Beranda / รักโบราณ / ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน / บทที่ 3 จัดการเรื่องราวทั้งหมด

Share

บทที่ 3 จัดการเรื่องราวทั้งหมด

last update Tanggal publikasi: 2026-02-02 21:53:14

(ยังไม่ได้แก้คำผิด)

หลังจากที่ชิงอี้ได้รับรู้แล้วว่ามีผู้ใดบ้างที่คิดทรยศร่วมมือกันกับกองทัพศัตรูนางก็ได้จดบันทึกชื่อของคนเหล่านั้นไว้ในส่วนลึกของจิตใจ

"ข้าบอกเจ้าไปแล้วทีนี้ถึงเวลาที่เจ้าต้องทำตามสัญญาที่ตกลงกันไว้แล้ว "

"ได้เจ้ามีสิ่งใดจะสั่งเสียหรือไม่ "

"ไม่มีเจ้ารีบลงมือเถอะข้าอยากไปอยู่กับชิง  เอ๋อของข้าจะแย่แล้ว" จักรพรรดิอู๋ตี้ได้เอ่ยออกมา

"ได้สิข้าจะทำความปรารถนาของเจ้าให้เป็นจริง" เมื่อกล่าวจบรอบตัวของนางนั้นก็มีแมงมุมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมา 5 ตัวแล้วปล่อยใยรัดที่ข้อเท้าทั้งสองข้าง รัดแขนทั้งสองข้าง แล้วก็รัดคอของอีกฝ่ายเอาไว้

"เจ้าจะทำอะไร!!! "จักรพรรดิอู๋ตี้ได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่หวาดระแวง

"ข้าสัญญาว่าจะฟังเจ้าไว้ที่สุสานเดียวกับบิดาของข้าแต่ไม่ได้บอกว่าจะฝังเต็มร่าง" เมื่อกล่าวจบนางก็ได้ออกคำสั่งให้แมงมุมยักษ์ทั้ง 5 ดึงส่วนที่ใหญ่มัดอยู่ทันที

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

จักรพรรดิอู๋ตี้กรีดร้องออกมาเมื่อแขนของตนนั้นค่อยๆตึงออกไปเรื่อยๆแล้วฉีกกระชากออกจากร่างอย่างแรงแล้วเลือดก็โพยพุ่งออกมาราวกับส่ายน้ำ เช่นเดียวกันกับขาทั้งสองข้างที่ถูกฉีดกระชากออกไปเลือดนั้นไหลอาบย้อมไปทั่วทั้งร่างของแมงมุมตนนั้น

"เหลือแค่หัวสินะที่ยังไม่หลุด" เมื่อเหล่าแมงมุมยักษ์ได้ยินเช่นนั้นพวกมันก็ปล่อยใยที่รัดแขนกับขาทิ้งทันทีแล้วมายิงใยใหม่ที่บริเวณเอวและสะโพกของจักรพรรดิอู๋ตี้ทันที

เมื่อทำการรัดเสร็จแล้วแมงมุมทั้งสองฝ่ายต่างก็เร่งเดินไปยังทิศทางของตนเอง

"อ๊ากกกกกกกกกก"

เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายของจักรพรรดิอูตตี้ก่อนที่ศีรษะของเขานั้นจะหลุดกระเด็นออกไปวางอยู่แทบเท้าของชิงอี้ เมื่อนางได้เห็นเช่นนั้นนางก็ยกเท้าเหยียบศีรษะนั้นทันทีแล้วขยี้ไปมา

"เจ้ามันสาระเลวเกินกว่าที่จะให้อภัยได้ "

เมื่อกล่าวจบนางก็เตะศีรษะนั้นกระเด็นออกไปไกล

แล้วนางก็เดินไปประคองร่างของบิดาตนลงมาจากหลังม้าทันที

"ท่านพ่อเจ้าค่ะลูกมารับท่านพ่อแล้วนะเจ้าค่ะ"

นางได้กล่าวออกมาพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหล่เต็มใบหน้า เมื่อตู๋ชงที่กลับมาจากกินอาหารแล้วได้เห็นเช่นนั้นมันก็ได้สั่งให้บริวารของมันไปค้นหาร่างของขุนนางตระกูลอูลาเร่อปาทั้งหมดที่เสียชีวิตในที่นี้มาทันที เวลาผ่านไปไม่นานร่างของคนตระกูลอูลาเร่อปาก็มาวางเรียงรายอยู่เบื้องหน้าของชิงอี้ที่มีมากกว่า 30 ร่าง เมื่อชิงอี้ได้เห็นเช่นนั้นนางก็ร้องไห้หนักกว่าเดิมเพราะไม่ว่ามารดาตนพี่ชายและท่านปู่ท่านย่าพร้อมทั้งบ่าวไพร่ทั้งหมดของตระกูลอูลาเร่อปาล้วนตายสิ้นไม่เหลือเลยแม้แต่คนเดียว

นางได้ร้องไห้เช่นนั้นยาวนานถึงครึ่งชั่วยามกว่านางจะสงบแล้วตั้งสติได้

"ตู๋ชงเจ้าจงให้เหล่าบริวารของเจ้าพาร่างของคนตระกูลอูลาเร่อปาทั้งหมดไปที่สุสาน ข้าจะทำพิธีฝังศพอย่างสมเกียรติไม่มีการแบ่งแยกชนชั้นฝังที่สุสานเดียวกันทั้งหมด "

"รับบัญชานายท่านของข้า แล้วศพที่ถูกแยกเป็น 6 ส่วนนั้นท่านจะฝังอย่างไร "

"ข้าได้รับปากมันไปแล้วว่าจะให้มันฝังที่สุสานเดียวกับบิดาของข้า ให้เจ้านำร่างกายของมันไปฝังไว้ที่กลางสุสาน แล้วให้เจ้าวาดแผนที่รูปดาวแล้วฝังชิ้นส่วนต่างๆของมันไว้ที่นอกสุสานตามแผนที่รูปดาวที่เจ้าวาดเอาไว้"

"รับบัญชาขอรับนายท่าน "เมื่อกล่าวจบตู๋ชงก็ได้สั่งเหล่าบริวารให้ขนย้ายร่างของคนตระกูลอูลาเร่อปาทั้งหมดไปไว้ที่สุสาน พร้อมสั่งบริวารตนให้ทำการขุดหลุมตามจำนวนศพและให้วาดแผนที่รูปดาวนอกสุสานแล้วขุดหลุม 5 หลุมฝังชิ้นส่วนของจักรพรรดิอู๋ตี้

เมื่อเหล่าบริวารได้รับคำสั่งเช่นนั้นพวกมันก็แบกร่างของคนตระกูลอูลาเร่อปาอย่างทะนุถนอมแต่กลับกันชิ้นส่วนของจักรพรรดิอู๋ตี้นั้นกลับถูกลากไปกับพื้นราวกับขยะที่ไร้ค่าไม่ควรให้จับต้อง

เมื่อเหล่าบริวารของตู๋ชงขนย้ายร่างของคนตระกูลอูลาเร่อปาไปไว้ที่สุสานทั้งหมดแล้วชิงอี้นางก็ได้เดินกลับเข้าไปที่ประตูเมืองที่มีแผ่นเหล็กขนาดใหญ่ขวางกั้นเอาไว้อยู่

"ตู๋ชงเจ้ามีวิธียกแผ่นเหล็กนี้หรือไม่ แผ่นเหล็กนี้หลอมมาจากน้ำพักน้ำแรงของชาวบ้านข้าไม่อยากทำลายมัน "

"วิธีย่อมมีอยู่แล้วนายท่านไม่ต้องเป็นห่วง" เมื่อกล่าวจบตู๋ชงก็ได้กลายร่างเป็นตัวต่อยักษ์แล้วบินไปกัดเชือกที่ผูกแผ่นเหล็กนี้เอาไว้ทันที แล้วมันก็ได้สั่งเหล้าบริวารที่มีมากมายหลายแสนตัวนั้นช่วยกันดันช่วยกันลากแผ่นเหล็กนี้ออกไปจากประตู ด้วยปริมาณที่มากมายนั้นใช้เวลาไม่นานแผ่นเล็กขนาดใหญ่นี้ก็ถูกฝูงสัตว์นับแสนตัวเคลื่อนย้ายไปวางอยู่ข้างๆประตูอย่างงดงาม

"เรียบร้อยแล้วขอรับนายท่าน "

"ขอบใจเจ้ามากถ้าไม่ได้เจ้าป่านนี้เมืองแห่งนี้คงเหลือเพียงชื่อเท่านั้น "ชิงอี้ได้กล่าวขอบคุณออกมาจากใจจริงของตน

"นายท่านกล่าวอันใดเช่นนั้นตัวของข้านั้นเป็นบริวารท่านเรื่องแค่นี้ยังนับว่าเล็กน้อย "

เมื่อนางได้ยินเช่นนั้นก็ยกมือขึ้นไปลูบหัวของแมงมุมยักษ์ตรงหน้าทันที

"เอาล่ะทีนี้เจ้าจงไปสนุกกับมื้ออาหารให้เต็มที่แล้วจงบอกเหล่าบริวารของเจ้าให้กินอย่างสุขสำราญอย่าให้เหลือแม้แต่โครงกระดูกเดียว "

"รับบัญชา "เมื่อกล่าวจบมันก็ได้ส่งเสียงบางอย่างออกมาและเมื่อเหล่าบริวารได้ยินเช่นนั้นพวกมันก็พากันวิ่งไปยังช่องแคบที่เหล่าคนของเมืองชิงชิวลอบสังหารกองทัพจักรพรรดินับแสนนายในที่แห่งนี้

เมื่อเหล่าสรรพสัตว์ได้มาถึงพวกมันก็ไล่กินซากศพอย่างเอร็ดอร่อยแม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่เหลือ กินทุกอย่างที่ขวางหน้าเหลือเพียงแค่ชุดเกราะและกระบี่เท่านั้นที่เป็นโลหะพวกมันไม่สามารถกินได้

"ชิงอี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้างบาดเจ็บหรือไม่พี่เป็นห่วงเจ้ายิ่งนัก"

เมื่อชิงอี้ก้าวคนเข้ามาในประตูเมืองพี่สาวเพียงคนเดียวของนางในตอนนี้ก็พุ่งเข้ามา กอดแล้วเอ่ยถามทันที เมื่อชิงอี้ถูกพี่สาวของตนเองก่อนน้ำตาที่เคยแห้งเหือดไปก็เอ่ยล้นออกมาอีกครั้ง

"ท่านพี่ไม่มีใครเหลือแล้วนอกจากพวกเราไม่มีใครในตระกูลอูลาเร่อปาเหลืออีกแล้วเจ้าค่ะ" นางไม่เอ่ยออกมาพร้อมทั้งน้ำตา

เมื่อพี่สาวของนายได้ยินเช่นนั้นก็กอดแน่นยิ่งกว่าเดิมพร้อมทั้งมีหยาดน้ำตาไหล่ลงมาเต็มใบหน้าของนางแต่กลับไม่มีเสียงร้องเลยสักนิดเดียว

"พี่รู้แล้วเจ้าอย่าร้องไปเลยคนในตระกูลของเรานั้นเขาสละชีพเพื่อชาติเราต้องเข้มแข็งอย่าให้การจากไปของพวกเขาเปล่าประโยชน์  " 

ชิงเหมยที่ในตอนนี้แม้จะเศร้าโศกเสียใจเพียงใดก็จะร้องไห้ไม่ได้ เพราะตนเป็นพี่ตนจะต้องเข้มแข็งเข้าไว้เพื่อที่จะปลอบน้องของตน

"ท่านพี่ ฮึก ฮือ "ชิงอี้ได้กอดพี่สาวของตนแล้วร้องไห้ออกมาอย่าง

"น้องรักของพี่แล้วศพของคนของตระกูลอูลาเร่อปาอยู่ที่ใดหรือ "

"น้องให้เหล่าบริวารของสัตว์เลี้ยงของน้องพาร่างของคนตระกูลอูลาเร่อปาทั้งหมดไปไว้ที่สุสานประจำตระกูลแล้วเจ้าค่ะ น้องคิดว่าจะฝังทุกคนไว้ที่สุสานเดียวกันโดยไม่แบ่งแยกสุสานของนายสุสานของบ่าวเพื่อเป็นการขอบคุณพวกเขาที่ยอมเสียสละตนเองเพื่อปกป้องบ้านเมืองเอาไว้เจ้าค่ะ" ชิงอี้พยายามกลั้นน้ำตาและเสียงสะอื้น พร้อมเอ่ยกับพี่สาวของตนอย่างช้าๆแต่ละประโยค

"เช่นนั้นก็ดีพี่เห็นด้วย งั้นพวกเราไปที่สุสานกันเถอะจะได้ฝังร่างพวกเขา "

เมื่อกล่าวจบ 2 คนพี่น้องก็เดินไปที่สุสานตระกูลชิงทันที และเมื่อเหล่าชาวบ้านที่ได้เห็นเช่นนั้นพวกเขาก็เดินตามไปที่สุสานด้วยเช่นเดียวกัน

เมื่อมาถึงที่สุสานพวกเขาทั้งหมดก็ได้เห็นในสิ่งที่เหลือเชื่อที่สุดตั้งแต่พวกตนเกิดมาก็คือ เหล่าสัตว์มีพิษน้อยใหญ่มากมายหลากหลายชนิดช่วยกันขุดหลุมเพื่อที่จะฝังร่างของคนตระกูลอูลาเร่อปาอยู่ และตอนที่พวกเขาทั้งหมดเดินมาถึงพวกมันเหล่านั้นก็ขุดหลุมเสร็จพอดี

"นายท่านจะให้ข้านำร่างของพวกเขาทั้งหมดลงหลุมเลยหรือไม่ขอรับ "ตู๋ชงได้ส่งกระแสจิตเข้ามาถามนางทันทีที่เห็น

"นำร่างของพวกเขาทั้งหมดลงหลุมได้เลยเหลือไว้เพียงแค่ท่านพ่อท่านแม่แล้วก็ท่านพี่ "

"น้อมรับบัญชา "เมื่อกล่าวจบตู๋ชงก็ได้สั่งให้เหล่าบริวารนำร่างของในคนตระกูลที่เหลือลงหลุมแล้วกลบทันทีเหลือไว้เพียงแค่ร่างของผู้นำตระกูลและครอบครัว

"เมื่อกี้น้องคุยกับใครหรือ "

"ข้าคุยกับสัตว์เลี้ยงของข้า ท่านพี่ไม่ต้องเป็นห่วงไปทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้อย่างสมบูรณ์"

หลังจากที่นางคุยกับพี่สาวของนางนั้นร่างของบริวารในตระกูลอูลาเร่อปาก็ถูกฝังลงยังหลุมเรียบร้อยแล้ว

"พวกเจ้าทั้งหมดออกไป "นางได้หันไปเอ่ยกับสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก เมื่อพวกมันได้ยินเช่นนั้นก็พากันแยกย้ายหายไปในป่าทันทีเหลือเพียงแค่ตู๋ชงที่ยังยืนอยู่กับที่ไม่ไปไหน

"ท่านพี่พวกเราไปหาท่านพ่อท่านแม่กับเหล่าท่านพี่กันเถอะ" เมื่อกล่าวจบมาก็ได้จูงมือพี่สาวของนางไปยืนอยู่ยังข้างศพของคนในครอบครัวตน เมื่อชิงเหมยได้เห็นเช่นนั้นน้ำตาและความเข้มแข็งของนางที่พยายามสร้างมาตลอดก็พังทลายลงนางได้ร้องไห้ออกมาเสียงดังด้วยความโศกเศร้าน้ำตาของนางนั้นไหลอาบพื้นอย่างหนัก

"ฮึก ท่านพ่อท่านแม่ ลูกขออภัยพวกท่านด้วยที่ชาตินี้พวกเราไม่ได้ตอบแทนบุญคุณท่าน ฮึก แต่ถ้าหากว่าชาติหน้ามีจริงพวกลูกขอเกิดเป็นบุตรของท่านเพื่อตอบแทนบุญคุณของพวกท่านในชาตินี้" เมื่อกล่าวจบทั้งคู่ก็ทำการโขกหัวเคารพศพของบิดามารดาตนแล้วทั้งคู่ก็ร้องไห้กันออกมาอย่างหนักจึงทำให้ทั้งสุสานแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้โศกเศร้าเสียใจดังระงมไปทั่วเป็นเวลานาน

"ท่านพี่ข้าคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่จะต้องให้ท่านพ่อท่านแม่และท่านพี่ทั้งหลายได้นอนอย่างสงบสุขในที่แห่งนี้ "

เมื่อกล่าวจบนางก็ได้ประคองพี่สาวของนางออกมาจากตรงนั้นทันที

"ตู๋ชงฝังร่างบิดามารดาและเหล่าพี่ชายของข้าไว้ที่กลางสุสานแห่งนี้ "

"รับบัญชาขอรับนายท่าน แล้วชิ้นส่วนของมันผู้นั้นจะให้ข้าฝังไว้ยังจุดใดดีขอรับ "

"ในเมื่อมันอยากอยู่กับท่านพ่อของข้าขนาดนั้นก็นำชิ้นส่วนของมันฝังไว้ที่ใต้ฐานศพของท่านพ่อข้าก็แล้วกัน แล้วก่อนจะฝังเจ้าคงรู้ใช่หรือไม่ว่าควรทำอย่างไร"

"หึ หึ หึ หึ สมแล้วที่เป็นนายท่านของข้าท่านช่างเป็นคนที่น่าสนใจยิ่งนัก ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะทำให้วิญญาณของมันที่อยู่ในปรโลกนั้นเจ็บปวดทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสขอรับ "

เมื่อกล่าวจบตู๋ชงก็ได้กลายร่างเป็นตัวต่อขนาดใหญ่แล้วนำร่างของบิดามารดาและเราพี่ชายของชิงอี้ไปฝั่งยังโลงหินกลางสุสาน ที่ผู้นำตระกูลคนก่อนได้ทำเอาไว้เผื่อให้ลูกหลานในตระกูลฝั่งร่วมกัน

เมื่อนำร่างของพ่อแม่พี่น้องของชิงอี้ฝั่งเรียบร้อยแล้วตู๋ชงก็ได้กลายร่างเป็นอสรพิษพร้อมคาบชิ้นส่วนบางอย่างไว้ในปากแล้วดำลงไปในดินไปอยู่ใต้ฐานของสุสานอดีตผู้นำตระกูลอูลาเร่อปาพร้อมคายเศษเนื้อนั้นเอาไว้ พร้อมทั้งร่ายมนต์บางอย่างสะกดชิ้นเนื้อนั้นเอาไว้ให้ทรมาน เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้นมันก็ได้เลื้อยออกมาแล้วกลายร่างเป็นแมงมุมยักษ์เดินเข้าไปหาชิงอี้ ที่ยืนรอมันอยู่นอกสุสานเพียงคนเดียว

"จัดการเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่"

"ขอรับนายท่านทุกอย่างเป็นไปตามที่ท่านปรารถนา "

"ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดีงั้นข้าก็จะไปรวมตัวกับคนอื่นหมู่บ้านเจ้าก็แปลงกายเป็นสัตว์ตัวเล็กๆมาเกาะอยู่บนไหล่ข้าไปก็ได้ "

เมื่อตู๋ชงได้ยินเช่นนั้นมันก็กลายร่างเป็นผึ้งตัวเล็กๆบินไปเกาะอยู่บนหัวไหล่ของชิงอี้ทันที

เมื่อนางจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็เดินทางไปยังหมู่บ้านแล้วไปรวมตัวกับคนอื่นยังที่ว่าการทันที

"ไม่ทราบว่าทุกท่านกำลังคุยสิ่งใดกันอยู่"นางไม่เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป

"ขออนุญาตขอรับทุกท่านทั้งหลายมีรายงานจากหน่วยสอดแนมแจ้งมาว่ามีกองทัพขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนทัพมาที่นี่ขอรับ" องครักษ์ที่บิดาของชิงอี้ทิ้งเอาไว้ได้วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน

"ตรวจสอบหรือยังว่าเป็นกองทัพของใคร" ก่อนที่ทุกคนจะเอ่ยถามชิงอี้นางได้เป็นฝ่ายถามออกไปก่อน

"ตรวจสอบมาแล้วขอรับกองทัพที่กำลังเคลื่อนมานั้นจากการที่เราได้ตรวจสอบดูเกินกว่า 8 ส่วนเป็นกองทัพของราชสำนักขอรับ "

"กองทัพของราชสำนักอย่างนั้นหรือ สงครามก็จบไปแล้วยังจะมีหน้ามาทำไมอีก" ชิงอี้นางได้กล่าวออกมาด้วยอารมณ์ที่ยากจะหยั่งถึงของนางได้ 

"ตอนนี้กองทัพของอีกฝ่ายนะตั้งอยู่ที่ไหน"

"ตอนนี้กองทัพของราชสำนักตั้งอยู่ที่ปากทางของช่องเหวกำลังขนหินออกเพื่อเปิดทางเข้ามายังที่แห่งนี้ขอรับ"

"ข้ารู้แล้วเจ้าออกไปเถอะ "

"ขอรับ" เมื่อกล่าวจบเขาก็ได้ออกไปจากที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว

"หลานจะจัดการอย่างไรกับกองทัพพี่กำลังมา"

ผู้นำตระกูลอู่ได้เอ่ยถามกับชิงอี้

"ก็ต้องดูว่าพวกเขาเหล่านั้นมาดีหรือมาร้ายถ้าหากพวกเขาเหล่านั้นมาร้ายล่ะก็พวกเราก็ต้องเปิดศึกกับพวกเขา "

"แต่ถ้าทำอย่างนั้นพวกเราจะไม่มีปัญหากับทางราชสำนักหรือ "

"ถ้าเกิดว่าพวกเขามาร้ายต้องการที่จะกวาดล้างพวกเราทั้งหมดแล้วท่านลุงจะทำอย่างไรจะอยู่เฉยๆให้พวกเขาเหล่านั้นมาฆ่าพวกเราหรือ" ชิงอี้ได้กล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ประชดประชัน

"ลุงไม่ได้หมายความเช่นนั้น ลุงแค่คิดว่ามันไม่น่าจะใช่เรื่องดีที่พว....."

"ท่านไม่ต้องเอ่ยสิ่งใดออกมาแล้วข้าไม่อยากฟัง ข้าจะไปพบอีกฝ่ายด้วยตัวของข้าเอง"

เมื่อกล่าวจบนางก็ได้เดินออกไปทันทีโดยที่ไม่ฟังสิ่งใดต่อจากนี้อีกเลย เมื่อออกมาถึงหน้าประตูนางก็ได้ให้สัตว์เลี้ยงของนางกลายร่างเป็นแมงมุมยักษ์เพื่อให้นางขี่หลังและพาไปยังจุดหมายที่อีกฝ่ายอยู่ทันที

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไปโปรดติดตามตอนต่อไป

เป็นยังไงบ้างครับสนุกไหมครับถ้าสนุกก็ฝากทุกคน comment เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะครับขอบคุณครับ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน   บทที่ 12 เริ่มต้นการแก้แค้น

    ตักกลับมาทางสองพี่น้องที่ในตอนนี้กำลังเดินทางไปที่ตำหนักของฮองเฮา "อี้เอ๋อเจ้ากำลังวางแผนจะทำสิ่งใด "เมื่อเดินมาใกล้ถึงตำหนักของฮองเฮาชิงเหมยก็ได้เอ่ยถาม"ข้าหาได้วางแผนสิ่งใดไม่ ข้าก็แค่จะทำหน้าที่ของลูกสะใภ้ที่ดีก็เท่านั้นท่านพี่อย่าคิดมาก"ชิงอี้ได้เอ่ยตอบกลับพี่สาวของตนเช่นนั้นแต่พี่สาวของนางนั้นหาได้เชื่อไม่ "ท่านพี่ท่านไม่ต้องห่วงไม่ว่าข้าจะทำสิ่งใดข้าจะไม่ทำให้ท่านต้องเดือดร้อนอย่างแน่นอน ""พี่ไม่ได้กลัวเดือดร้อนแต่พี่แค่เป็นห่วงเจ้าพวกเราเหลือกับเพียงแค่นี้ถ้าเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาแล้วพี่จะอยู่อย่างไร ""ท่านพี่ไม่ต้องกลัวข้าจะไม่เป็นอะไร ข้าจะอยู่กับท่านไปจนแก่เฒ่า ท่านพี่ท่านอย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้นสิข้ายอมบอกแล้วก็ได้แผนของข้าก็คือ......."และหลังจากนั้นชิงอี้ก็ได้เล่าแผนการทั้งหมดให้พี่สาวของตนฟังทันที "เจ้ามั่นใจใช่หรือไม่ว่าแผนการนี้จะบรรลุด้วยดีโดยไม่มีข้อผิดพลาด ""ข้ามั่นใจมากเพราะหลักฐานทั้งหมดถ้ามีครบแล้วท่านพี่ไม่ต้องเป็นห่วง" เมื่อกล่าวจบทั้งคู่ก็เดินเข้ามายังภายในของตำหนักฮองเฮาแล้ว "ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ" เมื่อเข้ามาถึงภายในพวกนางก็ทำการคารวะ "ข้าบอกพวกเจ้าว่า

  • ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน   บทที่ 11 พูดคุยกับเหล่าสนม

    "ท่านพี่ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ" ชิงอี้ที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วนั้นได้เดินมาปลุกพี่สาวของตนที่ยังหลับไม่ตื่น "อื้มมม อาอี้พี่ขอนอนต่ออีกหน่อยได้หรือไม่ ""ท่านพี่ข้ารู้ว่าเมื่อคืนท่านเหนื่อยกับหลี่หยางทั้งคืนแต่ท่านจะไปพบกับเหล่าบรรดาเมียๆของหลี่หยางช้ากว่านี้ไม่ได้เดี๋ยวพวกนางจะนำท่านไปนินทาว่าร้ายได้ ลู่ถิง ลู่จิน พวกเจ้ามาช่วยข้าประคองท่านพี่ไปอาบน้ำได้แล้ว เจิงลู่เจ้าไปเรียกคนมาเปลี่ยนที่นอนของท่านพี่และไปบอกบรรดาเมียทั้งหลายของหวงไท่จื่อไปรอที่ศาลาสระบัว "เมื่อหันไปสั่งเสร็จนางก็หันมาประคองพี่สาวของตนไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า "อาอี้พี่ตื่นแล้วพี่อาบเองได้ออกไปเถอะ" เมื่อกำลังถูกน้องสาวของตนถอดเสื้อผ้านางก็มีสติขึ้นมาแล้วรีบไล่น้องออกไปด้วยความเขินอาย "ท่านพี่ท่านจะอายข้าทำไมพวกเราโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเห็นของกันมาหมดแล้ว รีบอาบเถอะเดี๋ยวจะไปไม่ทัน" เมื่อกล่าวจบนางก็ถอดเสื้อผ้าของพี่สาวตนจนเสร็จแล้วทำการอาบน้ำให้ส่วนชิงเหมยแม้จะเขินอายแค่ไหนก็ไม่อาจขัดขืนน้องตัวเองได้จึงยอมอยู่เฉยๆให้น้องตัวเองจับอาบน้ำแต่งตัวราวกับเป็นเด็ก ทางด้านของเจิงลู่เมื่อได้รับคำ

  • ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน   บทที่ 10 พิธีแต่งงาน

    หลังจากนี้จะเปลี่ยนจากรัชทายาทเป็นหวงไท่จื่อแทนนะครับและขอเปลี่ยนจากชายาเอกและชายยารองเป็นหวงไท่จื่อเฟยและหวงไท่จื่อผินแทนนะครับ"ฝ่าบาทเมตตาด้วยพะย่ะค่ะ พวกเขาถูกบังคับพะย่ะค่ะ" เหล่าแม่ทัพที่เห็นด้วยในตอนแรกรีบกับลำทันที "ลากออกไปโบย 50 ไม้พร้อมปลดออกจากตำแหน่งและยึดทรัพย์ทั้งหมดแล้วนำไปไปตัดลิ้นแล้วส่งตัวไปเป็นทาสอยู่ที่ชายแดน "ฮ่องเต้ได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุขุมเยือกเย็น"ฝ่าบาทได้โปรดเมตตาด้วยพะย่ะค่ะ ท่านหญิงทั้งสองได้โปรดอภัยด้วยขอรับ "เหล่าแม่ทัพทั้งหลายได้ขอร้องอ้อนวอนอย่างหน้าสมเพช "ข้าก็อยากจะช่วยแต่นี่เป็นบัญชาของฝ่าบาทคงช่วยพวกท่านไม่ได้ "ชิงอี้นางได้แสดงว่ากำลังเสียใจที่ช่วยไม่ได้และทุกคนก็หลงเชื่อว่านางกำลังเสียใจอยู่จริงแต่ก็มีอยู่คนหนึ่งที่ดูออกนั้นก็คือพี่สาวของนาง "เหตุใดเจ้าถึงอยากช่วยพวกเขาทั้งๆทีพวกเขาเพิ่งจะใส่ร้ายเจ้า "ฮ่องเต้ได้เอ่ยถามด้วยความสงสัย และนั้นก็เข้าแผนการของนางที่วางเอาไว้"กราบทูลฝ่าบาทเพคะหม่อมฉันเพียงแค่คิดว่าพวกเขาเหล่านี้จงรักภักดีต่อบ้านเมืองมากแม้ว่าพวกเขาจะว่าร้ายพวกเราสองคนพี่น้องยังไงก็ไม่ควรที่จะโดนลงโทษหนักถึงเพียงนี้เพคะ"นางได

  • ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน   บทที่ 9 พลังของสตรี

    เมื่อกล่าวจบทุกคนก็เดินออกไปขึ้นม้าที่เตรียมเอาไว้ทันทีแล้วควบไปที่ประตูเมือง และเมื่อมาปิดประตูเมืองพวกนางก็ขึ้นไปบนกำแพงเมืองทันที่ "ท่านพี่ท่านนั่งบรรเลงเพลงอยู่บนนี้ให้สบายใจเถอะเดี๋ยวพวกข้าจะลงไปจัดการพวกที่อยู่ข้างล่างเอง" เมื่อขึ้นมาบนกำแพงชิงอี้ก็จัดที่ให้พี่สาวของตนนั่งในการดีดฉิน "เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอกเจ้าเป็นห่วงตัวเจ้าเองเถอะ ลงไปต่อสู้ข้างล่างก็อย่าบาดเจ็บละพี่เป็นห่วงรู้ไหม "ชิงเหมยได้จับมือน้องสาวของตนเองแล้วเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง "ข้าสัญญาข้าจะไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอนท่านพี่ "เมื่อกล่าวจบชิงอี้ก็ได้ถือง้าวแล้วกระโดดลงจากกำแพงทันทีและเมื่อเหล่าบริวารได้เห็นเช่นนั้นก็ถืออาวุธประจำตัวของตัวเองแล้วก็โดดตาม และนั้นทำให้ทุกคนที่อยู่บนนั้นตกใจเป็นอย่างมากเพราะกำแพงนี้มีความสูงมากกว่าหนึ่งจั้งหากตกลงไปในความสูงขนาดนี้ไม่ตายก็พิการ จนพวกเขาทั้งหมดต้องรีบวิ่งไปดูว่าเป็นอย่างไรบ้างแต่ก็พบว่าทั้งหมดที่กระโดดลงไปนั้นไม่มีใครเป็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียวนั่นก็ยิ่งทำให้พวกเขาประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม ส่วนชิงเหมยที่ได้เห็นว่าน้องสาวและบริวารได้ลงไปแล้วนั้นนางก็เริ่มบรรเลงเพลงทันที

  • ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน   บทที่ 8 ออกรบร่วมกัน

    "แล้วเจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรรัชทายาท ฮ่องเต้ได้หันมาถามบุตรชายของตน ""ลูกจะขอนำทัพไปครั้งนี้เองขอรับท่านพ่อเพื่อให้ปวงประชาได้เห็นว่าลูกนั้นเหมาะสมกับตำแหน่งรัชทายาทขอรับ "รัชทายาทหลี่หยางเอ่ยเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ "ดี ถ้าเช่นนั้นรัชทายาทจงนำทัพไปช่วยเหลือแม่ทัพบูรพาต้านทานศัตรูจงนำทหารไป 200,000 นายเพื่อร่วมรบในครั้งนี้" ฮ่องเต้ได้ประกาศออกมาเสียงดังทำให้ทุกคนก็รู้สึกมีกำลังใจไปด้วย "ฝ่าบาทเพคะพวกเราทั้งสองขอร่วมรบในครั้งนี้ด้วยเพคะ" เมื่อฮ่องเต้กล่าวจบชิงเหมยกับชิงอี้ก็ได้ลุกขึ้นมาคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพร้อมทั้งเอ่ยจุดประสงค์ของนางทันที"แม่นางน้อยทั้งสองนี่คือสนามรบไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะให้คนอย่างพวกเจ้าไปวิ่งเล่นได้" หานเฟยที่ได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยตำหนิออกมาด้วยความหวาดกลัวเพราะไม่อยากให้ทั้งสองคนไปเข้าร่วมรบเพราะว่าตนนั้นได้รับรู้มาจากสายของตนว่าทั้งสองคนนี้เก่งกาจเพียงใด"ขอบพระทัยหานเฟยที่ทรงเป็นห่วงพวกเราเพคะ แต่พระองค์ไม่ต้องเป็นห่วงเพราะพวกเราทั้งสองนั้นล้วนแล้วแต่เคยผ่านสงครามมาก่อนรู้ดีว่าต้องทำอย่างไรในสงครามขนาดกองทัพของแคว้นอู่ตี้ที่มีมากกว่า 3 แสนนายพวกเราก็เอาช

  • ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน   บทที่ 7 เรียนรู้วังหลัง

    ( ยังไม่ได้แก้คำผิด)"เรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่ขอรับท่านพ่อเหตุใดท่านถึงดูดีใจขนาดนี้" หลังจากที่ขุนนางทั้งหลายออกไปทั้งหมดแล้วรัชทายาทหลี่หยางก็เอ่ยถามผู้เป็นบิดาทันที "เดี๋ยวข้าจะเล่าประวัติศาสตร์ราชวงศ์ให้เจ้าฟัง ตอนเริ่มก่อสร้างราชวงศ์นี้มีคนร่วมก่อสร้างด้วยกันก็คือ 2 ตระกูลตระกูลแรกก็คือตระกูล อู่ลู่ซินหยาง ของพวกเราส่วนอีกตระกูลก็คือ อูลาเร่อปา ทั้งสองตระกูลนี้ล้วนผูกมิตรกันมาตั้งแต่อดีตกาลจนก่อตั้งเป็นราชวงศ์ขึ้นมาชื่อของราชวงศ์นั้นแต่เดิมคือ อู่ลู่อู ความสัมพันธ์ของ 2 ตระกูลนี้ก็ดีกันมาตลอดจนมาถึงสมัยของฮ่องเต้ที่เป็นปู่ของพ่อหรือเป็นทวดของเจ้านั้นเขาได้กลัวว่าอูลาเร่อปามีอำนาจมากกว่าตระกูลของตน เขาก็เลยหาเรื่องจนทำให้ตระกูลนี้ถูกกวาดล้างจนต้องระเห็จระเหิดหายไปไกล แล้วก็เปลี่ยนชื่อราชวงศ์เป็นราชวงศ์ อู่ลู่ แต่ฮองเฮาในสมัยนั้นก็เป็นคนจากตระกูลอูลาเร่อปาซึ่งฮ่องเต้ก็รักฮองเฮาเป็นอย่างมากตัดสินใจที่จะประหารไม่ได้เลยประหารองค์ชายองค์หญิงที่เกิดมาจากฮองเฮาทั้งหมดแต่ก็ปล่อยให้ฮองเฮามีชีวิตอยู่ด้วยความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียลูกทั้งหมดไปนั่นจึงทำให้พระนางรวบรวมขุนนางและสนับสนุนเสด็จพ

  • ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน   บทที่ 6 เข้าเมืองหลวง

    "พวกเจ้าจะเข้าเมืองหลวงกันเมื่อไหร่ข้าจะได้สั่งคนให้เตรียมตัว"หลังจากที่ทั้ง 3 ได้ทำสัญญากันเรียบร้อยแล้วนั้นรัชทายาทก็ได้ถามทั้งคู่ทันทีว่าจะเดินทางเข้าเมืองหลวงกันเมื่อไหร่ "พวกเราจัดการเรื่องทางนี้เสร็จแล้วแล้วแต่ท่านว่าจะเดินทางกันเมื่อไหร่ตอนนี้พวกข้าพร้อมแล้ว "ชิงเหมยนางได้กล่าวออกมา "ถ้าอ

  • ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน   บทที่ 1 พันธสัญญาโลหิต

    วันเวลา 7 วันแห่งความเสียใจได้ผ่านพ้นไปตอนนี้เด็กน้อยทั้งสองต่างกักขังตัวเองอยู่ในห้องไม่ยอมกินและไม่ยอมพบผู้ใดเอาแต่นอนร้องไห้อยู่ภายในนั้น "อาเหมย อาอี้ พวกเจ้าทั้งสองเปิดประตูให้อาหน่อยได้หรือไม่ ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจเรื่องพ่อของเจ้าแต่เจ้าจะทรมานตัวเองเช่นนี้ไม่ได้ถ้าพ่อของเจ้าที่อยู่บนสวรรค์ได้

  • ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน   บทนำ จุดเริ่มต้นของทุกสรรพสิ่ง

    ณ ดินแดนแห่งหนึ่งที่มีความอุดมสมบูรณ์เป็นอย่างมากได้มีชายชราคนหนึ่งนิมิตรเรื่องราวในอนาคตได้ ได้นิมิตเห็นไฟสงครามที่ใกล้เข้ามายังเมืองของตน ในเช้าวันรุ่งขึ้นจึงเรียกประชุมเหล่าตระกูลใหญ่และขุนนางทั้งหมดของเมืองว่าจะแก้ไขเรื่องนี้ยังไง "ผู้อาวุโสอูลาเร่อปา ท่านเรียกพวกเรามารวมตัวกันแต่เช้าเช่นนี้มี

  • ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน   แนะนำเรื่อง

    สวัสดีครับนิยายเรื่องนี้แต่งโดยจินตนาการของผู้เขียนไม่ได้อ้างอิงประวัติศาสตร์ใดๆทั้งสิ้น ขอให้ทุกท่านที่เข้ามาอ่าน อ่านเพื่อความสนุกเท่านั้นงดดราม่าทุกกรณีครับนิยายเรื่องนี้เป็นแนวการเมือง สงคราม แนวชิงรักหักสวาทในวังหลวง และขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยนะครับว่า นิยายเรื่องนี้ดราม่าเป็นอย่างมากครับ ถ้าใค

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status