บทที่ 1 ท่านหมอเจ้าคะ... ยาดองนี้ต้องป้อนอย่างไร ตอนที่ 5/6

“ข้าไม่ร้อนรน  ข้าไม่ต้องการสมุนไพรดับไฟอะไรของเจ้าทั้งสิ้น และจงตั้งใจปลูกสมุนไพรที่มีประโยชน์ต่อการแพทย์เท่านั้น”

“ได้เลยเจ้าค่ะท่านหมอ” ซูฉิงรับคำอย่างว่าง่าย แต่ในใจกลับคิดว่า ‘หึๆ เดี๋ยวข้าจะตั้งชื่อ 'หญ้าดับไฟราคะ' เป็นชื่ออื่นก็ได้ เช่น... 'ต้นบำรุงความเย็นชา' ไง ได้ผลเหมือนกัน’

การอยู่ใกล้ชิดกับท่านหมอเทวดาผู้เย็นชา... ช่างเป็น การรักษาที่ดีที่สุดสำหรับโรคปากไวใจทะลึ่งของเธอจริงๆ

หลังจากที่อวี้เหยียนแสดงพื้นที่ปลูกสมุนไพรให้กับซูฉิงแล้ว เขาก็สั่งงานแรกให้เธอทันที

“เจ้าต้องทำการจำแนกและจัดเรียงสมุนไพรที่เพิ่งเข้ามาใหม่ให้เรียบร้อย และที่สำคัญที่สุด... ห้ามส่งเสียงอื้ออึงหรือพูดจาไร้สาระในบริเวณโรงหมอเด็ดขาด” อวี้เหยียนสั่งเสียงเข้มก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าถ้าอยู่ใกล้ซูฉิงนานกว่านี้ ประสาทของเขาจะพังทลายลง

ซูฉิงยักไหล่ เธอไม่ได้สนใจคำสั่งห้ามของท่านหมอมากนัก สิ่งที่เธอสนใจตอนนี้คือ กล่องสมุนไพร จำนวนมากที่ถูกกองไว้ในห้องเก็บยาด้านหลังโรงหมอ

‘งานจัดเรียงสมุนไพรเหรอ ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากอีก นี่คือโอกาสที่ข้าจะได้เรียนรู้ว่าสมุนไพรในโลกนี้มีอะไรแปลกใหม่บ้าง’

ซูฉิงเดินเข้าไปในห้องเก็บยาอย่างกระตือรือร้น ห้องนี้เต็มไปด้วยกลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรแห้ง แต่การจัดเรียงนั้นเป็นไปอย่างไร้ระเบียบมาก ซูฉิงเห็นป้ายกำกับสมุนไพรที่เขียนด้วยลายมือโบราณและมีร่องรอยของการจัดหมวดหมู่ที่ไม่เป็นระบบตามหลักอนุกรมวิธานสมัยใหม่

“ท่านหมอ ถ้าข้ายังจัดเรียงสมุนไพรด้วยวิธีโบราณแบบนี้ ข้าก็ไม่ต้องไปไหนกันพอดี”

เธอเริ่มทำงานทันที โดยใช้ความรู้ด้านเคมีชีวภาพและเภสัชวิทยาจากโลกเดิมมาประยุกต์ใช้แทน ซูฉิงไม่ได้เรียงตาม 'รูปลักษณ์' หรือ 'รสชาติ' แบบที่คนโบราณทำ แต่เธอจัดเรียงตาม 'สารออกฤทธิ์ทางเคมี' และ 'กลุ่มเป้าหมายในการรักษา'

เธอเริ่มตั้งชื่อสมุนไพรใหม่ในใจ

หญ้าเย็นตา (ที่คนโบราณเรียกว่า ดอกบัวน้ำค้าง) ถูกจัดอยู่ในกลุ่ม 'สารต้านอนุมูลอิสระ'

รากซ่อนพิษ (ที่คนโบราณใช้เป็นยาบำรุง) ถูกจัดอยู่ในกลุ่ม 'สารกลุ่มอัลคาลอยด์ที่ต้องระวัง'

ขณะที่กำลังจัดเรียงสมุนไพรอย่างสนุกสนาน อาการ 'ปากไวใจทะลึ่ง' ก็เริ่มกำเริบอีกครั้ง เมื่อเธอหยิบรากสมุนไพรชนิดหนึ่งที่มีรูปร่างยาวและบิดเบี้ยวขึ้นมา

‘ รากสมุนไพรนี่มันช่าง... ชวนให้คิดถึงบางอย่างจริงๆ ข้าต้องหาทางใช้รากนี้ในการทดลองรักษาโรคของข้าให้ได้’

ซูฉิงตั้งชื่อเล่นให้กับรากสมุนไพรนั้นในใจว่า 'รากยั่วใจ' โดยทันที

เธอรู้สึกว่าจำเป็นต้อง ปลดปล่อย ความทะลึ่งที่อัดอั้นออกมาบ้าง เธอจึงแอบวาด ภาพประกอบ เล็กๆ ลงบนป้ายสมุนไพรบางชนิด ภาพเหล่านั้นเป็นภาพสเก็ตช์ ทางชีวภาพ ที่แสดงถึง 'การทำงานของเซลล์' แต่เธอวาดมันให้ดูเหมือน ฉากเกี้ยวพาราสี เล็กๆ เพื่อระบายอารมณ์

ขณะที่กำลังวาดภาพ สารต้านอนุมูลอิสระกำลังโอบกอดสารอนุมูลอิสระ อย่างสนุกสนาน อวี้เหยียนก็เดินเข้ามาในห้องเก็บยาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

“ซูฉิง เจ้าจัดเรียงสมุนไพรเสร็จหรือยัง ข้าต้องการ 'หญ้าหมื่นปี' เดี๋ยวนี้” อวี้เหยียนกล่าวเสียงเข้ม

ซูฉิงสะดุ้งสุดตัว เธอรีบซ่อนป้ายสมุนไพรที่กำลังวาดรูปไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะท่านหมอ หญ้าหมื่นปี ท่านดูที่ตู้สมุนไพรกลุ่มบำรุงเซลล์ประสาทได้เลยเจ้าค่ะ”

อวี้เหยียนขมวดคิ้วแน่น เขาเดินไปที่ตู้สมุนไพรตามที่นางบอก เขาเห็นการจัดเรียงที่ดูแปลกตา แต่... มันกลับทำให้หา 'หญ้าหมื่นปี' ได้ ง่ายดาย กว่าการค้นหาในระบบเดิมของเขาถึงสิบเท่า

“ระบบการจัดเรียงของเจ้า... เหตุใดจึงแตกต่างจากตำราโบราณ” อวี้เหยียนถามด้วยความสงสัย

“ท่านหมอ ระบบโบราณมันล้าสมัยไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าจัดเรียงตามแกนสมมาตรทางชีวภาพและความสัมพันธ์ในการออกฤทธิ์ร่วมกัน  ข้าตั้งใจทำเพื่อท่านหมอเลยนะเจ้าคะ” ซูฉิงพูดอย่างภาคภูมิใจ แม้คำพูดจะฟังดู ลึกซึ้งแต่ก็ยังมีความทะลึ่งแฝงอยู่เสมอ

อวี้เหยียนไม่ได้สนใจคำพูดเหล่านั้นแล้ว เขากำลังจมดิ่งไปกับความอัจฉริยะในการจัดเรียงสมุนไพรของซูฉิง มันเป็นระบบที่สมบูรณ์แบบอย่างไม่น่าเชื่อ เขาตัดสินใจที่จะเพิกเฉยต่อวาจาของนาง และใช้ประโยชน์จาก ความรู้ของนางแทน

“ดี ถ้าอย่างนั้นก็จัดเรียงสมุนไพรทั้งหมดในโรงหมอตามระบบนี้” อวี้เหยียนสั่งด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ส่วนเรื่องค่าแรง... ข้าจะเริ่มจ่ายให้เจ้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

ซูฉิงยิ้มกว้าง เธอไม่ได้สนใจเงินมากเท่ากับโอกาสในการอยู่ใกล้ชิดและปั่นป่วนท่านหมอเทวดา

‘ฮ่าๆ ท่านหมอ ท่านยอมรับระบบซูฉิงแล้ว ต่อไป ท่านก็จะต้องยอมรับความทะลึ่งของข้าด้วยแน่นอน’

หลังจากอวี้เหยียนจากไป ซูฉิงก็เริ่มแผนการปลูกสมุนไพรลับของเธอทันที เธอเดินไปยังฟาร์มสมุนไพร ที่อยู่ด้านหลังห้องทำงานของพระเอก และเริ่มปลูก หญ้าสงบจิต ลงไปอย่างตั้งใจ

ขณะที่กำลังทำงานอย่างสนุกสนาน เวลาพลบค่ำก็มาถึง อวี้เหยียนทำงานในห้องของเขาอย่างหนักจนดูเหน็ดเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด

‘ได้เวลาส่งสารบำรุงใจแล้ว’