บทที่ 1 กาแฟสื่อรัก

ร่างบางผิวขาวผ่องตามสไตล์เชื้อสายจีน สวมกระโปรงนักศึกษายาวไม่กี่คืบ พร้อมกับสวมส้นสูงยาวเกือบสี่นิ้วเดินสะบัดเจ้ามหาลัยหลังจากจอดรถ สายตากลมโตหันมองหากลุ่มเพื่อนสนิทที่นัดกันไว้ในคาเฟ่เล็กๆที่มหาลัย ขณะที่ขาเรียวสวยก้าวย่างเข้าไป ทั้งชายหญิงต่างก็หันมามองเป็นตาเดียว

"ไฮ~ มาแล้วจ้า" ณัชชาวางกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดลงตรงโต๊ะที่เพื่อนนั่งรออยู่

"ช้ามาก ช้าจนอาจารย์จะเข้าสอนอยู่แล้วย่ะ" ปิ่นมนัสสาวสวยผมลอนสีแดงกรอกตามองบนไปมาเมื่อนั่งรอเพื่อนสาวมาซะนาน

"แหม๋ แกก็พึ่งมาก่อนมันไม่ถึงห้านาทีหรอก ทำเป็นบ่น"พิมปภาสาวสวยกุลสตรีที่ใครต่างหมายปองหันมาเอ็ดเพื่อนสาว

"เอาล่ะๆ พวกมึงอย่าทะเลาะกันไปเลย เดี่ยววันนี้เจ๊เลี้ยงข้าวเอง โอเค๊?" ณัชชาหาข้อแลกเปลี่ยนเพื่อไถ่โทษ

"เออ อย่างงี้สิค่อยสมกับเป็นเพื่อนกู ปะ ไปเรียนกันเถอะ!" ปิ่นมนัสลุกขึ้นยืนเต็มความสูงร้อยเจ็ดสิบ

"อุ้ย อาจารย์บอกว่าเช้านี้งดเรียน" พิมปภาหันมองเพื่อนสาวที่หน้าเหว๋อสลับไปมา

"โอ้ย ฉันจะถ่อมาทำไมกันล่ะเนี่ย บ้านก็ไกล บ่ายก็ไม่มีเรียนอีก" ณัชชาชักสีหน้าหงุดหงิดขึ้นพลางกอดอกจนผู้ชายที่นั่งโต๊ะข้างๆชำเลืองมองหน้าอกที่แทบจะปริออกจากกระดุมเม็ดเล็ก

"แบบนี้ก็ดีสิวะ กูจะพาไปเจอของดีของมหาลัย"ปิ่นมนัสปิ๊งไอเดียอันชาญฉลาดขึ้น

"ของดีของแกน่ะมีอย่างเดียวยัยปิ่น" พิมปภาส่ายหัวไม่เอาด้วย

"คราวนี้จะพาไปตึกวิศวะ เห็นว่ามีกีฬาที่คณะด้วย มึงแน่ใจเหรอว่าไม่ไป"ปิ่นมนัสก้มลงกระซิบภายในวงสนทนา

"รออะไรกูไปด้วย!" ณัชชายืนขึ้นพร้อมกับแนบกระเป๋ามาสะพาย

"ก็ได้ ถ้าน้ำชาไปฉันก็ไป" แม่กุลสตรีแอบแซ่บ พิมปภาตั้งใจใส่กระโปรงทรงเองยาวถึงตาตุ่มแต่พอยืนขึ้นมากลับแหวกถึงขาอ่อน

"แหม๋ จ๊ะ คุณหนูพิม" ปิ่นมนัสแขวะไม่จริงจังนักก่อนทั้งสามจะเดินออกไปพร้อมๆกัน

คณะวิศวกรรม

"กรี๊ดดด มึงดูนั่น พี่เตชินโคตรหล่อ!!" ปิ่นมนัสวิ่งไปจับจองที่นั่งก่อนเพื่อนในแวดวงของสาวๆที่นั่งกรีดร้องเชียร์บอลระหว่างสาขากันอยู่

"ไอ้เชี่ย คนไหนวะ กูไม่ยักกะมองเห็น" ณัชชาหรี่ตามองหาคนที่เพื่อนกรีดร้องให้ก่อนหันไปสะดุดสายตากับชายหนุ่มลูกครึ่งท่าทีผู้ดีอังกฤษคนนึงที่วิ่งเลี้ยงลูกบอลอยู่

"อุ้ย หล่อจัง" ณัชชาตบแขนปิ่นมนัสอย่างจังจนเพื่อนร้องลั่น "โอ้ย! เจ็บนะ คนไหนของมึง!?" ปิ่นมนัสมองถามนิ้วของเพื่อนที่ชี้ไปยังชายหนุ่มลูกครึ่ง

"อ้อ พี่คนนั้นชื่อกวิน เป็นลูกครึ่งนั้นแหละ แต่รู้ไหมว่าเขาดีกรีเป็นเดือนมหาลัยตั้งแต่เข้าปีหนึ่งเลยนะ เนี่ยพวกแมวมองมาตามเยอะมาแต่พี่แกปัดตก"ปิ่นมนัสอธิบายประวัติคร่าวๆ

"แล้วคนนั้นล่ะ" พิมปภาชี้ไปที่ชายหนุ่มขาวตี๋ที่มองเห็นว่าขาวออร่ามาแต่ไกลนั่งดื่มน้ำอยู่

"อ๋อ พี่คนนั้นอยู่ในแก๊งค์เขานั้นแหละ ชื่อภูเมฆ แต่แกอย่าไปสนใจดีกว่าพี่เขามีเมียแล้ว เหลืออีกคนที่ยังไม่มีแฟน พี่ธันวาคนนั้น" ปิ่นมนัสชี้ไปที่ชายที่ยืนเป็นมือประตูอยู่ ใบหน้าหล่อเหลากำลังสะบัดเหงื่อที่เปียกชื้นที่ผมทำสาวๆที่นั่งมองกรี๊ดกร๊าดกันกระหน่ำ

"แย่จัง" พิมปภาตาสลด ส่วนอีกคนมองตามร่างสูงที่วิ่งไปมากลืนน้ำลายดังหลายอึก เตี๋ยเธอจะว่าอะไรไหมถ้าลูกสาวเชื้อสายจีนชอบผู้ชายสไตล์ยุโรป

"เอาเถอะๆ คณะนี้มีเรื่องสนุกๆในทำเวลามีกิจกรรมกีฬาสี นั่นก็คือ หากใครอยากคบ หรือ คุยกับนักบอลที่เตะ ให้นำขวดน้ำไปวางตามชื่อที่เขาแปะไว้ พร้อมกับเขียนโน๊ตอะไรก็ได้ให้พี่ๆเขาดึงดูดใจแล้วติดต่อกลับมา" ปิ่นมนัสหันบอกเพื่อนสาวสองคน

"มึงรู้ได้ไงเนี่ย" ณัชชาขมวดคิ้วมองหน้าเพื่อนสนิท

"ฉันไปซื้อน้ำก่อนนะ" พิมปภาไม่รอถามเพื่อนซ้ำรีบหันควับไปซื้อน้ำก่อนใครเพื่อน

"เอ้า ไปก่อนใครเลย" สองสาวหันมองหน้ากันตาปริบๆพร้อมกับวิ่งตามเพื่อนไป

"นี่ๆ คนอื่นเขาเอาน้ำเปล่า แต่เราเอาอย่างอื่นไปมะ เผื่อจะเตะตากว่ากัน" ณัชชาดึงมือเพื่อนที่กำลังจะจับขวดน้ำเปล่าออกมา

"อะไรของมึงวะ เวลาเหนื่อยๆคนก็ต้องกินน้ำเปล่า ไม่ก็เกลือแร่สำหรับออกกำลังกายไม่ใช่รึไง?"

"นั่นน่ะสิ จะเอาอะไรดี?" พิมปภาเสริม

"เอาอันนี้" ทั้งสองคนมองหน้าณัชชาพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างคิกคัก

"ใครวะกล้าเอากาแฟมาให้กู" เตชินหยิบกาแฟกระป๋องขึ้นท่ากลางขวดน้ำตั้งเรียงราย

"อืม กูก็ได้" ภูเมฆหยิบขึ้นมาให้เพื่อนดู

"ไร้สาระ" กวินเดินหนีขวดน้ำทั้งหมดอย่างไรก็เยื่อใย

"แล้วทำไมพวกมึงได้กันสามคนวะ"ธันเดินเกาหัวอย่างงงๆ

"น่าสนใจว่ะ ไหนกูขอดูของไอ้วินสักหน่อย" เตชินถือวิสาสะหยิบของเพื่อนดู

"ดูท่าเขาจะเป็นเพื่อนกัน" ภูเมฆยื่นกระป๋องกาแฟมาเทียบกันสามอัน

"ไอ้วิน มึงไม่สนใจน้องน้ำชาปีหนึ่งหน่อยเหรอ?" เตชินอ่านชื่อที่ติดมาพร้อมกับไอดีไลน์ ซึ่งปกติส่วนใหญ่จะมีแต่ผู้หญิงเขียนให้กำลังใจ แต่ครั้งนี้มาแปลก

"เด็กไป กูไม่ชอบเด็ก" กวินหยิบขวดน้ำจากหนึ่งในกองของเพื่อนออกมาล้างหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

"สามสาวนั่นป่าววะ แจ่มมาแต่ไกล?"ธันวาชี้ไปที่กลุ่มสามสาวที่ยืนรออยู่ ทั้งที่การแข่งขันจบลงไปนานแล้ว

"เออ แจ่มจริง กูขอคนสูงสุด" เตชินบอกก่อนใครก่อนจะรีบปิดไอดีไลน์ส่งไปให้ปิ่นมนัส

"อะ กูได้ก่อน" ปิ่นมนัสโชว์โทรศัพท์รุ่นใหม่พร้อมกับราชชื่อผู้ติดต่อที่เพิ่มเข้ามาให้เพื่อนๆดู

"ว๊าย ของฉันก็มี"พิมปภาตบแขนเพื่อนเต็มแรงด้วยความเขิน เมื่อเห็นภูเมฆเพิ่มมาอีกคน

"ระวังจะกินน้ำใต้ศอกกูไม่รอรองรับนะ" ปิ่นมนัสบอกเพื่อนที่เขินตัวม้วนบิด

"แล้วทำไมของกูไม่มีเลยล่ะ" ณัชชามองการแจ้งเตือนโทรศัพท์ ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ตนหมายปอง ที่กำลังเก็บข้าวของอยู่

"ไม่ได้การล่ะพี่เขาจะไปแล้ว พวกมึงรอกูที่โรงอาหารเลยนะ" ณัชชารีบวิ่งออกจากกลุ่มเพื่อนตรงดิ่งไปยังร่างสูงที่รูดซิบกระเป๋าเตรียมเดินออกไปจากสนามบอล

"นี่! พี่คะ! เดี๋ยวก่อนค่ะ!" ณัชชาตะโกนตามหลัง จนทั้งสี่หนุ่มมองหันมาพร้อมกัน

"ใครครับ?" ธันวาเอ่ยถามหญิงสาวที่วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า มือบางค้ำที่ขาสองข้างก่อนจะหอบแฮกๆ แล้วเชิดขึ้นสะบัดผมที่ยาวตรงเดินเข้ามาหาคนที่ตัวสูงกว่ามากโข

"ทำไมพี่ไม่แอดไลน์หนูบ้างล่ะคะ!?" ณัชชายืนกอดอกมองคนที่ตัวสูงกว่าเธอลิบลิ่ว ประมาณได้ว่าคงสูงถึงร้อยเก้าสิบเซ็นต์แน่ๆ ใบหน้าหล่อสไตล์ลูกครึ่งยุโรปก้มมองหญิงสาวตรงหน้าที่ใบหน้าสาวสวยใสไร้ที่ติ

"พอดี โทรศัพท์ฉันพัง" กวินพูดไปตามความจริง ที่จริงเขากะว่าจะเก็บเงินอีกสักหน่อยแล้วค่อยซื้อ ระหว่างนี้ก็อาศัยมือถือเพื่อนโทรหามารดาไปก่อน

"เราไปกันก่อนเถอะ"เตชินชวนเพื่อนๆพลางขยิบตาเป็นอันเข้าใจให้กันก่อนจะเดินนำกวินออกไปไกล

"ข้ออ้างรึเปล่าคะ?" ณัชชามองสำรวจหาโทรศัพท์มือถือที่คิดว่าเขาจะเอาซ่อนไว้

"เอาไปดู" กวินควักออกมาจากกระเป๋าสะพายไล่ยื่นให้เธอดู

"หน้าจอแตกนี่นา แถมรุ่นก็เก่ามากด้วย" หญิงสาวขมวดคิ้วเธอนึกว่าคนอย่างเขาจะติดหรูซะอีก แต่โทรศัพท์กลับเป็นรุ่นที่ไม่ค่อยมีคนนิยม

"ฉันจน แต่เพื่อนๆมันรวย มองผ่านฉันแล้วไปหาใครสักคนในนั้นเถอะ" มือหนารีบคว้าเอามือถือที่แม่ซื้อให้ช่วงเข้ามหาลัยใหม่ๆคืน

"ได้ไงกันคะ? หนูชอบพี่ พี่ไม่รวยแต่หนูรวย หนูจะเลี้ยงพี่เองค่ะ" คนได้ยินหัวใจกระตุกวูบก่อนที่มือเล็กรีบคว้าเอามือหนามาดึงให้เดินตามเธอ

"ดะ เดี๋ยว เธอจะพาฉันไปไหน!?"

"ไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ค่ะ" ณัชชาบอกด้วยรอยยิ้มกว้าง มือสากพอได้สัมผัสกับความนิ่มของมือเล็กๆทำเอาเหงื่อตก

"ไม่เป็นไร ฉันไปซื้อเองได้ เธอไปเถอะ" ร่างสูงดึงดันจะหยุดเดิน

"ถ้าหนูปล่อยพี่ไป สัญญาได้ไหมว่าจะแอดไลน์หนูมา" มือเล็กของเธอกำมือเขาจนแน่น รุกแรงแบบนี้เขาจะตกใจไหมนะ ณัชชาพลางคิดในใจ

"อืม" กวินตอบสั้นๆ แต่ไม่ได้จริงจังหรอกแค่ตอบไปตามสถานการณ์

"ก็ได้ งั้นหนูจะรอพี่นะคะ" หญิงสาวยิ้มกว้างโชว์ฟันเรียงสวยอีกครั้งก่อนจะแยกออกไปหาเพื่อนๆ