LOGINShare
บทที่ 63 แผนการที่ซุกซ่อน
publish date:
2026-10-31 10:56:22หลี่เฉิงอวิ๋นมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนยื่นมือไปจับมือนาง
“เช่นนั้นชายาของข้าอยากรู้อะไร”
เสิ่นจื่อเวยเหลือบมองรายงานบนโต๊ะ
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับองค์รัชทายาทหรือเพคะ”
ชายหนุ่มพยักหน้า
“เกี่ยวข้องอยู่บ้าง”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ
“วันนี้มู่หลิงซีแอบออกจากจวนไปพบคนผู้หนึ่ง”
เสิ่นจื่อเวยชะงัก
“มู่หลิงซี...”
“ใช่”
“นางยังไม่ยอมเลิกราอีกหรือ”
หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้มบาง ๆ
“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น”
เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ
“นางถูกถอนหมั้นแล้ว ยังไม่คิดจะใช้ชีวิตอย่างสงบอีกหรือ”
“คนที่เคยคิดจะได้ทุกอย่าง ย่อมยอมรับการสูญเสียได้ยาก”
ชายหนุ่มกล่าว เสิ่นจื่อเวยพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“ท่านอ๋องคิดว่านางกำลังติดต่อกับองค์รัชทายาทหรือเพคะ”
“มีความเป็นไปได้”
หลี่เฉิงอวิ๋นตอบ
“แต่ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด”
เสิ่นจื่อเวยนิ่งคิด
“หากเป็นเช่นนั้น เราก็ควรระวังตัวให้มากขึ้น”
หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า
“ข้ารู้”
นางมองเขาก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เฉิงอวิ๋น”
“หืม”
“หม่อมฉันไม่กลัวมู่หลิงซี แต่หม่อมฉันไม่อยากให้ท่านประมาท”
หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม
“ข้าไม่ประมาทแน่นอน”
เสิ่นจื่อเวยพยักหน้าก่อนหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมายื่นให้เขา
“เช่นนั้นกินขนมก่อน”
ชายหนุ่มมองขนมในมือนางแล้วหัวเราะออกมา
“พระชายาของข้าช่างเปลี่ยนเรื่องได้รวดเร็วจริง ๆ”
“แน่นอน”
เสิ่นจื่อเวยยิ้ม
“เรื่องใหญ่ต้องคิด แต่ขนมก็ต้องกิน”
หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมา ก่อนรับขนมจากมือนาง
แต่ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างอบอุ่น ภายในเมืองหลวงกลับมีคนอีกกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน จดหมายที่เขียนขึ้นจากหอชาหยุนเซียงถูกส่งผ่านมือคนหลายทอด ก่อนจะไปถึงเรือนพักลับแห่งหนึ่ง ภายในห้องมืดสลัว บุรุษผู้หนึ่งเปิดอ่านจดหมายอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นข้อความเกี่ยวกับการตรวจสอบเสบียงชายแดน เขาก็หัวเราะเบา ๆ
“เสิ่นอี้เหิง...”
“เสิ่นจื่อหยวน...”
“ดูเหมือนพวกเจ้าจะรู้เรื่องที่ไม่ควรรู้เสียแล้ว”
เขาวางจดหมายลงบนโต๊ะ ก่อนกล่าวกับคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“ไปตรวจสอบบัญชีเสบียงทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับกรมกลาโหม ข้าต้องการรู้ว่าตระกูลเสิ่นพบอะไรไปแล้วบ้าง”
ชายชุดดำประสานมือ
“ขอรับ”
เมื่อคนผู้นั้นจากไป บุรุษในห้องก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“ส่วนมู่หลิงซี... ปล่อยให้นางคิดว่าตนเองยังมีประโยชน์ต่อไปก่อน เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม นางก็จะกลายเป็นหมากที่ใช้ได้อีกตัวหนึ่ง”
ภายนอกหน้าต่าง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านอย่างเงียบงัน ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า การพบกันในหอชาธรรมดาแห่งหนึ่งกำลังจะนำไปสู่ความลับที่เกี่ยวข้องกับกองทัพชายแดน และความลับนั้นอาจทำให้ตระกูลเสิ่นกับจวนอ๋องหกต้องเผชิญอันตรายครั้งใหญ่
ยามเช้าของเมืองหลวงยังคงคึกคักเช่นทุกวัน บรรดาพ่อค้าแม่ค้าต่างเปิดร้านรับลูกค้า เสียงรถม้าและเสียงผู้คนดังสลับกันไปตามถนนสายหลัก ทว่าเบื้องหลังความสงบสุขเหล่านั้น กลับมีคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน
ภายในห้องหนังสือของจวนอ๋องหก หลี่เฉิงอวิ๋นนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์ บนโต๊ะมีเอกสารหลายฉบับวางกระจัดกระจาย ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติมักมีรอยยิ้มเมื่ออยู่ต่อหน้าพระชายา ยามนี้กลับเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด
เบื้องหน้าของเขาคือเสิ่นจื่อหยวนที่เพิ่งเดินทางมาถึงจวนอ๋องเมื่อครู่
“ท่านอ๋อง”
เสิ่นจื่อหยวนหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกจากแขนเสื้อ ก่อนวางลงบนโต๊ะ
“กระหม่อมตรวจสอบเรื่องที่ท่านให้คนส่งข่าวมาแล้ว พบว่ามีบางอย่างผิดปกติจริง ๆ”
หลี่เฉิงอวิ๋นหยิบเอกสารขึ้นอ่าน
“ว่ามา”
“เมื่อสิบวันก่อน มีคำสั่งให้เคลื่อนย้ายเสบียงจำนวนสามหมื่นตันออกจากคลังหลวงทางทิศตะวันตก โดยอ้างว่าจะส่งไปยังกองทัพชายแดนเหนือ”
“แต่จากข้อมูลที่กระหม่อมตรวจสอบ กองทัพชายแดนเหนือไม่ได้ยื่นคำร้องขอเสบียงเพิ่มเติมในช่วงเวลานั้น”
หลี่เฉิงอวิ๋นขมวดคิ้ว
“สามหมื่นตัน”
เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า
“จำนวนนี้ไม่ใช่น้อย ๆ หากมีคนลอบนำไปขายหรือยักยอก ย่อมทำให้กองทัพเสียหายอย่างหนัก”
หลี่เฉิงอวิ๋นวางเอกสารลง
“ผู้ใดเป็นคนอนุมัติ”
“ตราประทับเป็นของกรมกลาโหม”
“แล้วผู้ใดลงนาม”
เสิ่นจื่อหยวนหยุดเล็กน้อย
“เป็นรองเจ้ากรมผู้หนึ่ง แต่คำสั่งดังกล่าวอ้างว่าได้รับความเห็นชอบจากเจ้ากรมกลาโหมแล้ว”
หลี่เฉิงอวิ๋นหรี่ตาลง เจ้ากรมกลาโหมเป็นขุนนางที่มีอำนาจเกี่ยวข้องกับการจัดสรรกำลังทหารและเสบียงของราชสำนัก
แม้จะไม่สามารถเคลื่อนย้ายกองทัพได้ตามใจชอบ แต่ก็มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลสำคัญจำนวนมาก หากมีผู้ใดคิดใช้ตำแหน่งนี้เพื่อผลประโยชน์ส่วนตน ย่อมสร้างความเสียหายต่อแผ่นดินได้ไม่น้อย
“แล้วเรื่องการเคลื่อนกำลังทหารเล่า”
หลี่เฉิงอวิ๋นถามเสิ่นจื่อหยวนหยิบเอกสารอีกฉบับออกมา
“เรื่องนี้ยิ่งน่าสงสัย”
เขากางแผนที่บนโต๊ะ
“เมื่อห้าวันก่อน มีคำสั่งลับให้หน่วยลาดตระเวนสองกองเปลี่ยนเส้นทางจากด่านตะวันตกไปยังแนวเขาทางเหนือ โดยอ้างว่าเป็นการปรับกำลังเพื่อป้องกันโจรชายแดน”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองแผนที่ก่อนกล่าวทันที
“เป็นไปไม่ได้”
เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า
“กระหม่อมก็คิดเช่นนั้น”
หลี่เฉิงอวิ๋นชี้ตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่
“หากเคลื่อนกำลังออกจากด่านตะวันตกตามคำสั่งนี้ เส้นทางลำเลียงเสบียงจากเมืองหลวงไปยังค่ายทหารของแม่ทัพเสิ่นจะขาดกำลังคุ้มกันไปเกือบครึ่ง”
“หากมีคนลอบโจมตีขบวนเสบียงในช่วงเวลานั้น...”
เขาหยุดคำพูดเสิ่นจื่อหยวนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“กองทัพชายแดนอาจไม่ได้รับเสบียงตามกำหนดและหากเกิดความเสียหายขึ้น ผู้ที่ต้องรับผิดชอบย่อมเป็นท่านพ่อของกระหม่อม”
ภายในห้องหนังสือเงียบลงทันทีหลี่เฉิงอวิ๋นมองแผนที่ด้วยสายตาเย็นเยียบ
“ไม่เพียงเท่านั้น”
เขากล่าว
“ข้าเคยเป็นผู้บัญชาการกองทัพในพื้นที่ดังกล่าว หากมีคนต้องการโยนความผิดให้ข้าว่ารู้เห็นกับการเคลื่อนกำลังโดยมิชอบ ก็สามารถทำได้เช่นกัน”
เสิ่นจื่อหยวนกำมือแน่น
“เช่นนั้นเป้าหมายของพวกเขาก็คือจวนอ๋องหกกับตระกูลเสิ่น”
หลี่เฉิงอวิ๋นไม่ได้ตอบทันทีแต่สีหน้าของเขาก็เพียงพอจะบอกคำตอบแล้ว
“แล้วคนของตระกูลเหอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร”
หลี่เฉิงอวิ๋นถามต่อเสิ่นจื่อหยวนหยิบรายงานอีกฉบับออกมา
“หลังเหอฮวนถูกปลดจากตำแหน่ง คนสนิทของเขาหลายคนก็แยกย้ายกันไป แต่มีผู้หนึ่งชื่อเหอจงยังคงติดต่อกับขุนนางในกรมกลาโหมอยู่”
“เหอจงหรือ”
“ใช่ เขาเป็นญาติห่าง ๆ ของเหอฮวน เดิมทำหน้าที่ดูแลกิจการและติดต่อขุนนางให้ตระกูลเหอ”
เสิ่นจื่อหยวนกล่าวต่อ
“คนของกระหม่อมพบว่าเหอจงเดินทางไปยังจวนรองเจ้ากรมกลาโหมถึงสามครั้งภายในเจ็ดวัน”
หลี่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว
“มีหลักฐานหรือไม่”
“มีพยานเห็นเขาเข้าออกทางประตูหลัง”
“แล้วพวกเขาพูดคุยเรื่องใด”
“ยังไม่ทราบแน่ชัด”
เสิ่นจื่อหยวนส่ายหน้า
“แต่ทุกครั้งที่เหอจงไปพบรองเจ้ากรมกลาโหม หลังจากนั้นไม่นานจะมีเอกสารเกี่ยวกับเสบียงหรือการเคลื่อนกำลังทหารถูกส่งออกจากกรม”
หลี่เฉิงอวิ๋นเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ
“บังเอิญเกินไป”
“กระหม่อมก็คิดเช่นนั้น”
เสิ่นจื่อหยวนกล่าว
“ยิ่งไปกว่านั้น เหอจงยังเคยเดินทางไปหอชาหยุนเซียงด้วย”
หลี่เฉิงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นทันที
“หอชาหยุนเซียง”
เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า
“เป็นสถานที่เดียวกับที่มู่หลิงซีแอบไปพบคนลึกลับเมื่อสองวันก่อน”
หลี่เฉิงอวิ๋นหรี่ตาลง ภาพรวมของเรื่องราวเริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อย
มู่หลิงซี...
ตระกูลเหอ...
กรมกลาโหม...
และตำหนักบูรพา
คนเหล่านี้อาจไม่ได้เคลื่อนไหวแยกจากกันอย่างที่เห็น แต่กำลังทำตามแผนการเดียวกัน
“ข้าจะให้คนตรวจสอบเหอจงอย่างละเอียด”
หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าว
“ส่วนท่านช่วยตรวจสอบเส้นทางเอกสารจากกรมกลาโหมต่อไป”
เสิ่นจื่อหยวนประสานมือ
“พ่ะย่ะค่ะ”
Latest chapter
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)
ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง
You May Also Like
บ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน97.8K viewsแม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
อี้ซัวเยียนอวี่2.1M viewsท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ
สกุลหยางมีบุตรสาว410.1K viewsซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา32.1K viewsย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน
จิ๋วโหย่ว750 viewsคืนวาสนาให้สามีทรยศ
น้ำพริกหวาน101 viewsสามีข้าคือฮ่องเต้โฉด
บ้านนิยายบายโซ723 viewsเนตรอัปมงคล
หิมะที่ปลิดปลิว709 views
