Share

บทที่ 23 คำแนะนำของพี่ใหญ่

Author: BigM00N
last update publish date: 2026-10-24 12:32:14

หลังกลับจากจวนอ๋องหก เสิ่นจื่อเวยยังไม่ทันได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ชิงเถาก็เข้ามารายงานว่าคุณชายใหญ่กำลังรอนางอยู่ที่ศาลาริมสระบัว

“พี่ใหญ่รอข้าอยู่หรือ”

“เจ้าค่ะ”

ชิงเถาพยักหน้า ก่อนมองชุดฝึกสีแดงของเจ้านายแล้วอดยิ้มไม่ได้

“คุณชายใหญ่ยังถามด้วยเจ้าค่ะว่า วันนี้คุณหนูไปฝึกยิงธนูหรือไปออกรบมา เหตุใดจึงกลับช้าถึงเพียงนี้”

เสิ่นจื่อเวยกลอกตา

“พี่ใหญ่ของข้านับวันยิ่งรู้จักล้อเลียนคนแล้ว”

แต่ถึงจะบ่น นางก็ยังเปลี่ยนทิศทางเดินไปยังศาลาริมสระบัว

ยามนี้เข้าสู่ช่วงบ่าย แสงแดดอ่อนลงแล้ว เสิ่นจื่อหยวนนั่งอยู่ภายในศาลา อาภรณ์สีฟ้าอ่อนสะอาดตา บนโต๊ะมีชุดน้ำชาและกระดานหมากหนึ่งชุด

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองน้องสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“ดูเหมือนวันนี้จะสนุกไม่น้อย”

เสิ่นจื่อเวยนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“ตรงไหนที่ท่านมองออกว่าข้าสนุก”

“ใบหน้า”

เสิ่นจื่อหยวนตอบสั้น ๆ

“ตอนออกจากจวนเมื่อเช้า เจ้าทำหน้าเหมือนกำลังจะเข้าสู่สนามประลองแต่ตอนกลับมาแก้มแดง ดวงตาเปล่งประกาย”

เขายกถ้วยชาขึ้น

“หากไม่สนุก แล้วเป็นอะไร”

เสิ่นจื่อเวยชะงัก นางยกมือแตะแก้มตนเองโดยไม่รู้ตัว

สนุกหรือ? หากพูดตามจริง... ตอนควบม้าอยู่ในสนาม นางสนุกจริง ๆ ร่างนี้ดูเหมือนว่าเก็บกดความต้องการที่จะออกไปสนามฝึกยุทธ์เอาไว้นานเกินไป

เมื่อได้กลับมาจับธนู ขี่ม้า และเคลื่อนไหวอย่างที่เคยทำ ความรู้สึกอิสระของเจ้าของร่างเดิมราวกับซึมเข้ามาในตัวนางด้วย แต่...

“ไม่เกี่ยวกับท่านอ๋องหกเสียหน่อย”

เสิ่นจื่อเวยพึมพำ เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว

“พี่ยังไม่ได้พูดถึงท่านอ๋องเลยนะ”

“...”

พลาดแล้ว! เสิ่นจื่อเวยรีบหยิบขนมขึ้นมากินเพื่อปิดปากตัวเอง

เสิ่นจื่อหยวนมองนางอย่างขบขัน

“ได้ยินว่าท่านอ๋องสั่งให้คนเตรียมรถม้ามารับเจ้าพรุ่งนี้”

“ท่านรู้ได้อย่างไร”

“คนของจวนอ๋องมาส่งข่าวมาให้พ่อบ้านแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยวางขนมลงทันที

“เขาเอาจริงหรือ”

“เจ้าคิดว่าท่านอ๋องหกว่างพอจะล้อเจ้าเล่นหรือ”

“...”

นางหวังว่าเขาจะล้อเล่นกับนางต่างหาก

เสิ่นจื่อหยวนรินชาให้นาง ก่อนจะถามนางเหมือนพูดถึงเรื่องธรรมดา

“เวยเอ๋อร์”

“เจ้าคะ”

“เจ้าไม่อยากแต่งกับอ๋องหกเลยหรือ”

มือของเสิ่นจื่อเวยหยุดทันที นางเงยหน้ามองพี่ชาย อีกฝ่ายยังคงมีสีหน้าอ่อนโยน มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ตามปกติ แต่เสิ่นจื่อเวยรู้ดีแล้วว่า อย่าหลงเชื่อรอยยิ้มของคนผู้นี้เด็ดขาด

เสิ่นจื่อหยวนเป็นคนประเภทที่ยิ่งยิ้มอ่อนโยนเท่าใด ในใจก็อาจกำลังคิดเรื่องที่ทำให้คู่ต่อสู้หนาวสั่นอยู่ก็ได้

“เหตุใดพี่ใหญ่จึงถามเช่นนี้เจ้าคะ”

“เพราะเจ้าชัดเจนเกินไป”

เขาตอบ

“ต่อหน้าท่านพ่อเจ้าไม่แสดงออก แต่ทุกครั้งที่มีคนพูดถึงงานแต่ง เจ้าจะทำหน้าเหมือนอยากหนี”

“ข้าชัดเจนถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”

“สำหรับผู้อื่นไม่รู้”

เสิ่นจื่อหยวนยกชาแตะริมฝีปาก

“แต่ข้าเป็นพี่ชายเจ้า”

เสิ่นจื่อเวยเงียบลงไปครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าวว่า

“ข้าเพียงรู้สึกว่า...เรื่องนี้กะทันหันเกินไป”

“เพราะซ่งเจียหมิงหรือ”

“ไม่ใช่!”

นางตอบทันที รวดเร็วเสียจนเสิ่นจื่อหยวนยิ้มออกมา

“ข้ายังไม่ได้กล่าวโทษเจ้า”

“ข้าไม่ได้ชอบเขาแล้วจริง ๆ”

“พี่รู้”

คำตอบของเขากลับจริงจังกว่าที่คิด เสิ่นจื่อเวยชะงัก

“ท่านเชื่อข้าหรือ”

“เหตุใดจะไม่เชื่อเล่า”

เสิ่นจื่อหยวนวางถ้วยลง

“หากเจ้ายังรักเขา ด้วยนิสัยของเจ้า ต่อให้ไม่อาละวาดออกมา แต่อย่างน้อยก็ต้องแอบร้องไห้”

“หลายวันมานี้พี่ไม่เห็นเจ้าร้องไห้เลยสักครั้ง”

เขาหยุด ก่อนเสริม

“แต่กลับเห็นเจ้ากินได้มากกว่าเดิมเสียอีก”

“พี่ใหญ่!”

เสิ่นจื่อเวยถลึงตา เสิ่นจื่อหยวนหัวเราะเบา ๆ บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ไม่นานเขาก็กลับเข้าสู่เรื่องเดิม

“หากไม่ใช่เพราะซ่งเจียหมิง แล้วเหตุใดจึงไม่อยากแต่งกับอ๋องหก”

คราวนี้เสิ่นจื่อเวยตอบไม่ได้ทันที นางจะบอกออกมาได้อย่างไร บอกว่าเขาและนางคือตัวประกอบในนิยายเรื่องหนึ่ง บอกว่าในเนื้อเรื่องเดิมของนิยายการแต่งงานพระราชทานครั้งนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ตระกูลเสิ่นกับหลี่เฉิงอวิ๋นถูกคนยุแยงจนกลายเป็นศัตรูกัน หรือจะบอกว่าเดิมทีนางไม่ได้เป็นคนในโลกนี้ และไม่อยากแต่งงานกับบุรุษที่เพิ่งรู้จัก… ไม่ว่าอยากจะบอกเขาอย่างไรแต่ก็ไม่อาจจะพูดอะไรออกมาได้ทั้งนั้น

สุดท้ายจึงเลือกคำตอบที่ใกล้ความจริงที่สุด

“ข้าไม่อยากเข้าไปอยู่ในวังวนแห่งการแย่งชิงของราชวงศ์”

เสิ่นจื่อหยวนไม่ได้หัวเราะ เขาเพียงมองนางเงียบ ๆ

“เป็นพระชายาอ๋องหก ดูเหมือนสูงศักดิ์ แต่ยิ่งฐานะสูงก็ยิ่งมีคนจับตามอง”

เสิ่นจื่อเวยกล่าวต่อ

“ท่านอ๋องมีกำลังทหารในมือ ฝ่าบาททรงไว้พระทัยเขา องค์รัชทายาทกับองค์ชายทั้งหลายย่อมหวาดระแวง หากข้าแต่งกับเขา ตระกูลเสิ่นก็จะถูกมองว่าอยู่ฝ่ายเดียวกับเขาทันที”

“ชีวิตเช่นนี้...เหนื่อยเกินไป”

เสิ่นจื่อหยวนฟังจนจบจากนั้นจึงถาม

“แล้วตอนนี้ตระกูลเสิ่นอยู่นอกวังวนนั้นหรือ”

เสิ่นจื่อเวยนิ่ง

“ท่านพ่อมีกำลังทหารจำนวนมากอยู่ใต้อาณัติ พี่อยู่ในสำนักฮั่นหลินมีมิตรสหายและเส้นสายอยู่ในนั้นมากพอสมควร ส่วนเจ้าเป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่หากไม่มีสัญญาหมั้นหมาย บุรุษสูงศักดิ์มากมายล้วนอยากแต่งงานกับเจ้าเพื่อเกี่ยวดองกับจวนแม่ทัพ”

เขาหยิบหมากสีดำขึ้นมาหนึ่งเม็ด ก่อนวางลงบนกระดาน

แกร๊ก

“ต่อให้เจ้าไม่แต่งกับอ๋องหก ตระกูลเสิ่นก็อยู่บนกระดานนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยมองหมากเม็ดนั้น เสิ่นจื่อหยวนหยิบหมากอีกเม็ดขึ้นมา

“ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ยังมีคนแอบตรวจสอบการเคลื่อนกำลังพลของท่านพ่อ”

หมากอีกเม็ดถูกวางลง

“มีคนพยายามสอดแนมหาข่าวของบรรดาแม่ทัพนายกองในกองทัพของท่านพ่อ”

อีกเม็ด

“ซ่งเจียหมิงกับหลินซีอินก็มีเรื่องปิดบังพวกเรามานาน”

อีกเม็ด

“และท่านอ๋องหกถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวงอย่างไม่ปกติ”

เสิ่นจื่อหยวนยิ้มบาง ๆ

“เวยเอ๋อร์ เจ้าคิดจริงหรือว่าหากพระราชทานสมรสถูกยกเลิก ทุกอย่างจะสงบได้”

เสิ่นจื่อเวยพูดไม่ออกเพราะเขาพูดถูก นางอยากถอนตัวออกจากเนื้อเรื่องแต่ปัญหาคือ นางทะลุมิติมาเป็นเสิ่นจื่อเวย ตราบใดที่ยังเป็นบุตรสาวของเสิ่นอี้เหิง เป็นน้องสาวของเสิ่นจื่อหยวน... นางก็ไม่มีทางอยู่นอกเรื่องนี้ได้

เสิ่นจื่อหยวนมองน้องสาว

“พี่ไม่ได้บังคับให้เจ้าแต่งงาน หากเจ้าเกลียดท่านอ๋อง หรือเขาปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี พี่กับท่านพ่อย่อมหาทางปกป้องเจ้า”

“แต่เท่าที่เห็นตอนนี้...”

เขาหยุดเล็กน้อย

“ท่านอ๋องไม่ได้รังเกียจเจ้า”

เสิ่นจื่อเวยพึมพำ

“ข้าก็อยากให้เขารังเกียจอยู่”

“เจ้าว่าอะไรนะ”

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ!”

เสิ่นจื่อหยวนมองอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ซักถามต่อ

“ท่านอ๋องหกมีอำนาจ”

เขากล่าว

“มีกองทัพ”

“ได้รับความไว้วางพระทัยจากฝ่าบาท และอย่างน้อยจนถึงตอนนี้ เขาก็มีเจตนาปกป้องตระกูลเสิ่นมากกว่าทำร้าย”

เสิ่นจื่อเวยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เสิ่นจื่อหยวนยิ้ม รอยยิ้มของเขายังคงอ่อนโยน แต่คำพูดที่ออกมากลับไม่ได้อ่อนโยนเลย

“ในเมื่อมีคนกำลังคิดเล่นงานท่านพ่อ... จะไม่ดีกว่าหรือ หากน้องสาวของข้าเป็นพระชายาอ๋องหก แล้วร่วมมือกับท่านอ๋องเล่นงานคนเหล่านั้นกลับไป”

“...”

เสิ่นจื่อเวยมองพี่ชายตาค้าง

“พี่ใหญ่”

“หืม”

“ท่านกำลังแนะนำให้น้องสาวแต่งงานเพื่อหาอำนาจหนุนหลังหรือ”

“ผิดแล้ว”

เสิ่นจื่อหยวนส่ายหน้า

“พี่กำลังบอกว่า ในเมื่อคู่หมั้นคนปัจจุบันของเจ้ารูปงาม มีอำนาจ มีความสามารถ แล้วยังเข้ากับเจ้าได้...”

เขายิ้มกว้างขึ้น

“เหตุใดต้องอยากยกเลิกด้วย อย่างน้อยเขาก็แตกต่างจากซ่งเจียหมิงมิใช่หรือ”

เสิ่นจื่อเวย “...”

ฟังดูมีเหตุผลอย่างน่ากลัว

“อีกอย่าง”

เสิ่นจื่อหยวนกล่าวต่ออย่างใจเย็น

“เจ้าคิดว่าหากพระราชทานสมรสถูกยกเลิก คนที่กำลังจับตามองตระกูลเสิ่นจะไม่ดีใจหรือ”

ประโยคนี้ทำให้เสิ่นจื่อเวยชะงัก ใช่! ในเนื้อเรื่องเดิม สิ่งที่ฝ่ายพระเอกนางเอกต้องการมากที่สุดก็คือทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเสิ่นกับหลี่เฉิงอวิ๋นแตกหัก

หากนางพยายามทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นขอถอนสมรส... สุดท้ายแล้ว นางกำลังทำสิ่งที่ศัตรูต้องการอยู่หรือไม่ ความคิดนี้ทำให้เสิ่นจื่อเวยขมวดคิ้วแน่น

นางไม่เคยมองเรื่องนี้จากมุมนี้มาก่อน ตั้งแต่ทะลุมิติมา นางเอาแต่คิดว่า

อย่าอาละวาด อย่าทำตามเนื้อเรื่องเดิม อย่าเข้าใกล้อันตราย อย่าแต่งงานกับคนที่เป็นเป้าโจมตี

แต่บางที... การหลีกเลี่ยงทุกอย่างอาจไม่ใช่วิธีเอาตัวรอดที่ดีที่สุด โดยเฉพาะเมื่ออันตรายกำลังเดินเข้าหาตระกูลเสิ่นอยู่แล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)

    ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน

    เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว

    สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น

    หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน

    ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status