Beranda / รักโบราณ / ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท / บทที่ 51 บทบาทที่เปลี่ยนแปลงไป

Share

บทที่ 51 บทบาทที่เปลี่ยนแปลงไป

Penulis: BigM00N
last update Tanggal publikasi: 2026-10-30 14:44:10

เมื่อสิ้นเสียงประกาศราชโองการ... ทั่วทั้งท้องพระโรงพลันเงียบกริบ เหอฮวนเบิกตากว้าง

“ฝ่าบาท!”

เขาร้องออกมา

“ฝ่าบาทโปรดเมตตาด้วย!”

แต่หลี่เฉิงหรงทรงโบกพระหัตถ์

“ลงทัณฑ์!”

องครักษ์สองคนรีบเข้ามาจับตัวเหอฮวน ก่อนถอดหมวกขุนนางและนำตราประจำตำแหน่งออก จากนั้นบังคับให้เขานอนคว่ำลงบนม้านั่งลงทัณฑ์ที่นำเข้ามาตั้งไว้กลางท้องพระโรงเสียงไม้กระทบเนื้อดังขึ้นทันที

เพียะ!

“อ๊าก!”

เหอฮวนร้องโหยหวน

เพียะ!

เพียะ!

เสียงโบยดังต่อเนื่อง ขุนนางหลายคนหน้าซีด บางคนก้มหน้าจนแทบชิดอก ไม่มีผู้ใดกล้าพูดแม้แต่คำเดียว ทุกคนรู้ดีว่าฮ่องเต้กำลังใช้เหอฮวนเป็นตัวอย่างเพื่อเตือนขุนนางทั้งราชสำนักว่า...ผู้ใดกล้าใช้อำนาจในทางมิชอบ แม้จะมีตำแหน่งสูงเพียงใด ก็ไม่อาจหลบเลี่ยงการลงทัณฑ์ได้

เมื่อครบสามสิบไม้ เหอฮวนก็หมดสติไปแล้ว

“นำตัวเขาไปเรือนจำ เมื่อฟื้นแล้วให้สอบสวนต่อ”

“กระหม่อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

หลังเหอฮวนถูกลากออกไป บรรยากาศในท้องพระโรงก็ยังคงตึงเครียด หลี่เฉิงหรงทอดพระเนตรเหล่าขุนนาง ก่อนสายพระเนตรจะหยุดลงบนองค์รัชทายาท

“รัชทายาท เจ้ามีอะไรจะกล่าวหรือไม่”

องค์รัชทายาทพระพักตร์เปลี่ยนสีเล็กน้อย ก่อนประสานมือ

“ลูก... ลูกไม่ทราบเรื่องที่เหอฮวนทำจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงหรงทรงพระสรวลเย็นชา

“ข้ายังไม่ได้ถามว่าเจ้ารู้เรื่องเหอฮวนหรือไม่”

องค์รัชทายาทชะงัก

“เสด็จพ่อ...”

“ข้าถามว่าเจ้ามีอะไรจะกล่าวหรือไม่”

พระสุรเสียงดังขึ้น องค์รัชทายาทรีบคุกเข่าลง

“ลูกผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงหรงทอดพระเนตรพระโอรส

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าผิดหวังในตัวเจ้าเพียงใด”

องค์รัชทายาทก้มหน้า

“ลูก...”

“เจ้าคือรัชทายาทแห่งต้าหลี่ วันหน้าต้องปกครองบ้านเมือง แต่แค่สตรีในตำหนักของตนเอง เจ้ากลับยังควบคุมไม่ได้”

ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ หลี่เฉิงหรงตรัสต่อ

“พระชายารองของเจ้ากลับไปเกี่ยวข้องกับการนำสัตว์ดุร้ายเข้ามาในอุทยานล่าสัตว์หลวงคนของตำหนักบูรพาเข้าไปพัวพันกับแผนทำลายชื่อเสียงคู่หมั้นของอ๋องหก แล้วยังมีข่าวลือเรื่องเจ้ากับคู่หมั้นของเสิ่นจื่อหยวนอีก”

องค์รัชทายาทหน้าซีด

“เสด็จพ่อ!”

“เรื่องมู่หลิงซี ลูก...”

“หุบปาก!”

หลี่เฉิงหรงทรงตวาด

“ข้ายังไม่ให้เจ้าพูด”

องค์รัชทายาทรีบก้มหน้าลง หลี่เฉิงหรงทอดพระเนตรเขาด้วยความผิดหวัง

“ข้าไม่ได้แต่งตั้งเจ้าเป็นรัชทายาทเพื่อให้เจ้าหลงใหลในอำนาจและสตรี หากวันหนึ่งเจ้าขึ้นครองราชย์ แล้วแม้แต่คนในตำหนักของตนยังควบคุมไม่ได้ เจ้าจะปกครองแผ่นดินได้อย่างไร”

องค์รัชทายาทรีบโขกพระเศียร

“ลูกสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ขอเสด็จพ่อโปรดประทานโอกาสให้ลูกด้วย”

หลี่เฉิงหรงทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ในเมื่อเจ้าควบคุมคนในตำหนักบูรพาไม่ได้ เช่นนั้นก็จงกลับไปทบทวนความผิดของตนเองเสีย”

องค์รัชทายาทเงยหน้า

“เสด็จพ่อ...”

“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจงกลับไปคุกเข่าสำนึกผิดที่ตำหนักบูรพาเป็นเวลาสามวัน”

“หลังจากนั้นให้กักบริเวณอีกหนึ่งเดือน”

“ระหว่างนี้ห้ามออกจากตำหนักบูรพาโดยไม่ได้รับอนุญาต และให้หยุดเข้าร่วมว่าราชการชั่วคราว”

องค์รัชทายาทหน้าซีดเผือด

“เสด็จพ่อ!”

“ลูก...”

“เจ้าจะขัดราชโองการหรือ”

องค์รัชทายาทรีบก้มหน้า

“ลูกไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ!”

หลี่เฉิงหรงตรัสต่อ

“ส่วนพระชายารองตระกูลเหอ ให้กักบริเวณอยู่ในเรือนของตน ห้ามติดต่อบุคคลภายนอกจนกว่าการสอบสวนจะสิ้นสุด”

“พ่ะย่ะค่ะ...”

องค์รัชทายาทตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นจากสตรีเพียงไม่กี่คน

หลินซีอิน...

มู่หลิงซี...

และเสิ่นจื่อเวย!

หากไม่มีคนเหล่านี้ เรื่องคงไม่บานปลายจนทำให้เขาถูกพระราชบิดาลงโทษต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนักเช่นนี้

ทว่าองค์รัชทายาทไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมา เพราะเขารู้ดีว่า... หากยังขัดพระทัยพระราชบิดาอีก ตำแหน่งรัชทายาทของตนอาจเริ่มสั่นคลอนจริง ๆ

หลังเลิกประชุมราชสำนัก หลี่เฉิงอวิ๋นเดินออกจากท้องพระโรงพร้อมเสิ่นอี้เหิงและเสิ่นจื่อหยวน แม่ทัพใหญ่เสิ่นประสานมือ

“เรื่องครั้งนี้ต้องขอบพระทัยท่านอ๋องหกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม

“แม่ทัพเสิ่นไม่จำเป็นต้องเกรงใจ”

“จื่อเวยเป็นคู่หมั้นของข้า”

“เรื่องของนางย่อมเป็นเรื่องของข้าเช่นกัน”

เสิ่นอี้เหิงมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แม้ในตอนแรกเขาจะกังวลไม่น้อยที่บุตรสาวถูกพระราชทานสมรสให้กับอ๋องหกผู้มีชื่อเสียงว่าเป็นเทพสังหารแห่งต้าหลี่

แต่หลังจากได้เห็นการกระทำของหลี่เฉิงอวิ๋นหลายครั้ง... ความกังวลนั้นก็ค่อย ๆ ลดลง เสิ่นจื่อหยวนซึ่งเดินอยู่ด้านข้างกล่าวขึ้น

“ท่านอ๋อง เรื่องของมู่หลิงซี...”

หลี่เฉิงอวิ๋นหันไปมอง

“เจ้าคิดจะถอนหมั้นแล้วหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เสิ่นจื่อหยวนตอบโดยไม่ลังเล

“กระหม่อมไม่ต้องการให้นางเกี่ยวข้องกับตระกูลเสิ่นอีกต่อไป”

หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า

“ข้าคิดว่าเจ้าควรลงมือโดยเร็ว”

เสิ่นจื่อหยวนมองเขา

“ท่านอ๋องหมายความว่า...”

“ตอนนี้ฝ่าบาททรงพิโรจน์เรื่องตำหนักบูรพาอยู่”

หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าว

“หากเจ้าต้องการถอนหมั้นเพราะมู่หลิงซีมีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนทำลายชื่อเสียงจื่อเวย ย่อมมีเหตุผลเพียงพอ”

เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า

“กระหม่อมก็คิดเช่นนั้น”

หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม

“แต่ข้าขอเตือนเจ้าสักเรื่อง”

“เชิญท่านอ๋องตรัส”

“มู่หลิงซีไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ”

เสิ่นจื่อหยวนยิ้มบาง ๆ

“กระหม่อมทราบดี”

เขาหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แต่ครั้งนี้ ไม่ว่านางจะใช้วิธีใด กระหม่อมก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจ”

หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ดี”

คืนนั้น ภายในเรือนของเสิ่นจื่อเวย นางกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่าง ชิงเถาเดินเข้ามาพร้อมถาดขนม

“คุณหนูเจ้าคะ ได้ยินว่าพรุ่งนี้ท่านแม่ทัพกับคุณชายใหญ่จะไปจวนตระกูลมู่เจ้าค่ะ”

เสิ่นจื่อเวยวางหนังสือลง

“ข้ารู้แล้ว”

ชิงเถาเบิกตา

“คุณหนูรู้แล้วหรือเจ้าคะ”

“พี่ใหญ่บอกข้าแล้ว”

“เช่นนั้น...”

ชิงเถาลังเล

“คุณชายใหญ่จะถอนหมั้นจริง ๆ หรือเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มบาง ๆ

“จริงสิ”

“แล้วคุณหนูมู่จะยอมหรือเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยหัวเราะเบา ๆ

“เดิมทีนางก็อยากจะถอนหมั้นแล้วแต่งเข้าตำหนักบูรพาอยู่แล้วมิใช่หรือ เพียงแต่ข้าก็ไม่รู้ว่าตำหนักบูรพาจะแบกรับความทะเยอทะยานของนางไหวหรือไม่”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มเมื่อคิดถึงความวุ่นวายของตำหนักบูรพาในภายหน้า แต่เมื่อหันกลับไปมองหนังสือในมือ แววตาของนางกลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นครุ่นคิด

เรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้แล้ว... ทุกอย่างแตกต่างจากเส้นเรื่องเดิมอย่างสิ้นเชิง ในนิยายต้นฉบับ มู่หลิงซีไม่เคยถูกเปิดโปงเร็วถึงเพียงนี้ หลินซีอินยังคงเป็นนางเอกผู้ได้รับความเห็นใจจากผู้คน ซ่งเจียหมิงยังคงเป็นบุรุษที่พร้อมปกป้องนางทุกอย่างส่วนตระกูลเสิ่น... กลับค่อย ๆ เดินเข้าสู่หายนะโดยไม่รู้ตัว

แต่ตอนนี้...หลินซีอินชื่อเสียงย่อยยับ มู่หลิงซีกำลังจะถูกถอนหมั้น เหอฮวนถูกปลดจากตำแหน่ง องค์รัชทายาทถูกลงโทษ และหลี่เฉิงอวิ๋น... กำลังกลายเป็นคนที่มีอิทธิพลต่อเรื่องราวมากขึ้นเรื่อย ๆ

เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจเบา ๆ นางเคยคิดเพียงว่าจะหลีกเลี่ยงจุดจบอันเลวร้ายของตัวประกอบอย่างตนเอง แต่ดูเหมือนว่า... การเปลี่ยนชะตาของคนเพียงคนเดียว จะทำให้ชะตาของคนอีกมากมายเปลี่ยนตามไปด้วย

นางเงยหน้ามองดวงจันทร์นอกหน้าต่างก่อนพึมพำกับตนเอง

“ในเมื่อเรื่องราวเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้แล้ว...บทบาทเดิมๆ ของแต่ละคนก็คงจะเปลี่ยนแปลงไปแล้วเช่นเดียวกัน”

ลมกลางคืนพัดผ่านม่านหน้าต่างเบา ๆ เสิ่นจื่อเวยยิ้มออกมา ครั้งนี้...นางจะไม่ยอมให้ตระกูลเสิ่นกลายเป็นเครื่องสังเวยความรักและอำนาจของผู้ใดอีกแล้ว และหากยังมีใครคิดจะลากนางกลับเข้าสู่บทตัวประกอบที่ต้องตาย... นางก็จะเป็นคนฉีกบทนั้นทิ้งด้วยมือตนเอง

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)

    ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน

    เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว

    สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น

    หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน

    ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status