Mag-log inShare
บทที่ 25 เบาะแสคนปล่อยข่าวลือ
Petsa ng paglalathala:
2026-10-24 12:33:22เช้าวันรุ่งขึ้น รถม้าจากจวนอ๋องหกมาจอดอยู่หน้าจวนแม่ทัพตรงเวลาจริง ๆ เสิ่นจื่อเวยยืนอยู่หลังประตู มองรถม้าคันนั้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน
หากเป็นเมื่อวานนี้ นางคงกำลังคิดหาข้ออ้างสารพัดเพื่อไม่ต้องไป แต่หลังจากพูดคุยกับเสิ่นจื่อหยวนเมื่อคืน... ความคิดบางอย่างก็เปลี่ยนไป
เสิ่นจื่อเวยยอมรับว่า คำพูดของเสิ่นจื่อหยวนมีเหตุผล และมีเหตุผลมากเสียจนน่าหงุดหงิด นางเอาแต่คิดว่าพระราชทานสมรสคือจุดเริ่มต้นของหายนะ แต่กลับลืมไปว่า ในนิยายต้นฉบับ สิ่งที่ทำให้ตระกูลเสิ่นพังพินาศไม่ใช่เพราะเสิ่นจื่อเวยแต่งกับหลี่เฉิงอวิ๋น ตรงกันข้าม เป็นเพราะการแต่งงานนี้ไม่สำเร็จต่างหาก
เจ้าของร่างเดิมต่อต้านพระราชโองการ วิ่งวุ่นขอถอนสมรส ทำให้ฮ่องเต้ไม่พอพระทัย ทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นเสียหน้า จากนั้นก็มีคนคอยยุแยงอยู่ตรงกลาง ทำให้ตระกูลเสิ่นกับหลี่เฉิงอวิ๋นค่อย ๆ หวาดระแวงกัน
เมื่อสองฝ่ายแตกกัน... คนที่อยู่เบื้องหลังก็ลงมือได้อย่างง่ายดาย เสิ่นจื่อเวยเม้มริมฝีปากแน่นแล้วคิดในใจว่า หรือแท้จริงแล้วตั้งแต่แรก นางเข้าใจผิด สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงอาจไม่ใช่การแต่งงาน แต่ควรหลีกเลี่ยงการทำให้ตระกูลเสิ่นกับหลี่เฉิงอวิ๋นกลายเป็นศัตรูกันต่างหาก
“คุณหนูเจ้าคะ”
ชิงเถาเรียกเบา ๆ
“จะออกไปหรือยังเจ้าคะ”
เสิ่นจื่อเวยได้สติ
“ไปเถอะ”
วันนี้นางยังคงสวมชุดฝึก แต่ไม่ได้เลือกสีแดงเช่นเมื่อวาน เป็นชุดสีน้ำเงินเข้มรัดกุม เส้นผมรวบสูง มีเพียงปิ่นหยกเรียบง่ายชิ้นเดียว
ชิงเถามองเจ้านายอย่างประหลาดใจ เมื่อวานคุณหนูยังบ่นตลอดทางกลับจวนว่าท่านอ๋องหก ‘มีรสนิยมประหลาด’ แต่วันนี้กลับไม่บ่นแม้แต่คำเดียว หรือว่า... ชิงเถายิ้มออกมา
เสิ่นจื่อเวยเหลือบมอง
“เจ้ากำลังคิดอะไร”
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”
“แต่สีหน้าเจ้าไม่ได้บอกเช่นนั้น”
“บ่าวเพียงคิดว่า คุณหนูกับท่านอ๋องเข้ากันได้ดีเจ้าค่ะ”
เสิ่นจื่อเวยหยุดเดิน ชิงเถารีบหุบยิ้ม
“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”
“...”
เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ
“ไปเถอะ”
แปลก... หากเป็นเมื่อวาน นางคงรีบเถียงไปแล้ว แต่วันนี้นางกลับเถียงไม่ออกจริงๆ
เมื่อมาถึงจวนอ๋องหก เสิ่นจื่อเวยถูกพาไปยังลานฝึกเช่นเดิม แต่วันนี้หลี่เฉิงอวิ๋นไม่ได้อยู่กลางสนาม พ่อบ้านจึงพานางไปยังศาลาด้านข้าง บนโต๊ะมีคันธนูวางอยู่หนึ่งคัน ขนาดเล็กกว่าคันที่นางใช้เมื่อวานเล็กน้อย ข้างกันมีขวดยาสีขาว
เสิ่นจื่อเวยมองสองสิ่งนั้น
“นี่คืออะไร”
พ่อบ้านตอบทันที
“ท่านอ๋องรับสั่งให้เตรียมไว้ให้คุณหนูขอรับ ท่านอ๋องบอกว่าคันเมื่อวานหนักเกินไปสำหรับคุณหนูเล็กน้อย คันนี้เพิ่งให้คนปรับสายใหม่เมื่อคืน”
เสิ่นจื่อเวยชะงัก
“แล้วขวดยานี่เล่า”
“ยาทามือขอรับ”
“...”
นางยกมือขึ้นมองฝ่ามือ รอยแดงเมื่อวานแทบหายไปแล้ว แต่หลี่เฉิงอวิ๋นยังจำได้
เสิ่นจื่อเวยรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาในใจ บุรุษผู้นี้... ละเอียดอ่อนกว่าที่นางคิด
“ท่านอ๋องอยู่ที่ใด”
“อยู่ในห้องหนังสือขอรับ”
“มีเรื่องด่วนหรือ”
พ่อบ้านลังเล
“องครักษ์เพิ่งนำข่าวบางอย่างมารายงานขอรับ”
เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า ในเมื่อเป็นเรื่องราชการ นางย่อมไม่ควรถามต่อ
“เช่นนั้นข้ารอที่นี่ก็ได้”
แต่ยังไม่ทันพูดจบ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง
“มาแล้วหรือ”
เสิ่นจื่อเวยหันกลับ หลี่เฉิงอวิ๋นกำลังเดินมา ด้านหลังมีองครักษ์คนสนิทติดตามอยู่ สีหน้าของเขาไม่เหมือนเมื่อวาน แม้ยังสงบนิ่ง แต่แววตากลับเย็นชากว่าปกติ
เสิ่นจื่อเวยสังเกตเห็นทันที
“ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ”
“ไม่ต้องมากพิธี”
เขามองนางก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังธนูบนโต๊ะ
“ลองใช้ธนูใหม่หรือยัง”
“ยังเพคะ”
“ลองดูสิ”
เสิ่นจื่อเวยหยิบขึ้นมา น้ำหนักเบากว่าเมื่อวานจริง ๆ แต่ไม่เบาจนเสียแรงส่ง นางลองดึงสายธนูแล้วก็ยิ้มออกมา
“เป็นอย่างไรบ้าง”
“เหมาะมือมากเพคะ”
เสิ่นจื่อเวยตอบตามจริง
“ขอบพระทัยท่านอ๋อง”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
“ทำไมวันนี้พูดง่ายจัง”
เสิ่นจื่อเวยชะงัก
“ปกติหม่อมฉันพูดยากหรือเพคะ”
“เมื่อวานข้าพูดหนึ่งประโยค เจ้าจะหาอีกสามประโยคมาเถียงข้า”
“...”
นั่นเพราะเมื่อวานนางกำลังพยายามทำให้ท่านไม่ชอบต่างหาก แต่วันนี้...เสิ่นจื่อเวยกระแอม
“เมื่อวานหม่อมฉันเพียงไม่คุ้นเคยเพคะ”
“วันนี้คุ้นเคยแล้วหรือ”
“...เล็กน้อยเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อทั้งหมด
“เกิดอะไรขึ้น”
“ไม่มีอะไรนี่เพคะ”
“เหตุใดเจ้าจึงเปลี่ยนท่าทีเช่นนี้”
ตรงเกินไปแล้ว! เสิ่นจื่อเวยเงียบไป หลี่เฉิงอวิ๋นกลับเดินไปนั่งที่โต๊ะหิน
“เมื่อวานเจ้าพยายามทำให้ข้าเห็นว่าเจ้าไม่เหมือนคุณหนูตระกูลอื่น”
หัวใจของเสิ่นจื่อเวยกระตุก
“แต่วันนี้กลับแตกต่างออกไป”
หลี่เฉิงอวิ๋นรินชา
“หากมีเรื่องอยากพูดก็พูดเถอะ”
เสิ่นจื่อเวยมองเขาแล้วคิดในใจว่า คนผู้นี้... รับมือยากจริง ๆ สุดท้ายนางจึงเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม
“ท่านอ๋องเพคะ”
“อืม”
“หม่อมฉันขอถามเรื่องหนึ่งได้หรือไม่เพคะ”
“ถามมาเถิด”
“เรื่องที่มีคนตรวจสอบกองทัพของท่านพ่อ...”
สีหน้าของหลี่เฉิงอวิ๋นเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“มีความคืบหน้าหรือยังเพคะ”
คราวนี้เขาไม่ได้ตอบทันที เสิ่นจื่อเวยรู้ตัวว่าตนเองอาจถามเรื่องที่ไม่สมควรรู้ จึงรีบกล่าว
“หากเป็นความลับทางราชการ ไม่ต้องบอกหม่อมฉันก็ได้เพคะ”
“มีความคืบหน้าแล้ว”
หลี่เฉิงอวิ๋นกลับตอบ นางชะงัก เขาหันไปหาองครักษ์
“ไปเอามาเถิด”
อีกฝ่ายนำกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ เสิ่นจื่อเวยมองอย่างลังเล
“หม่อมฉันดูได้หรือเพคะ”
“ข้าเอามาวางตรงหน้าเจ้าแล้ว ยังจะไม่ให้เจ้าดูอีกหรือ”
“...”
ก็จริง... นางหยิบขึ้นมาอ่าน บนกระดาษไม่มีชื่อผู้บงการ มีเพียงรายชื่อโรงน้ำชา โรงเตี๊ยม ร้านค้า และคนกลางหลายคน หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าวว่า
“คนที่สืบเรื่องกองทัพไม่ได้ติดต่อกันโดยตรง ผ่านคนกลางหลายชั้น จ่ายเงินสด ไม่มีตราประทับ ไม่มีจดหมาย”
เสิ่นจื่อเวยขมวดคิ้ว
“แสดงว่าคนผู้นี้ระมัดระวังมาก”
“อืม”
“แต่ถ้าไม่มีอะไรเหลือเลย ท่านอ๋องคงไม่ให้หม่อมฉันดู”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง
“ฉลาดขึ้นจริง ๆ”
เสิ่นจื่อเวยทำเป็นไม่ได้ยินคำว่า ‘ขึ้น’
“พบอะไรหรือเพคะ”
เขาชี้ชื่อร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง
“คนกลางสองคนเคยพบกันที่นี่”
จากนั้นชี้อีกชื่อ
“และคนที่รับเงินจากพวกเขา เคยปรากฏตัวใกล้จวนของขุนนางฝ่ายหนึ่งหลายครั้ง”
เสิ่นจื่อเวยไล่อ่านลงไป แต่ไม่มีชื่อที่นางรู้จัก
“ฝ่ายใดหรือเพคะ”
“ยังบอกไม่ได้”
หลี่เฉิงอวิ๋นตอบ
“หลักฐานน้อยเกินไป”
เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า นี่ต่างหากจึงสมเหตุสมผล หากเพียงไม่กี่วันก็จับผู้บงการได้ คนที่สามารถวางแผนทำลายตระกูลเสิ่นในนิยายต้นฉบับก็คงไร้ความสามารถเกินไป
“แล้วอีกเรื่องหนึ่ง”
หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าว เสิ่นจื่อเวยเงยหน้า
“อะไรหรือเพคะ”
“ข่าวเกี่ยวกับเจ้า”
หัวใจของนางกระตุก
“ข่าวเกี่ยวกับหม่อมฉันหรือเพคะ”
“อืม”
เขาหยิบกระดาษอีกแผ่น
“ก่อนข้ากลับเมืองหลวง มีข่าวหลายครั้งถูกส่งไปถึงชายแดน”
“บอกว่าเจ้าหลงรักซ่งเจียหมิงมาก”
เสิ่นจื่อเวยทำหน้าไม่ดี เรื่องนี้เป็นความจริงของเจ้าของร่างเดิม จึงยากนักที่นางจะปฏิเสธออกมา
“บอกว่าเจ้ารังเกียจบุรุษที่อยู่ในกองทัพ”
นางชะงัก
“อะไรนะเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง
“บอกว่าเจ้าชอบบัณฑิตอย่างซ่งเจียหมิง และเคยพูดว่าบุรุษที่อยู่ชายแดนทั้งวันหยาบกระด้าง มีกลิ่นคาวเลือด”
เสิ่นจื่อเวยเบิกตา
“หม่อมฉันไม่เคยพูด!”
คราวนี้นางมั่นใจ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่มีเรื่องนี้ ต่อให้นางหลงรักซ่งเจียหมิง แต่บิดาของนางคือแม่ทัพ นางเติบโตในจวนแม่ทัพ จะดูหมิ่นทหารได้อย่างไร
“ข้ารู้”
หลี่เฉิงอวิ๋นตอบ เสิ่นจื่อเวยชะงัก
“ท่านรู้หรือ”
“เมื่อก่อนเจ้าเคยทะเลาะกับคุณหนูคนหนึ่งในงานเลี้ยง เพราะนางกล่าวว่าทหารตามชายแดนเป็นพวกหยาบคาย”
“...”
เสิ่นจื่อเวยค้นความทรงจำ
มีจริง! ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมอายุสิบสี่ ถึงกับสาดน้ำชาใส่อีกฝ่ายเสียด้วย
หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง
“ดังนั้นเมื่อได้ข่าวว่าเจ้าพูดเช่นนั้น ข้าจึงรู้สึกแปลกใจ”
“แล้วเหตุใดท่านไม่ตรวจสอบตั้งแต่ตอนนั้น”
“เรื่องของคุณหนูผู้หนึ่งในเมืองหลวง”
เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา
“ตอนนั้นเกี่ยวอะไรกับข้า”
“...”
Pinakabagong kabanata
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)
ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง
Maaari mong magustuhan
สามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.7K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม40.0K viewsลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง138.2K viewsโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด127.4K viewsบำบัดรักต่างมิติ
JustMoonLight329 viewsคุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที
อักษรามณี422 viewsเชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง
แคลร์ออสติน430 viewsสามีข้าคือฮ่องเต้โฉด
บ้านนิยายบายโซ728 views
