บทที่ 3 ตวนหวางซื่อจื่อ (1/2)

บทที่ 3

ตวนหวางซื่อจื่อ

"บังอาจ! กล้าเอ่ยข้อความมดเท็จ อ้างว่าเป็นคำทำนายจากเทพพยากรณ์ บ่อนทำลายความมั่นคงของสายเลือดสัตว์เทพอย่างราชวงศ์เสวียน! จับร่างทรงเทพพยากรณ์ไปประหาร!"

เสวียนจวินหวงตี้ตวาดขันทีที่นำคำทำนายจากสำนักพยากรณ์มาถวายลั่น อำนาจบารมีแห่งโอรสสวรรค์ทำให้บ่าวรับใช้ทั้งหมดรีบคุกเข่า ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"หวงตี้ พระองค์อย่าได้ทรงวู่วามนัก ร่างทรงเทพพยากรณ์งูดำจะมาจุติในตระกูลซางเพียงศตวรรษละคน พระองค์ทรงบังคับให้นางมาประจำอยู่ที่เมืองหลวงก็แล้ว มาถึงตอนนี้ยังจะสั่งประหารนาง ผู้พยากรณ์ทั่วแว่นแคว้นต้องไม่พอใจมากเป็นแน่" ไท่โฮ่วที่ประทับอยู่ข้างบุตรชายกล่าวตักเตือนด้วยความสงบเยือกเย็นแม้ในใจจะระส่ำระส่ายไม่แพ้กัน

เพราะคำพยากรณ์หนึ่งพาดพิงถึงแก้วตาดวงใจของนางโดยตรง

"แล้วเราจะยอมรับคำพยากรณ์เหล่าหรือ? เสด็จแม่ นั่นมันคำพูดของพวกกบฏแผ่นดิน!" หวงตี้กลับไม่สามารถสงบตามพระมารดาได้ คำทำนายของตระกูลซางแม่นยำมากเพียงใด คำทำนายจากร่างทรงเทพพยากรณ์มีความถูกต้องมากแค่ไหน ทั่วทั้งแผ่นดินต่างก็รู้ เมื่อสักครู่ร่างทรงเทพพยากรณ์ยังเผยคำทำนายที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแคว้นแห่งเต่าดำออกมาสองอย่าง

'ผู้ใดได้ครอบครองท่านชายเจ้าสำราญจะได้ครอบครองแผ่นดิน'

'ยุคของเต่าหมดสิ้นลงแล้ว ถึงเวลาของยุคสมัยแห่งงู'

ไม่ว่าใครต่างก็รู้ ท่านชายในราชวงศ์เสวียนนั้นมีอยู่ไม่มาก ท่านชายเจ้าสำราญย่อมต้องหมายถึงผู้ที่เชี่ยวชาญในศาสตร์ทั้งแปดและครอบครองตำหนักแปดสำราญ ท่านชายเซียวซิงโหรว

เมื่อรวมกับคำทำนายที่สองไม่เท่ากับว่ากบฏได้ครอบครองท่านชายเซียวซิงโหรวและล้มล้างราชวงศ์เสวียนหรอกหรือ?

นั่นไม่เท่ากับว่าท่านชายเซียวเป็นกบฏล้มล้างราชวงศ์หรอกหรือ?

หวงตี้เหลือบมองหลานชายคนโปรดของพระมารดา ไม่ว่าพระมารดาไปที่ใดก็ต้องพกพาหลานรักผู้นี้ไปอยู่ข้างกายด้วย ไม่เว้นแม้แต่ตอนนี้ที่หวงตี้มาเข้าเฝ้าที่ตำหนัก

เซียวซิงโหรวที่ยืนอยู่ข้างพระที่นั่งของไท่โฮ่วก้าวออกมา "ทูลหวงตี้ ท่านชายเจ้าสำราญไม่ว่าผู้ใดตีความก็ย่อมต้องชี้เป้ามาที่กระหม่อม หลานซิงโหรวขอบังอาจออกความเห็น คำทำนายนี้ก็ไม่ได้ผิดไปเสียทีเดียว"

"หมายความว่าอย่างไร?"

"กระหม่อมได้รับขนานนามว่าท่านชายเจ้าสำราญภายหลังจากที่ท่านยายมอบตำหนักรวมญาติให้กระหม่อมสร้างเป็นตำหนักแปดสำราญ ทั้งหมดนี้กระทำภายใต้พระราชอำนาจขององค์หวงตี้ทั้งนั้น ซิงโหรวก็นับได้ว่าเป็นคนของหวงตี้ผู้ครอบครองแผ่นดินแคว้นเสวียนอู่ นี่จึงเป็นคำทำนายที่ถูกต้องแล้ว"

หวงตี้นิ่งเงียบ ทั่วทั้งตำหนักตกอยู่ภายใต้ความกดดัน ผลลัพธ์จะออกมาเป็นร้ายหรือดี ไม่มีใครหยั่งรู้ความคิดของหวงตี้พระองค์นี้ได้ เซียวซิงโหรวได้แต่ก้มหน้านิ่ง เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาว่างเปล่าไร้แววของเสด็จลุงที่มองทีไรก็ชวนให้ขนลุกทุกครั้ง ดั่งจ้องมองหุบเหวไร้ก้นหลุม

หวงตี้มองดูหลานชายผู้มีใบหน้างามล่มเมืองถอดแบบมาจากองค์หญิงห้ามารดาของเขา แล้วชำเลืองมองพระมารดา เนิ่นนาน กว่าหวงตี้จะหัวเราะเสียงดังออกมา "ดี ดี! ซิงโหรว เจ้าช่างเป็นดั่งดวงดาว[1]แห่งกษัตริย์โดยแท้ เช่นนั้นเจิ้นจะพระราชทานนามรองให้กับเจ้า จื่อเว่ย เซียวจื่อเว่ยเป้ยจื่อ[2]"

ท่านชายเซียวซิงโหรวทำให้หวงตี้หยุดบันดาลโทสะ ได้รับความชอบพระราชทานนามรองให้ แต่ร่างทรงเทพพยากรณ์ตระกูลซางก็ยังคงศีรษะหลุดจากบ่าอยู่ดี

เซียวซิงโหรวไม่ได้ถูกพาออกมาข้างนอกนานแล้ว แท้จริงแล้วข้างนอกที่ว่าก็เป็นเพียงนอกเรือนแปดเหลี่ยมใจกลางตำหนักแปดสำราญอันเป็นที่คุมขังของเขา เซียวซิงโหรวยังคงอยู่ภายในตำหนักแปดสำราญ

ลมหนาวพัดผ่าน มือเรียวกระชับผ้าห่มแน่น ใช่แล้ว เขาถูกพาตัวออกมานอกเรือนด้วยสภาพมีผ้าห่มคลุมตัวเพียงผืนเดียว เซียวซิงโหรวห่อร่างของตัวเองไว้ให้ดีที่สุด ปกปิดความน่าอับอายซ่อนไว้ภายใต้ผ้าห่มผืนบาง

"ท่านวางข้าลงเถอะตวนหวางซื่อจื่อ ให้ข้าเดินเอง"

"ถึงหมอเทวดาจะรักษาเจ้าเป็นอย่างดี แต่ร่างกายของเจ้าตอนนี้อ่อนแอเกินไป ข้ากลัวจะเดินไปไม่ถึงน่ะสิ"

"แม้สนามตีคลีจะอยู่ไกล แต่ก็ไม่ไกลขนาดที่ข้าเดินไปไม่ถึงหรอก"

"โห ปิดตาเจ้าขนาดนี้ อาซิงยังรู้อีกว่าข้ากำลังจะพาเจ้าไปที่ใด"

ใช่แล้ว นอกจากนั้นเขายังถูกปิดตา อาจจะดีเสียกว่า จะได้ไม่ต้องรับรู้ว่ามีบ่าวไพร่หรือองครักษ์มองเห็นสภาพอเนจอนาถของเขาอยู่กี่คน

"ตำหนักแปดสำราญทิศของท่านก็มีเพียงสนามตีคลีบนหลังม้ากับลานยิงธนู เวลานี้หวงตี้ทรงพระประชวร อาวุธทั้งหลายในอาณาเขตวังหลวงกลายเป็นสิ่งต้องห้าม จะไปที่ใดได้อีก"

ตวนหวานซื่อจื่อหัวเราะในลำคอ อ้อมแขนที่แบกญาติผู้น้องไว้กระชับแน่นกว่าเดิม "เจ้ารู้จักตำหนักของตนเองดีเช่นนี้ข้ายิ่งต้องปิดหูปิดตาเจ้า ยิ่งต้องไม่ให้เจ้าได้สัมผัสพื้นแม้เพียงปลายนิ้ว"

เซียวซิงโหรวยิ้มขื่น "ข้าจะหนีไปไหนได้"

"มาเถิด พี่ชายจะพาเจ้าขึ้นม้า"

เซียวซิงโหรวไม่ได้มีพละกำลังมากแบบพี่น้องที่เป็นนักรบ แต่ด้วยการควบคุมม้าที่คล่องแคล่วปราดเปรียวและกลยุทธ์ที่ศึกษามาอย่างดีเพื่อจะได้เป็นคู่เล่นให้กับญาติผู้พี่ได้อย่างสูสี จึงจัดว่าเชี่ยวชาญการตีคลีบนหลังม้าไม่เป็นรองใคร

"ตวนหวางซื่อจื่อเพิ่งจะพูดไป ร่างกายข้าตอนนี้อ่อนแอนัก เห็นทีจะตีคลีเป็นเพื่อนท่านไม่ไหว"

"เช่นนั้นพี่ชายจะช่วยเจ้าตี"

ผ้าปิดตาถูกดึงออก ดวงแก้วที่ไม่ได้ส่องกระทบกับแสงสว่างมาเนิ่นนานแสบไปหมดจนเซียวซิงโหรวต้องยกมือขึ้นมาบดบัง ระหว่างที่ยังปรับสายตาให้คุ้นชินไม่ได้ร่างของเขาก็พลันลอยขึ้น ตวนหวางซื่อจื่อที่อุ้มเขาไว้อยู่กระโดดพาเขาขึ้นไปบนหลังม้า ด้วยความตกใจเซียวซิงโหรวจึงลืมตาโพลงตามสัญชาตญาณ ม้าที่พวกเขาขี่อยู่เป็นม้าเร็วชั้นดีประจำกายของตวนหวางซื่อจื่อ บนหลังของมันติดอานไว้เพียงชุดเดียวสำหรับหนึ่งคนนั่ง แน่ว่าถูกตวนหวางซื่อจื่อจับจองไว้แล้ว

ร่างกายพลิกผันอีกครั้ง เซียวซิงโหรวถูกจับแยกขาให้นั่งคร่อมหลังม้าโดยมีอานคือหน้าขาของญาติผู้พี่และโกลนคือเท้าทั้งสองข้างของเขา ผ้าห่มชิ้นบางไม่สามารถคลุมตัวท่านชายในท่าทางเช่นนี้ไว้ได้ทั้งหมด เรียวขาขาวผ่องทั้งสองข้างโผล่พ้นร่มผ้าออกมา เซียวซิงโหรวจับยึดชายผ้าเพื่อปกปิดร่างกายไว้ให้ได้มากที่สุด

"อาซิง หากเจ้าตีคลีเข้าประตูได้แม้เพียงแต้มเดียวก็เป็นอันยุติดีหรือไม่?" ตวนหวางซื่อจื่อโอบรอบตัวญาติผู้น้องที่นั่งอยู่บนตักให้มาแนบชิดพิงตัวเขาแล้วเอียงหน้าไปกระซิบที่ข้างหู มือหนึ่งก็ดึงมือเรียวที่กำชายผ้าแน่นออกมาแล้วยัดไม้ตีคลีใส่เข้าไปแทน

"ทั้งสนามมีม้าอยู่เพียงตัวเดียว เช่นนั้นจะยังเป็นการละเล่นอยู่อีกหรือ" เซียวซิงโหรวที่เหลือมือเพียงข้างเดียวจับผ้าห่มไว้แทบไม่อยู่ถามด้วยความหวาดหวั่น ดูอย่างไรการตีคลีครั้งนี้กติกาย่อมต้องไม่ธรรมดา ลูกคลีตั้งอยู่กลางสนาม ประตูรออยู่อีกฟากฝั่ง ที่ผิดปกติมีเพียงตัวผู้เล่น...

"ย่อมต้องเป็น"

ร่างของเซียวซิงโหรวไหววูบ เอวสอบถูกจับยกขึ้นเพื่อที่จะได้กดลงไปอีกครั้ง

[1] ซิง แปลว่า ดาว

[2] เป้ยจื่อ เป็นตำแหน่งเชื้อพระวงศ์ชายลำดับที่ 4