ตอนที่ 10 ภาพอดีต 1.2

สามวันต่อมา

 หวีดดดด!!!! เสียงพญานกอินทรีส่งเสียงกึกก้องไปทั่วขุนเขา ปีกมหึมาขยับขึ้นลงก่อนจะร่อนมาเกาะระเบียงห้องของเจ้าสำนักดวงดาว พร้อมสาสน์ด่วนที่สงมาจากจวนราชครูมีตราประทับอยู่บนกลักไม้เห็นอย่างชัดเจน

 “สาสน์ด่วนของท่านพ่อมีข่าวอะไรแจ้งมาอย่างนั้นเหรอ”เว่ยหลินหลางยืนพึมพำพลางเอื้อมมือแกะกลักไม้ออกจากข้อเท้าของพญาเหยี่ยวก่อนปล่อยให้มันบินกลับไปตามเดิม

 กลักไม้ถูกเปิดออกพร้อมคลี่ม้วนผ้าซึ่งเขียนข้อความอยู่ภายในนั้นออกมาอ่านเนื้อหาภายในนั้นอย่างรวดเร็ว ปกติแล้วจะมีสาสน์ส่งมาจากจวนราชครูอยู่เป็นประจำทุกเดือน ซึ่งเว่ยอี้จะเขียนถึงบุตรสาวฝาแฝดคนโตอยู่สม่ำเสมอไม่ได้ขาด 

 ด้วยสงสารชะตากรรมของนางที่ได้เกิดมาแต่ก็ไม่อาจเปิดเผยตัวตนให้ผู้ใดล่วงรู้ได้ สาเหตุเพราะนางมีดวงชะตาเกิดมาเพื่อทำลายบัลลังก์หงส์ของแผ่นดินต้าโจว และเพื่อรักษาชีวิตของบุตรสาวฝาแฝดคนพี่เอาไว้จึงต้องซ่อนเร้นนางเอาไว้ในสถานที่ลึกลับสุดยอดเช่นนี้

 ดวงตาคู่สวยกวาดตัวอักษรทุกตัวก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความดีใจอย่างยิ่งยวดกับข่าวที่นางได้รับ 

 ฟิ้ววว!!! ผ้าผืนน้อยที่ใช้เขียนข้อความส่งมาให้ร่วงหล่นจากมือของนางลงสู่ก้นเหวลึก ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นระริกก่อนจะยกมือของนางขึ้นปิดปากตัวเองเอาไว้

 “หลิงเอ๋อกับท่านพ่อกำลังจะมาที่หอดวงดาว! น้องสาวฝาแฝดของข้ากำลังมาที่นี่! เป็นความจริงหรือนี่! ความจริงที่ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหมที่จะได้พบกับท่านพ่อและน้องสาวฝาแฝดของข้า!!!”

 เว่ยหลินหลางตะโกนก้องออกไปจนสุดเสียงด้วยความดีใจอย่างสุดขีดที่จะได้พานพบบิดาและน้องเป็นครั้งแรกท่ามกลางขุนเขาสูงเสียดฟ้า เสียงตะโกนของนางดังก้องสะท้อนยาวไกลออกไปเป็นทอดๆ

 ใบหน้างามเต็มไปด้วยความดีใจอย่างล้นเหลือก่อนจะนึกถึงใจความในจดหมายที่เขียนถึงนาง 

 “จริงสิ! ท่านพ่อเขียนมาบอกว่าหลิงเอ๋อเป็นโรคหอบหืด เดินทางไกลนับพันลี้ก็เพื่อมาให้ข้ารักษานาง ไม่ได้การแล้วข้าต้องรีบไปจัดเตรียมการรักษาให้หลิงเอ๋อล่วงหน้าคาดว่าอีกไม่เกินสิบวันท่านพ่อกับหลิงเอ๋อก็จะถึงหอดวงดาว”เว่ยหลินหลางกล่าวพร้อมก้าวเดินออกจากห้องพักส่วนตัว ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อหนึ่งในผู้คุมกฎเดินตรงเข้ามาหา

 “หลินหลางเด็กหนุ่มที่เจ้าช่วยเมื่อหลายวันก่อนตอนนี้ฟื้นแล้วนะ”ผู้คุมกฎคนดังกล่าวรายงานข่าวให้นางล่วงรู้

 ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน่ารักและสดใส มีเค้าโครงหน้าว่าเมื่อนางเจริญเติบโตอย่างเต็มที่จะเป็นสาวงามที่หาตัวได้ยากเสียยิ่งกว่าอะไรในภายภาคหน้า ดวงตากลมโตสีดำแต่หวานเชื่อมอยู่ตลอดเวลาปรากฏแววแห่งความยินดีขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยิน

 “ถ้าเช่นนั้นยาของข้าก็ใช้ได้ผล ดีนะที่แค่กระดูกขาแตกไม่ถึงกับหัก ที่หักคือไหปลาร้าแต่ก็ไม่หนักหนาเท่าใดนัก อาการโดยรวมแบบนั้นก็น่าจะฟื้นตัวได้เร็ว แต่กว่าจะลุกเดินได้อย่างคล่องแคล่วก็จะต้องใช้เวลาหน่อย ข้านึกว่าจะสลบนานกว่านี้ แต่นี่อะไรแค่สามวันก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว เออ..แล้วที่หัวละท่านลุงหกรอยแตกเป็นอย่างไรบ้าง”เว่ยหลินหลางถามกลับไปก่อนจะได้ยินผู้คุมกฎหรือที่หอดวงดาวพากันเรียกกันติดปากว่า “ท่านหก”เอ่ยขึ้น

 “โดยรวมก็ดีขึ้นมากแล้ว รอยแผลใช้น้ำผึ้งเข้ามาสมานทำให้ดีขึ้นรวมไปถึงรอยเย็บด้วยที่เจ้าใช้ด้ายกับเข็มเย็บแผลกว้างขนาดนั้นเข้าหากันไม่น่าเชื่อเลยว่าจะสามารถกระทำได้ ช่างน่าแปลกเสียจริง”ท่านลุงหกกล่าวด้วยความสงสัยระคนแปลกใจ

 ท่ามกลางรอยแย้มเยือนของเด็กสาวตัวน้อยยิ้มแก้มแทบแตกเมื่อนางได้ยินเช่นนั้น

 “วิธีการรักษาแบบนี้ข้าเห็นจากภาพก่อนกาลในอีกหลายพันปีข้างหน้าท่านลุงหก ยุคก่อนกาลที่ข้าเห็นมีแต่สิ่งแปลกประหลาดสุดลึกล้ำที่ไม่สามารถพานพบในช่วงเวลานี้ได้ ต่อไปพวกเราจะขึ้นไปอยู่บนท้องฟ้าโดยมีนกเหล็กใช้เป็นพาหนะนำพาพวกเราเดินทางไปจนถึงที่หมาย ใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจแต่จะว่าไปก็ยังไม่เทียบเท่ากับเทียนอธิษฐานของหอดวงดาวหรอก”เว่ยหลินหลางอธิบายภาพเหตุการณ์ในอนาคตที่นางได้มีโอกาสเห็นจากญาณหยั่งรู้ของนาง

 ในขณะที่ท่านลุงหกก็พลอยตื่นเต้นไปด้วยเมื่อได้ยินเช่นนั้น

 “แสดงว่าเจ้าอยากไปใช้ชีวิตอยู่ที่ดินแดนก่อนกาลอย่างนั้นสิ จึงได้กล่าวเช่นนี้ออกมา”ท่านลุงหกถามกลับไป

 ใบหน้าที่เต็มไปด้วยพวงแก้มสีชมพูส่ายไปมาติดต่อกันครั้นได้ยินเช่นนั้น

 “ถ้าไปศึกษาเพื่อเรียนรู้ก็พำนักได้อยู่หรอก แต่จะให้ใช้ชีวิตอยู่ที่นั้นข้าไม่เอาเพราะบางอย่างก็น่ากลัวกว่าช่วงเวลานี้มากๆ เลยนะท่านลุงหก ชีวิตของพวกเราในช่วงเวลานี้ถือว่าเงียบสงบและมีความสุขที่สุดแล้ว สิ่งที่ข้าอยากเรียนรู้ก็มีเพียงการแพทย์ และความเจริญของบ้านเมืองที่แตกต่างจากช่วงเวลานี้ของพวกเรามากและรวมไปถึงสิ่งประดิษฐ์หน้าตาแปลกๆ ซึ่งมีอีกมากมายเหลือเกินในดินแดนก่อนกาล ซึ่งช่วงเวลานี้ของเราไม่สามารถทัดเทียมได้เลย”เว่ยหลินหลางอธิบายกลับไปก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้

 “มัวแต่ยืนคุยจนเพลินเลย ข้าไปเยี่ยมคนเจ็บสักหน่อยจะดีกว่าเผื่อบางทีจะได้ตรวจดูอาการโดยรวมอีกรอบ ถ้าอาการไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงก็ค่อยให้ลงจากเขาของเราไปอยู่นานกว่านี้ไม่ได้”เว่ยหลินหลางพูดพร้อมก้าวเดินตรงไปข้างหน้าเพื่อไปเยี่ยมคนเจ็บโดยมีท่านลุงหกเดินตามหลังไปอย่างกระชั้นชิด