Home / รักโบราณ / ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต / ตอนที่ 8 การกลับมาของพระชายา 1.4

Share

ตอนที่ 8 การกลับมาของพระชายา 1.4

last update Last Updated: 2026-02-01 21:15:57

ในขณะเดียวกัน

 เสียงเอ็ดอึงดังอยู่เรือนห้องโถงรับรองด้วยความตกใจของบ่าวไพร่น้อยใหญ่ภายในจวนราชครู เมื่อรัชทายาทโจวหยางเย่วเสด็จมาถึงจวนเพื่อตามหาพระชายาของพระองค์

 “ชายาของข้าอยู่ที่ไหน! พวกเจ้ารีบบอกข้ามาเดี๋ยวนี้! ว่านางอยู่ที่ไหน”องค์ชายรัชทายาทรับสั่งถามสุระเสียงกึกก้องพร้อมรีบเสด็จเข้าไปภายในจวนชั้นในก่อนจะหยุดลงทันทีเมื่อก้าวมาถึงเรือนตะวันตก

 โลงศพขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยผ้าขาวประดับเอาไว้ไปทั่วทุกหนแห่งบ่งบอกว่าเป็นสัญลักษณ์งานศพพระชายารัชทายาท และทันทีที่ทอดพระเนตรเช่นนั้นพระวรกายใหญ่โตเสด็จตรงดิ่งเข้าไปที่เรือนดังกล่าว

 “พวกเจ้าประดับผ้าขาวเอาไว้ทั่วจวนทำไม! วันนี้เป็นงานอภิเษกของพระชายาข้าเหตุใดจึงไม่นำผ้าแดงมงคลมาประดับไว้! เอาออกไปให้หมด! เอาออกไป!!!”รับสั่งตวาดอย่างเกรี้ยวกราด

 “องค์รัชทายาท!”เสียงร้องเรียกดังขึ้นอยู่ทางด้านหลังพร้อมพระวรกายสูงใหญ่หันกลับไปทอดพระเนตรโดยพลัน

 “ราชครู”สุระเสียงดังออกมาทันทีเมื่อเว่ยอี้ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงพระพักตร์

 “อย่าทรงทำเช่นนั้นเลยพ่ะย่ะค่ะ นางเพิ่งจากไปจำเป็นต้องจัดเตรียมงานให้พร้อม”เว่ยอี้กราบทูลกลับไป

 คำกล่าวของราชครูทำให้โจวหยางเย่วส่ายพระพักตร์ไปมาด้วยทรงรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น

 “ข้าไม่เชื่อ! ท่านเอาอะไรมาพูดเช่นนี้ วันนี้เป็นวันแต่งงานของข้ากับลูกสาวของท่าน เหตุใดจึงกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมา หลิ่งเหลียนยังไม่ตาย! นางยังไม่ตาย!!!”รัชทายาทหนุ่มรับสั่งออกไปทันที

 “แต่นางตายแล้วจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ ทรงเชื่อกระหม่อมด้วยเถิดคนเป็นพ่อเจ็บปวดหัวใจยิ่งกว่าสิ่งใด ที่ต้องสูญเสียลูกไปอย่างไม่มีวันหวนกลับคืน เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น! และมากกว่าพระองค์หลายร้อยเท่ายิ่งนัก รีบเสด็จกลับคืนวังหลวงเถิดพ่ะย่ะค่ะ อย่าทรงประทับอยู่ที่จวนของกระหม่อมนานไปกว่านี้ หาไม่แล้วฮองเฮาจะทรงกริ้วเอาได้”เว่ยอี้กราบทูลกลับไปตามความเป็นจริง

 “ข้าไม่กลับ! หลิงเหลียนเป็นชายาของข้าเหตุใดข้าจึงจะอยู่ที่จวนของราชครูไม่ได้! ข้าอยากเห็นนางไม่รู้ว่าจะโตขึ้นมากน้อยเพียงใด คาดว่าจะต้องเติบโตขึ้นมากกว่าห้าปีก่อนอย่างแน่นอน”รับสั่งพร้อมหันพระวรกายกลับเพื่อเสด็จไปที่โลงศพที่ตั้งอยู่ใจกลางห้องอยู่ในเวลานี้

         หมับ! มือหนาของราชครูเว่ยอี้ดึงรั้งท่อนแขนใหญ่กำยำเอาไว้ไม่ให้เสด็จไป

         “ทรงตัดพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ หลิงเหลียนนางตายไปแล้วจริงๆ ศพของนางยังคงอยู่ในห้องนอนกำลังเตรียมทำความสะอาดตามขั้นตอนของการรักษาสภาพศพ ขอพระองค์ทรงเชื่อด้วยเถิดในฐานะพระอาจารย์เคยมีคำใดที่เคยโกหกหรือไม่”เว่ยอี้พยายามอธิบายให้รัชทายาทหนุ่มเข้าพระทัย

 ตุบ! พระวรกายใหญ่ทรุดฮวบลงไปกับพื้นจวนทันทีครั้นโจวหยางเย่วได้ยินถ้อยคำของเว่ยอี้เช่นนั้น

 “เป็นความจริงหรือนี่! หลิงเหลียนจากข้าไปแล้วจริงๆ อย่างนั้นเหรอ ข้ายังไม่ได้พานพบหน้านางอีกเลยหลังจากกันเมื่อห้าปีก่อนที่หอดวงดาว นางเป็นคนช่วยชีวิตและรักษาข้าจนหายเป็นปกติ ข้ายังไม่ได้ตอบแทนอะไรให้นางเลย! ยังไม่เคยทำอะไรให้นางเลย”รัชทายาทหนุ่มเฝ้าคร่ำครวญด้วยความเสียพระทัยอย่างยิ่งยวด

 ทันทีเว่ยอี้ได้ยินเช่นนั้นดวงตายาวรีพลันเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำว่าหอดวงดาว ร่างสันทัดทรุดกายลงนั่งตรงพระพักตร์รัชทายาทแห่งต้าโจวพร้อมรีบถามกลับไป

 “พระองค์เคยเสด็จไปที่หอดวงดาวที่อยู่กลางขุนเขาอย่างนั้นเหรอพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยอี้ถามกลับไปเพื่อให้แน่ใจอะไรบางอย่าง

 พระพักตร์หล่อเหลาคมคายพยักขึ้นลงเป็นการยอมรับ

 “เหตุการณ์ที่ข้าถูกลอบสังหารเมื่อห้าปีก่อน และรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิดก็เพราะได้หลิงเหลียนเป็นผู้ช่วยรักษาข้า นางนำข้าไปรักษาที่หอดวงดาวจนหายเป็นปกติ แต่ห้ามบอกเรื่องนี้กับผู้ใดอย่างเด็ดขาด นางไม่ล่วงรู้ด้วยซ้ำไปว่าข้าแท้จริงแล้วเป็นผู้ใด และข้าล่วงรู้แต่เพียงว่านางเป็นบุตรสาวของท่านเพราะแม้แต่ชื่อ นางก็ไม่ยอมบอกแม้แต่น้อย ข้าเพิ่งจะล่วงรู้ชื่อและแซ่ของนางเมื่อตอนที่ท่านส่งมาคัดเลือกตัวพระชายา นั้นคือครั้งแรกที่ข้าล่วงรู้และคาดหวังเอาไว้อย่างเต็มที่ว่าจะได้พานพบหน้ากันในวันที่เราสองเข้าพิธีอภิเษกในวันนี้”

 รับสั่งขององค์รัชทายาทสำหรับคนฟังในยามนี้กลับต้องตกใจมากเสียยิ่งกว่าผู้ใด ร่างสันทัดถึงกับนั่งนิ่งงันอยู่กับที่เมื่อรับสั่งของรัชทายาทรูปงามที่คร่ำครวญหาบุตรีของตนอยู่ในเวลานี้นั้น ในความเป็นจริงแล้วผู้ที่รักษาอาการบาดเจ็บให้แก่โจวหยางเย่วในเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์เมื่อห้าปีก่อน 

 หาใช่เว่ยหลิงเหลียนแต่กลับเป็นเว่ยหลินหลางเจ้าสำนักหอดวงดาว บุตรีฝาแฝดคนโตของเว่ยอี้ที่ถูกปกปิดไม่ให้มีตัวตนอยู่ในผืนแผ่นดินต้าโจว เพื่อความอยู่รอดของนาง ราชครูผู้เป็นพ่อจำเป็นต้องทำเช่นนั้น

 แม้ว่าในขณะนั้นเว่ยหลินหลางจะมีอายุเพียงแค่ 11 ปีก็ตาม แต่นางกลับเชี่ยวชาญทางการแพทย์ สามารถรักษาผู้คนหายจากอาการบาดเจ็บและเจ็บป่วยได้อย่างชะงักงัน แม้กระทั่งโรคหอบหืดของหลิงเหลียนก็หายเป็นปลิดทิ้งเพราะเดินทางไปพำนักอยู่ที่หอดวงดาวเพื่อรักษาโรคประจำตัวของนาง 

 ซึ่งเว่ยหลิงเหลียนในระหว่างนั้นได้เดินทางไปพำนักอยู่ที่หอดวงดาวในภายหลัง และที่สำคัญนางได้พบกับองค์รัชทายาทด้วยความบังเอิญในวันสุดท้ายที่พระองค์จะเสด็จออกจากหอดวงดาวและก็ตกหลุมรักพระองค์ทันทีตั้งแต่แรกพบ โดยที่โจวหยางเย่วก็ไม่เคยพบกับเว่ยหลิงเหลียนในวันนั้นแม้แต่น้อย เพราะพระองค์พบแต่เพียงหมอเทวดาตัวน้อยในเวลานั้นเพียงผู้เดียวเท่านั้น

 “สตรีที่อยู่ในหัวใจขององค์ชายแท้จริงแล้วคือหลินหลางหรือนี่ ข้าหลงเข้าใจผิดมาโดยตลอดว่าคนที่อยู่ในหัวใจของพระองค์คือหลิงเหลียน! เพื่อเห็นแก่น้องที่หลงรักองค์รัชทายาท หลินเอ๋อจึงไม่ปริปากบอกให้ผู้ใดฟังแต่อย่างใดว่าแท้จริงแล้วนางคือคนที่ช่วยชีวิตองค์รัชทายาทตัวจริง ดูท่าหลินเอ๋อจะไม่ล่วงรู้ว่านางได้กุมหัวใจของพระองค์เอาไว้เสียด้วย” ราชครูเว่ยอี้ได้แต่ยืนนิ่งงันเมื่อล่วงรู้ว่าคนรักที่แท้จริงซึ่งอยู่ในหัวใจของโจวหยางเย่วเป็นบุตรสาวฝาแฝดคนพี่หาใช่แฝดคนน้องแต่อย่างใด 

 ใบหน้าหันกลับไปมองที่เรือนนอนของเว่ยหลิงเหลียนที่บัดนี้ฝาแฝดคนพี่ที่รัชทายาทกำลังกล่าวขวัญถึงเมื่อครู่ที่ผ่านได้เข้ามาสวมรอยแทนน้องสาวฝาแฝดของนางเป็นที่เรียบร้อยแล้วในเวลานี้

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต   ตอนที่ 51 เหยียบแผ่นดินต้าโจว 1.1

    ห้องทรงงานเพล้ง!!!! ถ้วยชาที่กำลังยกขึ้นเสวยร่วงหล่นจากพระหัตถ์อย่างไม่รู้สาเหตุ ท่ามกลางความแปลกพระทัยของฮ่องเต้ลี่หยวนเมื่อทรงทอดพระเนตรเหตุการณ์ที่ปรากฏออกมาเช่นนั้นรวมไปถึง หลี่ต๋าก็ด้วยเช่นกัน“ฝ่าบาททรงเป็นอะไรอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ หรือว่าทรงเกิดประชวรขึ้นมา”หลี่ต๋าถามด้วยความเป็นห่วงในขณะที่คนถูกถามกำลังนั่งครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ผ่านมาพลางยกพระหัตถ์ทั้งสองข้างขึ้นทอดพระเนตร“เหตุใดถ้วยชาจึงหล่นไปจากมือของข้าได้เองแบบนี้นะ มือของข้าก็ปกติดีทุกอย่างไม่มีอาการอะไรบ่งบอกแม้แต่น้อย”รับสั่งครุ่นคิดภายในส่วนลึกของจิตใจเริ่มมีความกังวลจนบอกไม่ถูกมิรู้ว่ามาเป็นเพราะสาเหตุใด“ฝ่าบาทให้ท่านหมอมาตรวจดูอาการจะดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”หลี่ต๋าทูลถามด้วยความเป็นห่วงหากแต่ลี่หยวนกลับส่ายพระพักตร์ไปมาเป็นการปฏิเสธ“ไม่ต้องให้หลินเอ๋อมาตรวจอาการของข้าหรอก ข้าล่วงรู้ตัวเองดีว่าร่างกายของข้าเป็นอย่างไร ไปตามนางให้มาตรวจอาการของข้าจะพาลทำให้นางตกอกตกใจไปเสียเปล่าๆ ค

  • ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต   ตอนที่ 50 หวนคืนชำระแค้น 1.4

    ระเบียงห้องดื่มชา ภายในบริเวณห้องดื่มชาในเวลานี้คนงามกำลังนำกลีบกุหลาบที่ผ่านการคัดและตากตลอดจนนำมาอบแห้งจนกลายเป็นใบชาเพื่อเปลี่ยนรสชาติในการดื่มชา มาดื่มชาจากดอกไม้แทนบ้าง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากยอดน้ำค้างที่นำมาชงชาผสมผสานกับกลีบกุหลาบทำให้รสชาตินุ่มลิ้นและหอมกรุ่นชื่นใจ “หลินเอ๋อ! หลินเอ๋อ!!!”สุรเสียงรับสั่งหาคนรักดังกึกก้องไปทั่วทั้งพระตำหนักเย่วเชียง ในขณะที่คนถูกเรียกกำลังยกถ้วยชาขึ้นดื่มอย่างละเมียดละไมอยู่ในขณะนั้น ถึงกับสำลึกออกมาทันที พรืดด!!! เว่ยหลินหลางสำลักน้ำชาที่กำลังดื่มเข้าไปทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกของคนรัก “พี่หยางหนีงานมาอีกแล้วหรือนี่! จริงๆ เลย”นางบ่นพึมพำพร้อมเสียงของคนรักดังก้องไม่คลาดครา “หลินเอ๋อ!”รับสั่งหาคนงามไปทั่วบริเวณก่อนจะสะดุดลงเมื่อเสด็จมาที่ห้องดื่มชา พร้อมทอดพระเนตรคนงามกำลังนั่งหน้าตูมอยู่ในขณะนั้น

  • ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต   ตอนที่ 49 หวนคืนชำระแค้น 1.3

    วันรุ่งขึ้นห้องทรงงาน “หลี่ต๋า!”สุรเสียงรับสั่งหาคนสนิทดังเอ็ดอึงไปทั่วห้องทรงงานเลยทีเดียว เพียงครู่เสียงฝีเท้าของคนกำลังเดินตรงมาที่ห้องทรงงาน พร้อมร่างสันทัดของหลี่ต๋าก้าวเข้ามาในพระตำหนัก พร้อมหีบใบย่อมที่ถือติดมือมาด้วย “เจ้าไปไหนมาข้าเรียกหาตั้งนาน”รับสั่งถาม หลี่ต๋าที่กำลังยืนหายใจจนตัวหอบโยนยกชายแขนเสื้อของตัวเองขึ้นซับเหงื่อบนใบหน้าจนจางหายไปพร้อมกราบทูล “กระหม่อมบังเอิญไปพบหีบใส่ของใช้ส่วนตัวของท่านหมอน้อยติดไปกับหีบฉลองพระองค์ของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ จำได้ว่าเป็นของท่านหมอจึงตั้งใจจะนำไปให้นางพ่ะย่ะค่ะ”หลี่ต๋ากราบทูลกลับไป คำกราบทูลของหลี่ต๋าทำให้ฮ่องเต้ลี่หยวนย้อนคิดถึงวันแรกที่พานพบคนรักขึ้นมาได้ “จริงสิข้าลืมไปเสียสนิท

  • ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต   ตอนที่ 48 หวนคืนชำระแค้น 1.2

    ห้องบรรทมทิศเหนือ ห้องบรรทมทางทิศเหนือมีระเบียงยื่นออกมาอย่างกว้างขวางสร้างอยู่เหนือสระน้ำ ด้านล่างเต็มไปด้วยดอกบัวและตัวปลาแหวกว่ายไปมามากมายตามพระบัญชาของลี่หยวนด้วยต้องการนอนชมดวงดาวในยามกลางคืนร่วมกับคนรักของพระองค์ ตลอดระยะเวลาสิบเดือนที่ผ่านมาทั้งสองใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันภายในตำหนักเย่วเชียงแห่งนี้อย่างมีความสุขตามประสาคนรัก ลี่หยวนเฝ้าทะนุถนอมคนรักของพระองค์เป็นยิ่งนัก ทรงให้เกียรติและไม่เคยบังคับให้มีความสัมพันธ์ทางกายด้วยกันแม้แต่ครั้งเดียวถึงแม้ว่าธรรมชาติในวัยหนุ่มฉกรรจ์จะเรียกร้องมากมายเพียงใดแต่พระองค์ก็ทรงอดพระทัยเอาไว้ได้อยู่เสมอรอคอยให้นางเต็มใจและพร้อมที่จะเป็นของพระองค์โดยไม่รู้สึกกลัวหรือหวาดหวั่น เมื่อใดที่พิธีอภิเษกมาถึงเว่ยหลินหลางก็จะเป็นของพระองค์ตลอดไปและตลอดกาล “ดวงดาวคืนนี้เต็มท้องฟ้าสวยจัง”เสียงของสตรีสาวนางหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่เข้ามาปกคลุมโดยรอบภายในบริเวณดังกล่าว

  • ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต   ตอนที่ 47 หวนคืนชำระแค้น 1.1

    สิบเดือนผ่านไป แคว้นเทียนอวี๋ในช่วงเวลานี้เต็มไปด้วยความสงบสุขไปทั่วทุกหย่อมหญ้า นับตั้งแต่ฮ่องเต้ลี่หยวนเสด็จกลับจากการออกล่าดินแดนและเริ่มวางแผนปกครองแคว้นอย่างจริงจัง ชาวเมืองเทียนอวี๋ร่วมไปถึงชาวเมืองจากแคว้นอื่นๆ ที่ถูกต้อนมาในฐานะผู้พ่ายแพ้สงครามรวมแล้วมีมากมายนับหลานแสนคนเลยทีเดียว ลี่หยวนฮ่องเต้ทรงมีพระบัญชาให้ยกเว้นการจัดเก็บภาษีของประชาชนเป็นเวลาห้าปี มีเพียงชนชั้นขุนนางและคหบดีมีหน้าที่ต้องเสียภาษีให้กับราชสำนักเท่านั้นแต่ถึงกระนั้นการจ่ายภาษีก็จ่ายเพียงหนึ่งส่วนเท่านั้นเพื่อเกิดความให้ยุติธรรมและให้แจกจ่ายที่ดินทำกินให้กับทุกครัวเรือน เพิ่มเบี้ยหวัดให้แก่ทหารในกองทัพเพื่อมีเงินส่งให้กับทางบ้านเกิดรวมไปถึงแจกจ่ายข้าวและอาหารให้แก่ชาวเมืองเป็นประจำทุกเดือนเพื่อไม่ให้เกิดความอดอยาก ฮ่องเต้ลี่หยวนใช้บทลงโทษที่รุนแรงยิ่งนักสำหรับผู้กระทำความผิด หากผู้ใดฉวยโอกาสขึ้นราคาข้าวและของแห้งซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นในการแลกเปลี่ยนสินค

  • ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต   ตอนที่ 46 ตำหนักรัก 1.3

    หา! เจ้าหอคนงามอุทานออกมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง “นะ..นี่ท่านไม่ได้พูดหยอกเย้าข้าอย่างนั้นเหรอท่านแม่ทัพ”นางถามย้ำกลับไป “เจ้าคิดว่าคนเช่นข้าพูดเล่นอย่างนั้นเหรอ ที่ข้าพูดกับเจ้าเมื่อครู่ล้วนจริงจังและจริงใจต่อเจ้าทั้งสิ้น”รับสั่งย้ำเตือนสุรเสียงเน้นหนักและชัดเจนสร้างอาการตื่นตะลึงและตกใจอยู่ไม่น้อยบังเกิดขึ้นกับเว่ยหลินหลางขึ้นมาทันใด “นี่ท่านพูดจริงเหรอท่านแม่ทัพ ท่านไม่กลัวครอบครัวและวงศ์ตระกูลได้รับความอับอายเพราะข้ามีใบหน้าอัปลักษณ์เข่นนี้เลยเหรอ”นางถามกลับไป “ข้าไม่สนใจ!” “ข้าไม่รู้ที่มาที่ไปของตัวเอง ไม่มีรู้ว่าเป็นใครมาจากไหนไร้สิ้นตระกูลใหญ่ค้ำจุน” “ข้าไม่สน” “ข้ากินจุมากเลยนะ ท่านเลี้ยงไหวเหรอ”

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status