Novels by คุณหนูยาจก

ริมฝีปากฝีปากอิ่มถูกดูดดึงหยอกเย้า ขณะที่ปลายลิ้นอุ่นร้อนกำลังสำรวจในโพลงปากนุ่ม ตวัดพันเกี่ยวเรียวลิ้นเล็กจนเกิดความรู้สึกหวาบหวาม เฉียนซูเหยาถูกมอมเมาด้วยสัมผัสอันแปลกใหม่ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนเอี๊ยมตัวจิ๋วสีแดงสดอันเป็นปราการสุดท้ายถูกดึงออกอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นดอกบัวคู่งามที่ใหญ่โตพอดีมือ ฉับพลันลิ้นสากอุ่นร้อนก็เข้าครอบครอง ทั้งลากไล้ดูดดึงจนผู้เป็นเจ้าของส่งเสียงหวานออกมาขณะเดียวกันปลายนิ้วเรียวก็วนเวียนอยู่ที่บริเวณกลีบบุปผา ค่อยๆ สอดแทรกสำรวจเส้นทางทางรักทีละนิด เริ่มแรกเชื่องช้าอ่อนหวานเพื่อทำความคุ้นชิน ต่อมาจึงค่อยเร่งความเร็วทีละนิด"อ๊ะ...อา" เสียงครางอ่อนหวานยังคงดังเป็นระยะ เรือนกายสะท้านไหวจากสัมผัสระรัวของปลายนิ้วเมื่อเห็นว่าช่องทางรักฉ่ำชื้นมากพอแล้ว เจิ้งซีก็ปลดอาภรณ์เจ้าบ่าวออกจนหมด เผยให้เห็นแก่นกลางกายอันใหญ่โต เฉียนซูเหยาใบหน้าพลันเห่อร้อน เอียงหน้ามองไปทางอื่นอย่างเขินอาย'สิ่งนั้น' ของเขาใหญ่โตเกินไปหรือไม่นางเคยได้ยินว่าครั้งแรกจะเจ็บมาก ดังนั้นภายในใจจึงบังเกิดความหวาดหวั่นมากเป็นพิเศษ เ

หลังจากเจ้าบ่าวถูกพาตัวออกไปดื่มสุราสนทนากับมิตรสหายที่โถงรับรอง เจิ้งเหม่ยถิงที่ได้รับการไว้วานจากพี่ชายให้มาส่งอาหาร จึงฉวยโอกาสนี้เข้าห้องหอมาอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้ นางได้ยินมาว่ากว่างานเลี้ยงจะเลิกต้องรออีกหลายชั่วยาม เป็นเช่นนี้แล้วจะปล่อยให้พี่สะใภ้เพียงคนเดียวทนรออย่างเบื่อหน่ายได้อย่างไร"พี่สะใภ้กินอาหารรองท้องก่อนนะเจ้าคะ กว่าพี่ใหญ่จะปลีกตัวออกมาได้คงใช้เวลานาน คนพวกนั้นกำลังมอมเหล้าเขาอยู่"เฉียนซูเหยาพยักหน้ารับก่อนวางพัดกลมลงบนเตียงที่ปูทับด้วยผ้าแพรสีแดงสด ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะกลมไม้หนานมู่ มองดูเจิ้งเหม่ยถิงบรรจงหยิบอาหารจากปิ่นโตออกมาด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม ทว่าขณะที่นางกำลังอธิบายคุณสมบัติของอาหารแต่ละจาน สายตาของหญิงสาวก็พลันสะดุดกับตำราเล่มหนึ่งที่โผล่พ่นสาบเสื้อของอีกฝ่าย"นั่นอะไรหรือ"เจิ้งเหม่ยถิงมองตามสายตาของพี่สะใภ้ นางหยิบตำราเล่มนั้นออกมาพลางยิ้มเผล่ "นี่เป็นตำราที่พี่สาวหว่านหรูกับคุณหนูใหญ่ฝากมาให้ท่านเจ้าค่ะ"คิ้วคู่งามขมวดมุ่นอย่างสงสัย ก่อนจะกระจ่างเมื่อเปิดตำราออกดู "พวกเจ้าเป็นสตรีที่ยังไม่ได้อ

ต่อมาเพียงชั่วชาเดือดฮ่องเต้และฮองเฮาก็เสด็จมายังห้องเก็บตัว และขอใช้เวลาลำพังกับเจ้าสาว หลังจากทุกคนออกไปแล้วสวี่ฮองเฮาก็หลั่งน้ำตาแห่งความปีติยินดีออกมา "ไม่คิดเลยว่าสวรรค์จะเมตตาให้แม่ได้เห็นภาพนี้ของลูก ได้หวีผมอวยพรในวันสำคัญของเจ้า"เฉียนซูเหยาเองก็ไม่คิดไม่ฝันเช่นกัน น้องไล่นึกถึงครั้งที่ได้พบกับบิดาที่อาราม หากไม่เพราะเขาได้เห็นภาพวาดของนาง หรือนางมิได้ยินเสียงเพลงที่เขาฮัมออกมา เกรงว่าบางทีเรื่องราวอาจไม่เป็นเช่นนี้ก็ได้ดูเหมือนว่าสิ่งเหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่สวรรค์กำลังชดเชยให้นาง ชดเชยที่เคยปล่อยให้นางโดดเดี่ยวมายี่สิบเจ็ดปีเต็มหลังจากที่ฝ่าบาทกับสวี่ฮองเฮาอวยพรแล้วก็ถึงคราวของฮูหยินผู้เฒ่า ใต้เท้าเฉียน และเฉียนฮูหยิน พวกเขาสลับกันเข้ามาอวยพรและมอบของขวัญ จากนั้นก็กำชับหญิงสาวอีกหลายประโยคทำนองว่าหากถูกรังแกให้กลับมาที่สกุลเฉียน หรือหากได้รับความไม่เป็นธรรมก็ให้รีบบอกครอบครัวบรรยากาศสนุกสนานครื้นเครง บางครั้งก็ซาบซึ้งและมีน้ำตา ทว่าก็เป็นน้ำตาแห่งความสุขเสียงเพลงบรรเลงจากด้านนอกดังเข้ามาใกล้พร้อมกับการรายงานของแม่สื่อ กล

เพราะว่าไม่อยากให้เกิดเรื่องดังนั้นทุกคนจึงไปพบชางอวี่ที่ห้องปีกที่อยู่ติดกับห้องเก็บตัวเจ้าสาว ตอนที่เห็นทุกคนอยู่กันพร้อมผู้มาเยือนจึงมีท่าทีกระอักกระอ่วนเล็กน้อย"คุณหนูชางมีอะไรก็รีบกล่าวมาเถิด อีกประเดี๋ยวน้องหญิงรองของข้าก็ต้องออกไปที่โต๊ะอาหารแล้ว" เป็นเฉียนซูซูที่เปิดประเด็นก่อน"เจ้าพูดมาเถิด กับพวกนางเจ้าก็คุ้นเคยอยู่แล้ว วันพรุ่งนี้เป็นวันสำคัญ ทุกคนไม่อาจปล่อยให้ข้าอยู่กับเจ้าเพียงลำพัง"ชางอวี่ยกมุมปากน้อยๆ พยักหน้าอย่างเข้าใจ "ที่ข้ามาวันนี้ก็แค่อยากจะมาบอกลาเท่านั้น เพราะว่าตลอดมาข้ามีเพียงอาเจ๋อ ดังนั้นจึงไม่มีสหายที่เป็นสตรีเลย หากจะมีที่คุ้นเคยกว่าใครก็มีเพียงคุณหนูรองเฉียนเท่านั้น"เฉียนซูเหยาไม่ได้ตอบอะไร หากรับฟังอย่างนิ่งสงบ"ข้าไม่คาดคิดเช่นกันว่าจะมีคืนวันเช่นนี้ ดูเหมือนบางทีอาจจะเป็นอย่างเช่นที่คุณหนูรองเฉียนเคยบอก ฐานะของข้าเป็นไปได้อยากที่จะแต่งไปเป็นฮูหยินเอก ดังนั้นข้าจึงพยายามทำทุกทางที่จะฉุดตัวเองขึ้นมา เป็นข้าที่สนับสนุนให้พี่ชายไปทำงานให้กับอู๋อ๋อง ด้วยมองเห็นช่องทางที่จะทำให้ได้เลื่อนฐานะเร็วขึ้น พยายา

เมื่อเฉียนซูเหยามองตามซ่งไห่เฉิงไปก็เห็นเจิ้งซีเดินตรงเข้ามา นางจึงรีบส่งยิ้มอ่อนหวานให้กับเขา "ท่านเสร็จงานแล้วหรือ ข้าคิดว่าจะนานกว่านี้เสียอีก""ฝ่าบาทเพียงสั่งพักงานของข้าในช่วงนี้ ทรงตรัสว่าให้ข้าเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวให้ดี" ตอนที่กล่าวใบหน้าหล่อเหลาที่มักเย็นชากับทุกกลับยิ้มกรุ้มกริ่มมองหญิงสาว"ท่านยิ้มเช่นนี้ กำลังคิดเรื่องลามกอยู่แน่ ๆ ใช่หรือไม่" นิ้วเรียวชี้ขึ้นอย่างจับผิด"ต่อให้ข้าคิดเรื่องลามก ก็จะคิดถึงแต่เหยาเอ๋อร์เท่านั้น" ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างเล็กน้อยกับคำตอบของคนหน้าไม่อาย "เจิ้งซีท่านเป็นบุรุษลามกเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" อันกั๋วกงถูกว่าที่ฮูหยินไล่ตีไปทั่วอุทยาน ช่างเป็นภาพงดงามที่น่าอภิรมย์ของคนที่ได้เห็นจริงๆก่อนงานแต่งงานหนึ่งวันที่จวนสกุลเฉียนจัดงานเลี้ยงขึ้นภายในครอบครัว เชิญญาติสนิทมิตรสหายมาร่วมเติมสินเดิมให้กับเจ้าสาวตามประเพณีเก่าแก่ของบ้านเกิด นัยหนึ่งยังเป็นงานเลี้ยงส่งท้ายก่อนบุตรหลานจะออกเรือนเพื่อให้คนในครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ช่วงเวลาเช่นนี้ดูจะครึกครื้นที่สุดตั้งแต่ที่หญิงสาวทะลุมิติเข้ามา จะอย่างไรนี่ก็เป็นงานเลี้ยงสำคัญที่สุดในชีวิต กร

บานประตูลับภายในห้องถูกเปิดออก ปรากฏให้เห็นคนที่ถูกทุกคนคิดว่าหายสาบสูญไปสิบกว่าปี แม้มีหนวดเคราเต็มใบหน้าทว่าซ่งไห่เฉิงกลับจดจำได้ไม่ลืม"เสด็จพ่อ" ฉีอ๋อง ซ่งถิงเฟิงผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏนั่งอยู่บนรถเข็นไม้ที่เคลื่อนตัวมาข้างหน้าด้วยสองมือของตนเอง ดวงตาที่ทอดมองบุตรชายอ่อนโยนยิ่งนัก "อาเฉิง ที่องค์หญิงอันเล่อกล่าวล้วนเป็นเรื่องจริง"เห็นบุตรชายนิ่งเงียบไปซ่งถิงเฟิงจึงกล่าวต่อ "สิบปีก่อน พ่อได้พบกับแม่นมหร่วนพยานที่เห็นเหตุการณ์ตอนที่มารดาเจ้าถูกวางยา หลังจากที่ได้รู้ความจริงจากนางพ่อก็ส่งหนังสือหย่ามาที่เมืองหลวง หากจ้าวซีหงกับไม่ยินยอม นางเผาหนังสือหย่าทิ้งและเข้าร่วมกับจ้าวถิงเวยผู้เป็นบิดาวางแผนทำลายความแข็งแกร่งของกองทัพ เพื่อผลประโยชน์มากมายจากแคว้นฉิน""เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ทหารหลายหมื่นนายต้องจบชีวิตลง ตัวข้าได้รับการช่วยเหลือจากจิ้งเป่ยโหวจึงได้รอดชีวิตแม้ว่าสองขาไม่อาจเดินได้อีกต่อไป จิ้งเป่ยโหวเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องข้า เมื่อฝ่าบาททรงรู้จึงมอบหมายให้อันกั๋วกงซ่อนข้าเอาไว้""สกุลจ้าวหยั่งรากลึกในราชสำนักมานาน ชายชราแซ่จ้าวเป็นอัครเสนาบดีมาตั้งแต่รัชสมัยของอดีตฮ่องเต

ผ่านมาเกือบชั่วยามแล้ว ทว่าหลิวฟางเซียนยังข่มตานอนไม่ลง คงเป็นเพราะแปลกที่ต่างถิ่นจึงยังปรับตัวไม่ได้ หรือไม่ก็คงเป็นเพราะนอกจากน้ำแกงตุ๋นรากบัวที่กินรองท้องไปแล้วเมื่อช่วงหัวค่ำ ยามนี้ยังมิมีอันใดตกถึงท้อง นางจึงหิวจนนอนไม่หลับส่วนรุ่ยอ๋อง ฟังจากเสียงลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอนั้นนางคิดว่าเขาคงจะหลับไปแล้ว คนผู้นี้บางทีก็ดูเด็ดขาดน่าเกรงขาม ทว่าบางครายังมีมุมอ่อนโยนอยู่บ้าง คล้ายกับพี่เสือน้อยของนางยิ่งนักหากแต่เสียงของรุ่ยอ๋องทุ้มต่ำกว่ามาก จึงดูไม่ใคร่น่าเข้าใกล้เท่าใด อีกอย่างหากเป็นพี่เสือน้อยเขาไม่มีทางปล่อยให้นางนอนหิวเช่นนี้แน่โครกคราก~ในที่สุดกระเพาะน้อยๆ ของนางก็อดรนทนไม่ไหวส่งเสียงร้องประท้วงไม่พอใจออกมา "เจ้าหิวรึ?" จู่ๆ คนที่นางคิดว่าหลับไปแล้วก็เอ่ยถาม ทั้งๆ ที่ยังหันหลังให้นางอยู่ หลิวฟางเซียนหัวเราะแห้งแก้เขิน ไม่คิดว่าเสียงท้องร้องของนางจะดังถึงขั้นที่ว่าปลุกรุ่ยอ๋องให้ตื่นจากนิทรา "นิดหน่อยเพคะ" นางตอบเสียงเบา"รอเปิ่นหวางครู่หนึ่ง" เขาว่าพลางลุกไปจุดตะเกียง ก่อนหยิบเสื้อคลุมมาสวมและเดินออกจากห้องหอไป ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าที่บานประตูห้องหอจะเปิดขึ้นอีกครั้ง รุ่ยอ๋

หลังทำพิธีคำนับฟ้าดินเสร็จต่อไปก็เป็นพิธีส่งตัวเข้าหอ รุ่ยอ๋องประคองนางเข้ามาในห้องหอ ให้นางนั่งลงบนเตียงข้างกันกับเขา เมื่อจบพิธีเขาก็ลุกออกไปดื่มเหล้ากับแขกผู้ใหญ่พวกขุนนางอาวุโสทั้งหลาย"พระชายา ดื่มน้ำแกงนี่รองท้องสักหน่อยนะเพคะ" อาจูที่หายไปครู่หนึ่งกลับมาพร้อมกับถ้วยน้ำแกงตุ๋นรากบัวหลิวฟางเซียนเปิดผ้าคลุมวางไว้ที่เตียง ก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะน้ำชากลางห้องหอ"หอมยิ่งนัก เจ้าเอาเวลาที่ไหนไปต้มกัน" นางถามสาวใช้"อาจูไม่ได้ต้มเองหรอกเจ้าค่ะ เป็นท่านอ๋องที่สั่งให้หอชุนฉวี่นำมาส่ง"หลิวฟางเซียนพยักหน้าเข้าใจก่อนตักน้ำแกงขึ้นมาชิม "อื้ม อร่อย" นางว่าพลางตักน้ำแกงดื่มจนหมด แม้จะฝืนใจแต่งงานเพียงใด ทว่าอย่างไรหญิงสาวก็มิได้มิโง่งมอย่างครั้งอดีต ที่จะทำร้ายตัวเองโดยการปล่อยให้ท้องหิวเวลาล่วงเลยจนดึกดื่น บานประตูห้องหอเปิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับฝีเท้ามั่นคงไม่หนักไม่เบาก้าวเข้ามาในห้อง หลิวฟางเซียน รู้สึกระทึกจนเผลอจิกเล็บลงบนมือเรียวของตน แม้จะรู้ดีว่าอย่างไรก็มิอาจหลบเลี่ยงให้รอดพ้นจากขั้นตอนนี้ รุ่ยอ๋องเปิดผ้าคลุมหน้าของนางและวางลงข้างเตียง หญิงสาวมองเห็นมุมปากของเขายกยิ้มเล็กน้อยผ่านหา

ท่านย่ากับแม่เล็กของนางเข้ามาแล้ว พวกท่านทั้งสองช่วยกันหวีผมอวยพรและสวมมงกฎหงส์ให้หลิวฟางเซียน เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วท่านพ่อกับพี่ชายและน้องสาว ก็เข้ามามอบของขวัญและอวยพรให้นาง"พ่อขอให้หนทางข้างหน้าของเจ้าราบรื่น สงบ ปลอดภัย และมีแต่ความสุข ไม่ว่าวันหน้าจะเกิดอันในขึ้นเจ้าก็ยังคงเป็นคุณหนูรองตระกูลหลิว เป็นบุตรสาวของพ่อ หากได้รับความไม่เป็นธรรมอย่าเก็บเงียบลำพัง บอกพ่อ บอกพี่ใหญ่ของเจ้า พวกเราจะปกป้องเจ้าเอง เข้าใจหรือไม่" ท่านราชครูหลิวกล่าวพลางลูบมือหนาลงบนเรือนผมนุ่มลื่น ขอบตาของเขาแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ก่อนหยดน้ำตาที่ที่กลั้นเอาไว้จะร่วงเผลาะลงมาจนต้องเสหน้าหลบไปอีกทางทุกคนผลัดกันอวยพรให้นาง จนกระทั่งได้ยินเสียงขบวนของเจ้าบ่าวดังแว่วมา ฮูหยินผู้เฒ่าจึงหยิบผ้ามาคลุมหน้าให้นาง หม่าเหม่ยเสียนประคองหญิงสาวออกมาจากห้อง หลิวฟางเซียนได้ยินเสียงหัวเราะจากการเจรจาของแม่สื่อเพื่อรับเจ้าสาวอยู่ไกลๆนางได้ยินหลิวเหมยหลินกระซิบบอกว่าเจ้าบ่าวขี่ม้านำขบวนเกี้ยวมารับเจ้าสาวด้วยตัวเอง ทั้งยังยิ้มอย่างยินดีปรีดา สิ่งนี้ทำให้หลิวฟางเซียนใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยเขาก็คงจะมิได้รังเกียจสักเท่าไรกระ

อนุชายาในจวนรุ่ยอ๋องทั้งสามนางล้วนร้ายกาจทั้งยังมีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง เหยาฮุ่ยหลิงเป็นนางกำนัลในตำหนักที่ฮองเฮาประทานให้รุ่ยอ๋อง เหอซูเมิ่งเป็นคนของจวิ้นอ๋อง พระอนุชาของฮ่องเต้ที่ควรจะได้รับบรรดาศักดิ์แต่งตั้งเป็นชินอ๋อง ทว่าโดนฮองเฮาตัดหน้าแย่งตำแหน่งนี้ให้บุตรชายของนางเสียก่อน เฟิ่งเจียวซือเป็นคนของอัครเสนาบดีซูที่ส่งมาช่วยสมทบอนุชายาสกุลเหยาผู้เป็นเจ้าของจวนย่อมล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของพวกนาง หากแต่ที่ปล่อยไว้เช่นนั้นคงจะเป็นเพราะอยากเล่นสนุกปั่นหัวคนเบื้องหลังพวกนั้น"เหวินเต๋อ ให้คนนำของขวัญไปมอบให้เซียนเอ๋อร์แทนข้าที""ขอรับท่านประมุข" เหวินเต๋อรับคำก่อนออกจากห้องโถงไปจัดการธุระให้ผู้เป็นนายทางฝั่งหลิวฟางเซียน หญิงสาวกำลังจะดับตะเกียงและเข้านอนแล้ว หลังจากทุกคนเพิ่งแยกย้ายกลับไปยังเรือนของตนเองเมื่อครู่หญิงสาวรู้ดีว่าคนในครอบครัวกังวลแทนนางมากเพียงใด พวกเขายอมที่จะขัดราชโองการหากนางเลือกที่จะคัดค้าน หากแต่หลิวฟางเซียนมิอาจเห็นแก่ตัวเช่นนั้น อย่างไรเสียวันหนึ่งนางก็ต้องแต่งงาน ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว และต่อให้คัดเลือกบุรุษที่ดีเพียงใด สุดท้ายการเข้าไปอยู่ในจวนร่วมกับผู้อื่นวันห

กว่าหลิวฟางเซียนจะกลับถึงจวนราชครูก็ล่วงเข้ายามโหยว่แล้ว ทันทีที่รถมาหยุดลงนางพบว่าหลิวเฟิงเหลียนผู้เป็นพี่ชายมายืนรออยู่ก่อนแล้ว เขายื่นมือหนามาประคองจับจูงนางลงจากรถม้า ใบหน้าหล่อเหลาที่คล้ายคลึงกับนางอยู่หลายส่วนแย้มยิ้มบางๆ ส่งมาให้ ก่อนจะจูงมือนางเดินมายังโต๊ะอาหารในเรือนใหญ่ทุกคนในจวนรอนางอยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะมีกับข้าวมื้อใหญ่พร้อมกับเหล้าดอกท้อที่บ่มมากว่าสามปี หลายไหวางอยู่"เซียนเอ๋อร์มาแล้วหรือ" ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวเอ่ยทัก "มาๆ นั่งข้างๆ ย่า" หลิวฟางเซียนลงไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่อยู่ข้างท่านย่าของนางอย่างเชื่อฟัง"นี่น้ำแกงตุ๋นไก่ฟ้าของโปรดเซียนเอ๋อร์ แม่เล็กตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ" หม่าเหม่ยเสียนกล่าวขณะที่ตักแบ่งน้ำแกงใส่ถ้วยใบเล็กให้หญิงสาว"ใช่ๆ กินเยอะๆ นะลูกพ่อ" ผู้เป็นบิดาบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มอบอุ่น พร้อมกับคีบเนื้อให้นางอย่างเป็นธรรมชาติหญิงสาวเพิ่งสังเกตว่าอาหารทุกจานบนโต๊ะล้วนแล้วแต่เป็นของที่นางชื่นชอบ คงเพราะวันนี้นางเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่ชั่วยามแล้ว ก่อนจะแต่งออกไปทุกคนจึงได้เลี้ยงอาหารนางมื้อใหญ่ถึงเพียงนี้ หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ ทุกคนเดินมาส่งนางที่เรือนด้วยกันและนั่

"เซียนเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่" ชินอ๋องถามหญิงสาว ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อมองสำรวจนาง"หม่อมฉันมิเป็นอันใด ขอบพระทัยชินอ๋องมากนะเพคะ หากมิได้พระองค์เรื่องคงยุ่งยากกว่านี้นัก""เจ้ามิเป็นอันใดก็ดีแล้ว" เขาบอกพร้อมยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง "แล้วนี่มาสวดมนต์หรือ" "เพคะ""เอ่อ... พรุ่งนี้" อ๋องหนุ่มเว้นวรรคครู่หนึ่ง เขาสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยถาม "เจ้าจะแต่งงานกับเขาจริงๆ หรือ"ยอมรับว่าชินอ๋องคาดหวังกับคำตอบนี้ของนางยิ่งนัก คราแรกที่ได้ข่าวเขารีบไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาเพื่อขอให้เขายกเลิกราชโองการ หากแต่ฝ่าบาทกลับมองว่าทำกำลังทำเรื่องไร้สาระ ส่วนฮองเฮาผู้เป็นมารดาหรือก็ค้านหัวชนฝา ครั้นจะรั้นพานางหนีไปให้ไกลก็มิอาจทำได้ เขาไม่มีอำนาจถึงเพียงนั้นวูบหนึ่ง...พลันความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา มีเพียงขึ้นเป็นใหญ่เท่านั้นที่จะทำให้เขาแข็งแกร่งพอจะปกป้องนางได้ "หม่อมฉันจะแต่งเพคะ" หลิวฟางเซียนตอบเสียงเรียบเรื่อยราวกับมิได้รู้สึกยินดียินร้ายกับเรื่องนี้นัก"ใจจริงเจ้าไม่อยากแต่งใช่หรือไม่?" เขาถาม"สำคัญด้วยหรือเพคะ?""..." ชินอ๋องเลิกคิ้วเล็กน้อย"จะอยากหรือไม่อยากดูเหมือน