บทที่ 29 ศัตรูของศัตรู

เย็นวันเดียวกัน เสิ่นจื่อหยวนกลับจากสำนักฮั่นหลินช้ากว่าปกติ เมื่อรถม้าเลี้ยวเข้าถนนใกล้จวนเสิ่น จิ่งอันก็กระโดดขึ้นมาบนรถอย่างเงียบเชียบ

“คุณชาย”

“พบอะไรบ้าง”

จิ่งอันยื่นกระดาษแผ่นเล็กให้

“วันนี้คุณหนูมู่ออกจากจวนโดยใช้รถม้าของสาวใช้คนสนิท ไม่ได้ใช้รถม้าที่มีตราตระกูลมู่ขอรับ”

แววตาของเสิ่นจื่อหยวนเปลี่ยนไป

“นางไปไหน”

“ร้านเครื่องหอมเซียงอวิ๋น คุณหนูมู่เข้าไปทางประตูหน้า”

จิ่งอันลดเสียงลง

“แต่หลังจากนั้นประมาณหนึ่งเค่อ สาวใช้ของพระชายารัชทายาทเข้าไปทางประตูหลัง”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นจื่อหยวนหายไปอย่างสมบูรณ์

“พบกันหรือไม่”

“คนของเราเข้าไปไม่ได้ขอรับ”

“ดังนั้นยังยืนยันไม่ได้”

“ขอรับ”

เสิ่นจื่อหยวนมองกระดาษในมือ หลักฐานยังไม่พอ อาจเป็นเรื่องบังเอิญร้านเครื่องหอมมีลูกค้ามากมาย การที่คนสองคนเข้าไปในเวลาใกล้กันไม่ได้หมายความว่าพวกนางพบกัน แต่ครั้งแรกกลับครั้งที่สองอาจเป็นเรื่องบังเอิญ หากมีครั้งที่สาม... เสิ่นจื่อหยวนยกมุมปากขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มของเขากลับมาอีกแล้ว แต่จิ่งอันที่นั่งอยู่ตรงข้ามกลับรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“ตรวจสอบต่อไป”

“ขอรับ”

“และเรื่องนี้...”

เสิ่นจื่อหยวนพับกระดาษเก็บเข้าแขนเสื้อ

“ห้ามบอกเวยเอ๋อร์”

จิ่งอันแปลกใจ

“คุณหนูใหญ่เป็นผู้เตือนคุณชายมิใช่หรือขอรับ”

“เพราะนางเป็นคนเตือน ข้าจึงไม่อยากให้นางกังวล”

เสิ่นจื่อหยวนมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

“น้องสาวของข้าเพิ่งเริ่มยิ้มได้อีกครั้ง เรื่องสกปรกเหล่านี้...”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ให้พี่ชายจัดการเองก็พอ”

แต่เสิ่นจื่อหยวนไม่รู้เลยว่าเสิ่นจื่อเวยที่เขาคิดจะปกป้องจากเรื่องสกปรกเหล่านี้ รู้มากกว่าที่เขาคิดเสียอีก และในขณะที่เขากำลังตามรอยมู่หลิงซีอย่างเงียบ ๆ หญิงสาวอีกคนหนึ่งก็เพิ่งได้รับข่าวจากสาวใช้ของตนเช่นกัน ภายในเรือนหลังเล็ก หลินซีอินอ่านกระดาษในมือซ้ำอีกครั้ง

เสิ่นจื่อเวยเดินทางไปจวนอ๋องหกติดต่อกันหลายวัน ท่านอ๋องหกเป็นผู้สอนนางยิงธนูด้วยตนเอง

นิ้วเรียวค่อย ๆ บีบกระดาษแน่น สีหน้าของหลินซีอินไม่น่ามอง นางคิดว่าเสิ่นจื่อเวยไม่อยากแต่งงานครั้งนี้ เพราะก่อนหน้านี้อีกฝ่ายรักซ่งเจียหมิงถึงเพียงนั้น ความรู้สึกหลายปีจะหายไปในเวลาไม่กี่วันได้อย่างไร

แต่หากปล่อยให้เสิ่นจื่อเวยกับหลี่เฉิงอวิ๋นใกล้ชิดกันต่อไป... ต่อให้เดิมไม่มีความรู้สึก วันหน้าก็อาจมี

ไม่ได้! นางปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไม่ได้

หลินซีอินวางกระดาษลง คราวก่อนนางประมาทเสิ่นจื่อเวย คิดว่าอีกฝ่ายโง่เขลา คิดว่าเพียงร้องไห้ก็เอาชนะได้ ผลสุดท้ายกลับเป็นนางที่ถูกขับออกจากจวนเสิ่น

ครั้งนี้...นางจะไม่ทำผิดพลาดเช่นเดิม หากต้องการทำลายการแต่งงานของเสิ่นจื่อเวย นางจะลงมือโดยตรงไม่ได้ เพราะหากถูกจับได้อีกครั้ง นางจะไม่มีตระกูลเสิ่นคอยปกป้องแล้ว

นางต้องหาใครสักคน คนที่ไม่อยากเห็นตระกูลเสิ่นกับอ๋องหกเกี่ยวดองกันเช่นเดียวกับนาง และทันใดนั้นชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความคิด หลินซีอินค่อย ๆ ยิ้ม

“ดูเหมือน... ข้าคงต้องหาโอกาสพบคุณหนูมู่สักครั้งแล้ว”

ใต้แสงตะเกียง รอยยิ้มอ่อนหวานของนางยังคงงดงาม แต่ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าเส้นด้ายหลายเส้นที่เดิมควรแยกออกจากกัน... กำลังค่อย ๆ ถูกดึงเข้าหากัน

มู่หลิงซี

หลินซีอิน

ตำหนักบูรพา

และตระกูลเสิ่น

ส่วนเสิ่นจื่อเวยที่ควรเป็นหมากตัวแรกซึ่งถูกสังเวยบนกระดานครั้งนี้กลับไม่ยอมเดินไปยังตำแหน่งเดิมเสียแล้ว

สามวันต่อมา ณ ร้านเครื่องหอมเซียงอวิ๋น รถม้าธรรมดาคันหนึ่งจอดลงบริเวณหัวมุมถนน หญิงสาวในชุดสีฟ้าอ่อนก้าวลงจากรถโดยมีสาวใช้ติดตามเพียงคนเดียว

หลินซีอินเงยหน้ามองป้ายร้านตรงหน้า ก่อนลดสายตาลง นับตั้งแต่ย้ายออกจากจวนแม่ทัพ นี่เป็นครั้งแรกที่นางออกจากเรือนอย่างเปิดเผย

หลายวันมานี้ข่าวเกี่ยวกับนางยังไม่จางหาย เรื่องลักลอบส่งจดหมายกับซ่งเจียหมิง เรื่องสาวใช้ถูกโบยตีหน้าจวน เรื่องที่เสิ่นอี้เหิงไม่ยอมเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายหญิง ทุกเรื่องทำให้ชื่อเสียงของนางเสียหายไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น จวนตระกูลซ่งยังคงไม่มีความเคลื่อนไหว

แม้ซ่งเจียหมิงจะส่งจดหมายมาปลอบใจนางถึงสองฉบับ ยืนยันว่าจะทำให้บิดามารดายอมรับนางเป็นสะใภ้ให้ได้ แต่สิ่งที่หลินซีอินต้องการไม่ใช่เพียงคำสัญญาของเขา

นางต้องการเกี้ยวแปดคนหาม ต้องการพิธีแต่งงานอย่างสมเกียรติ และต้องการให้คนทั้งเมืองหลวงเห็นว่า ต่อให้ไม่มีตระกูลเสิ่นหนุนหลัง นางหลินซีอินก็ยังสามารถแต่งเข้าตระกูลสูงศักดิ์ได้

แต่หากต้องการให้ตระกูลซ่งยอมรับนาง... นางต้องพิสูจน์ว่าตนเองมีคุณค่ามากกว่าสินเดิมหกสิบหีบ

“เข้าไปเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

หลินซีอินเดินเข้าไปในร้านเครื่องหอม หลังเลือกเครื่องหอมอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ถูกเชิญขึ้นไปยังห้องรับรองชั้นสอง

ไม่นานประตูก็เปิดออก หญิงสาวในชุดสีม่วงอ่อนก้าวเข้ามา กิริยาสง่างาม ใบหน้าสวยอ่อนโยน เพียงมองก็รู้ว่าได้รับการอบรมจากตระกูลใหญ่เป็นอย่างดี หลินซีอินลุกขึ้น

“คุณหนูมู่”

“คุณหนูหลิน”

มู่หลิงซียอบกายตอบ ก่อนนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“ได้ยินว่าเจ้าต้องการพบข้า”

“เจ้าค่ะ”

“พวกเราไม่เคยสนิทกัน”

มู่หลิงซียกถ้วยชา

“ข้าจึงอยากรู้ว่าเหตุใดเจ้าจึงต้องพบข้าเป็นการส่วนตัว”

หลินซีอินมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนหน้านี้นางไม่เคยสนใจมู่หลิงซีมากนัก รู้เพียงว่าอีกฝ่ายเป็นคู่หมั้นของเสิ่นจื่อหยวน มีชื่อเสียงดี และการแต่งงานระหว่างตระกูลมู่กับตระกูลเสิ่นถูกผู้คนมองว่าเหมาะสม

แต่หลังออกจากจวนแม่ทัพ นางกลับได้ยินเรื่องบางอย่าง มู่หลิงซีเข้าออกร้านเครื่องหอมแห่งนี้บ่อยครั้ง และทุกครั้งมักมีคนของตำหนักบูรพาปรากฏตัวอยู่ใกล้ ๆ

ครั้งเดียวอาจเป็นเรื่องบังเอิญ แต่หลายครั้ง... หลินซีอินไม่เชื่อว่าทุกอย่างจะบังเอิญถึงเพียงนั้น

“คุณหนูมู่รู้เรื่องเสิ่นจื่อเวยกับอ๋องหกแล้วกระมัง”

มู่หลิงซีหัวเราะเบา ๆ

“พระราชทานสมรสเป็นเรื่องใหญ่ คนทั้งเมืองหลวงรู้”

“ข้าไม่ได้หมายถึงพระราชทานสมรส”

หลินซีอินกล่าว

“ข้าหมายถึงหลายวันมานี้”

มู่หลิงซีเงียบหลินซีอินจึงพูดต่อ

“เสิ่นจื่อเวยเข้าออกจวนอ๋องหกแทบทุกวัน ท่านอ๋องหกสอนนางยิงธนูและขี่ม้าด้วยตนเอง หากปล่อยให้ทั้งสองใกล้ชิดกันต่อไป...”

นางยิ้มบาง ๆ

“เกรงว่าพระราชทานสมรสครั้งนี้คงไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้อีก”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับข้า”

มู่หลิงซีถาม

“ท่านเป็นคู่หมั้นของคุณชายใหญ่เสิ่น ตามหลักแล้ว หากเสิ่นจื่อเวยได้แต่งเป็นพระชายาอ๋องหก ท่านควรดีใจด้วยซ้ำ”

หลินซีอินมองนาง

“แต่หากตระกูลเสิ่นกับอ๋องหกเกี่ยวดองกันจริง... แม่ทัพใหญ่เสิ่นมีกำลังทหาร ท่านอ๋องหกก็มีกองทัพชายแดน สองฝ่ายรวมกันยิ่งจะต้องแข็งแกร่ง ถึงยามนั้น...”

“พอแล้ว”

มู่หลิงซีตัดบท

“เรื่องราชสำนักไม่ใช่สิ่งที่พวกเราควรพูด”

หลินซีอินกลับยิ้ม

“จริงหรือเจ้าคะ”

แววตาของมู่หลิงซีเย็นลง

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ไม่มีอะไร”

หลินซีอินยกถ้วยชา

“ข้าเพียงคิดว่า คุณหนูมู่คงเข้าใจเรื่องนี้มากกว่าสตรีทั่วไป โดยเฉพาะเรื่องของตำหนักบูรพา”

มู่หลิงซีจ้องนาง

“เจ้ากำลังขู่ข้าหรือ”

“ข้าไม่กล้า”

หลินซีอินตอบอย่างอ่อนโยน

“ข้าเพียงอยากร่วมมือกับท่าน”

“ร่วมมือเรื่องอะไร”

หลินซีอินวางถ้วยชาลง

“ทำให้พระราชทานสมรสครั้งนี้ล้มเหลว”

ความเงียบปกคลุมห้อง ก่อนมู่หลิงซีจะหัวเราะ

“คุณหนูหลิน เจ้าคิดว่าพระราชโองการเป็นของเล่นหรือ”

“แน่นอนว่าไม่”

“เช่นนั้นจะทำอย่างไร”

“ทำให้คนหนึ่งไม่อยากแต่ง”

“เสิ่นจื่อเวยหรือ”

“ไม่ใช่นาง”

หลินซีอินส่ายหน้า

“แต่เป็นท่านอ๋องหก”

มู่หลิงซีหรี่ตา

“พูดต่อ”

หลินซีอินรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายสนใจแล้ว

“ท่านอ๋องหกเป็นถึงพระอนุชาของฝ่าบาท ผ่านสนามรบมาหลายปี มีชื่อเสียงถึงเพียงนั้น บุรุษเช่นท่านอ๋องย่อมมีศักดิ์ศรี หากท่านอ๋องรู้ว่าสตรีที่กำลังจะแต่งด้วยยังมีชายอื่นอยู่ในใจ... ต่อให้เป็นพระราชโองการ ท่านอ๋องจะยินดีจะแต่งนางเป็นพระชายาเอกอีกหรือ”

มู่หลิงซีไม่ได้ตอบทันที

“เจ้าต้องการทำให้เขาเชื่อว่าเสิ่นจื่อเวยยังรักซ่งเจียหมิง”

“ถูกต้อง”

“ด้วยอะไร”

หลินซีอินยิ้ม คราวนี้นางหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กออกมาจากแขนเสื้อ วางลงบนโต๊ะ มู่หลิงซีไม่ได้แตะ

“นี่คืออะไร”

หลินซีอินเปิดกล่องออก ด้านในมีถุงหอมสีครามเก่า ๆ ใบหนึ่ง รวมถึงกระดาษพับหลายแผ่น มู่หลิงซีเหลือบมอง

“นี่คือ...”

“ของที่เสิ่นจื่อเวยเคยมอบให้พี่เจียหมิง”

หลินซีอินตอบ

“รวมถึงจดหมายที่นางเขียนให้เขาเมื่อก่อน”