บทที่ 1 ท่านหมอเจ้าคะ... ยาดองนี้ต้องป้อนอย่างไร ตอนที่ 6/6

ซูฉิงใช้เวลาช่วงบ่ายอย่างมีความสุขกับการปรับปรุงพื้นที่ปลูกสมุนไพรของเธอ ซึ่งบัดนี้ถูกขนานนามในใจว่า “ฟาร์มสมุนไพรหยางอันเร่าร้อน” เธอขุดดิน พลิกหน้าดิน และเตรียมแปลงอย่างพิถีพิถัน สมุนไพรชุดแรกที่เธอปลูกลงไปคือสมุนไพรที่ใช้สำหรับการทดลองรักษาตัวเอง โดยเธอได้เปลี่ยนชื่อให้ดูบริสุทธิ์ตามคำสั่งของอวี้เหยียนแล้ว

'หญ้าดับไฟราคะ' ถูกเรียกว่า 'หญ้าสงบจิต'

'รากเหง้าพยับแดดเย็นใจ' ถูกเรียกว่า 'รากเย็นศิลา'

เธอพยายามยับยั้งอาการกำเริบของตัวเองตลอดช่วงบ่าย เมื่อต้องเรียกชื่อสมุนไพรเหล่านี้ เธอต้องสูดหายใจลึกๆ และท่อง กฎเหล็กข้อที่ 1 วาจาสุภาพ ไว้ในใจซ้ำๆ

‘หึ ท่านหมอคิดว่ากฎเหล็กจะหยุดข้าได้หรือ ท่านคิดผิดแล้ว นี่เป็นการฝึกการควบคุมตนเองขั้นสูงสุดต่างหาก และเมื่อข้าบรรลุ... ท่านหมอจะต้องตกเป็นเหยื่อข้าแน่นอน’

เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า อวี้เหยียนเดินออกมาจากห้องทำงานส่วนตัวของเขา เขาสวมชุดผ้าแพรสีน้ำเงินเข้มแสดงให้เห็นว่าเขาเพิ่งจะเสร็จสิ้นภารกิจตรวจคนไข้และงานเอกสารทั้งหมดแล้ว สีหน้าของเขาดูอ่อนล้าและเย็นชาเหมือนเดิม แต่ก็มีความตึงเครียดบางอย่างปรากฏอยู่

ซูฉิงแอบมองพระเอกอย่างพิจารณา เธอรู้ว่าการต่อสู้ทางคารมกับเธอตลอดทั้งวันคงทำให้ท่านหมอเทวดาผู้เคร่งครัด หมดพลังงาน ไปไม่น้อย

‘น่าสงสารจัง ท่านหมอหน้าเหมือนศพแช่แข็งเลย ถ้าปล่อยให้ท่านเป็นแบบนี้ต่อไป ท่านจะไม่ทันได้สัมผัสความสุข ในชีวิตหรอกข้าต้องช่วยบำรุงท่านหน่อยแล้ว’

ทันใดนั้น อาการปากไวใจทะลึ่งก็กำเริบขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นใบหน้าอ่อนล้าของชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า ซูฉิงลืมเรื่องกฎเหล็กไปชั่วขณะ

เธอรีบเดินเข้าไปในครัวของโรงหมออย่างเงียบเชียบ เธอพบสมุนไพรที่หาได้ง่ายๆ เช่น ขิง โสมเกาหลี (ของหายากที่อวี้เหยียนเก็บไว้) และดอกคำฝอย เธอใช้ความรู้สมัยใหม่ในการชงชาบำรุงหัวใจและประสาทสูตรพิเศษ

ซูฉิงเดินกลับมาที่หน้าห้องทำงานของอวี้เหยียน เขาเพิ่งนั่งลงที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง โดยมีถ้วยชาเย็นชืดวางอยู่ข้างๆ

ซูฉิงวางถ้วยชาใหม่ที่ยังอุ่นๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของโสมลงตรงหน้าเขา

อวี้เหยียนเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ เขาจ้องมองถ้วยชาด้วยความระแวง

“นี่คือ... อันใด” เขาถาม

“ ท่านหมอเจ้าคะ นี่คือ ชาบำรุงไต บำรุงกำลัง ที่ข้าทำพิเศษให้ท่านเลยนะเจ้าคะ” ซูฉิงยิ้มหวานที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ แต่คำพูดที่ออกมากลับไม่บริสุทธิ์ใจเลยแม้แต่น้อย

อวี้เหยียนขมวดคิ้วแน่น เขายกมือขึ้นห้ามอย่างรวดเร็ว

“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ต้องการการบำรุงกำลังอันใดของเจ้า ข้าแค่เหนื่อยจากการตรวจคนไข้เท่านั้น”

“โถ่ ท่านหมออย่าปฏิเสธเลยเจ้าคะ ข้าดูออกนะว่าท่านอ่อนเพลียเกินไป ชานี้มันช่วยกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตในจุดที่สำคัญต่อการดำรงชีวิตของท่านเลยนะเจ้าคะ” ซูฉิงพยายามอธิบายตามหลักการแพทย์ แต่คำพูดของเธอมันชวนให้คิดลึกไปถึงเรื่องอื่นอยู่ดี

อวี้เหยียนรู้สึกว่าใบหน้าของเขากำลังร้อนผ่าวอีกครั้ง เขาพยายามรวบรวมสติและระลึกถึง กฎเหล็กข้อที่ 3 โรงหมอคือเขตศักดิ์สิทธิ์ ที่ห้ามพูดถึงเรื่องส่วนตัว

“ซูฉิง เจ้ากำลังละเมิดกฎเหล็กอีกครั้ง จงหยุดพูดจาเหลวไหลแล้วกลับไปพักผ่อน” 

“ไม่เหลวไหลเลยเจ้าค่ะ  ชานี้มันสุดยอดจริงๆ นะเจ้าคะ ข้าทำด้วยความบริสุทธิ์ใจล้วนๆ เลยเจ้าค่ะ”

เธอโน้มตัวลงไปที่โต๊ะทำงานของเขาอีกครั้ง ดวงตาเป็นประกายที่เต็มไปด้วย ความซุกซน จ้องมองไปที่ริมฝีปากที่กำลังเม้มแน่นของอวี้เหยียน

“ข้าว่า ถ้าข้าป้อนท่านด้วยปากน่าจะได้ผล เพราะสารออกฤทธิ์มันจะซึมซับเข้าสู่ร่างกายท่านหมอได้รวดเร็วที่สุด”

อวี้เหยียนถึงกับสำลักอากาศ 

ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากสีซีดเป็นสีแดงก่ำอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟเผา เขาพยายามรวบรวมลมหายใจและสติที่ ใกล้จะแตกสลาย

“ซู... ซูฉิง เจ้า... เจ้า” เขาพยายามหาคำที่เหมาะสมที่สุดในการดุด่าเธอ แต่คำเหล่านั้นหายไปจากสมองเมื่อเห็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์แต่ร้ายกาจ

ซูฉิงรู้ว่าถ้าปล่อยให้เรื่องเลยเถิดไปมากกว่านี้ เธออาจจะถูกไล่ออกทันทีตาม กฎเหล็กข้อที่ 5 ที่มีกำหนดไว้ว่าห้ามละเมิดเกินสามครั้ง

เธอรีบถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับโค้งคำนับอย่างสุภาพ

“ข้า... ข้าขออภัยเจ้าค่ะท่านหมอ ข้าแค่เป็นห่วงสุขภาพ ของท่านจริงๆ ข้าสัญญาว่าจะกลับไปทบทวนกฎเหล็กของท่านอีกครั้งนะเจ้าคะ”

เธอกลับเข้าสู่โหมด 'สตรีผู้ใสซื่อ' อย่างรวดเร็ว ทำให้ความโกรธของอวี้เหยียนสลายไปครึ่งหนึ่งและแทนที่ด้วยความสับสน

อวี้เหยียนกุมขมับ เขาหยิบใบสัญญาที่มีลายเซ็นของซูฉิงและกฎเหล็กห้าข้อขึ้นมาอ่านทวนอีกครั้ง

“ซูฉิง” อวี้เหยียนเรียกชื่อเธอเสียงแข็ง “โปรดรักษา มารยาทด้วย และนี่... ถือเป็นการเตือนครั้งที่หนึ่ง หากมีครั้งที่สอง... ข้าจะเริ่มแผนการรักษาโรคปากไวใจทะลึ่ง ของเจ้าอย่างจริงจัง”

ซูฉิงทำตาโต เธอแสร้งทำเป็นตกใจอย่างสุดขีด ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้ท่านหมอเทวดาเห็นรอยยิ้มที่ เต็มไปด้วยชัยชนะ บนใบหน้า

‘ท่านหมอเอ๊ย ท่านเพิ่งใช้สิทธิ์ในการเตือนไปหนึ่งครั้งแล้ว นั่นแปลว่าข้ายังมีโอกาส ป่วนท่านอีกสองครั้ง สินะ และถ้าการรักษาอย่างจริงจังของท่านคือการใช้เวลาอยู่กับข้ามากขึ้นล่ะก็... ข้าก็ยอมเป็น คนทะลึ่งตลอดไปเลยเจ้าค่ะ’

ซูฉิงกลับไปที่โรงปลูกสมุนไพรของเธอ เธอชั่งน้ำหนักส่วนผสมของหญ้าสงบจิตด้วยความตื่นเต้น

ภารกิจนี้ไม่ได้มีแค่การปลูกผัก แต่คือการบำบัดความหื่นของตัวเองและความเย็นชาของท่านหมอเทวดานี่แหละ

และเธอมั่นใจว่า... เธอจะสำเร็จภารกิจหลังนี้ก่อนภารกิจแรกอย่างแน่นอน