ตอนที่6

"คุณหนู คนผู้นี้จะใช่คนร้ายที่คุณชายเสิ่นตามหาหรือไม่เจ้าคะ" ถิงถิงที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ลุ้นระทึกถามอย่างกังวล 

"ย่อมต้องใช่อยู่แล้ว" เห็นใบหน้าใบหน้าของสาวใช้ตัวน้อยตื่นตระหนกลนลานนางจึงกล่าวต่อ "แต่เขาไม่ใช่คนร้ายอย่างที่คนพวกนั้นกล่าวหา เขาเป็นเพียงคนน่าสงสารคนหนึ่งที่สูญเสียมารดา ส่วนบิดาก็ไม่ใส่ใจ" เขายังเป็นสหายวัยเด็กของพ่อตัวร้ายอันดับหนึ่งอีกด้วย หากคนผู้นั้นกลับมาจากชายแดนและรู้ว่าสหายโดนทรมานจนตายเพราะความเข้าใจผิดจากน้ำมือของเสิ่นเหวยเจ๋อ ทุกอย่างจะต้องดำเนินไปสู่เส้นเรื่องเดิมอย่างแน่นอน

"แต่เมื่อครู่ หากคุณชายเสิ่นสั่งให้คนเข้ามาตรวจค้น..." 

"เขาหรือจะกล้า" เฉียนซูเหยายิ้มขบขัน "หากเป็นคนอื่นคงไม่รีบหนีพวกเราไปเช่นนี้แน่ แต่นี่คือเสิ่นเหวยเจ๋อ ที่เขารังเกียจอยากถอนหมั้นกับข้าก็เพราะว่าข้าทำให้เขาได้รับความอับอาย หากมิใช่ว่าข้าแสดงความหึงหวงและพูดเรื่องที่เขากับชางอวี่ลอบนัดพบกันเขาจะอับอายจนต้องมาถอนหมั้นหรือ"

"มิใช่ว่าเขาโกรธที่ท่านทำร้ายแม่นางชางหรือเจ้าค่ะ"      ถิงถิงงุนงง

เฉียนซูเหยายิ้มหยัน นางได้รับความทรงจำของเฉียนซูเหยาคนก่อน ดังนั้นจึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วคนที่ทำให้พวกนางตกน้ำไปพร้อมกันก็คือเสิ่นเหวยเจ๋อ คนผู้นี้วรยุทธ์สูงส่ง แค่เขาใช้วิธีการเล็กน้อยอย่างการดีดเมล็ดถั่ว ก็สามารถทำให้หญิงสาวเสียหลักล้ม คนสองคนยืนประจันหน้ากันเมื่อคนหนึ่งล้มอีกคนก็ย่อมล้มตามไปด้วย วันนั้นในสายตาทุกคนย่อมเห็นว่าเป็นคุณหนูรองเฉียนผลักคุณหนูห้าสกุลชาง แม้แต่ชางอวี่เองก็คงคิดเช่นเดียวกัน  มีเพียงเฉียนซูเหยาที่หันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ นางจึงได้เห็นเสิ่นเหวยเจ๋อที่ยืนหลบมุมอยู่ไม่ไกล

"หากข้าบอกว่าไม่ได้ทำเจ้าจะเชื่อหรือไม่" นางถามหยั่งเชิง อยากรู้ว่าสาวใช้ที่มีฐานะสุดพิเศษคนนี้มองนางเช่นไร

หากสายตาของถิงถิงไร้ซึ่งความลังเล "บ่าวเชื่อท่านเจ้าค่ะ"

"จริงหรือ" นางถามย้ำ

"จริงเจ้าค่ะ แม้คุณหนูจะ เอ่อ..."

"พูดมาเถอะ"

"แม้คุณหนูจะเป็นคนเจ้าอารมณ์แต่ท่านไม่เคยโกหกมาก่อน ทั้งยังเป็นคนกล้าทำกล้ารับ ในเมื่อท่านบอกว่าไม่ได้ทำบ่าวก็ย่อมเชื่อตามนั้นเจ้าค่ะ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ท่านจะต้องโกหกนี่เจ้าคะ"

เฉียนซูเหยายิ้มออกมา ซึ้งใจแทนเจ้าของร่างคนเก่าที่มีคนใกล้ชิดที่เชื่อมั่นในตัวนาง ในความทรงจำของนางถิงถิงเป็นสาวใช้ที่รู้ใจที่สุด ทั้งยังเป็นคนที่ต้องรองรับอารมณ์ร้ายกาจก่อนใครเช่นกัน ในขณะที่บ่าวไพร่คนอื่นหลีกหนี มีเพียงถิงถิงที่คอยเคียงข้างเสมอ

ก่อนหน้านี้หญิงสาวตั้งใจจะปกป้องอีกฝ่ายเพราะว่าต้องการเปลี่ยนแปลงเส้นเรื่องเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ทว่าเมื่อได้รับรู้เรื่องราวในอดีตกลับยิ่งรู้สึกอยากปกป้องเด็กคนนี้จากใจจริง แต่เดิมนางก็มีฐานะที่ไม่ธรรมดา เพียงแต่พบเคราะห์ร้ายทำให้พรากจากครอบครัว เฉียนซูเหยาสัญญากับตัวเองว่านางจะต้องทำให้ถิงถิงได้กลับคืนฐานะเดิมโดยไร้รอยขีดข่วน

 ชายแปลกหน้าคนนั้นถูกส่งตัวเข้ารับการรักษาในโรงหมอแถบชานเมืองที่เงียบสงบโดยรถม้ากลางเก่ากลางใหม่คันหนึ่งที่เจียงหาวขอเช่ามาจากคนในหมู่บ้านที่ห่างจากตีนเขามาสิบลี้ เมื่อส่งคนเสร็จเรียบร้อยนางก็จากมาโดยไม่ได้บอกกล่าวอะไรนอกจากมอบเงินค่ารักษาถุงใหญ่ให้กับท่านหมอชราคนนั้น 

ครั้นเสร็จธุระเรียบร้อยดีแล้วจึงค่อยไปเปลี่ยนรถม้าและกลับจวนสกุลเฉียน ตอนที่นางกลับมาถึงพ่อบ้านก็ตามมาที่เรือนเพื่อ ถ่ายทอดคำสั่งของบิดา

"คุณหนู นายท่านให้คนส่งผลลี่จือมาให้ ยังฝากถ้อยคำมาสองสามประโยค กล่าวว่าให้คุณหนูไปรับมื้อเย็นพร้อมทุกคน คุณชายรองกลับมาจากสำนักศึกษาแล้ว ฮูหยินกับคุณหนูใหญ่ก็กลับมาจากงานเลี้ยงแล้วเช่นกัน ท่านเห็นว่าอย่างไรขอรับ" 

"ย่อมต้องไปอยู่แล้ว" เฉียนซูเหยายิ้มบาง เจียงเย่าเป็นพ่อบ้านของสกุลเฉียนตั้งแต่ตอนบิดายังเด็ก ในอดีตเขาเคยเป็นผู้ดูแลร้านค้าในต่างเมืองของฮูหยินผู้เฒ่าเฉียน ต่อมาหลังจากพ่อบ้านคนเก่าขอลาออกไปรักษาตัวเขาก็ถูกโยกย้ายมาแทนที่ คอยทำหน้าที่พ่อบ้านดูแลความเรียบร้อยและทำบัญชี เป็นคนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่า ทั้งยังได้รับความไว้วางใจจากบิดาเป็นอย่างมาก ท่านลุงเจียงหาวคนนั้นยังเป็นญาติผู้น้องของเขา ดังนั้นหญิงสาวจึงเอ่ยเรื่องสำคัญก่อนที่เขาจะจากไป 

"ประเดี๋ยวท่านลุงเจียงคงจะเล่าเรื่องที่ข้าออกไปข้างนอกให้พ่อบ้านเจียงฟัง ข้าจึงคิดว่าบางทีข้าควรเล่าให้ท่านฟังก่อนจะดีกว่า ไม่เช่นนั้นพ่อบ้านอาจจะตื่นตระหนกเกินไป"

เจียงเย่าระบายยิ้ม เขาเข้าใจความหมายของคุณหนูรองได้ในทันที ที่นางพูดเช่นนี้ก็เพราะกลัวว่าเขาจะนำเรื่องที่ว่าไปรายงานฮูหยินผู้เฒ่ากับนายท่าน "คุณหนูรองเชิญกล่าว"

"วันนี้ข้าไปไหว้พระขอพรที่อาราม หลังจากกลับมาก็พบว่ามีคนบาดเจ็บแอบขึ้นมารถม้าตอนที่ท่านลุงเจียงไปปลดเบา ข้าพบเขาแล้วก็จดจำได้ว่าเขาเป็นคุณชายที่มีฐานะไม่ธรรมดาคนหนึ่ง ดังนั้นจึงตัดสินใจช่วยเขาเอาไว้ นี่เป็นเรื่องของน้ำใจเล็กน้อยที่มีต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเท่านั้น ดังนั้นข้าจึงไม่ปรารถนาให้ท่านพ่อกับท่านย่ารับรู้เรื่องนี้ อย่างไรก็เป็นแค่คนที่ผ่านมาและผ่านไป พบกันเพียงชั่วครู่เท่านั้น"

"คุณหนูรองอย่าได้กังวลเกินไป การช่วยคนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร บ่าวไม่เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องกล่าวเรื่องนี้ต่อนายท่านและฮูหยินผู้เฒ่า" 

คำตอบของพ่อบ้านเป็นที่น่าพึงพอใจ หญิงสาวคลี่ยิ้มแล้วกล่าว "ขอบคุณพ่อบ้านเจียง"