บทที่ 24 คู่หมั้นของพี่ใหญ่

เสิ่นจื่อเวยจ้องมองพี่ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า แล้วทันใดนั้น เนื้อเรื่องเดิมในนิยายต้นฉบับก็ผุดขึ้นมา

เสิ่นจื่อหยวน คือตัวละครที่มีบทบาทไม่มากนัก แต่กลับเป็นหนึ่งในคนที่ซ่งเจียหมิงกับหลินซีอินระมัดระวังและหวาดระแวงมากที่สุด

ในนิยายต้นฉบับ ผู้เขียนเคยบรรยายเขาว่า คุณชายใหญ่แห่งจวนแม่ทัพมีใบหน้าดั่งหยก รอยยิ้มดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิ ทว่าภายใต้ความอ่อนโยนนั้นกลับมีคมมีดที่ยากจะมองเห็น เขาฉลาด สุขุม ไม่ถูกยั่วยุง่ายและมองเกมของคนอื่นออกเร็วกว่าบิดาและน้องสาว

เพราะเหตุนี้... เขาจึงต้องถูกพระเอกและนางเอกวางแผนกำจัดตั้งแต่ต้นเรื่อง หากปล่อยให้เสิ่นจื่อหยวนอยู่ต่อไป การเล่นงานตระกูลเสิ่นย่อมไม่ง่าย ในเนื้อเรื่องเดิมซ่งเจียหมิงกับหลินซีอินหวาดระแวงเขามากกว่าที่แสดงออก และจุดที่ทำให้เสิ่นจื่อหยวนพลาด...ไม่ใช่เพราะเขาโง่ แต่เพราะเขามีสิ่งที่ต้องปกป้องมากเกินไป

บิดาอยู่ท่ามกลางข้อกล่าวหา

น้องสาวต่อต้านพระราชโองการจนสถานการณ์เลวร้าย

คนในตระกูลถูกจับตามอง

เสิ่นจื่อหยวนต้องวิ่งไปมาระหว่างทุกฝ่าย

สุดท้ายจึงเปิดช่องให้ศัตรูเล่นงาน

เมื่อนึกถึงจุดจบของเขา หัวใจของเสิ่นจื่อเวยก็หนักอึ้ง ไม่ได้! ในเมื่อยามนี้นางกลายเป็นน้องสาวของเขาแล้ว... นางจะปล่อยให้พี่ชายเดินไปตามจุดจบเดิมไม่ได้

“พี่ใหญ่”

น้ำเสียงของนางเปลี่ยนไป เสิ่นจื่อหยวนสังเกตได้ทันที

“มีอะไรหรือ”

เสิ่นจื่อเวยไม่ได้ตอบ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มีเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ในนิยาย และเกี่ยวข้องกับเสิ่นจื่อหยวนโดยตรง

มู่หลิงซี คู่หมั้นของเสิ่นจื่อหยวน คุณหนูใหญ่ตระกูลมู่ ในสายตาคนภายนอก นางเป็นหญิงสาวเรียบร้อย สุภาพ มีความสามารถ เหมาะสมกับคุณชายใหญ่แห่งจวนแม่ทัพอย่างยิ่ง

แต่เสิ่นจื่อเวยรู้ว่า... เรื่องไม่ได้ง่ายเช่นนั้น

“พี่ใหญ่”

“หืม”

“ท่านกับคุณหนูมู่...ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง”

คราวนี้เป็นเสิ่นจื่อหยวนที่ชะงัก

“เหตุใดอยู่ๆ เจ้าจึงถามถึงนาง”

“ข้าเพียงอยากรู้”

“ยังเหมือนเดิม”

เขาตอบ

“การแต่งงานของพี่กับนางเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ตกลงกันเอาไว้ เดิมทีตั้งใจว่าปลายปีจะเริ่มหารือเรื่องวันแต่ง”

ปลายปี... เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง

ในนิยายเดิมไม่ถึงปลายปี การหมั้นหมายนี้ก็เกิดปัญหาแล้วและหลังจากนั้นไม่นาน มู่หลิงซีก็ปรากฏตัวใกล้ชิดกับคนของตำหนักบูรพามากขึ้น

“พี่ใหญ่”

เสิ่นจื่อเวยลดเสียง

“ท่านระวังนางได้หรือไม่”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นจื่อหยวนเจือจางลง

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ข้าคิดว่าคุณหนูมู่...ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น”

เสิ่นจื่อหยวนไม่รีบถาม เพียงมองน้องสาวอย่างเงียบ ๆ เสิ่นจื่อเวยรู้ว่าตนเองต้องระวัง

นางไม่สามารถบอกว่า เพราะข้าอ่านนิยายมาแล้ว จึงทำได้เพียงพูดอย่างคลุมเครือ

“ช่วงก่อนหน้านี้ข้าเคยเห็นนางพูดคุยกับคนของตำหนักบูรพา”

“ผู้ใดกัน”

“ข้าไม่แน่ใจ”

เสิ่นจื่อเวยตอบอย่างระมัดระวัง

“ตอนนั้นข้าไม่ได้สนใจมากนัก แต่หลังจากเกิดเรื่องหลายอย่าง ข้ากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง”

เสิ่นจื่อหยวนยังคงเงียบ นางจึงกล่าวต่อ

“พี่ใหญ่ ท่านเคยคิดหรือไม่ว่า... คุณหนูมู่อาจไม่ได้อยากจะเป็นฮูหยินของท่านอย่างที่พวกเราคิด”

คิ้วของเสิ่นจื่อหยวนขยับเล็กน้อย เสิ่นจื่อเวยสบตาพี่ชาย ก่อนกล่าวช้า ๆ

“บางที... นางอาจอยากแต่งเข้าตำหนักบูรพามากกว่าจวนตระกูลเสิ่น”

ความเงียบเข้าปกคลุมศาลาทันที สายลมพัดผ่านผิวน้ำ ใบบัวไหวเบา ๆ แต่เสิ่นจื่อหยวนกลับไม่ขยับ เสิ่นจื่อเวยมองเขาอย่างระมัดระวัง นางไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ แต่คำเตือนนี้จำเป็นต้องพูด

ในเนื้อเรื่องเดิม มู่หลิงซีไม่ได้เป็นเพียงคู่หมั้นที่ทอดทิ้งเสิ่นจื่อหยวนเมื่อจวนเสิ่นตกต่ำ นางมีความทะเยอทะยานของตนเอง และตำหนักบูรพา... คือสิ่งที่นางหมายตาเอาไว้

“เวยเอ๋อร์”

ในที่สุดเสิ่นจื่อหยวนก็พูด

“คำพูดเช่นนี้ห้ามพูดกับผู้อื่น โดยเฉพาะเมื่อเกี่ยวข้องกับตำหนักบูรพา”

“ข้ารู้”

เสิ่นจื่อเวยรีบพยักหน้า

“ข้าจึงบอกแค่เพียงท่าน”

เสิ่นจื่อหยวนมองนาง

“เจ้ามีหลักฐานหรือไม่ ว่านางมีความคิดเป็นอื่นและไม่อยากจะแต่งกับข้าแล้ว”

คำถามนี้ทำให้เสิ่นจื่อเวยเงียบ

“ไม่มี”

นางตอบตามตรง

“แค่เพียงสงสัย เพราะฉะนั้นข้าจึงไม่ได้ขอให้ท่านถอนหมั้น เพียงแค่อยากให้ท่านพี่ระวังนาง อย่าให้นางรู้เรื่องของท่านพี่และท่านพ่อมากเกินไป อย่าให้นางรู้เรื่องที่พวกเรากำลังตรวจสอบ และที่สำคัญ...”

เสิ่นจื่อเวยเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อพี่ชาย

“อย่าไว้ใจใครง่าย ๆ”

เสิ่นจื่อหยวนมองมือเล็ก ๆ ที่จับแขนเสื้อตน แววตาอ่อนโยนลง

“เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยสนใจเรื่องของพี่ถึงเพียงนี้”

เสิ่นจื่อเวยชะงักก่อนตอบหน้าตาย

“เมื่อก่อนข้าโง่เขลา”

เสิ่นจื่อหยวนหลุดหัวเราะ

“เจ้ารู้ตัวด้วยหรือ”

“พี่ใหญ่!”

เขาหัวเราะเบา ๆ จากนั้นยกมือแตะศีรษะน้องสาว

“เอาล่ะ เรื่องนี้พี่จะตรวจสอบเอง”

เสิ่นจื่อเวยเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ท่านพี่อย่าประมาทนะเจ้าคะ”

“รู้แล้ว”

“อย่าให้นางรู้ว่าท่านกำลังตรวจสอบ”

“พี่ทำงานอยู่สำนักฮั่นหลิน ไม่ได้เพิ่งออกจากสำนักศึกษาเมื่อวาน”

“แล้วก็...”

“เวยเอ๋อร์”

เสิ่นจื่อหยวนเรียกอย่างจนใจ

“หากเจ้าพูดต่ออีกหน่อย พี่คงคิดว่าเจ้าต่างหากที่เป็นพี่สาว”

เสิ่นจื่อเวยเม้มปาก

“ข้าก็แค่เป็นห่วงท่าน”

รอยยิ้มของเสิ่นจื่อหยวนค่อย ๆ อ่อนลง

“พี่รู้”

เขาพยักหน้า

“เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวล เรื่องมู่หลิงซี พี่จะตรวจสอบให้ละเอียด หากนางไม่มีความคิดอื่น ก็ถือว่าพวกเราระแวงมากเกินไป แต่หากนางมี...”

เสิ่นจื่อหยวนยิ้มรอยยิ้มนั้นยังคงสุภาพ อ่อนโยน และดูไม่มีพิษภัย แต่เสิ่นจื่อเวยกลับรู้สึกหนาวแทนมู่หลิงซีขึ้นมาเล็กน้อย

“นางก็ไม่มีโอกาสใช้จวนเสิ่นเป็นบันไดอย่างแน่นอน”

เสิ่นจื่อเวยกะพริบตา นี่แหละ! นี่ต่างหากคือเสิ่นจื่อหยวนที่นางจำได้จากในหนังสือ คนที่พระเอกกับนางเอกหวาดระแวงจนต้องรีบกำจัดตั้งแต่ต้นเรื่อง

นางยิ้มออกมา

“เช่นนั้นข้าก็วางใจ”

เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า ก่อนหยิบหมากสีขาวขึ้นมา

“ในเมื่อคุยเรื่องของพี่เสร็จแล้ว...”

เขาวางหมากลงตรงหน้าหมากดำบนกระดาน

แกร๊ก

“กลับมาคุยเรื่องของเจ้าต่อ”

รอยยิ้มของเสิ่นจื่อเวยหายไป

“เรื่องอะไรของข้า”

“ท่านอ๋องหก”

“...”

“เมื่อครู่พี่ยังพูดไม่จบ”

“แต่ข้าคิดว่าเราพูดจบแล้วนะเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อหยวนยิ้ม

“พรุ่งนี้รถม้าจวนอ๋องจะมารับ”

“ข้ารู้แล้ว!”

“อย่าสายล่ะ”

“พี่ใหญ่!”

เสียงหัวเราะของเสิ่นจื่อหยวนดังตามหลังมา เสิ่นจื่อเวยเดินหนีออกจากศาลาด้วยใบหน้าบึ้งตึง แต่เมื่อเดินไปได้ระยะหนึ่ง ฝีเท้าของนางกลับช้าลง

นางหันกลับไปมอง เสิ่นจื่อหยวนยังคงนั่งอยู่ในศาลา ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มจาง ๆ เช่นเดิม ในนิยาย... อีกไม่นานรอยยิ้มนี้จะหายไป

เขาจะถูกขับออกจากสำนักฮั่นหลิน ถูกกล่าวหา ถูกบีบให้จนมุม และสุดท้ายเพราะพยายามปกป้องครอบครัวทำให้เขาต้องพลาดพลั้ง แต่ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม

เสิ่นจื่อเวยกำมือแน่น

พี่ใหญ่ ชาตินี้ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านปกป้องพวกเราอยู่ฝ่ายเดียวหรอก

ในเมื่อพวกเขากลายเป็นครอบครัวของนางแล้ว... นางก็จะปกป้องพวกเขาเช่นกัน ส่วนเรื่องแต่งงานกับหลี่เฉิงอวิ๋น เสิ่นจื่อเวยขมวดคิ้ว คำพูดของพี่ชายยังวนเวียนอยู่ในหัว

ในเมื่อมีคนกำลังคิดเล่นงานท่านพ่อ จะไม่ดีกว่าหรือ หากน้องสาวของข้าเป็นพระชายาอ๋องหก แล้วร่วมมือกับท่านอ๋องเล่นงานคนเหล่านั้นกลับไป

นางเม้มริมฝีปาก ดูเหมือน... นางคงต้องกลับไปคิดเรื่องถอนสมรสใหม่อีกครั้งเสียแล้ว เพราะหากการแต่งงานครั้งนี้เป็นสิ่งที่ศัตรูพยายามทำลายจริง ๆ

บางทีสิ่งที่นางควรทำ... อาจไม่ใช่หนีจากหลี่เฉิงอวิ๋น แต่เป็นการยืนข้างเขา แล้วดูเสียหน่อยว่าผู้ใดกันแน่ที่กล้าใช้ชีวิตของคนตระกูลเสิ่นเป็นหมากบนกระดาน