Olivemie Pの小説

เฉียนซูเหยาเดินมาถึงเรือนหลักในตอนที่บ่าวรับใช้เริ่มทยอยยกสำรับขึ้นโต๊ะอาหารแล้ว นางรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อมองเข้าไปแล้วเห็นว่าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ดังนั้นหลังจากที่สาวใช้คนสนิทช่วยถอดเสื้อคลุมกันลมแล้ว จึงเยื้องย่างเข้าไปด้านในห้องอาหารอย่างระมัดระวัง"เหยาเอ๋อร์ของย่า มาๆ หลานรักมากนั่งข้างย่า" เพียงนางโผล่หน้าเข้าไปด้านห้องอาหาร หญิงสูงวัยแต่งกายด้วยผ้าไหมสีเข้มดูภูมิฐานก็กวักมือเรียกอย่างอารมณ์ดีเฉียนซูเหยารีบเข้าไปนั่งด้านข้างของนางพลางยิ้มประจบ นี่คงจะเป็นฮูหยินผู้เฒ่าเฉียน ท่านย่าผู้อยู่เบื้องหลังการบ่มเพราะความเอาแต่ใจให้กับเฉียนซูเหยา"ไหนมาให้ย่าดูหน่อย เหมือนเจ้าจะซูบลงไปหรือไม่" หญิงชรากล่าวพลางใช้สองมือที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาประคองใบหน้าของหลานสาวพลิกซ้ายทีขวาที "วันนี้กินให้เยอะๆ มาๆ ย่าตักให้เจ้าเอง"เฉียนซูเหยามองหมูสามชั้นน้ำแดงกับผัดผักและกับข้าวอย่างอื่นที่ฮูหยินผู้เฒ่าคีบให้จนพูนถ้วยแล้วยิ้มรับอย่างเต็มใจ จากนั้นจึงค่อยเริ่มตักเข้าปากทีละคำทีละคำ กินไปก็ยังนึกชื่นชมพ่อครัวจวนสกุลเฉียนในใจ อาหารเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เลิศรส ในยุคสมัยเช่นนี้สามารถกินอาหารเช่

"คุณหนู คนผู้นี้จะใช่คนร้ายที่คุณชายเสิ่นตามหาหรือไม่เจ้าคะ" ถิงถิงที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ลุ้นระทึกถามอย่างกังวล "ย่อมต้องใช่อยู่แล้ว" เห็นใบหน้าใบหน้าของสาวใช้ตัวน้อยตื่นตระหนกลนลานนางจึงกล่าวต่อ "แต่เขาไม่ใช่คนร้ายอย่างที่คนพวกนั้นกล่าวหา เขาเป็นเพียงคนน่าสงสารคนหนึ่งที่สูญเสียมารดา ส่วนบิดาก็ไม่ใส่ใจ" เขายังเป็นสหายวัยเด็กของพ่อตัวร้ายอันดับหนึ่งอีกด้วย หากคนผู้นั้นกลับมาจากชายแดนและรู้ว่าสหายโดนทรมานจนตายเพราะความเข้าใจผิดจากน้ำมือของเสิ่นเหวยเจ๋อ ทุกอย่างจะต้องดำเนินไปสู่เส้นเรื่องเดิมอย่างแน่นอน"แต่เมื่อครู่ หากคุณชายเสิ่นสั่งให้คนเข้ามาตรวจค้น..." "เขาหรือจะกล้า" เฉียนซูเหยายิ้มขบขัน "หากเป็นคนอื่นคงไม่รีบหนีพวกเราไปเช่นนี้แน่ แต่นี่คือเสิ่นเหวยเจ๋อ ที่เขารังเกียจอยากถอนหมั้นกับข้าก็เพราะว่าข้าทำให้เขาได้รับความอับอาย หากมิใช่ว่าข้าแสดงความหึงหวงและพูดเรื่องที่เขากับชางอวี่ลอบนัดพบกันเขาจะอับอายจนต้องมาถอนหมั้นหรือ""มิใช่ว่าเขาโกรธที่ท่านทำร้ายแม่นางชางหรือเจ้าค่ะ" ถิงถิงงุนงงเฉียนซูเหยายิ้มหยัน นางได้รับความทรงจำของเฉียนซูเหยาคนก่อน ดังนั้นจึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วคนที่ท

เมื่อเจ้านายเอ่ยปากสั่งการด้วยตัวเองก็ไม่มีใครกล้าสอดปากกล่าวแย้ง ถิงถิงเข้าไปนั่งรถม้าเป็นเพื่อนเจ้านาย ส่วนเจียงหาวก็ทำหน้าที่สารถีโดยไม่ปริปาก เพียงแต่เดินทางออกจากอารามมายังไม่ถึงครึ่งทางก็พบคนขบวนใหญ่ขวางเอาไว้ มองดูคล้ายจะเป็นทหารของทางการ คนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำก็คล้ายจะคุ้นเคยกับสกุลเฉียนเป็นอย่างดี"นั่นคุณชายเสิ่นนี่เจ้าคะ" คำพูดของสาวใช้ข้างกายทำให้หญิงสาวตื่นตัว คนแซ่เสิ่นมาทำอะไรที่นี่? เสิ่นเหวยเจ๋อย่อมจดจำป้ายสัญลักษณ์บนรถม้าที่เขียนคำว่าเฉียนได้ ถึงแม้เขาไม่อยากจะเข้าใกล้คนสกุลนี้อีก แต่เมื่ออยู่ในเวลางานก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง ตลอดเส้นทางล้วนตรวจค้นรถม้าทุกคันที่เจอ หากจะละเว้นรถม้าของสกุลเฉียนเพราะว่าเรื่องส่วนตัวคงไม่อาจกระทำได้ เขากระตุกบังเหียนเข้าไปใกล้หน้าต่างรถม้า ภาวนาให้ด้านในเป็นคุณหนูใหญ่สกุลเฉียนแทนที่จะเป็นคุณหนูรองหรือผู้อาวุโสท่านอื่น หากสุดท้ายสิ่งที่เขากลัวกับเกิดขึ้น เมื่อได้ยินเสียงหวานอันคุ้นหูดังแว่วออกมา "พบศัตรูบนถนนแคบ ประโยคนี้เกรงว่าจะเกิดขึ้นเร็วโดยไม่ทันตั้งตัวทีเดียว" เฉียนซูเหยาเปิดปากกล่าวถ้อยคำเชือดเฉือนดุจใบมีด เสิ่นเหวยเจ๋อแค่นหัวเร

เฉียนซูเหยารอจนไร้ผู้คนจึงค่อยพนมมือ กล่าวคำอธิษฐานด้วยน้ำเสียงใสกังวาน "ท่านเซียนผู้ศักดิ์สิทธิ์ ซูเหยาได้ยินมาว่าท่านสามารถมอบพรให้พบเนื้อคู่ที่ดี ดังนั้นได้โปรดส่งบุรุษที่เหมาะสมให้ข้าสักคน ข้อแม้นั้นมีไม่มากเจ้าค่ะ ขอเพียงให้เขาหน้าตาดี สง่าหล่อเหลา รูปร่างกำยำทว่าสูงโปร่ง บุคลิกเงียบขรึมพูดน้อย ฐานะปานกลางค่อนไปทางร่ำรวย มีการงานที่มั่นคง มีบ้านและทรัพย์สมบัติไม่ลำบาก ที่สำคัญต้องเป็นคนฉลาดทันเล่ห์สตรี เรือนหลังไม่วุ่นวายถ้าเป็นบุตรกำพร้าจะดีมาก แต่งกับข้าจะต้องรักและตามใจข้า ต้องอ่อนโยนรู้จักรักหยกถนอมบุปผา ไม่มีสามภรรยาสี่อนุ ต้องมีข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น"คำขอของนางทำเอาชายหนุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลแค่นหัวเราะออกมา "รายงานของเจ้าถูกต้องแน่หรือ""แน่สิขอรับ ผู้คนต่างกล่าวขานว่านางเป็นสตรีร้ายกาจ อารมณ์ร้าย สาวใช้ที่เราสงสัยว่าเป็นคุณหนูเหม่ยถิง อยู่กับนางได้รับความลำบากไม่น้อย" ฉือจวิ้นรายงานเสียงเบา "ต่อไปข่าวลือพวกนั้นเจ้าฟังให้น้อยๆ หน่อย จากที่ข้าเห็น สตรีนางนั้นก็ไม่ได้ดูร้ายกาจอะไร" ผู้ที่ดูเหมือนเจ้านายกล่าวจบแล้วก็ถอยออกมา เฉียนซูเหยาไม่รู้ตัวเลยว่าคำขอพรยาวเหยียดที่นา

"ถอนหมั้นได้ก็ดี ต่อไปพ่อจะหาคนที่ดีกว่านี้มาแต่งงานกับเจ้า ดีหรือไม่" เฉียนซูเจี๋ยหันมากล่าวกับบุตรสาวอย่างเอาใจ ก่อนหน้านี้เคยเกลี้ยกล่อมให้นางถอนหมั้นอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งล้วนตอบปฏิเสธอย่างเอาแต่ใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันที่นางเอ่ยปากเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เกรงว่าคุณชายเสิ่นคนนั้นจะล้ำเส้นนางเข้าแล้วกระมัง"ท่านพ่ออย่าเพิ่งคิดเรื่องพวกนี้เลยเจ้าค่ะ ลูกยังอยากอยู่เงียบๆ สักพัก บุรุษพวกนั้นยิ่งดีเท่าไหร่ รูปงามเท่าไหร่ก็ยิ่งมีสตรีเข้ามาติดพันมากเท่านั้น ลูกคร้านจะต่อกรกับพวกนางแล้ว" เฉียนซูเหยาตอบปฏิเสธอย่างเป็นธรรมชาติทั้ง ๆ ที่ภายในใจตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะกระดอนออกมาเดิมทีใต้เท้าเฉียนคนนี้ย่อมสังเกตได้ว่าลูกสาวของตัวเองเปลี่ยนไป กระนั้นก็เป็นความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้นความเจ้าอารมณ์ลดลง มีเหตุและผลมากขึ้น ครั้นเห็นนางแสดงท่าทีเบื่อหน่ายเช่นนั้นออกมาเขาจึงค่อยเข้าใจในเวลาต่อมาความอดทนของคนเราย่อมมีขีดจำกัดเสมอ วันนี้ทนได้ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้จะทนได้ อย่างไรเสิ่นเหวยเจ๋อคนนั้นก็ทำให้นางผิดหวังเสียใจอยู่หลายครั้ง ขนาดยังไม่แต่งงานก็หักหน้านางต่อหน้าผู้คนจำนวนมากเพื่อสตรีอื่น เฉียน

เฉียนซูเจี๋ยสีหน้าไม่ใคร่ดีนักหลังจากได้ฟังจุดประสงค์ในการมาเยี่ยมเยียนของเสิ่นเหวยเจ๋อผู้ซึ่งเป็นคู่หมั้นของบุตรสาว หากมิใช่เพราะว่าอีกฝ่ายเป็นบุตรชายขององค์หญิงหนิงอันกับเสิ่นป๋อ ทั้งยังเป็นพระราชนัดดาที่ฮ่องเต้ทรงโปรด เขาคงตบโต๊ะชี้หน้าด่าอีกฝ่ายไปแล้ว"เรื่องนี้...ไม่เหมาะที่จะพูดเวลานี้"เสิ่นเหวยเจ๋อยกมุมปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม "เหตุใดใต้เท้าเฉียนจึงคิดว่าไม่เหมาะ"แม้ฐานันดรเป็นรองทว่าประสบการณ์ในราชสำนักนั้นมีมิใช่น้อย เฉียนซูเจี๋ยอยู่ท่ามกลางพยัคฆ์และมังกรมากว่ายี่สิบปี จากบัณฑิตยากจนสู่ตำแหน่งเสนาบดีกรมคลังนั้นมิใช่เรื่องง่าย เขี้ยวเล็บของเขาจึงมีมากตามกาลเวลา"ที่ไม่เหมาะคือการที่คุณชายเสิ่นเดินทางมาเพื่อขอถอนหมั้นเพียงลำพัง มิใช่ว่าตอนนั้นเป็นใต้เท้าเสิ่นกับองค์หญิงหนิงอันหรอกหรือ ที่กล่าวว่าจะขอหมั้นหมายท่านกับบุตรสาวของข้า""คุณหนูสามเฉียนมีจิตใจคับแคบ ทั้งยังมีนิสัยดุร้าย เมื่อหลายวันก่อนนางยังผลักคุณหนูชางตกสระบัวในงานเลี้ยงที่จวนสกุลถาน ข้าทนไม่ได้หากภายภาคหน้าฮูหยินของข้าจะเป็นเช่นนี้ จึงมาที่นี่ด้วยตัวเอง" เสิ่นเหวยเจ๋อไม่ยอม ในเมื่อมาเหยียบที่นี่แล้ว สิ่งที่ควรทำก