ตอนที่ 12 อดีตที่บางคนจดจำ 1.1

15 วันผ่านไป

 ร่างสูงเพรียวของรัชทายาทแห่งต้าโจวกำลังยืนใช้ไม้เท้าที่ทำมาจากไม้ไผ่ค้ำยันพระวรกายของพระองค์เพื่อสามารถเสด็จไปไหนได้สะดวกขึ้น พระเนตรเฝ้าจับจ้องเด็กหญิงร่างบอบบางที่มีอายุเพียงแค่ 11 ปีแต่นางกลับมีวิชาแพทย์ยอดเยี่ยมจนถูกกล่าวขานว่าเป็นหมอน้อยเทวดาในสถานที่ซึ่งเรียกว่าหอดวงดาว 

 รัชทายาทแห่งต้าโจวเพิ่งจะทรงทราบว่าสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความลึกลับและเป็นปริศนาไม่เคยมีผู้ใดพานพบและย่างกายเข้ามาได้ หากมีผู้พลัดหลงเข้ามานั้นก็หมายความว่าสวรรค์ลิขิตแต่ก็ไม่สามารถพำนักอยู่ได้ตลอดไป 

 เพราะหมอน้อยเทวดาผู้มีญาณหยั่งรู้ล่วงหน้าจะเป็นคนบอกว่าผู้ใดสามารถอยู่ที่หอดวงดาวนี้ได้หรือไม่ และรัชทายาทแห่งต้าโจวเป็นอีกผู้หนึ่งที่จะต้องถูกส่งกลับไปยังสถานที่พระองค์จากมาทันทีที่พระอาการดีขึ้นและสามารถเดินทางไกลได้

 ทันทีที่ร่างเล็กๆ ของหมอเทวดาตัวน้อยมาหยุดยืนอยู่ตรงพระพักตร์ของรัชทายาทแห่งต้าโจว พระองค์รีบรับสั่งกับนางทันทีด้วยความดีพระทัยที่ได้พานพบอีกครั้งก่อนจากลา

 “ขอบคุณท่านหมอน้อยที่อุตส่าห์มาพบข้าตามคำขอครั้งสุดท้ายก่อนจะต้องออกจากที่นี่”รับสั่งพร้อมทอดพระเนตรหมอเทวดาตัวน้อยด้วยความรู้สึกผูกพันกับนางอย่างยิ่งยวด ก่อนจะยื่นบางสิ่งส่งให้กับนาง

 “บุญคุณที่ได้ช่วยชีวิตในครั้งนี้ ข้าไม่มีวันลืมจะต้องแทนคุณชีวิตครั้งนี้ให้ได้ในวันหน้า ก่อนจากลาจึงขอมอบหยกประจำตัวข้าให้แก่ท่านเก็บไว้ หากแม้นท่านประสบเหตุอะไรขอเพียงแสดงป้ายหยกนี้ไม่ว่าข้าจะอยู่ไกลสุดหล้าสักเพียงใด จะรีบมาหาท่านหมอน้อยเพื่อช่วยท่านโดยทันที”

 เว่ยหลินหลางได้ยินเช่นนั้นนางรีบยกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

 “พี่ชายไม่ต้องเกรงใจข้าหรือมอบสิ่งใดเป็นการทดแทน หน้าที่ของหมอคือรักษาและช่วยชีวิตผู้คนให้อยู่รอดต่อไปเป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว ท่านอย่าได้คิดถือเป็นบุญคุณใหญ่หลวงนี้เลย อีกอย่างหยกล้ำค่าเช่นนี้ข้าไม่อาจรับไว้ได้”เว่ยหลินหลางตอบกลับไป

 และนั่นทำให้พระพักตร์ของรัชทายาทแห่งต้าโจวสลดลงทันทีเมื่อนางปฏิเสธกลับมาเช่นนั้น จนทำให้อีกฝ่ายเห็นสีพระพักตร์แปรเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

 “ได้โปรดรับเอาไว้ด้วยเถิดท่านหมอน้อย นี่คือสิ่งที่ข้าตั้งใจมอบให้จริงๆ ป้ายหยกนี้เป็นสิ่งที่ทำให้ล่วงรู้ว่าท่านคือคนสำคัญที่สุดของข้า”รัชทายาทแห่งต้าโจวรับสั่งเป็นนัยๆ

 ทั้งน้ำเสียงและแววตาที่แสดงออกมานั้นทำให้เว่ยหลินหลาง สัมผัสได้ถึงความจริงใจที่มอบให้นาง มือน้อยเรียวงามยื่นไปรับป้ายหยกที่สลักอักษรย่ออันเป็นพระนามของพระองค์เอาไว้พลางลูบคลำไปมาโดยไม่ได้คิดอะไรและไม่ปริปากกล่าวสิ่งใดออกมา

 “ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะไม่เกรงใจท่านก็แล้วกันและขอบคุณที่มอบให้”เว่ยหลินหลางตอบกลับไปพลางส่งยิ้มให้อย่างมีไมตรี

 ท่ามกลางสายพระเนตรของรัชทายาทแห่งต้าโจวทรงยินดีอย่างยิ่งยวดที่หมอเทวดาตัวน้อยรับแผ่นหยกจากพระองค์ ถือได้ว่านางได้รับของแทนใจที่พระองค์ตั้งใจมอบให้ และแผ่นหยกที่นางกำลังครอบครองนี้จะเป็นสิ่งที่ชี้นำให้พระองค์ล่วงรู้ในวันข้างหน้าว่าเด็กน้อยจะเติบใหญ่เป็นสตรีสาวแสนสวยและถูกพระองค์เลือกเป็นพระชายานับตั้งแต่นางยอมรับป้ายหยกแผ่นนี้ไป

 ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนสนทนาอยู่ในขณะนั้น ร่างเล็กบอบบางของเด็กหญิงอีกผู้หนึ่งพลันปรากฏกายขึ้นอยู่ตรงประตูทางเข้าห้องโถงดังกล่าวก่อนจะหยุดชะงักทันทีเมื่อสายตาของนางเหลือบไปเห็นรัชทายาทแห่งต้าโจวทรงยืนรับสั่งกับพี่สาวฝาแฝด และผู้มาเยือนจะเป็นใครไปไม่ได้หากไม่ใช่เว่ยหลิงเหลียน ซึ่งเดินทางขึ้นเขาล่วงหน้ามาก่อนบิดาเนื่องจากการจะมาที่หอดวงดาวได้นั้นจะนำมาได้เพียงครั้งละหนึ่งคนเท่านั้น

 และทันทีที่นางเห็นรัชทายาทแห่งต้าโจวก็ตกหลุมรักพระองค์ทันที พระพักตร์คมเข้มกับพระชันษาในปีที่ 15 ย่างเข้าสู่ปีที่ 16 นั้นมีลักษณะองอาจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 “ผู้ใดกันที่ท่านพี่สนทนาด้วย”เว่ยหลิงเหลียนรำพึงเสียงเบา

 เพียงครู่เว่ยหลิงเหลียนนึกถึงคำเตือนของบิดาว่าไม่ให้ปรากฏกายพร้อมกับพี่สาวฝาแฝดภายในหอดวงดาวจนกว่าจะได้รับการยืนยันว่าสามารถปรากฏร่างพร้อมกันได้ 

 นางจึงรีบหลบไปยืนอยู่ทางด้านหลังของห้องอย่างรวดเร็วเฝ้ามองรัชทายาทจากต้าโจวค่อยๆ เดินจากไปบริเวณนั้น โดยมีท่านลุงหกนำพระองค์กลับคืนสู่เทือกเขาที่ตั้งอยู่คนละฝั่งกับที่หอดวงดาวและคอยดูแลอย่างใกล้ชิดจนกว่าจะมีคนมารับกลับไป

         พระเนตรที่บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าไม่อยากจะออกจากหอดวงดาวแม้แต่น้อย แต่เพราะภาระและหน้าที่ของผู้ปกครองซึ่งจะต้องนั่งบัลลังก์ต้าโจวสืบต่อไปทำให้รัชทายาทหนุ่มน้อยเสด็จจากมาอย่างไม่เต็มใจเท่าใดนัก พระองค์หันกลับไปทอดพระเนตรเทือกเขาสูงเสียดฟ้าอยู่เป็นระยะๆ ก่อนจะถูกผ้าดำปิดตาเพื่อไม่ให้ล่วงรู้ทิศทางสุรเสียงพลันมีรับสั่งถาม

         “ท่านลุงหกสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากล่วงรู้มาโดยตลอดหากถามกับท่านจะได้หรือไม่”รับสั่งถามกลับไป

         ลุงหกหยุดชะงักทันทีในขณะที่กำลังถือผ้าดำที่จะใช้ปิดตารัชทายาทแห่งต้าโจวอยู่ในขณะนั้น

         “เจ้าอยากถามอะไรอย่างนั้นเหรอ หากข้าสามารถตอบได้ก็จะตอบเจ้าไป”

 คำตอบดังกล่าวทำให้รัชทายาทหนุ่มน้อยปรากฏรอยแย้มเยือนขึ้นบนพระพักตร์ทันที

 “ข้าอยากล่วงรู้ว่าท่านหมอน้อยเป็นบุตรีของราชครูแคว้นใดอย่างนั้นหรือขอรับ”โจวหยางเย่วถามกลับไป

 และคำถามดังกล่าวทำให้ลุงหกจ้องเด็กหนุ่มตรงหน้าเขม็ง

 “จะอยากรู้ไปทำไมเจ้าหนุ่มว่าท่านหมอน้อยเป็นบุตรีของผู้ใด สอดรู้สอดเห็นไม่เข้าเรื่อง!”ลุงหกเอ็ดเสียงดุกลับไป

 พระพักตร์เจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อถูกลุงหกตำหนิกลับมาเช่นนั้น แต่ด้วยความอยากรู้จึงต้องพยายามทำให้หนังหน้าของพระองค์หนาเข้าไว้

 “ที่ข้าถามเพราะว่าในวันข้างหน้าไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้แทนคุณท่านหมอน้อยหรือไม่ เพราะเท่าที่ข้ารักษาตัวอยู่นานเกือบยี่สิบวันพอจะล่วงรู้ว่า ผู้ใดจะเดินทางเข้าออกหอดวงดาวไม่ง่ายเลยหากข้าไม่มีโอกาสได้แทนคุณท่านหมอน้อย อย่างน้อยก็ขอได้มีโอกาสแทนคุณแผ่นดินเกิดของท่านหมอก็ได้ แม้จะไม่ได้โดยตรงแต่อย่างน้อยทดแทนทางอ้อมก็ยังดี ข้าไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักคุณคนนะขอรับท่านลุงหก”รัชทายาทแห่งต้าโจวยกเหตุผลในการอยากรู้ของพระองค์ตอบลุงหกกลับไป จนอีกฝ่ายพยักหน้าขึ้นลงติดๆ กันเมื่อได้ยินคำกล่าวเช่นนั้น

 “ก็ได้! ในเมื่อเจ้าอยากล่วงรู้ข้าก็จะบอกอย่างน้อยก็กลับไปแทนคุณแผ่นดินเกิดของนางทางอ้อมก็ถือว่าได้ช่วยเหลือเช่นกัน ท่านหมอน้อยเป็นบุตรีราชครูจากแคว้นต้าโจว เมื่อรู้แล้วก็ทำประโยชน์และช่วยเหลือผู้คนแคว้นนั้นด้วยก็แล้วกัน”

 สิ้นเสียงของลุงหกพระวรกายสูงยืนนิ่งงันไปทันทีครั้นล่วงรู้ว่าหมอน้อยเทวดาคือบุตรีราชครูจากแคว้นต้าโจว อันเป็นแคว้นที่พระองค์จะต้องขึ้นปกครองในภายภาคหน้าต่อไป พระพักตร์หันกลับไปมองเทือกเขาสูงเสียดฟ้าอีกครั้งด้วยความดีพระทัยเป็นยิ่งนัก

 “ในที่สุดข้าก็ล่วงรู้แล้วว่าเจ้ามาจากไหน แม้จะไม่ล่วงรู้ชื่อแต่ก็รู้แล้วว่ามาจากสกุลเว่ย บุตรีราชครูเว่ยอี้ พระอาจารย์ของข้านี่เอง ภายภาคหน้าข้าจะต้องทำให้เจ้ามาอยู่เคียงข้างกายให้ได้หมอเทวดาตัวน้อยของข้า!”รัชทายาทหนุ่มรำพึงอยู่ภายในพระทัยพร้อมผ้าสีดำที่อยู่ในมือของลุงหกตรงเข้าปิดพระเนตรของพระองค์ทันที