Novels by คุณหนูยาจก

ริมฝีปากฝีปากอิ่มถูกดูดดึงหยอกเย้า ขณะที่ปลายลิ้นอุ่นร้อนกำลังสำรวจในโพลงปากนุ่ม ตวัดพันเกี่ยวเรียวลิ้นเล็กจนเกิดความรู้สึกหวาบหวาม เฉียนซูเหยาถูกมอมเมาด้วยสัมผัสอันแปลกใหม่ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนเอี๊ยมตัวจิ๋วสีแดงสดอันเป็นปราการสุดท้ายถูกดึงออกอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นดอกบัวคู่งามที่ใหญ่โตพอดีมือ ฉับพลันลิ้นสากอุ่นร้อนก็เข้าครอบครอง ทั้งลากไล้ดูดดึงจนผู้เป็นเจ้าของส่งเสียงหวานออกมาขณะเดียวกันปลายนิ้วเรียวก็วนเวียนอยู่ที่บริเวณกลีบบุปผา ค่อยๆ สอดแทรกสำรวจเส้นทางทางรักทีละนิด เริ่มแรกเชื่องช้าอ่อนหวานเพื่อทำความคุ้นชิน ต่อมาจึงค่อยเร่งความเร็วทีละนิด"อ๊ะ...อา" เสียงครางอ่อนหวานยังคงดังเป็นระยะ เรือนกายสะท้านไหวจากสัมผัสระรัวของปลายนิ้วเมื่อเห็นว่าช่องทางรักฉ่ำชื้นมากพอแล้ว เจิ้งซีก็ปลดอาภรณ์เจ้าบ่าวออกจนหมด เผยให้เห็นแก่นกลางกายอันใหญ่โต เฉียนซูเหยาใบหน้าพลันเห่อร้อน เอียงหน้ามองไปทางอื่นอย่างเขินอาย'สิ่งนั้น' ของเขาใหญ่โตเกินไปหรือไม่นางเคยได้ยินว่าครั้งแรกจะเจ็บมาก ดังนั้นภายในใจจึงบังเกิดความหวาดหวั่นมากเป็นพิเศษ เ

หลังจากเจ้าบ่าวถูกพาตัวออกไปดื่มสุราสนทนากับมิตรสหายที่โถงรับรอง เจิ้งเหม่ยถิงที่ได้รับการไว้วานจากพี่ชายให้มาส่งอาหาร จึงฉวยโอกาสนี้เข้าห้องหอมาอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้ นางได้ยินมาว่ากว่างานเลี้ยงจะเลิกต้องรออีกหลายชั่วยาม เป็นเช่นนี้แล้วจะปล่อยให้พี่สะใภ้เพียงคนเดียวทนรออย่างเบื่อหน่ายได้อย่างไร"พี่สะใภ้กินอาหารรองท้องก่อนนะเจ้าคะ กว่าพี่ใหญ่จะปลีกตัวออกมาได้คงใช้เวลานาน คนพวกนั้นกำลังมอมเหล้าเขาอยู่"เฉียนซูเหยาพยักหน้ารับก่อนวางพัดกลมลงบนเตียงที่ปูทับด้วยผ้าแพรสีแดงสด ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะกลมไม้หนานมู่ มองดูเจิ้งเหม่ยถิงบรรจงหยิบอาหารจากปิ่นโตออกมาด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม ทว่าขณะที่นางกำลังอธิบายคุณสมบัติของอาหารแต่ละจาน สายตาของหญิงสาวก็พลันสะดุดกับตำราเล่มหนึ่งที่โผล่พ่นสาบเสื้อของอีกฝ่าย"นั่นอะไรหรือ"เจิ้งเหม่ยถิงมองตามสายตาของพี่สะใภ้ นางหยิบตำราเล่มนั้นออกมาพลางยิ้มเผล่ "นี่เป็นตำราที่พี่สาวหว่านหรูกับคุณหนูใหญ่ฝากมาให้ท่านเจ้าค่ะ"คิ้วคู่งามขมวดมุ่นอย่างสงสัย ก่อนจะกระจ่างเมื่อเปิดตำราออกดู "พวกเจ้าเป็นสตรีที่ยังไม่ได้อ

ต่อมาเพียงชั่วชาเดือดฮ่องเต้และฮองเฮาก็เสด็จมายังห้องเก็บตัว และขอใช้เวลาลำพังกับเจ้าสาว หลังจากทุกคนออกไปแล้วสวี่ฮองเฮาก็หลั่งน้ำตาแห่งความปีติยินดีออกมา "ไม่คิดเลยว่าสวรรค์จะเมตตาให้แม่ได้เห็นภาพนี้ของลูก ได้หวีผมอวยพรในวันสำคัญของเจ้า"เฉียนซูเหยาเองก็ไม่คิดไม่ฝันเช่นกัน น้องไล่นึกถึงครั้งที่ได้พบกับบิดาที่อาราม หากไม่เพราะเขาได้เห็นภาพวาดของนาง หรือนางมิได้ยินเสียงเพลงที่เขาฮัมออกมา เกรงว่าบางทีเรื่องราวอาจไม่เป็นเช่นนี้ก็ได้ดูเหมือนว่าสิ่งเหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่สวรรค์กำลังชดเชยให้นาง ชดเชยที่เคยปล่อยให้นางโดดเดี่ยวมายี่สิบเจ็ดปีเต็มหลังจากที่ฝ่าบาทกับสวี่ฮองเฮาอวยพรแล้วก็ถึงคราวของฮูหยินผู้เฒ่า ใต้เท้าเฉียน และเฉียนฮูหยิน พวกเขาสลับกันเข้ามาอวยพรและมอบของขวัญ จากนั้นก็กำชับหญิงสาวอีกหลายประโยคทำนองว่าหากถูกรังแกให้กลับมาที่สกุลเฉียน หรือหากได้รับความไม่เป็นธรรมก็ให้รีบบอกครอบครัวบรรยากาศสนุกสนานครื้นเครง บางครั้งก็ซาบซึ้งและมีน้ำตา ทว่าก็เป็นน้ำตาแห่งความสุขเสียงเพลงบรรเลงจากด้านนอกดังเข้ามาใกล้พร้อมกับการรายงานของแม่สื่อ กล

เพราะว่าไม่อยากให้เกิดเรื่องดังนั้นทุกคนจึงไปพบชางอวี่ที่ห้องปีกที่อยู่ติดกับห้องเก็บตัวเจ้าสาว ตอนที่เห็นทุกคนอยู่กันพร้อมผู้มาเยือนจึงมีท่าทีกระอักกระอ่วนเล็กน้อย"คุณหนูชางมีอะไรก็รีบกล่าวมาเถิด อีกประเดี๋ยวน้องหญิงรองของข้าก็ต้องออกไปที่โต๊ะอาหารแล้ว" เป็นเฉียนซูซูที่เปิดประเด็นก่อน"เจ้าพูดมาเถิด กับพวกนางเจ้าก็คุ้นเคยอยู่แล้ว วันพรุ่งนี้เป็นวันสำคัญ ทุกคนไม่อาจปล่อยให้ข้าอยู่กับเจ้าเพียงลำพัง"ชางอวี่ยกมุมปากน้อยๆ พยักหน้าอย่างเข้าใจ "ที่ข้ามาวันนี้ก็แค่อยากจะมาบอกลาเท่านั้น เพราะว่าตลอดมาข้ามีเพียงอาเจ๋อ ดังนั้นจึงไม่มีสหายที่เป็นสตรีเลย หากจะมีที่คุ้นเคยกว่าใครก็มีเพียงคุณหนูรองเฉียนเท่านั้น"เฉียนซูเหยาไม่ได้ตอบอะไร หากรับฟังอย่างนิ่งสงบ"ข้าไม่คาดคิดเช่นกันว่าจะมีคืนวันเช่นนี้ ดูเหมือนบางทีอาจจะเป็นอย่างเช่นที่คุณหนูรองเฉียนเคยบอก ฐานะของข้าเป็นไปได้อยากที่จะแต่งไปเป็นฮูหยินเอก ดังนั้นข้าจึงพยายามทำทุกทางที่จะฉุดตัวเองขึ้นมา เป็นข้าที่สนับสนุนให้พี่ชายไปทำงานให้กับอู๋อ๋อง ด้วยมองเห็นช่องทางที่จะทำให้ได้เลื่อนฐานะเร็วขึ้น พยายา

เมื่อเฉียนซูเหยามองตามซ่งไห่เฉิงไปก็เห็นเจิ้งซีเดินตรงเข้ามา นางจึงรีบส่งยิ้มอ่อนหวานให้กับเขา "ท่านเสร็จงานแล้วหรือ ข้าคิดว่าจะนานกว่านี้เสียอีก""ฝ่าบาทเพียงสั่งพักงานของข้าในช่วงนี้ ทรงตรัสว่าให้ข้าเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวให้ดี" ตอนที่กล่าวใบหน้าหล่อเหลาที่มักเย็นชากับทุกกลับยิ้มกรุ้มกริ่มมองหญิงสาว"ท่านยิ้มเช่นนี้ กำลังคิดเรื่องลามกอยู่แน่ ๆ ใช่หรือไม่" นิ้วเรียวชี้ขึ้นอย่างจับผิด"ต่อให้ข้าคิดเรื่องลามก ก็จะคิดถึงแต่เหยาเอ๋อร์เท่านั้น" ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างเล็กน้อยกับคำตอบของคนหน้าไม่อาย "เจิ้งซีท่านเป็นบุรุษลามกเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" อันกั๋วกงถูกว่าที่ฮูหยินไล่ตีไปทั่วอุทยาน ช่างเป็นภาพงดงามที่น่าอภิรมย์ของคนที่ได้เห็นจริงๆก่อนงานแต่งงานหนึ่งวันที่จวนสกุลเฉียนจัดงานเลี้ยงขึ้นภายในครอบครัว เชิญญาติสนิทมิตรสหายมาร่วมเติมสินเดิมให้กับเจ้าสาวตามประเพณีเก่าแก่ของบ้านเกิด นัยหนึ่งยังเป็นงานเลี้ยงส่งท้ายก่อนบุตรหลานจะออกเรือนเพื่อให้คนในครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ช่วงเวลาเช่นนี้ดูจะครึกครื้นที่สุดตั้งแต่ที่หญิงสาวทะลุมิติเข้ามา จะอย่างไรนี่ก็เป็นงานเลี้ยงสำคัญที่สุดในชีวิต กร

บานประตูลับภายในห้องถูกเปิดออก ปรากฏให้เห็นคนที่ถูกทุกคนคิดว่าหายสาบสูญไปสิบกว่าปี แม้มีหนวดเคราเต็มใบหน้าทว่าซ่งไห่เฉิงกลับจดจำได้ไม่ลืม"เสด็จพ่อ" ฉีอ๋อง ซ่งถิงเฟิงผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏนั่งอยู่บนรถเข็นไม้ที่เคลื่อนตัวมาข้างหน้าด้วยสองมือของตนเอง ดวงตาที่ทอดมองบุตรชายอ่อนโยนยิ่งนัก "อาเฉิง ที่องค์หญิงอันเล่อกล่าวล้วนเป็นเรื่องจริง"เห็นบุตรชายนิ่งเงียบไปซ่งถิงเฟิงจึงกล่าวต่อ "สิบปีก่อน พ่อได้พบกับแม่นมหร่วนพยานที่เห็นเหตุการณ์ตอนที่มารดาเจ้าถูกวางยา หลังจากที่ได้รู้ความจริงจากนางพ่อก็ส่งหนังสือหย่ามาที่เมืองหลวง หากจ้าวซีหงกับไม่ยินยอม นางเผาหนังสือหย่าทิ้งและเข้าร่วมกับจ้าวถิงเวยผู้เป็นบิดาวางแผนทำลายความแข็งแกร่งของกองทัพ เพื่อผลประโยชน์มากมายจากแคว้นฉิน""เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ทหารหลายหมื่นนายต้องจบชีวิตลง ตัวข้าได้รับการช่วยเหลือจากจิ้งเป่ยโหวจึงได้รอดชีวิตแม้ว่าสองขาไม่อาจเดินได้อีกต่อไป จิ้งเป่ยโหวเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องข้า เมื่อฝ่าบาททรงรู้จึงมอบหมายให้อันกั๋วกงซ่อนข้าเอาไว้""สกุลจ้าวหยั่งรากลึกในราชสำนักมานาน ชายชราแซ่จ้าวเป็นอัครเสนาบดีมาตั้งแต่รัชสมัยของอดีตฮ่องเต

จากคดีลอบสังหารพระชายาสกุลหลิวในงานเทศกาลล่าสัตว์ ฝ่าบาททรงมอบอำนาจให้กรมอาญาตัดสินคดี โดยในครั้งนี้ผู้รับผิดชอบคดีคือเจ้ากรมอาญา แต่ถึงกระนั้นรองเจ้ากรมอาญาหลิว หลิวเฟิงเหลียนก็ยังเป็นหนึ่งในผู้ช่วยตัดสินคดีนี้อยู่ดีสองพ่อลูกตระกูลเหยียนได้แต่ก่นด่าตัวเองที่มีความคิดโง่เง่าตื้นเขิน เพราะตามใจบุตรสาวมากเกินไปจึงนำหายนะมาสู่ครอบครัว เหยียนเฟิงรับสารภาพทุกข้อกล่าวหา ถูกตัดสินให้ปลดจากตำแหน่งเสนาบดีเป็นคนธรรมดาและโบยสามร้อยไม้ แน่นอนว่าคนเหลาะแหละอย่างเหยียนเฟิงนั้นเพียงถูกโบยยังไม่ทันครบร้อยไม้เขาก็ขาดใจตายไปเสียก่อน เหยียนอวี่นั้นอ้างว่าเพียงเคยพบเจอกับมือสังหารตอนที่เขาไปพบบิดาเท่านั้น แต่มิได้รู้เห็น อีกทั้งบิดาของนางยังออกปากปกป้องขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียว จึงถูกตัดสินโทษโบยเพียงห้าสิบไม้และเนรเทศ แต่กระนั้นหลังจากออกไปจากเมืองหลวงยังไม่ทันพ้นหนึ่งคืนนางก็จับไข้จนตายตกตามบิดาไปจวนตระกูลเหยียนถูกริบคืน คนในตระกูลถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวงทั้งหมดส่วนนักฆ่าที่หนีรอดจากการจับกุมนั้น ถูกพบกลายเป็นศพอยู่หน้าจวนตระเหยียนกว่าสิบชีวิต ทุกศพนั้นถูกกรีดเนื้อหนังทั้งร่างทีละน้อยจนเลือดแทบหมดต

"เดี๋ยวก่อน" หลิวฟางเซียนหยุดเดินก่อนจะหมุนตัวกลับมามองคนปากแข็งที่เรียกนางเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม "มีอันใดหรือเจ้าคะ""เปลี่ยนชุดให้เปิ่นหวาง"คำตอบสั้นๆ ห้วน ๆ ทั้งยังห่างเหินนั้นทำเอาหลิวฟางเซียนถึงกับอมยิ้ม อยากรั้งนางเอาไว้ แต่ก็ไม่อยากหายโกรธนางเร็วเกินไป ช่างน่าขันยิ่งนักหญิงสาววางกล่องยาเอาไว้บนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาร่างสูงของสามี ที่ยามนี้ยืนกางแขนรอให้นางปรนนิบัติเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ นางปลดเสื้อตัวนอกและตัวในของเขาออก เหลือเพียงท่อนบนเปลือยเปล่าก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อที่มีเนื้อนุ่มและเบาสบายมาสวมให้เขา เสร็จแล้วจึงเดินกลับมาหยิบกล่องยาที่วางเอาไว้ "เซียนเอ๋อร์ บาดแผลของเจ้ามีเลือดออกนี่?" โม่เสวี่ยหยางเอ่ยออกมาอย่างตกใจ ก่อนจะคว้าแขนของชายาข้างที่เพิ่งถูกคมเกาทัณฑ์ไปเมื่อวาน ลืมสิ้นว่าก่อนหน้าตนนั้นยังคงโกรธนางอยู่หลิวฟางเซียนคลี่ยิ้มออกมาบางๆ ก่อนกล่าวตอบราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย "คงเพราะใช้แขนมากไปหน่อย บาดแผลจึงปริแตกจนเลือดซึมออกมา ไม่เป็นอันใดมากหรอกเจ้าค่ะ""ไม่เป็นอันใดได้อย่างไร" อ๋องหนุ่มเอ็ดชายาเสียงดุ เขาเดินเข้าไปประคองนางก่อนจะพามานั่งลงที่เตียง "เจ็บหรื

เคร้ง!!ชายหนุ่มโยนดาบลงพื้นอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเดินหนีออกไปจากที่ตรงนั้นโดยไม่หันกลับมามอง แม้จะได้ยินเสียงหวานร้องเรียกก็ตามเมื่อเห็นว่าเรียกเท่าไหร่คนเป็นสามีก็ไม่หันกลับมาสนใจ หลิวฟางเซียนจึงเรียกอาจูกับสาวใช้นางนั้นมาประคองชินอ๋อง และในระหว่างนั้นเองที่สายตาของนางเหลือบไปเห็นมีดสั้นที่ชุ่มไปด้วยโลหิตในมือของเขา มาถึงตรงนี้นางเพิ่งจะเข้าใจ มิใช่ว่าสามีของนางบ้าดีเดือดเลือดขึ้นหน้าจึงอยากฆ่าเขา หากแต่เป็นเขาที่ทำให้สามีของนางหมดความอดทน"เจ้าทั้งสองไปส่งเขาขึ้นรถม้าที่หน้าจวน" หลิวฟางเซียนสั่งอาจูและสาวใช้ ก่อนจะหันไปกล่าวกับคนต้นเรื่อง "หม่อมฉันหวังว่าพระองค์จะไม่มาสร้างความวุ่นวายที่จวนนี้อีกนะเพคะ" กล่าวจบนางก็เดินแยกออกไปและตรงไปยังเรือนใหญ่ก๊อก ก๊อก ก๊อก "ท่านพี่...ท่านพี่...เปิดประตูห้องนอนให้เซียนเอ๋อร์เข้าไปได้หรือไม่" หลิวฟางเซียนทุบประตูเรียกสามี"..." ไร้เสียงตอบรับจากคนในห้อง"ท่านประมุขกำลังมีโทสะ พระชายา ท่านอย่าเข้าไปเลยขอรับ" เหวินเต๋อที่หลบอยู่มุมหนึ่งในห้องโผล่เข้ามาเอ่ยเตือน เขารู้ดียิ่งกว่าใครว่ายามนายท่านมีโทสะขึ้นมานั้นอารมณ์ของเขารุนแรงเพียงใด ใครหรือจะเข้า

"พี่...เอ่อ...เปิ่นหวางมาเยี่ยมเจ้า" ชินอ๋องตอบเสียงเบาหลิวฟางเซียนช่างเย็นชาต่อเขายิ่งนัก ต้องเป็นเพราะอวี่เหวินหย่งเฮ่าแน่ ๆ ต้องเป็นเพราะอ๋องกาฝากอัปลักษณ์นั่น ที่สั่งห้ามมิให้นางข้องเกี่ยวกับเขาคิดมาถึงตรงนี้โทสะที่มีภายในจิตใจก็เริ่มบอกกับเขาว่าหากไม่มีอ๋องอัปลักษณ์นั่น ทุกอย่างก็คงจะดีกว่านี้ หากไม่มีพระราชทานสมรสบ้าบอนี่ หลิวฟางเซียนกับเขาก็จะไม่มีวันห่างเหินกันเช่นนี้"หม่อมฉันปลอดภัยดีเพคะ รบกวนพระองค์ลำบากมาเยี่ยมเยียนแล้ว" เสียงหวานของหลิวฟางเซียนปลุกให้อ๋องหนุ่มตื่นจากภวังค์ เมื่อเขามองรอยยิ้มบางเบาตามมารยาท ที่ประดับอยู่บนใบหน้างดงามของนาง ก็ให้นึกถึงรอยยิ้มหวานล้ำที่เคยเป็นเพียงของเขาเมื่อครั้งอดีตยิ่งคิดถึงก็ยิ่งหวงแหน จนอยากจะแย่งชิงกลับมาเป็นของตน รอยยิ้มงดงามกับท่าทีและน้ำเสียงที่อ่อนโยนของนางที่เขาเฝ้าคะนึงหา ควรจะกลับคืนมาสู่เจ้าของที่แท้จริงอย่างเขาเสียที"เซียนเอ๋อร์" ชินอ๋องเอ่ยเรียกนางอย่างที่เคยเรียกในอดีตด้วยน้ำเสียงเศร้า "เหตุใดจึงได้ใจร้ายกับพี่นัก""โปรดระวังวาจาด้วยเพคะ" หลิวฟางเซียนตัดบท "เพราะคนอัปลักษณ์นั่นบังคับเจ้าใช่หรือไม่ เพราะเขาสั่งห้ามเจ้

ในห้องรับรองแขกของจวนอ๋อง อาจิ้นกำลังใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำอุ่นเช็ดตัวให้เก่อซีเพื่อลดไข้ที่ขึ้นสูง แม้บาดแผลแต่ละจุดจะมิได้ร้ายแรงจนสามารถเอาชีวิต แต่ก็ทำให้บุรุษร่างสูงผู้นี้ทรมานมิใช่น้อยเป็นเพราะบาดแผลที่มีประปรายอยู่ทั่วร่างนี้ จึงทำให้เขานั้นมีไข้ และคงต้องรอให้เจ้าตัวฟื้นขึ้นมาก่อน ถึงจะสามารถป้อนยาลดไข้ได้อาจิ้นยังคงก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตนไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งผ่านไปเกือบชั่วยาม เจ้าของร่างกำยำที่เต็มไปด้วยบาดแผลถึงรู้สึกตัว"เจ้า..." เก่อซีเอ่ยเรียกอาจิ้นที่กำลังแหวกสาบเสื้อเช็ดตัวให้ตนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมกับใช้มือหนาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ "จะทำอันใด""เก่อซี ท่านฟื้นแล้วหรือ ดียิ่งนัก" อาจิ้นร้องขึ้นอย่างยินดี ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายังมิได้ตอบคำถามของอีกฝ่าย "ขะ...ข้ากำลังเช็ดตัวลดไข้ให้ท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ""ข้าฟื้นแล้ว ไม่ต้องแล้วเดี๋ยวข้าทำเอง" เก่อซีบอกพลางแย่งผ้าสำหรับเช็ดตัวออกมาจากมือของนาง ก่อนจะเสหน้ามองไปทางอื่นเพื่อซ่อนแววตาที่ไหวระริกของตน อาจิ้นที่ถูกองครักษ์หนุ่มทำท่าทางเช่นนั้นใส่ก็ได้แต่ร้อง "อ้อ" ออกมาเบาๆ ก่อนที่ครู่ต่อมานางจะเผลอยิ้มมุมปากเล็กน้อย หลังจากท

หลังจากส่งเสด็จฝ่าบาทเรียบร้อยแล้วรุ่ยอ๋องก็รีบกลับมาหาชายายามนี้ภายในเรือนของนางเต็มไปด้วยคนจากตระกูลหลิวสายหลัก ที่เพิ่งได้เขามาเยี่ยมดูอาการของนางหลังจากฮ่องเต้เสด็จกลับวัง หยาดน้ำตาจากความตระหนกตกใจและห่วงความปลอดภัยของหลิวฟางเซียนเมื่อเห็นบาดแผลบนกายนาง แปรเปลี่ยนเป็นน้ำตาของความปีติยินดี หลังได้รู้ว่าหญิงสาวตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว"เซียนเอ๋อร์มิได้หลอกย่าใช่หรือไม่ เจ้ามีเหลนให้ข้าอุ้มแล้วจริงๆ หรือ ดียิ่งนักๆ""ใช่ๆ ดียิ่งนักๆ กลับจวนไปแม่เล็กจะรีบไปบอกท่านแม่ของเจ้า พี่หญิงจะต้องดีใจมากแน่ๆ""พ่อจะกลายเป็นท่านตาแล้ว ข้าจะกลายเป็นท่านตาของเจ้าก้อนแป้งแล้ว" ราชครูหลิวดีใจจนน้ำตาไหลอาบแก้ม"ข้าก็จะกลายเป็นลุงแล้ว ท่านพ่อข้าจะกลายเป็นท่านลุงแล้ว""หลินเอ๋อร์ด้วยเจ้าค่ะ หลินเอ๋อร์จะได้กลายเป็นน้าแล้ว"หลิวฟางเซียนมองดูคนในครอบครัวที่ตื่นเต้นดีใจ และรอที่จะพบหน้าเจ้าก้อนแป้งในครรภ์ของนาง บนใบหน้าของทุกคนประดับรอยยิ้มงดงามอยู่เต็มใบหน้า นางช่างโชคดีจริงๆ ที่ได้เกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่นอ่อนโยนเช่นนี้"พี่เขย" หลิวเหม่ยหลินเห็นรุ่ยอ๋องยืนระบายยิ้มอยู่หน้าห้องนอนของพี่สาวเอ่ยทักทายเขา