LOGINนางนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ในใจคิดว่า เร็วเกินไป เร็วจนผิดปกติ แม้เจ้าของร่างเดิมในนิยายจะต่อต้านพระราชโองการจริง แต่ในชีวิตนี้นางยอมรับตั้งแต่ต้น แล้วเหตุใดข่าวที่ส่งไปชายแดนยังคงบอกว่า นางไม่ยอมแต่ง เหมือนกับว่า...มีคนเตรียมข่าวเหล่านั้นเอาไว้แล้ว ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเสิ่นจื่อเวยตัวจริงจะยินยอมหรือไม่
“ท่านอ๋องเพคะ”
เสิ่นจื่อเวยรู้สึกเย็นวาบ
“หากท่านอ๋องกลับมาถึงเมืองหลวงแล้วพบว่าหม่อมฉันเป็นคนเอาแต่ใจ อาละวาดต่อต้านพระราชโองการ... ท่านอ๋องจะรู้สึกอย่างไรเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นตอบโดยไม่ลังเล
“รำคาญ”
เสิ่นจื่อเวย “...”
ตรงเกินไปแล้ว
“แล้วต่อจากนั้นเล่าเพคะ”
“หากเจ้าและตระกูลเสิ่นรังเกียจข้าถึงเพียงนั้น ข้าก็ไม่มีเหตุผลต้องมีความรู้สึกดีต่อเจ้าและตระกูลเสิ่น”
นั่นไง! เสิ่นจื่อเวยกำกระดาษแน่น นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในนิยาย เพียงแต่ตอนอ่าน นางมองเหตุการณ์ทุกอย่างผ่านสายตาพระเอกนางเอก จึงคิดว่าเรื่องเหล่านั้นเกิดขึ้นตามธรรมชาติ
เสิ่นจื่อเวยต่อต้านราชโองการพระราชทานสมรส หลี่เฉิงอวิ๋นเสียหน้า ตระกูลเสิ่นปกป้องบุตรสาว สองฝ่ายจึงไม่พอใจกัน
แต่หากมีคนส่งข่าวไปยุแยงตั้งแต่ต้น... เรื่องทั้งหมดอาจไม่ได้เกิดขึ้นเอง แต่มีคนต้องการให้มันเกิด
“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่หรือ”
หลี่เฉิงอวิ๋นถาม เสิ่นจื่อเวยเงยหน้า
“หม่อมฉันคิดว่า...”
นางเลือกคำอย่างระมัดระวัง
“คนที่ส่งข่าวเหล่านี้ ไม่ได้เพียงอยากให้ท่านอ๋องไม่ชอบหม่อมฉัน พวกเขาต้องการให้พระองค์ไม่ชอบตระกูลเสิ่น”
แววตาของหลี่เฉิงอวิ๋นเปลี่ยนไป
“หากหม่อมฉันต่อต้านพระราชโองการ ท่านพ่อย่อมเข้าข้างหม่อมฉัน หากท่านพ่อไปขอถอนสมรส ท่านอ๋องก็จะเสียพระพักตร์ ฝ่าบาทเองย่อมไม่พอพระทัย”
“จากเรื่องแต่งงานของสตรีผู้หนึ่ง...”
เสิ่นจื่อเวยมองกระดาษในมือ
“สุดท้ายกลับทำให้ฝ่าบาท ท่านอ๋อง และตระกูลเสิ่นผิดใจกันพร้อมกัน”
นางวางกระดาษลง
“คนวางแผนได้กำไรมากเกินไปแล้ว”
ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่ หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง ครั้งนี้ไม่ใช่สายตาหยอกล้อ แต่เป็นสายตาของคนที่กำลังประเมินผู้ร่วมสนทนาอย่างจริงจัง
“เสิ่นจื่อเวย”
“เพคะ”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่า หากคำคาดเดาของเจ้าเป็นจริง เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร”
“รู้เพคะ”
นางตอบ
“หมายความว่าคนที่ลงมือไม่ได้ต้องการเล่นงานเพียงตระกูลเสิ่น”
แต่กำลังแตะต้องหมากหลายตัวบนกระดานราชสำนักพร้อมกัน คนเช่นนี้... จะเป็นหลินซีอินเพียงคนเดียวไม่ได้ แม้หลินซีอินจะฉลาด แต่ตอนนี้นางยังไม่มีอำนาจถึงขั้นส่งมือไปชายแดนได้
ซ่งเจียหมิงเองก็เช่นกัน ดังนั้นเบื้องหลังคนสองคนนั้น อาจมีเงาของคนอื่นอยู่ เสิ่นจื่อเวยคิดถึงเนื้อเรื่องเดิม
ตระกูลซ่ง
กู้ฮองเฮา
องค์รัชทายาท
ตำหนักบูรพา
และ... มู่หลิงซี
หัวใจของนางหนักอึ้งขึ้นทันที เรื่องทั้งหมดอาจเชื่อมโยงกันมากกว่าที่นางคิด
“คุณหนูเสิ่น”
เสียงของหลี่เฉิงอวิ๋นดึงนางกลับมา
“เพคะ”
“เจ้ากลัวแล้วหรือ”
เสิ่นจื่อเวยคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“กลัวเพคะ”
เขาเลิกคิ้ว คงไม่คิดว่านางจะยอมรับง่าย ๆ
“แต่กลัวแล้วหนีได้หรือ”
นางถามกลับ
“หากหม่อมฉันหนีแล้วคนเหล่านั้นจะเลิกเล่นงานท่านพ่อ พี่ใหญ่ และตระกูลเสิ่น หม่อมฉันจะหนีทันที”
“แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่”
เสิ่นจื่อเวยยกมุมปาก
“ดังนั้นกลัวก็ส่วนกลัว สิ่งที่ต้องทำก็ยังต้องทำ”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองนางอยู่นาน ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย
“ดี”
เสิ่นจื่อเวยเห็นรอยยิ้มนั้นแล้วกลับนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา เมื่อวานนางพยายามทุกวิถีทางทำให้เขาไม่ชอบ วันนี้กลับนั่งวิเคราะห์ศัตรูร่วมกับเขาเสียแล้ว ชะตาชีวิตช่างเล่นตลกจริง ๆ นางถอนหายใจ
“ท่านอ๋องเพคะ”
“ว่า”
“หม่อมฉันขอถามตรง ๆ อีกเรื่องได้หรือไม่”
“ถามมาเถิด”
“จริงๆ แล้วพระองค์คิดอย่างไรกับพระราชทานสมรสเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง
“ข้าเคยตอบแล้ว”
“ตอนนั้นท่านบอกว่าพระราชประสงค์ของฝ่าบาทไม่เลว”
“อืม”
“หม่อมฉันไม่ได้ถามเรื่องพระราชประสงค์”
เสิ่นจื่อเวยสบตาเขา
“หม่อมฉันถามถึงความรู้สึกของท่านอ๋อง หากไม่คำนึงถึงเรื่องฝ่าบาท ไม่คำนึงถึงเรื่องกองทัพ ไม่คำนึงถึงเรื่องตระกูลเสิ่น... ท่านอ๋องอยากแต่งกับหม่อมฉันหรือไม่เพคะ”
คราวนี้หลี่เฉิงอวิ๋นเงียบกริบ ทำให้เสิ่นจื่อเวยเริ่มรู้สึกประหม่าอย่างประหลาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางอยากได้ยินคำว่า ‘ไม่’ แทบตาย แต่ตอนนี้กลับไม่แน่ใจแล้วว่าอยากได้คำตอบแบบใด
หลี่เฉิงอวิ๋นมองนางอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นถามกลับ
“แล้วเจ้าล่ะ”
“อะไรนะเพคะ”
“หากไม่คิดเรื่องพระราชโองการ ไม่คิดเรื่องตระกูลเสิ่น ไม่คิดเรื่องการเมือง”
เขาเอนหลังเล็กน้อย
“เจ้าอยากแต่งกับข้าหรือไม่”
“...”
เสิ่นจื่อเวยพูดไม่ออก เหตุใดคำถามถึงย้อนกลับมาหานางอีกแล้ว
“หม่อมฉันเป็นฝ่ายถามก่อน”
“ข้าก็ถามกลับ”
“ท่านอ๋องทำเช่นนี้ไม่ยุติธรรม”
“ข้าไม่เคยบอกว่าตนเองยุติธรรม”
“...”
สมกับเป็นเทพสังหารจริง ๆ! เสิ่นจื่อเวยกัดริมฝีปาก สุดท้ายจึงตอบตามตรง
“หม่อมฉันยังไม่รู้”
หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า
“เช่นนั้นคำตอบของข้าก็เหมือนกัน”
นางชะงัก
“ไม่รู้หรือ”
“อืม”
เขาตอบอย่างสงบ
“ข้ากับเจ้าไม่ได้สนิทกันมากพอให้พูดเรื่องรักหรือไม่รัก”
“แต่...”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง
“ข้าก็ไม่ได้รังเกียจการแต่งงานนี้”
หัวใจของเสิ่นจื่อเวยเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย
“และตอนนี้...”
เขาหยุด
“ข้าค่อนข้างอยากรู้ว่า หากแต่งกับเจ้าจริง ๆ ชีวิตจะเป็นอย่างไร”
เสิ่นจื่อเวย “...”
นี่ถือเป็นคำตอบแบบใดกัน
“เพราะฉะนั้น”
หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าวต่อ
“อย่างน้อยตอนนี้ ข้าไม่มีความคิดจะขอถอนพระราชโองการ”
ความหวังสุดท้ายของแผนเดิมแตกดังเพล้งอย่างสมบูรณ์ แต่แปลก... คราวนี้เสิ่นจื่อเวยกลับไม่ได้รู้สึกผิดหวังเหมือนก่อน นางแค่เพียงถอนหายใจ
“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นหรี่ตา
“ไม่เสียใจหรือ”
“เสียใจอะไรเพคะ?”
“ก่อนหน้านี้เจ้าอยากให้ข้าเป็นฝ่ายขอถอนสมรสมิใช่หรือ”
เสิ่นจื่อเวยตัวแข็งทื่อ
“ท่านรู้จริง ๆ ด้วย”
“แล้วเหตุใดท่านอ๋องจึงไม่พูดสิ่งใดเลย”
“อยากดูว่าเจ้าจะทำอะไร”
“...”
เสิ่นจื่อเวยแทบอยากหยิบธนูบนโต๊ะมายิงใส่เขา
“แล้วท่านอ๋องสนุกมากหรือไม่เพคะ”
“พอสมควร”
“หลี่เฉิงอวิ๋น!”
ชื่อเต็มหลุดออกจากปากโดยไม่ทันคิด ชิงเถาที่อยู่ไกลออกไปหน้าซีดเผือด องครักษ์คนสนิทก็ก้มหน้าทันที
ทั่วทั้งจวนอ๋อง... เกรงว่าจะมีเพียงว่าที่พระชายาคนนี้ที่กล้าเรียกชื่อท่านอ๋องด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ แต่หลี่เฉิงอวิ๋นกลับไม่โกรธ ตรงกันข้ามยังหัวเราะเบา ๆ เสิ่นจื่อเวยยิ่งโมโห
“ท่านอ๋องจงใจแกล้งหม่อมฉัน”
“ข้าเพียงไม่ได้เปิดโปง”
“ต่างกันตรงไหน”
“ต่าง”
“ตรงไหนเพคะ”
“หากข้าเปิดโปงตั้งแต่แรก ข้าคงไม่ได้เห็นเจ้าพยายามขี่ม้า ยิงธนู แล้วบอกเรื่องที่ตนเองเคยปีนกำแพง เพื่อทำให้ข้ารังเกียจ”
“...”
เสิ่นจื่อเวยหน้าเริ่มร้อนน่าอับอายเกินไปแล้ว!
“หยุดพูดเถิดเพคะ!”
หลี่เฉิงอวิ๋นยอมพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“ได้”
นางหันหนี แต่กลับได้ยินเขาพูดอีกประโยค
“แต่เจ้าคงต้องพยายามให้มากกว่านั้น”
เสิ่นจื่อเวยหันกลับทันที
“หมายความว่าอย่างไรเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นยกมุมปาก
“เพราะสิ่งที่เจ้าทำเมื่อวาน... ข้าชอบทั้งหมด”
“...”
เสิ่นจื่อเวยนิ่งสนิท แล้วเหตุใดเขาต้องพูดซ้ำด้วย...
การฝึกในวันนั้นจบลงโดยเสิ่นจื่อเวยยิงธนูไปเกือบร้อยดอกส่วนหนึ่งเพราะต้องฝึกจริง ๆ อีกส่วนหนึ่งเพราะต้องระบายความหงุดหงิด เมื่อถึงเวลาเดินทางกลับ หลี่เฉิงอวิ๋นกลับเรียกนางเอาไว้
“เสิ่นจื่อเวย”
“อะไรอีกเพคะ”
นางหันกลับอย่างระแวง เขาโยนของบางอย่างมา เสิ่นจื่อเวยรับไว้โดยสัญชาตญาณ เป็นป้ายหยกสีดำชิ้นหนึ่ง ด้านหน้าสลักอักษรคำว่า ‘อวิ๋น’ ด้านหลังเป็นตราจวนอ๋องหก
“นี่คืออะไรหรือเพคะ”
“ป้ายผ่านจวน”
“ให้หม่อมฉันหรือเพคะ”
“อืม”
“เหตุใดมอบให้หม่อมฉันเล่าเพคะ”
“หลังจากนี้หากเจ้ามา ไม่ต้องรอให้คนเข้าไปรายงาน”
เสิ่นจื่อเวยมองป้ายหยกในมือ
“แต่หม่อมฉันไม่ได้บอกว่าจะมาทุกวันนะเพคะ”
“ไม่เป็นไร”
หลี่เฉิงอวิ๋นตอบ
“เก็บไว้ก่อน”
“...”
เหตุใดนางจึงรู้สึกเหมือนตนเองกำลังถูกเขาดึงเข้าจวนทีละน้อย เมื่อเห็นนางยังทำหน้าลังเล เขาจึงกล่าวเพิ่ม
“หากเกิดเรื่องกับตระกูลเสิ่น และเจ้าต้องการพบข้าอย่างเร่งด่วน ป้ายนี้จะมีประโยชน์”
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยเปลี่ยนไป คราวนี้นางไม่ปฏิเสธ
“ขอบพระทัยท่านอ๋อง”
นางเก็บป้ายหยกเอาไว้ ก่อนยอบกาย
“หม่อมฉันทูลลาเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า เขายืนมองจนร่างของนางหายไปจากประตู องครักษ์คนสนิทจึงเดินเข้ามา
“ท่านอ๋อง ป้ายนั่น...”
เขาลังเล
“หาใช่ป้ายผ่านจวนเพียงอย่างเดียวมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม”
หลี่เฉิงอวิ๋นเหลือบมอง
“เจ้าต้องการพูดอะไร”
องครักษ์รีบก้มหน้า
“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”
เขาเพียงอยากบอกว่าคุณหนูเสิ่นยังไม่ทันแต่งเข้ามาเลยนะพ่ะย่ะค่ะ แต่ดูจากท่าทางเจ้านายแล้ว... ไม่พูดน่าจะปลอดภัยกว่า
ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง







