LOGINShare
บทที่ 62 มู่หลิงซีถูกหลอกใช้
publish date:
2026-10-31 10:55:49เมื่อกลับมาถึงเรือน มู่หลิงซีก็ปิดประตูห้องทันที นางนั่งลงข้างโต๊ะเครื่องแป้ง มองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลืองด้วยสายตาว่างเปล่า เพียงเวลาไม่นาน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมดแล้ว
คู่หมั้นที่เคยอ่อนโยนต่อนางกลับตัดความสัมพันธ์อย่างเด็ดขาด
บิดาที่เคยตามใจกลับกล่าวตำหนิอย่างรุนแรง
สหายที่เคยสนิทสนมต่างพากันหลบหน้า
ส่วนองค์รัชทายาท... กลับเงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอย
มู่หลิงซีกำมือแน่น ทั้งหมดเป็นเพราะเสิ่นจื่อเวย
หากเสิ่นจื่อเวยไม่ยอมแต่งงานกับอ๋องหก...
หากเสิ่นจื่อเวยไม่รอดพ้นจากแผนการในเรือนพัก...
หากหลินซีอินไม่ออกมากล่าวหานางต่อหน้าฮ่องเต้...
เรื่องทุกอย่างก็คงไม่กลายเป็นเช่นนี้ ยิ่งคิดความโกรธแค้นในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
“เสิ่นจื่อเวย...”
นางกัดฟันเอ่ยชื่ออีกฝ่าย
“เจ้าทำลายทุกอย่างของข้า”
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบา ๆ
“คุณหนู”
มู่หลิงซีหันขวับ
“ใคร”
“บ่าวเองเจ้าค่ะ”
เป็นเสียงสาวใช้คนสนิท
“มีคนฝากของมาให้คุณหนูเจ้าค่ะ”
มู่หลิงซีขมวดคิ้ว
“ของอะไร”
สาวใช้เปิดประตูเข้ามา ก่อนยื่นห่อผ้าเล็ก ๆ ให้
“คนส่งบอกว่าเป็นของที่คุณหนูเคยต้องการเจ้าค่ะ”
มู่หลิงซีรับห่อผ้ามาอย่างสงสัย เมื่อเปิดออกก็พบป้ายหยกสีดำชิ้นหนึ่ง ดวงตาของนางเบิกกว้างทันที นางจำป้ายหยกชิ้นนี้ได้ เป็นป้ายที่คนสนิทขององค์รัชทายาทเคยใช้แสดงตัว หัวใจของมู่หลิงซีเต้นแรงขึ้นมา
“คนส่งอยู่ที่ไหน”
“กลับไปแล้วเจ้าค่ะ”
“เขาพูดอะไรอีกหรือไม่”
สาวใช้พยักหน้า
“เขาบอกว่า หากคุณหนูยังต้องการพบคนผู้นั้น ให้ไปที่หอชาหยุนเซียงในวันพรุ่งนี้ยามเซินเจ้าค่ะ”
มู่หลิงซีมองป้ายหยกในมือ ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ข้ารู้อยู่แล้ว! องค์รัชทายาทไม่มีทางทอดทิ้งข้า
วันรุ่งขึ้น มู่หลิงซีแอบออกจากจวนทางประตูหลัง โดยอ้างกับมามาผู้ดูแลว่าจะไปไหว้พระที่วัดใกล้เมือง นางเปลี่ยนไปสวมอาภรณ์สีเรียบง่าย ใช้ผ้าคลุมหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาผู้คน
เมื่อมาถึงหอชาหยุนเซียง นางก็ถูกพนักงานนำขึ้นไปยังห้องส่วนตัวบนชั้นสอง ภายในห้องมีบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นนาง เขาก็ลุกขึ้นประสานมือ
“คุณหนูมู่”
มู่หลิงซีมองเขาอย่างผิดหวัง
“เหตุใดจึงเป็นเจ้า”
บุรุษผู้นั้นยิ้มบาง ๆ
“คุณหนูคิดว่าจะได้พบผู้ใดหรือ”
“องค์รัชทายาทอยู่ที่ไหน”
ชายผู้นั้นไม่ตอบทันทีก่อนกล่าว
“ช่วงนี้องค์รัชทายาทไม่สะดวกพบผู้ใด”
มู่หลิงซีขมวดคิ้ว
“แต่องค์รัชทายาทเป็นคนให้เจ้ามาตามข้ามิใช่หรือ”
บุรุษผู้นั้นพยักหน้า
“ข้ามีเรื่องต้องสอบถามคุณหนู”
มู่หลิงซีชะงัก
“เรื่องอะไร”
“เรื่องตระกูลเสิ่น”
สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันที บุรุษผู้นั้นกล่าวต่อ
“ได้ยินว่าคุณหนูเคยหมั้นหมายกับเสิ่นจื่อหยวนมานานถึงสองปี แล้วยังเคยเข้าออกจวนแม่ทัพใหญ่เสิ่นอยู่บ่อยครั้ง”
มู่หลิงซีหรี่ตา
“แล้วอย่างไร”
“คุณหนูน่าจะรู้เรื่องภายในตระกูลเสิ่นไม่น้อย”
เขายิ้ม
“โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับแม่ทัพใหญ่เสิ่นอี้เหิง”
มู่หลิงซีมองเขาอย่างระมัดระวัง
“องค์รัชทายาทต้องการรู้เรื่องอะไร”
บุรุษผู้นั้นหยิบถ้วยชาขึ้นจิบก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย
“เรื่องที่อาจทำให้ตระกูลเสิ่นเดือดร้อน”
มู่หลิงซีชะงัก หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นมา
“หมายความว่าอย่างไร”
ชายผู้นั้นวางถ้วยชา
“คุณหนูไม่จำเป็นต้องรู้รายละเอียดทั้งหมด แค่เพียงบอกสิ่งที่ท่านรู้เกี่ยวกับตระกูลเสิ่นก็พอ”
มู่หลิงซีเม้มริมฝีปากก่อนจะถามออกมา
“แล้วข้าจะได้อะไรตอบแทน”
บุรุษผู้นั้นยิ้ม
“หากคุณหนูช่วยเหลือได้จริง องค์รัชทายาทย่อมไม่ลืมความดีความชอบ”
มู่หลิงซีมองเขา
“ข้าไม่ต้องการคำพูดลอย ๆ”
ชายผู้นั้นเลิกคิ้ว
“เช่นนั้นคุณหนูต้องการอะไร”
มู่หลิงซีกล่าวอย่างชัดเจน
“ข้าต้องการเข้าสู่ตำหนักบูรพา”
บุรุษผู้นั้นนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“คุณหนูมู่ช่างมีความทะเยอทะยานจริง ๆ”
มู่หลิงซีเชิดหน้า
“ข้าไม่คิดจะช่วยเหลือโดยไม่ได้สิ่งใดตอบแทน”
ชายผู้นั้นมองนางอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยออกมา
“เรื่องนี้ข้าต้องนำไปกราบทูลองค์รัชทายาทก่อน”
มู่หลิงซีขมวดคิ้ว
“เจ้ารับปากไม่ได้หรือ”
“ตำแหน่งในตำหนักบูรพาไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะตัดสินใจแทนพระองค์ได้”
คำตอบนั้นทำให้นางไม่พอใจแต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้า
“ก็ได้”
บุรุษผู้นั้นยิ้ม
“เช่นนั้นคุณหนูช่วยเล่าสิ่งที่ท่านรู้มาก่อนเถิด”
มู่หลิงซีนิ่งคิด ตลอดสองปีที่หมั้นหมายกับเสิ่นจื่อหยวน นางเคยเดินทางไปจวนแม่ทัพใหญ่หลายครั้ง แต่เรื่องราชการและการทหาร เสิ่นอี้เหิงกับเสิ่นจื่อหยวนไม่เคยพูดต่อหน้านางอย่างเปิดเผย
สิ่งที่นางรู้ส่วนใหญ่จึงเป็นเรื่องภายในจวน ทว่าเมื่อคิดย้อนกลับไป นางกลับนึกถึงเหตุการณ์หนึ่งขึ้นมาได้
“เมื่อหลายเดือนก่อน...”
มู่หลิงซีเริ่มกล่าว
“ข้าเคยเห็นคนจากกรมกลาโหมเดินทางมาพบแม่ทัพใหญ่เสิ่นที่จวน”
บุรุษผู้นั้นวางถ้วยชาทันที
“คนจากกรมกลาโหมหรือ”
“ใช่”
“ท่านรู้หรือไม่ว่าเป็นผู้ใด”
มู่หลิงซีส่ายหน้า
“ข้าไม่รู้ชื่อ”
ชายผู้นั้นมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่มู่หลิงซีกลับกล่าวต่อ
“ทว่าข้าจำได้ว่า วันนั้นพวกเขานำหีบเอกสารหลายใบเข้ามาด้วย และเสิ่นจื่อหยวนก็อยู่ในห้องหนังสือกับบิดาของเขานานมาก”
บุรุษผู้นั้นขมวดคิ้ว
“ท่านรู้หรือไม่ว่าเอกสารเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับอะไร”
มู่หลิงซีส่ายหน้า
“ข้าไม่รู้”
ก่อนจะรีบกล่าวเสริม
“แต่ข้าจำได้ว่า หลังจากวันนั้นเสิ่นจื่อหยวนเคยพูดถึงการตรวจสอบเสบียงชายแดน”
ดวงตาของบุรุษผู้นั้นเปลี่ยนไปทันที
“เสบียงชายแดน”
“ใช่”
มู่หลิงซีพยักหน้า
“ข้าได้ยินเพียงไม่กี่คำ เขาพูดว่าเอกสารบางส่วนไม่ตรงกับจำนวนเสบียงที่ส่งออกไป”
บุรุษผู้นั้นนิ่งไป ก่อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ท่านจำได้แน่หรือ”
มู่หลิงซีพยักหน้า
“แน่นอน”
แม้ความจริงแล้วนางจะจำรายละเอียดได้ไม่ชัดเจนนัก แต่เพื่อให้คนตรงหน้าเห็นว่าตนเองมีประโยชน์ นางจึงไม่คิดแสดงความลังเลออกมา
ชายผู้นั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวออกมา
“เรื่องนี้สำคัญมาก”
มู่หลิงซีหัวใจเต้นแรง
“เช่นนั้นองค์รัชทายาทจะยอมพบข้าหรือไม่”
บุรุษผู้นั้นยิ้มบาง ๆ
“หากข้อมูลของคุณหนูมีประโยชน์ องค์รัชทายาทย่อมทรงพิจารณา”
มู่หลิงซีพยักหน้าอย่างพึงพอใจแต่ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น บุรุษผู้นั้นกลับกล่าวอีกครั้ง
“คุณหนูมู่ เรื่องที่เราพูดคุยกันวันนี้ ห้ามบอกผู้ใดเด็ดขาด”
มู่หลิงซีพยักหน้า
“แน่นอน ข้าไม่บอกผู้ใดแน่”
“แม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่ได้”
“ข้าเข้าใจแล้ว”
เมื่อกล่าวจบ นางก็เดินออกจากห้องไป เมื่อประตูปิดลง บุรุษวัยกลางคนก็หยิบกระดาษขึ้นมาเขียนข้อความสั้น ๆ ก่อนส่งให้ชายชุดดำที่ยืนรออยู่ด้านหลังฉากกั้น
“นำไปให้ท่านผู้นั้น”
ชายชุดดำรับคำ
“ขอรับ”
เมื่อคนผู้นั้นจากไป บุรุษวัยกลางคนก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้งก่อนยิ้มเย็นชา
“คุณหนูมู่เอ๋ย... เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าองค์รัชทายาทจะรับสตรีที่มีชื่อเสียงเสียหายเช่นเจ้าเข้าตำหนัก”
ขณะเดียวกัน ภายในห้องหนังสือของจวนอ๋องหก หลี่เฉิงอวิ๋นกำลังอ่านรายงานที่องครักษ์นำมาส่ง เมื่ออ่านจบ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“มู่หลิงซีออกจากจวนหรือ”
องครักษ์คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ไปที่ใด”
“หอชาหยุนเซียงพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นวางรายงานลง
“พบผู้ใด”
“บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง แต่คนของเรายังไม่ทราบตัวตนแน่ชัด”
ชายหนุ่มนิ่งคิด ก่อนถาม
“มีคนติดตามนางหรือไม่”
“มีพ่ะย่ะค่ะ”
“ดี”
หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าว
“อย่าเพิ่งลงมือ ข้าต้องการรู้ว่านางกำลังติดต่อกับผู้ใด”
องครักษ์ประสานมือ
“รับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อองครักษ์จากไป หลี่เฉิงอวิ๋นก็หยิบรายงานอีกฉบับขึ้นมา เป็นรายงานเกี่ยวกับอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของเหอฮวน
ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา คนเหล่านั้นเริ่มเคลื่อนไหวอย่างผิดปกติ บางคนเดินทางออกจากเมืองหลวง บางคนลอบพบปะกันในสถานที่ที่ไม่เคยใช้มาก่อน และบางคนเริ่มโยกย้ายทรัพย์สินอย่างเงียบ ๆ
หลี่เฉิงอวิ๋นมองรายงานตรงหน้า ก่อนกล่าวกับตนเองเบา ๆ
“ดูเหมือนจะมีคนกำลังเตรียมทำอะไรบางอย่างจริง ๆ”
ขณะนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“เฉิงอวิ๋น”
เป็นเสียงของเสิ่นจื่อเวย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นทันที
“เข้ามาเถิด”
ประตูเปิดออก เสิ่นจื่อเวยเดินเข้ามาพร้อมถาดขนมและน้ำชา
“หม่อมฉันได้ยินว่าท่านอ๋องยังไม่ได้พัก จึงนำของว่างมาให้เพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม
“ลำบากเจ้าแล้ว”
“ลำบากอะไรกัน”
นางวางถาดลงบนโต๊ะ ก่อนมองเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้าเขา
“มีเรื่องยุ่งยากอีกแล้วหรือ”
หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า
“เล็กน้อย”
เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว
“ทุกครั้งที่ท่านอ๋องพูดว่าเล็กน้อย มักเป็นเรื่องใหญ่เสมอ”
ชายหนุ่มหัวเราะ
“เจ้ารู้ทันข้าแล้ว”
“แน่นอน”
นางยิ้ม
“หม่อมฉันเป็นชายาของท่านอ๋องนะเพคะ”
Latest chapter
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)
ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง
You May Also Like
พระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่165.0K viewsพันธกาลเร้นรัก
มู่เฉิงซินสวี่44.7K viewsปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.9K viewsบ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน97.8K viewsสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์289 viewsทะลุมิติมาเป็นแม่นมให้ฝ่าบาท
ภัสสพิชชา140 viewsเกิดใหม่คราวนี้ขอเป็นคู่หมั้นตัวร้ายของบอดี้การ์ดตาบอด ยุค80
ต้ายวี่179 viewsรอวันดอกวสันต์เบ่งบาน
ม่านอวี้142 views
