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อมองเข้าไปแล้วเห็นว่าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ดังนั้นหลังจากที่สาวใช้คนสนิทช่วยถอดเสื้อคลุมกันลมแล้ว จึงเยื้องย่างเข้าไปด้านในห้องอาหารอย่างระมัดระวัง

"เหยาเอ๋อร์ของย่า มาๆ หลานรักมากนั่งข้างย่า" เพียงนางโผล่หน้าเข้าไปด้านห้องอาหาร หญิงสูงวัยแต่งกายด้วยผ้าไหมสีเข้มดูภูมิฐานก็กวักมือเรียกอย่างอารมณ์ดี

เฉียนซูเหยารีบเข้าไปนั่งด้านข้างของนางพลางยิ้มประจบ นี่คงจะเป็นฮูหยินผู้เฒ่าเฉียน ท่านย่าผู้อยู่เบื้องหลังการบ่มเพราะความเอาแต่ใจให้กับเฉียนซูเหยา

"ไหนมาให้ย่าดูหน่อย เหมือนเจ้าจะซูบลงไปหรือไม่" หญิงชรากล่าวพลางใช้สองมือที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาประคองใบหน้าของหลานสาวพลิกซ้ายทีขวาที "วันนี้กินให้เยอะๆ มาๆ ย่าตักให้เจ้าเอง"

เฉียนซูเหยามองหมูสามชั้นน้ำแดงกับผัดผักและกับข้าวอย่างอื่นที่ฮูหยินผู้เฒ่าคีบให้จนพูนถ้วยแล้วยิ้มรับอย่างเต็มใจ จากนั้นจึงค่อยเริ่มตักเข้าปากทีละคำทีละคำ กินไปก็ยังนึกชื่นชมพ่อครัวจวนสกุลเฉียนในใจ อาหารเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เลิศรส ในยุคสมัยเช่นนี้สามารถกินอาหารเช่นนี้ได้ก็นับว่าสวรรค์เมตตานัก

และแม้ว่าปากของนางจะตั้งใจเคี้ยวอาหาร ทว่าสายตากลับกวาดมองไปโดยรอบ หญิงสาวมองไปยังฮูหยินใหญ่เฉียนท่านแม่ของนาง ได้ยินว่านางเป็นภรรยาคนที่สองของใต้เท้าเฉียน แต่งเข้ามาตอนที่เขาสอบได้เป็นจ้วงหยวนในปีนั้น

นี่คือมารดาผู้ให้กำเนิดเฉียนซูเหยากับพี่ชายที่นั่งอีกฝั่งของบิดา ในนิยายที่หญิงสาวเคยอ่านมิได้พูดถึงเฉียนฮูหยินมากนัก แต่ก็พอรู้ว่านางไม่ค่อยถูกกับบุตรสาวแท้ๆ ของตัวเอง

เฉียนซูเหยาเลื่อนสายตาไปมองเฉียนซูเหยียนพี่ชายร่วมมารดา ได้ยินจากถิงถิงว่าเขาเป็นจวี่เหรินที่อายุน้อยที่สุดในปีนี้ ยังได้คะแนนดีเป็นลำดับที่หนึ่งของมณฑล มองใบหน้าเกลี้ยงเกลา หล่อเหลาราวกับหยกของเขาแล้ว หญิงสาวคาดเดาว่าต่อไปพี่ชายคนนี้คงจะกลายเป็นที่นิยมมากในหมู่สตรีเป็นแน่

ถัดจากพี่ชายที่หน้าตาเคร่งขรึมคนนั้นจึงเป็นพี่สาวคนโตเฉียนซูซู บุตรสาวคนโตอันกำเนิดจากภรรยาคนแรกที่ป่วยตายของบิดา หญิงสาวคนนั้นท่าทางเรียบร้อย นางดูเปราะบางราวกับหากถูกกระทบกระเทือนจะแตกสลายได้ง่าย ทว่านั่นก็เป็นเพียงการแสดงออกภายนอกของอีกฝ่ายเท่านั้น

ในที่ทำงานเก่าของเฉียนซูเหยาก็มีคนเช่นนี้อยู่คนหนึ่ง ภายนอกดูอ่อนแอ หากแต่แท้ที่จริงแล้วนี่เป็นการอำพรางนิสัยที่แท้จริงเพื่อเอาตัวรอด สายตาที่ดูคล้ายกับมีแผนการในใจอยู่มากมายนั้นไม่อาจปิดบังสายตาที่เฉียบแหลมของผู้มากประสบการณ์เช่นนางได้

หญิงสาวจำได้ว่าในนิยายเฉียนซูซูจะกลายเป็นนางบำเรอของตัวร้าย ทั้งยังเป็นคนหลอกล่อน้องสาวต่างมารดาอย่างเฉียนซูเหยาออกไปให้ตัวร้ายทรมาน ไม่ว่าในนิยายนางจะทำไปด้วยเหตุผลอะไร แต่นี่ก็นับเป็นบุคคลอันตรายคนหนึ่งที่นางต้องระวัง

"ข้าได้ยินว่าเดือนหน้าฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหวังจะจัดงานเลี้ยงน้ำชา เย่หรงเจ้าก็พายัยหนูเหยาไปด้วยสิ ไหนๆ ก็ถอนหมั้นกับคนตระกูลเสิ่นไปแล้ว ไปดูว่ายังมีคุณชายสกุลใดที่เหมาะกับหลานสาวของข้า" ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวหลังจากรวบตะเกียบและใช้ผ้าเช็ดหน้าซับมุมปาก

"เรื่องนี้ข้าจะนำไปพิจารณาเจ้าค่ะ ขอเพียงนางรับปากว่าจะไม่ก่อเรื่องให้สกุลเฉียนต้องอับอายอีกครั้ง เช่นนี้ก็ยังพอมีทาง" หูเย่หรงตอบกลับมารดาสามีอย่างตรงไปตรงมา นางปรายตามองบุตรสาวไม่ได้เรื่องของตัวเองพลางสะกดกลั้นอารมณ์

"ตระกูลเฉียนจะต้องอับอายอะไร เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน ถึงแม้หลานสาวของข้าจะตกลงไปในน้ำพร้อมกับเด็กสาวตระกูลชางคนนั้น ทว่าเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์กล่าวหาว่าบุตรสาวของตัวเองเป็นฝ่ายผิด" ฮูหยินผู้เฒ่าเข้าข้างหลานสาวคนเล็กของตัวเองเต็มที่ นี่คือเด็กที่นางเลี้ยงดูมาด้วยตัวเอง เพราะหลังจากที่คลอดนางลูกสะใภ้ฝีปากกล้าคนนี้ก็เสียเลือดมากจนร่างกายทรุดโทรมป่วยอยู่หลายปี ตอนที่หายดีแล้วก็มิอาจนำบุตรสาวกลับไปดูแลได้เพราะแม่สามีไม่ยินยอม

เฉียนซูเหยาเห็นว่าบรรยากาศเริ่มไม่ดีนักจึงลูบหลังมือเหี่ยวย่นของหญิงชรา กล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "ท่านย่าอย่าได้โมโหไปเลย ประเดี๋ยวจะเสียสุขภาพนะเจ้าคะ"

"มีเพียงเจ้าที่ยังรู้จักห่วงย่า" ฮูหยินผู้เฒ่าเฉียนจับมือหลานสาวพลางยิ้มอย่างเอ็นดู

"หากท่านแม่เห็นว่าข้ายังไม่ควรไปงานเลี้ยง เช่นนั้นข้าไม่ไปก็ได้เจ้าค่ะ" เฉียนซูเหยาเสียงอ่อนทว่าในใจกลับลิงโลด ไม่ไปได้ก็ดี ถึงอย่างไรนางก็ไม่อยากไปเป็นเครื่องมือจับคู่ของผู้อื่น ฉากสำคัญของพระนางหญิงสาวไม่อยากเข้าร่วม

"หากเจ้าอยากไปก็ไป แต่อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวายใจให้ข้าอีก ตระกูลหวังเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ ข้าตามเช็ดตามล้างเรื่องที่เจ้าก่อขึ้นมาไม่ไหวหรอกนะ"

"ฮูหยิน ไยเจ้าพูดกับลูกเช่นนั้น นางยังเด็กย่อมต้องมีผิดพลั้งไปบ้าง"

ครั้นเห็นว่าสถานการณ์ย่ำแย่ใต้เท้าเฉียนจึงกล่าวเตือนภรรยา หากปล่อยให้นางกล่าวเช่นนั้นมีแต่จะทำให้แม่ลูกไม่ถูกกัน

"ใช่เจ้าค่ะ ท่านแม่ให้โอกาสน้องสามอีกครั้งเถิด" เฉียนซูซูกอดแขนมารดาเลี้ยงพลางลูบแขนให้อีกฝ่ายใจเย็น ภาพนั้นดูคล้ายกับว่าทั้งสองเป็นแม่ลูกกันแท้ๆ อย่างยิ่ง

"หากนางว่าง่ายอย่างเจ้า แม่จะต้องกังวลใจเช่นนี้หรือ" หูเย่หรงถอนหายใจ "เอาเถิด หากเจ้าอยากไปก็ไป ข้าไม่ว่า แต่ต้องสัญญาว่าห้ามก่อเรื่องขึ้นมาอีก"

เฉียนซูเหยาเหยียดริมฝีปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม "ข้ารับปากท่านแม่ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ คนอย่างข้าแม้ไม่หาเรื่อง เรื่องก็เข้ามาหาอยู่ดี มิสู้ข้าไม่ไปเสียดีกว่า ท่านแม่จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องของข้าอีก" นางจงใจกวนน้ำให้ขุ่นเพราะไม่ต้องการไปร่วมงานเลี้ยงที่สกุลหวัง

"เจ้า!" หูเย่หรงโมโหจนหน้าดำหน้าแดง นางอยากจับเด็กคนนี้มาทุบตีเสียให้เข็ดหลาบ เป็นเพราะนางมีบิดาและฮูหยินผู้เฒ่าให้ท้าย เฉียนซูเหยาจึงกล้ากล่าววาจาประชดประชันเช่นนี้

"ท่านแม่อาจคิดว่าที่ข้าพูดเมื่อครู่เป็นการประชด หากทำให้ท่านรู้สึกเช่นนั้นลูกต้องขออภัยด้วย ทว่าเรื่องที่ข้าพูดออกไปล้วนเป็นเรื่องจริง หากข้าไปงานเลี้ยงก็มิอาจรับปากท่านได้ว่าจะไม่เกิดเรื่อง เช่นนั้นข้าขอไม่ไปดีกว่าเจ้าค่ะ เพื่อความสบายใจของท่านแม่และตัวข้าเองด้วย"

"เอาล่ะๆ หากเจ้าไม่อยากไปย่าก็ไม่บังคับเจ้า" หญิงชรากล่าวพลางตบมือปลอบใจหลานสาวอย่างอ่อนโยน "พวกเราไปกันเถิด วันนี้ย่าให้คนเปิดคลังสมบัติของย่าออกมานับ มีกำไลหยกน้ำงามกับปิ่นล้ำค่าเต็มไปหมด เข้าไปเลือกมาเติมสินเดิมของตัวเองดีกว่า ยังมีร้านค้าอีกหลายร้านล้วนยกให้เจ้า" ฮูหยินเฒ่ากระซิบ ทว่านอกจากเฉียนซูเหยาแล้วยังมีอีกคนที่ได้ยิน

ภายนอกเฉียนซูซูอยู่ในอาการสงบ หากแต่ข้างในกลับรู้สึกไม่พอใจทว่าจำต้องอดทนเอาไว้ เพราะรู้ดีว่าหากตัวเองแสดงธาตุแท้ออกมาแล้วจะต้องสูญเสียสิ่งใดไปบ้าง

แต่ไหนแต่ไรมาฮูหยินผู้เฒ่าก็รักและเอ็นดูเฉียนซูเหยามากกว่าใคร บิดายังตามใจนางที่สุด ไม่ว่าเด็กคนนั้นอยากได้สิ่งใดล้วนหามาประเคนให้ หากมิใช่เพราะฮูหยินใหญ่ชื่นชอบนิสัยที่เรียบร้อยและเชื่อฟังของเฉียนซูซู ในจวนตระกูลเฉียนนี้ยังจะมีที่ยืนให้คุณหนูใหญ่ที่ถูกลืมเช่นนางอีกหรือ