ตอนที่8

เฉียนซูเหยากับสาวใช้คนสนิทหอบกล่องเครื่องประดับและข้าวของล้ำค่าเข้ามาด้านในเรือน พวกนางหอบหายใจอยู่เพียงครู่ก็เริ่มจัดการแยกพวกมันออกเป็นสัดเป็นส่วน นอกจากเครื่องประดับและของตกแต่งหายากจำพวกมุกราตรีกับปะการังแดงแล้วยังมีร้านค้าอยู่หลายร้าน ทุกร้านล้วนแล้วแต่มีกำไรทุกเดือน ยังมีโรงน้ำชาขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงอีกด้วย นี่เป็นร้านที่ทำกำไรมากที่สุด

"นี่ข้ากลายเป็นเศรษฐินีตัวน้อยแล้วใช่หรือไม่" เฉียนซูเหยายิ้มอย่างเลื่อนลอย ครู่ต่อมายังหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "จู่ ๆ ก็กลายเป็นคนร่ำรวยกับเขาแล้ว"

"..." ถิงถิง

"ถิงถิง ช่วยข้าเก็บพวกมันลงในหีบ พรุ่งนี้ให้เมิ่งจางเรียกช่างมาให้ข้าด้วย ข้าจะสั่งทำหีบเก็บสมบัติ ขอที่เก่งๆ เรื่องสลักกลไกนะ ข้าจะทำกลอนประตูเพิ่มด้วย" เฉียนซูเหยาเอ่ยปากสั่ง พลางจัดของลงหีบอย่างประณีต

"คุณหนูทำเช่นนี้เพราะเกรงว่าสมบัติจะหายหรือเจ้าคะ" สาวใช้ถามอย่างระมัดระวัง แต่ก่อนคุณหนูของนางไม่แม้กระทั่งจะใส่ใจนับว่าของพวกนี้มีกี่มากน้อย อีกทั้งไม่ว่าชุดหรือเครื่องประดับใส่เพียงไม่นานก็จะเบื่อและทิ้งพวกมันเอาไว้ที่ก้นหีบ ไม่นำกลับมาใส่ใหม่ ทำให้ในบางครั้งสาวใช้ที่ใจกล้าบางคนก็ลักลอบหยิบติดมือออกไปหลังเข้ามาปรนนิบัติ

โชคยังดีที่ถิงถิงนั้นคอยเป็นหูเป็นตาให้เจ้านาย เมื่อถูกนางจับได้คนพวกนั้นย่อมต้องนำของมาคืน เพียงแต่ที่ผ่านมาสาวใช้คนสนิทเช่นนางไม่เคยรายงานเจ้านายของตัวเอง ทำเพียงรายงานพ่อบ้านเจียงให้ฝ่ายนั้นเป็นผู้จัดการ

"ก็ใช่นะสิ ของเยอะขนาดนี้จะไม่กลัวได้อย่างไร" เฉียนซูเหยาเงยหน้าขึ้นมาตอบ มองดูสาวใช้คนสนิทที่ทำหน้าตาคล้ายแปลกใจก็พอจะเข้าใจว่าการทำเช่นนี้มิใช่นิสัยดั้งเดิมของเฉียนซูเหยาคนเก่า

"ตอนที่ได้เห็นคลังสมบัติของท่านย่า ข้าจึงค่อยคิดได้ว่าที่แท้แล้วก่อนหน้านี้ข้านั้นสะเพร่าเกินไป ของพวกนี้ต่อไปจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของสินเดิมที่ติดตัวไปตอนแต่งงาน หากไม่เก็บเอาไว้ให้ดีภายภาคหน้าจะลำบากเอาได้ นอกจากนี้ข้ายังต้องเรียนรู้เรื่องการทำบัญชีจากพ่อบ้านเจียง เมื่อครู่ข้าเกริ่นกับท่านย่าไปแล้ว อีกสองสามวันพ่อบ้านเจียงจะมาสอนถึงที่เรือน เจ้าเองก็ต้องเรียนด้วย"

เฉียนซูเหยากล่าวพร้อมสรุปเสร็จสรรพ ถึงนางจะเป็นตัวขี้เกียจอย่างไร ทว่าทรัพย์สินของตัวเองก็เป็นเรื่องที่ละเลยไม่ได้ เพราะหากไม่มีของล้ำค่าและเงินทองพวกนี้ชีวิตของนางจะสุขสบายได้อย่างไร ช่วงชีวิตก่อนหน้านี้ก็ได้รับบทเรียนแล้วไม่ใช่หรือ หากมีเงินเก็บเงินสำรองก็คงจะสามารถหาหมอที่ดีมารักษาโรคเรื้อรังของตัวเอง ตอนนี้บังเกิดโชคดีในโชคร้ายกลายเป็นคุณหนูสกุลขุนนางที่มีเงินใช้ไม่ขาดมือยังจะกล้าประมาทเช่นเดิมหรือ

จัดของเสร็จแล้ว หญิงสาวก็ลุกขึ้นมารินชาดื่มแก้กระหาย นางรินดื่มอยู่หลายครั้งกระทั่งชาหมดกา ในขณะที่กำลังจะหันไปเรียกสาวใช้ หางตาก็พลันเห็นซองกระดาษที่วางอยู่ตรงขอบโต๊ะ "จดหมายเหรอ ของใครกัน"

"บ่าวเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ บางทีอาจเป็นสาวใช้คนอื่นนำมาวางตอนที่คุณหนูยังอยู่ที่เรือนหลัก" ถิงถิงออกความเห็น ในเรือนแห่งนี้นอกจากนางแล้วยังมีสาวใช้หลายคน เพียงแต่โดยมากคนที่ถูกเรียกใช้บ่อยที่สุดนั้นเป็นนาง

"ไม่เป็นไร ข้าเปิดอ่านเองก็แล้วกัน"

พรุ่งนี้ยามอู่ที่หอชิงไฉ ไม่พบไม่เลิกรา

"หยาง?" เฉียนซูเหยาขมวดคิ้วเป็นปม มองตราประทับสีชาดเล็กๆ ที่มุมล่างด้านซ้ายของจดหมายด้วยความรู้สึกแปลกใจ อักษรหยางที่ว่านี้เกรงว่าจะเป็นสกุลหยางของตัวร้ายหมายเลขสอง นามหยางหราน

ในนิยายหยางหรานผู้นี้เป็นคุณชายเจ้าสำราญคนหนึ่ง เบื้องหลังมีอาหญิงเป็นถึงกุ้ยเฟยที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปราน เขาถูกใจชางอวี่นางเอกของเรื่อง ทว่ากลับมิสามารถสู่ขอนางเป็นภรรยาตามประเพณี ด้วยว่าตนเองนั้นมีบุตรสาวเจ้ากรมอาญาเป็นฮูหยินเอกอยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเป็นเช่นนี้แทนที่จะตัดใจจากนาง หยางหรานกลับกระทำสิ่งที่ตรงกันข้าม เขาวางแผนทำลายชื่อเสียงชางอวี่ด้วยวิธีสกปรกเพื่อบีบบังคับรับนางเป็นอนุ ทว่านางเอกอย่างไรก็คือนางเอก เพราะในท้ายที่สุดชางอวี่กับเสิ่นเหวยเจ๋อก็ใช้แผนตลบหลังหยางหรานได้

เรื่องราวหนนั้นจึงกลับกลายเป็นตาลปัตร หยางหรานที่เป็นหลานชายของกุ้ยเฟยหรือจะสู้เสิ่นเหวยเจ๋อที่เป็นพระราชนัดดาของฮ่องเต้ ภายหลังชายผู้นั้นถูกขับไล่ให้ไปเป็นนายอำเภอในถิ่นทุรกันดาร

เฉียนซูเหยาเองก็ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์นี้เช่นกัน

เพราะผู้ที่ถูกสับเปลี่ยนตัวให้อยู่ตามลำพังกระทั่งเกิดเรื่องไม่บังควรในงานเลี้ยงครั้งนั้นคือถิงถิงสาวใช้คนสนิท หลังกลับมาที่จวนเฉียนซูเหยาที่รอดูเรื่องขายหน้าของชางอวี่ โมโหจนลงไม้ลงมือกับสาวใช้ของตัวเอง กระทั่งพลาดพลั้งทำนางตาย ต่อมาภายหลังนางจึงถูกตัวร้ายล้างแค้นอย่างโหดร้ายทารุณ ตอนที่หญิงสาวอ่านถึงฉากนี้ยังรู้สึกสยดสยองจนเก็บไปฝัน

"ในนิยายไม่มีฉากที่สองคนนี้นัดพบกัน นอกจากเจอกันในงานเลี้ยงนี่" เฉียนซูเหยาพึมพำ

นางเริ่มวิเคราะห์เหตุการณ์อย่างรอบคอบ เดิมทีตั้งใจจะเมินเฉยนัดหมายของหยางหราน ทว่าพอคำนวณลึกลงไปกลับต้องเปลี่ยนความคิดของตัวเองใหม่

หยางหรานเป็นคนจำพวกไม่ยอมเลิกราง่ายๆ ต่อให้ครั้งนี้ไม่ไปพบ เป็นไปได้ว่าครั้งต่อไป เขาอาจหาทางเข้าหาเพื่อเกลี้ยกล่อมให้เข้าพวกด้วยเป็นแน่ ดังนั้นแทนที่จะปล่อยให้เรื่องราวคาราคาซังเช่นนี้มิสู้ไปตัดสัมพันธ์เสียตั้งแต่ต้น

นี่ถึงจะเป็นแผนที่ดีที่สุด ต่อให้สลัดหยางหรานไม่ได้ง่ายๆ ทว่าข่าวย่อมไปถึงหูพ่อพระเอกกับพ่อตัวร้ายที่จับตาดูนางอยู่อย่างแน่นอน