LOGINหลังจากหลี่เฉิงหรงฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการลงโทษเหอฮวนและองค์รัชทายาท เมืองหลวงที่เคยสงบสุขก็เต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์
เรื่องที่องค์รัชทายาทถูกตำหนิกลางท้องพระโรงนับว่าเป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในรอบหลายปี
แม้พระองค์จะไม่ได้ถูกลงโทษรุนแรงถึงขั้นปลดจากตำแหน่งรัชทายาท แต่การถูกสั่งให้คุกเข่าสำนึกผิดสามวันและกักบริเวณอีกหนึ่งเดือน ทั้งยังถูกระงับการเข้าร่วมว่าราชการชั่วคราว ย่อมทำให้ชื่อเสียงและพระบารมีที่สั่งสมมาได้รับความเสียหายไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่พระองค์ลักลอบพบกับมู่หลิงซีซึ่งเป็นคู่หมั้นของเสิ่นจื่อหยวน ก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ผู้คนกล่าวถึงมากที่สุด
“ได้ยินหรือไม่ องค์รัชทายาททรงมีพระชายาเอกและพระชายารองอยู่แล้ว แต่ยังทรงสนพระทัยคู่หมั้นของผู้อื่นอีก”
“เบาเสียงหน่อย! เรื่องเช่นนี้เจ้ากล้าพูดออกมาตรง ๆ หรือ”
“ข้าก็เพียงได้ยินมาเท่านั้น”
“คุณหนูมู่เองก็ใช่ว่าจะไม่มีความผิด นางหมั้นหมายกับคุณชายใหญ่เสิ่นมาตั้งสองปี แต่กลับคิดจะเข้าตำหนักบูรพา”
“น่าเสียดายคุณชายใหญ่เสิ่นจริง ๆ ทั้งที่มีความสามารถและมีอนาคตไกล กลับต้องมาพบเรื่องเช่นนี้”
“โชคดีที่ตระกูลเสิ่นรู้ความจริงก่อนแต่งงาน มิฉะนั้นคงถูกสวมหมวกเขียวโดยไม่รู้ตัว”
คำพูดสุดท้ายทำให้คนที่นั่งร่วมวงสนทนาหลุดหัวเราะออกมา แต่หลังจากหัวเราะแล้ว ทุกคนก็รีบมองซ้ายมองขวา เพราะถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับองค์รัชทายาท หากพูดมากเกินไปอาจนำภัยมาสู่ตนเองได้
ส่วนตระกูลมู่... หลังจากแม่ทัพใหญ่เสิ่นพาบุตรชายเดินทางไปเยือนจวนตระกูลมู่เพื่อขอยกเลิกการหมั้นหมาย ข่าวเรื่องการถอนหมั้นก็แพร่กระจายออกมาอย่างรวดเร็ว
เดิมทีตระกูลมู่พยายามคัดค้าน โดยอ้างว่ามู่หลิงซีถูกใส่ร้ายและข่าวลือเรื่ององค์รัชทายาทยังไม่มีหลักฐานยืนยันอย่างชัดเจน
แต่เสิ่นจื่อหยวนกลับไม่คิดจะถกเถียงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างนางกับองค์รัชทายาทเลยแม้แต่น้อย
เขาเพียงนำคำให้การของหลิวมามาและหลักฐานการว่าจ้างสาวใช้ในเหตุการณ์เรือนพักออกมาวางตรงหน้าผู้อาวุโสตระกูลมู่ จากนั้นกล่าวเพียงประโยคเดียว
“ข้าไม่อาจแต่งงานกับสตรีที่คิดทำลายชื่อเสียงน้องสาวของข้าได้”
คำพูดนี้ทำให้คนตระกูลมู่ไม่อาจโต้แย้ง เพราะไม่ว่ามู่หลิงซีจะมีความสัมพันธ์กับองค์รัชทายาทจริงหรือไม่ การที่คนของนางเข้าไปเกี่ยวข้องกับแผนทำลายชื่อเสียงเสิ่นจื่อเวยก็เป็นเรื่องที่ปฏิเสธได้ยาก
ยิ่งเสิ่นจื่อเวยเป็นว่าที่พระชายาอ๋องหก และการหมั้นหมายครั้งนี้เกิดจากพระราชโองการของฮ่องเต้ ตระกูลมู่ยิ่งไม่กล้าสร้างปัญหา
สุดท้ายหนังสือหมั้นจึงถูกนำออกมาแลกคืนต่อหน้าผู้อาวุโสของทั้งสองฝ่าย ของหมั้นที่เคยส่งมอบถูกจัดการส่งคืนตามบัญชี การหมั้นหมายที่ดำเนินมาถึงสองปีสิ้นสุดลงในวันเดียว
มู่หลิงซีร้องไห้จนเป็นลมไปหลายครั้ง แต่ไม่ว่านางจะร้องขออย่างไร เสิ่นจื่อหยวนก็ไม่คิดเปลี่ยนใจ แม้แต่ตอนที่นางวิ่งออกมาจากเรือนด้านในเพื่อขอพบเขาเป็นครั้งสุดท้าย ชายหนุ่มก็เพียงหยุดฝีเท้าแล้วกล่าวอย่างสุภาพ
“คุณหนูมู่ ต่อจากนี้ท่านกับข้าไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ขอให้ท่านรักษาตัวด้วย”
กล่าวจบก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้มู่หลิงซียืนร้องไห้อยู่กลางลานจวน นางเคยคิดว่าตนเองสามารถใช้ความรักของเสิ่นจื่อหยวนเป็นเครื่องมือได้ แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่า...เมื่อบุรุษผู้นี้ตัดใจแล้ว เขาจะเด็ดขาดถึงเพียงนี้
ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตระกูลมู่และตำหนักบูรพา ทำให้ขุนนางหลายคนเริ่มระมัดระวังการกระทำของตนเองมากขึ้น
โดยเฉพาะกลุ่มคนที่เคยคิดจะเล่นงานตระกูลเสิ่น เดิมทีพวกเขาคิดว่าแม่ทัพใหญ่เสิ่นมีอำนาจทางทหารมากเกินไป หากสามารถหาทางลดทอนอำนาจของตระกูลเสิ่นลงได้ ย่อมเป็นประโยชน์ต่อฝ่ายตน แต่หลังจากเกิดเรื่องในอุทยานล่าสัตว์หลวง ทุกคนก็ได้เห็นแล้วว่าหลี่เฉิงอวิ๋นปกป้องเสิ่นจื่อเวยมากเพียงใด
ยิ่งไปกว่านั้น หลี่เฉิงหรงฮ่องเต้ยังทรงลงโทษเจ้ากรมพิธีการอย่างหนักโดยไม่เห็นแก่ความเกี่ยวดองกับตำหนักบูรพา
เรื่องนี้ทำให้เหล่าขุนนางเริ่มเข้าใจว่า... ตระกูลเสิ่นไม่ได้โดดเดี่ยวอย่างที่พวกเขาเคยคิด หากผู้ใดคิดจะเล่นงานตระกูลเสิ่น ก็ต้องคิดให้ดีก่อนว่าจะรับมือกับอ๋องหกได้หรือไม่
ส่วนคนขององค์รัชทายาทเองก็ระส่ำระสายไม่ต่างกัน แม้องค์รัชทายาทจะยังคงดำรงตำแหน่งเดิม แต่การถูกพระราชบิดาตำหนิกลางท้องพระโรงทำให้บรรดาขุนนางที่สนับสนุนพระองค์ต่างพากันหวาดระแวง
บางคนเริ่มลดการเดินทางเข้าออกตำหนักบูรพา
บางคนถึงขั้นสั่งคนในจวนไม่ให้กล่าวถึงเรื่องมู่หลิงซีอีก
ส่วนตระกูลซ่งซึ่งเป็นตระกูลเดิมของพระชายาเอกองค์รัชทายาท ก็เลือกปิดประตูจวนอยู่อย่างสงบนิ่ง แม้จะมีผู้คนเดินทางมาขอพบหลายครั้ง แต่คนเฝ้าประตูกลับตอบเพียงว่า
“นายท่านไม่สบาย ไม่สะดวกรับแขก”
ทุกคนต่างเข้าใจดีว่าตระกูลซ่งไม่ต้องการเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องอื้อฉาวครั้งนี้ เพราะหากตำหนักบูรพายังคงถูกจับตามองต่อไป แม้แต่พระชายาเอกซึ่งเป็นบุตรสาวตระกูลซ่งก็อาจได้รับผลกระทบไปด้วย
ส่วนหลินซีอิน... หลังกลับจากอุทยานล่าสัตว์หลวง นางก็เก็บตัวอยู่ภายในเรือนพักแทบตลอดเวลา เดิมทีชื่อเสียงของนางเสียหายจากเหตุการณ์ในเรือนพักอยู่แล้ว แม้ภายหลังจะมีการเปิดเผยว่ามีคนวางแผนทำร้ายนาง แต่คำพูดของหวังเอ้อร์ก็ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของผู้คน
บางคนสงสารนาง
บางคนคิดว่านางถูกใส่ร้าย
แต่ก็มีคนอีกไม่น้อยที่ยังคงนำเรื่องนี้ไปพูดถึงอย่างสนุกปาก หลินซีอินรู้ดีว่าต่อให้ตนเองอธิบายอย่างไร ก็ไม่มีทางทำให้ทุกคนเชื่อได้ สิ่งที่นางกังวลมากที่สุดไม่ใช่คำพูดของผู้คน แต่เป็นซ่งเจียหมิง
ตั้งแต่เกิดเรื่อง เขายังไม่มาพบนางเลย หลินซีอินนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มือเรียวถือผ้าเช็ดหน้าที่เคยได้รับจากชายหนุ่มเอาไว้แน่น
“พี่เจียหมิง...”
นางพึมพำเบา ๆ ในใจยังคงเชื่อมั่นในความรักของเขา ที่ผ่านมาเขาเคยบอกนางหลายครั้งว่าไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็จะปกป้องนาง เขายอมยกเลิกความสัมพันธ์กับเสิ่นจื่อเวยเพื่อนาง ยอมถูกผู้คนตำหนิเพื่อนาง ดังนั้นเขาจะทอดทิ้งนางเพียงเพราะเรื่องครั้งนี้ได้อย่างไร
แต่ถึงจะคิดเช่นนั้น ความหวาดกลัวก็ยังคงอยู่ เพราะนางรู้ดีว่าเรื่องความบริสุทธิ์ของสตรีเป็นเรื่องใหญ่เพียงใด แม้นางจะไม่ได้สมัครใจ แต่การถูกบุรุษแปลกหน้าล่วงเกินก็เป็นเรื่องที่ยากยิ่งนักสำหรับบุรุษจะยอมรับได้ นางเองก็ยังไม่อาจทำใจนึกถึงเหตุการณ์นั้นโดยไม่รู้สึกหวาดกลัว
“คุณหนู”
สาวใช้คนสนิทเดินเข้ามา
“วันนี้จะให้บ่าวส่งจดหมายไปหาคุณชายซ่งอีกหรือไม่เจ้าคะ”
หลินซีอินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า
“ไม่ต้อง”
สาวใช้ชะงัก
“แต่คุณหนูไม่ได้พบคุณชายซ่งมาหลายวันแล้วนะเจ้าคะ”
“ข้ารู้”
หลินซีอินก้มมองผ้าเช็ดหน้าในมือ
“พี่เจียหมิงคงกำลังลำบากใจ”
นางถอนหายใจ
“ข้าไม่อยากกดดันเขาในเวลานี้”
“แล้วหากคุณชายซ่งไม่มาพบอีกเล่าเจ้าคะ”
หลินซีอินเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เขาต้องมา ข้าเชื่อว่าเขาจะมา”
นางเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
“พี่เจียหมิงรักข้าถึงเพียงนั้น เขาไม่มีทางทอดทิ้งข้าแน่นอน”
สาวใช้ไม่กล้าพูดอะไรอีก เพราะนางเองก็ไม่รู้ว่าความเชื่อมั่นของเจ้านายจะเป็นจริงหรือไม่
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากเรื่องอื้อฉาวในอุทยานล่าสัตว์หลวงค่อย ๆ เงียบลง เมืองหลวงก็เริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง ครั้งนี้ความคึกคักไม่ได้เกิดจากข่าวลือหรือเรื่องอื้อฉาวของตระกูลใด แต่เกิดจากงานมงคลสมรสที่ผู้คนทั้งเมืองหลวงต่างเฝ้ารอ นั่นก็คือ งานอภิเษกสมรสระหว่างอ๋องหกหลี่เฉิงอวิ๋นกับคุณหนูเสิ่นจื่อเวย บุตรสาวแม่ทัพใหญ่เสิ่น
ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง







