MasukShare
บทที่ 28 ยากจะต่อกร
Tanggal publikasi:
2026-10-25 12:37:28สองวันต่อมาเสิ่นจื่อหยวนได้รับข่าวชิ้นแรกเกี่ยวกับมู่หลิงซี ภายในห้องหนังสือ เขาเปิดกระดาษแผ่นบางที่จิ่งอันส่งมา
“คุณหนูมู่ไปวัดชิงอวิ๋นเดือนละสองครั้งขอรับ”
“เรื่องนี้ข้ารู้อยู่แล้ว”
เสิ่นจื่อหยวนกล่าว มารดาของมู่หลิงซีศรัทธาพุทธศาสนา นางจึงมักไปวัดกับมารดา
“แต่สามครั้งล่าสุด คุณหนูไม่ได้กลับจวนทันทีขอรับ”
เสิ่นจื่อหยวนเงยหน้า
“แล้วนางไปที่ใด”
“ร้านเครื่องหอมเซียงอวิ๋นขอรับ”
“ร้านเครื่องหอมหรือ”
“ขอรับ”
จิ่งอันหยิบกระดาษอีกแผ่นออกมา
“ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ คุณหนูมู่เข้าไปเลือกเครื่องหอมประมาณครึ่งชั่วยามทุกครั้ง”
“แต่ทุกครั้งที่คุณหนูมู่ไป จะมีรถม้าของตระกูลหนึ่งจอดอยู่บริเวณตรอกด้านหลัง”
“ตระกูลใดหรือ”
“ตระกูลเหอขอรับ”
เสิ่นจื่อหยวนหรี่ตา
“ตระกูลเหอหรือ”
“ใต้เท้าเหอทำงานอยู่กรมพิธีการ แต่บุตรสาวคนรองของเขา...”
จิ่งอันลดเสียงลง
“เข้าตำหนักบูรพาเมื่อสองปีก่อน ปัจจุบันเป็นนางกำนัลข้างกายพระชายารัชทายาทขอรับ”
ห้องหนังสือเงียบลงทันที เสิ่นจื่อหยวนไม่ได้เปลี่ยนสีหน้า แต่ปลายนิ้วที่เคาะโต๊ะหยุดลง
“ได้พบกันหรือไม่”
“ยังไม่มีหลักฐานขอรับ”
จิ่งอันตอบอย่างระมัดระวัง
“พวกเราเห็นเพียงรถม้า แต่ไม่เห็นว่าคนในรถเข้าไปพบคุณหนูมู่”
“ดังนั้นยังสรุปอะไรไม่ได้”
“ขอรับ”
เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า
“ตรวจสอบต่อไปอย่าแตะคนของตระกูลเหอ และอย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ว่าพวกเรากำลังตรวจสอบ”
“ขอรับ”
จิ่งอันกำลังจะถอยออกไป แต่เสิ่นจื่อหยวนกลับเรียกไว้
“เดี๋ยวก่อน”
“คุณชาย”
“มู่หลิงซีเคยส่งของขวัญให้เวยเอ๋อร์หรือไม่”
จิ่งอันชะงัก
“น่าจะเคยขอรับ”
“ไปตรวจสอบอย่างละเอียดทุกชิ้น”
เสิ่นจื่อหยวนยิ้มบาง ๆ
“รวมถึงจดหมายที่นางเคยส่งมาด้วย”
“ขอรับ”
เมื่อประตูปิดลง เสิ่นจื่อหยวนจึงเอนหลังพิงเก้าอี้
บางทีนางอาจอยากเข้าตำหนักบูรพามากกว่าจวนเสิ่น
คำพูดของน้องสาวดังขึ้นอีกครั้ง บังเอิญหรือก็อาจจะเป็นได้ รถม้าของตระกูลเหอเพียงคันเดียวพิสูจน์อะไรไม่ได้ และเขาจะไม่กล่าวหาคู่หมั้นของตนเองจากความสงสัยเพียงเท่านี้แต่เสิ่นจื่อหยวนมีนิสัยอย่างหนึ่ง เมื่อสงสัยแล้วเขาจะไม่หยุดจนกว่าจะรู้ความจริง
ทางด้านเสิ่นจื่อเวยนางเดินทางไปจวนอ๋องหกแทบจะทุกวัน ช่วงนี้นางไม่ได้คิดจะทำให้ตนเองดูหยาบกระด้าง ไม่ได้จะทำเรื่องที่จะทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นรังเกียจนางอีกต่อไป
นางตั้งใจมาฝึกขี่ม้าและยิงธนูอย่างจริงจัง จนหลี่เฉิงอวิ๋นยังสังเกตความเปลี่ยนแปลงของนางได้
“ดูเหมือนว่าหลายวันนี้ เจ้าไม่คิดจะทำให้ข้าตกใจแล้ว”
คำพูดของเขาทำให้ลูกธนูในมือเสิ่นจื่อเวยเกือบหลุดร่วงลงไป นางหันไปมองเขาในทันที
“หม่อมฉันเคยทำเช่นนั้นเมื่อใดเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นยืนกอดอกอยู่ด้านข้าง
“เมื่อหลายวันก่อน หม่อมฉันแค่เพียงอยากแสดงความสามารถเพคะ”
“อ้อ”
น้ำเสียงนั้นชัดเจนว่าไม่เชื่อเสิ่นจื่อเวยเม้มปากแน่นแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า
“ท่านอ๋องเพคะ ท่านเป็นคนชอบจับผิดผู้อื่นเช่นนี้เสมอหรือ”
“เฉพาะคนที่น่าสนใจ”
“...”
เสิ่นจื่อเวยหันกลับไปหาเป้าธนูทันที คิดในใจว่าจะคุยกับคนผู้นี้มากไม่ได้ แล้วนางจึงตั้งท่า ง้างสายธนูแล้วปล่อย... ฟิ้ว! ลูกธนูปักเข้าใกล้กลางเป้า หลี่เฉิงอวิ๋นมองแล้วกล่าว
“ไหล่สูงเกินไป”
เสิ่นจื่อเวยปรับท่าทาง แล้วยิงธนูอีกครั้ง
“ข้อมือ”
นางปรับท่าท่างของตนเอง ลูกที่สามเข้าใกล้กลางเป้ามากกว่าเดิม เสิ่นจื่อเวยจึงเริ่มจริงจังขึ้น นางยิงอีกหลายครั้ง จนกระทั่งลูกธนูของนางปักลงกลางเป้ามากที่สุด
ดวงตาของนางเป็นประกาย
“เข้าเป้าแล้ว”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว หลี่เฉิงอวิ๋นมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
“อืม”
“เพียงอืมหรือเพคะ”
“อยากให้ข้าชมหรือ”
“ไม่ต้อง!”
เสิ่นจื่อเวยรีบปฏิเสธ แต่เขากลับยิ้มแล้วเอ่ยชมออกมา
“ยิงได้ดี”
“...”
เหตุใดพอเขาชมจริง ๆ นางกลับรู้สึกแปลกกว่าเดิม เสิ่นจื่อเวยรีบหยิบลูกธนูใหม่ แต่คราวนี้หลี่เฉิงอวิ๋นไม่ได้ปล่อยให้นางยิง
“พอแล้ว”
“หม่อมฉันยังไม่เหนื่อย”
“ข้ารู้”
เขาส่งผ้าให้นางเช็ดมือ
“มีเรื่องจะคุยด้วย”
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยเปลี่ยนเป็นจริงจัง
“เรื่องท่านพ่อหรือเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า ทั้งสองเดินไปยังศาลาด้านข้าง เมื่อคนรับใช้ถอยออกไป เขาจึงวางกระดาษแผ่นหนึ่งตรงหน้านาง
“คนที่สืบเรื่องกองทัพของแม่ทัพเสิ่นเริ่มเคลื่อนไหวอีกแล้ว”
เสิ่นจื่อเวยขมวดคิ้ว
“พบตัวหรือยังเพคะ”
“พบเพียงคนกลาง”
“จับตัวมาแล้วหรือเพคะ”
“ยัง! หากจับปลาตัวเล็กแล้วปลาตัวใหญ่จะหนีไป”
เสิ่นจื่อเวยเข้าใจทันที
“ท่านอ๋องกำลังปล่อยให้เขาพาพวกเราไปหาคนที่อยู่เบื้องหลังหรือเพคะ”
“อืม”
“ท่านพ่อรู้หรือยัง”
“รู้แล้ว”
นางโล่งใจ หลี่เฉิงอวิ๋นจึงเอ่ยขึ้นว่า
“คุณหนูตระกูลใหญ่ทั่วไป หากได้ยินว่ามีคนกำลังสืบเรื่องกองทัพ อาจจะถามว่าเกี่ยวอะไรกับตน ทำไมข้าต้องมาพูดคุยเรื่องเหล่านี้กับเจ้าด้วย”
เสิ่นจื่อเวยหัวเราะเบา ๆ
“นั่นคือกองทัพของบิดาหม่อมฉัน จะไม่เกี่ยวข้องกับหม่อมฉันได้อย่างไรเพคะ”
นางสบตาเขา
“หากมีคนคิดเล่นงานท่านพ่อ ย่อมเกี่ยวข้องกับหม่อมฉัน”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองนางนิ่ง ๆ เสิ่นจื่อเวยไม่หลบสายตา หลังจากเมื่อคืน นางคิดชัดเจนแล้ว ในเมื่อหนีออกจากกระดานไม่ได้ก็ต้องเรียนรู้วิธีเดินหมาก
“ท่านอ๋อง”
“อืม”
“หม่อมฉันมีเรื่องหนึ่งอยากถาม”
“พูดมา”
“หากวันหนึ่งมีคนพยายามทำให้ท่านเข้าใจผิดว่าตระกูลเสิ่นคิดทรยศฝ่าบาท...”
ดวงตาของหลี่เฉิงอวิ๋นค่อย ๆ หรี่ลง
“เหตุใดจึงถามเช่นนี้”
เสิ่นจื่อเวยรู้ว่าตนพูดมากเกินไป จึงรีบหาคำอธิบาย
“ในเมื่อพวกเขาสืบเรื่องกำลังทหาร หม่อมฉันย่อมจะต้องคิดถึงสิ่งเลวร้ายที่สุด”
หลี่เฉิงอวิ๋นยังคงมองนาง ครู่หนึ่งจึงถาม
“เจ้ากลัวข้าจะเชื่อหรือ”
“หม่อมฉันกลัวทุกคนจะเชื่อ”
นี่คือความจริง ในนิยายต้นฉบับ... ทุกคนเชื่อ หลักฐานปรากฏทีละชิ้น ทั้งคำให้การ ทั้งจดหมาย ทั้งการเคลื่อนย้ายกำลังพล สุดท้ายเสิ่นอี้เหิงกลายเป็นกบฏโดยแทบไม่มีโอกาสแก้ตัว
หลี่เฉิงอวิ๋นเคาะนิ้วกับโต๊ะเบา ๆ
“เสิ่นจื่อเวย”
“เพคะ”
“หากวันหนึ่งมีคนกล่าวหาว่าบิดาเจ้าคิดกบฏ”
เขากล่าวช้า ๆ
“สิ่งแรกที่ข้าจะทำไม่ใช่การเชื่อในทันที แต่จะตรวจสอบ”
หัวใจของเสิ่นจื่อเวยสั่นไหว
“แล้วหากหลักฐานชี้ไปที่ท่านพ่อล่ะเพคะ”
“ก็ตรวจว่าหลักฐานมาจากไหน”
“หากมีพยานเล่าเพคะ”
“ตรวจสอบพยาน”
“หากมีจดหมาย”
“ตรวจลายมือ กระดาษ หมึก คนส่ง และคนรับ”
เสิ่นจื่อเวยมองเขา หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าวต่ออย่างสงบ
“คนที่อยู่ในสนามรบแล้วเชื่อทุกสิ่งที่เห็นง่าย ๆ มักจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน”
ประโยคธรรมดาเพียงประโยคเดียว กลับทำให้สิ่งที่กดทับอยู่ในใจเสิ่นจื่อเวยมาหลายวันเบาลงอย่างประหลาด
นี่ไม่ใช่หลี่เฉิงอวิ๋นที่นางเคยอ่านผ่านตัวอักษร ไม่ใช่ตัวละครที่ถูกเขียนให้ยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามตระกูลเสิ่น แต่เขาที่อยู่ตรงหน้านางเป็นคนจริง ๆ มีความคิดของตนเอง และตราบใดที่นางไม่ปล่อยให้ความเข้าใจผิดเกิดขึ้นเหมือนในเนื้อเรื่องเดิม... ทุกอย่างก็อาจเปลี่ยนได้
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันคิดว่า...”
นางลังเล
“พระองค์พูดถูกเรื่องหนึ่ง”
“เรื่องใดหรือ”
“เรื่องที่หม่อมฉันควรกลับมาฝึกยิงธนู”
หลี่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้น แต่เสิ่นจื่อเวยกลับหยิบธนูขึ้นมา
“หากมีคนคิดเล่นงานครอบครัวของหม่อมฉันจริง ๆ อย่างน้อยหม่อมฉันก็ควรจะมีความสามารถปกป้องตนเอง”
นางหยุดเล็กน้อย
“จะได้ไม่กลายเป็นภาระของท่านพ่อกับพี่ใหญ่”
นี่คือสิ่งที่เสิ่นจื่อเวยคนเดิมทำพลาด เพราะนางกลายเป็นจุดอ่อน บิดาจึงต้องวิ่งวุ่น พี่ชายจึงต้องคอยปกป้อง ศัตรูจึงใช้ชีวิตของนางบีบคนทั้งสองได้ครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งนี้นางจะไม่ยอมเป็นจุดอ่อนอีก หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง
“ยังขาดอีกคน”
เขายกมุมปากเล็กน้อย
“ยังมีข้า”
เสิ่นจื่อเวยนิ่ง
“...ท่านอ๋อง”
“หืม”
“ท่านอ๋องอย่าพูดเหมือนพวกเราแต่งงานกันแล้ว ได้หรือไม่เพคะ”
“จะช้าหรือเร็วก็เหมือนกัน ถึงอย่างไรการแต่งงานของพวกเราก็ต้องเกิดขึ้น”
“...”
นางเถียงไม่ได้อีกแล้ว! หลี่เฉิงอวิ๋นมองสีหน้าหงุดหงิดของนาง ก่อนรอยยิ้มในดวงตาจะชัดขึ้น แต่เสิ่นจื่อเวยกลับไม่ทันเห็น เพราะนางหันกลับไปยิงธนูระบายอารมณ์เสียแล้ว
ฟิ้ว!
ลูกธนูพุ่งเข้าเป้าอย่างแรง หลี่เฉิงอวิ๋นมองตาม
“แรงดี”
เสิ่นจื่อเวยหันกลับมา
“หม่อมฉันกำลังคิดว่าเป้านั่นเป็นหน้าของท่านอยู่เพคะ”
“เช่นนั้นก็ยิงให้แม่น”
“...”
คนผู้นี้... ช่างยากจะต่อกรจริงๆ
Bab terbaru
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)
ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง
Anda juga akan menyukai
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.9K Dibacaจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.9K Dibacaซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา32.1K Dibacaหมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท
ม่านฝันจันทรา54.7K Dibacaกู้หรันซี ชายาตกอับแห่งแดนเหนือ
น้ำพริกหวาน626 Dibacaทะลุมิติมาขอค่าหย่า10ล้าน
ภัสสพิชชา735 Dibacaสวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา717 Dibacaเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee129 Dibaca
