บทที่ 2 เสด็จพี่ใหญ่ (NC, rape, incest, rough sex, painful sex, blood, size difference, come inflation) (2/2)

เซียวซิงโหรวสั่นเทาไปทั้งร่าง เขาไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะขยับแม้กระทั่งนิ้วมือ ร่างสั่นเทิ้มอ่อนปวกเปียกถูกดึงรั้งให้นั่งพิงกับแผงอกแกร่งของญาติผู้พี่ มือใหญ่จับคางมนสั่นระริกให้อยู่นิ่ง อีกมือก็ตักน้ำแกงโสมมาเป่าแล้วป้อนให้เขากิน

"ซิงเอ๋อร์ กินเสียหน่อย เจ้าจะหมดแรงเอาได้นะ"

ปีศาจร้ายในคราบมนุษย์ที่ชำเราเขาจนมีสภาพปางตายป้อนน้ำแกงเข้าปากที่บวมช้ำอย่างอ่อนโยนจนเหมือนเป็นคนละคนกับเมื่อไม่กี่เค่อ[1]ที่แล้ว

บาดแผลบอบช้ำบนริมฝีปากเมื่อสัมผัสน้ำแกงอุ่นร้อนก็ทำให้เซียวซิงโหรวแสบจนสะดุ้ง แต่องค์ชายใหญ่ก็ยังดันช้อนเข้ามาในปากของเขา น้ำแกงโสมไล้สัมผัสแผลถูกกัดที่ลิ้นทำให้เซียวซิงโหรวแสบร้อนไปหมดจนแทบสำลัก น้ำแกงไหลเลอะออกมาจากมุมปาก เซียวซิงโหรวไม่สามารถรับน้ำแกงสรรพคุณเลิศล้ำนี้เข้าไปได้

อันที่จริงถึงเขาจะไม่ได้บอบช้ำก็คงจะกินเข้าไปไม่ได้อยู่ดี

ตั้งแต่ถูกจับขังไว้ในตำหนักแปดสำราญ สิ่งเดียวที่เซียวซิงโหรวได้กลืนลงคอคือสารพันยาต่ำทรามและโอสถที่มีสรรพคุณใช้ในการยืดชีวิตของเขา

และยังมีน้ำกามน่าขยะแขยงเหล่านั้น

โอสถเลิศล้ำมากมายของหมอเทวดาถูกยัดเยียดให้เขากินจนตอนนี้ร่างกายของเซียวซิงโหรวแทบจะไม่ต่างจากผู้บำเพ็ญเพียร กินโอสถอิ่มท้องแทนอาหารและน้ำจนในร่างไร้ซึ่งกากใย กินโอสถรักษาฟื้นฟูจนเนื้อหนังแทบจะสร้างขึ้นมาใหม่ทั้งหมด กินยาบำรุงเลือดขมปร่าแทนที่น้ำชา และยังมียาที่เพิ่มความสำราญในการย่ำยีเขามากมาย จนในร่างของเขาตอนนี้มียาปะปนกันยุ่งเหยิงเสียกำจัดออกไปเองไม่ได้กลายเป็นพิษคั่งค้างสั่งสมเอาไว้ เมื่อกินแต่ยาและโอสถนานวันเข้า กระเพาะก็ว่างเว้นจากอาหารปกติมานานจนเหมือนกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ร่างกายไม่ต้องการ ไม่สามารถรองรับอาหารทั่วไปเข้ามาได้อีก

"อย่ากินเลอะเทอะสิ ซิงเอ๋อร์ ข้าเองก็ป้อนข้าวป้อนน้ำให้คนอื่นไม่เป็นหรอก มีแต่เจ้าเท่านั้นที่ข้าเต็มใจอยากป้อนให้" องค์ชายใหญ่วางช้อนแล้วใช้ผ้าสะอาดซับน้ำแกงที่ไหลรินจากใบหน้างามล้ำแต่งแต้มไปด้วยสีชาดแห่งรอยแผลและหยาดโลหิต

เซียวซิงโหรวเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไรออกมา เขารับน้ำแกงช้อนต่อไปที่ญาติผู้พี่ป้อนให้ ความอุ่นร้อนกระจายทั่วลำคอที่บวมช้ำจนแสบซ่าน ร่างกายที่ไม่พร้อมรับสิ่งใดเข้ามาได้อีกบีบให้เขาไอสำลัก เซียวซิงโหรวเหมือนใช้พลังงานชีวิตเฮือกสุดท้ายไปกับการไอตัวโยน น้ำตาใสเล็ดออกมาที่หางตาบวมช้ำ

องค์ชายใหญ่จับร่างที่สั่นเป็นเจ้าเข้าให้พลิกมาพาดกับบ่าแกร่งของตน มือสากลูบหลังที่เปราะบางเหมือนกระเบื้องเคลือบมีรอยร้าวใกล้จะแตกสลายเต็มทีอย่างเบามือ เมื่อเซียวโหรวซิงเริ่มสงบลงจึงดึงตัวเขาออกมาดูด้วยความเป็นห่วง เซียวซิงโหรวหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เส้นน้ำลายใสเลอะมุมปากเคลือบให้ริมฝีปากบวมช้ำดูเปล่งประกาย ดวงแก้วบรรจุดวงดาราหม่นแสงคู่งามปรือลงด้วยสติที่พร่าเลือนลงทุกขณะผนวกกับน้ำตาที่หลั่งรินจากการสำลักจนหางตาแดงระเรื่อ

ช่างเหมือนกับตอนที่พวกเขากำลังร่วมรักกันยิ่งนัก

องค์ชายใหญ่มองเลยลงไปยังหน้าท้องเนียนที่ปกติจะราบเรียบแต่บัดนี้กลับนูนขึ้นราวกับมีชีวิตกำเนิดอยู่ภายใน เพียงแต่หน้าท้องนั้นกำลังค่อยๆ ยุบลงเรื่อยๆ จากน้ำเชื้อปริมาณมหาศาลที่เขาฉีดอัดเข้าไปกำลังไหลรินออกมาจากช่องทางชอกช้ำอย่างต่อเนื่อง

"ซิงเอ๋อร์ ดูสิ หากเจ้าเป็นหญิง ในนี้จะต้องมีเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกเราอยู่เป็นแน่"

"หากท่านอยากได้บุตร ไยไม่ไปหาชายาที่ตำหนักท่านเล่า" เซียวซิงโหรวส่งเสียงแหบแห้งแผ่วเบาตอบกลับ ทุกคำเค้นออกมาอย่างยากลำบาก

"ซิงเอ๋อร์ คนพวกนั้นก็แค่ของบำเรอกามยามที่ข้าต้องการเจ้า ตลอดมาในใจพี่ใหญ่มีเพียงเจ้าเท่านั้น"

มือสากสัมผัสลูบไล้หน้าท้องนูนก่อนจะกดลงไปเล็กน้อย เซียวซิงโหรวสะดุ้งพร้อมกับส่งเสียงแหบพร่าที่เหมือนกับเสียงร้องตกใจ แต่ลำคอบอบช้ำไม่สามารถเปล่งออกมาให้เป็นเสียงเพราะพริ้งตามปกติได้อีก ในจังหวะที่มือสากกดลง น้ำคาวสีขาวขุ่นที่เจ้าของฝ่ามือเป็นผู้เติมเข้าไปเองก็ทะลักออกมาจากโพรงด้านหลังไหลปะปนมากับสายเลือดสีแดงสด

เซียวซิงโหรวอ่อนล้าปวดเมื่อยไปทั้งตัวจนลืมความอึดอัดที่ช่องท้อง แต่เมื่อโดนกดรีดของข้างในออกอย่างรุนแรงก็รู้สึกปวดร้าวช่องทางที่บอบช้ำไปทุกอณู ร่างอ่อนเปลี้ยพลันลอยขึ้น ช่องทางที่แทบจะไม่เหลือเนื้อดีถูกสอดใส่เข้ามาในคราเดียว แก่นกายที่ใหญ่โตเกินมนุษย์มนาแทรกตัวเข้าไปในโพรงฉีกขาดจนเต็มความยาว น้ำเชื้อเก่าผสมเลือดจนเป็นสีแดงเข้มที่ยังไหลออกไปไม่หมดพุ่งทะลักจากการถูกบดเบียด สะโพกของเขาถูกจับกระแทกขึ้นลงจนแสบผนังไปหมด น้ำเชื้อทั้งล้นออกทั้งเติมเข้าไปใหม่ ถูไถรวดเร็วจนขึ้นฟองเหนียวข้น เซียวซิงโหรวส่งเสียงแหบพร่าออกมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนสติจะดับสูญไป

"เสด็จพี่ใหญ่ บาดแผลของท่านยังไม่หายดีอย่าเพิ่งดื่มสุราสิ"

เซียวซิงโหรวเดินไปแย่งไหสุรามาจากมือองค์ชายใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียง บุรุษผู้แข็งแรงบัดนี้ไม่สามารถแม้กระทั่งจะนอนในท่าที่สบายได้ เขาทำได้เพียงนอนคว่ำนิ่งๆ ปล่อยให้เลือดไหลซึมท่วมแผ่นหลังที่ไม่เหลือเนื้อดีให้เห็น หลังจากถูกสั่งโบยองค์ชายใหญ่ก็ไม่ยอมให้ใครเข้าพบ แม้กระทั่งหมอหลวง

"หา? ต้องดื่มเหล้าสิ แผลถึงจะหายไว!"

"เช่นนั้นมีที่ไหนกัน" เซียวซิงโหรวมองแผ่นหลังของญาติผู้พี่ก็พาให้ร้าวระทมใจนัก มือเรียวแกะผ้าบางที่ปิดบาดแผลอย่างลวกๆ ออก แล้วบรรจงเช็ดเลือดที่ท่วมท้นอยู่ภายใน

องค์ชายใหญ่ปิดเปลือกตาลงไปข้างหนึ่งด้วยความปวดแสบ แต่เขาก็ปล่อยให้ญาติผู้น้องใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดบาดแผลต่อไปจนอ่างน้ำที่นำมาด้วยกลายเป็นสีโลหิต "โห สุราไหนั้นซิงเอ๋อร์จะดื่มแทนพี่ใหญ่อย่างนั้นรึ?"

"ใครว่าล่ะ ท่านก็รู้ว่าข้าคออ่อน"

องค์ชายใหญ่หัวเราะในลำคอ "เช่นนั้นก็คืนเหล้าข้ามา"

"ข้าจะคืนให้หลังบาดแผลท่านหายดีแล้ว" เซียวซิงโหรวเช็ดมือก่อนจะใส่ยาอย่างเบามือที่สุด "ท่านนี่นะ สู้รบไม่เคยพ่ายแพ้ แทบไม่ได้รับบาดเจ็บ กลับต้องมานอนซมเพราะถูกโบย หวงตี้เองก็ไม่ไว้หน้าท่านเลยสักนิด"

องค์ชายใหญ่แค่นเสียงในลำคอ เสด็จพ่อเคยไว้หน้าเขาเสียที่ไหน ส่วนสาเหตุแห่งการลงโทษโบยในครั้งนี้เป็นเพราะเขาไปถล่มหอนางโลมมาอีกเช่นเคย ไม่ว่าใครต่างก็รู้ ต่างก็นำไปซุบซิบนินทาจนเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว องค์ชายใหญ่ไม่ยอมให้ใครเข้าพบเพราะรังเกียจสายตาของคนอื่นที่คอยดูถูกเย้ยหยันเขา

'มีแต่ซิงเอ๋อร์ที่ห่วงข้าจากใจจริง'

องค์ชายใหญ่เอี้ยวคอหันมามองญาติผู้น้องที่กำลังใส่ยาให้เขาอย่างตั้งอกตั้งใจ คิ้วโค้งสวยขมวดมุ่นเล็กน้อย ปากบางเม้มแน่นอย่างใช้สมาธิ

ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนจนองค์ชายใหญ่ต้องถอนหายใจออกมา

'ดูเจ้าทำสิ เห็นทีข้าคงไม่พ้นต้องไปถล่มหอนางโลมอีกแห่งหลังจากหายดีแล้ว'

"ข้าจะลงแดงตายก่อนน่ะสิ ช่างเถอะ เจ้าเอาสุราไหนี้ของข้าไป ที่ตำหนักข้าก็มีอีกหลายสิบไห ซิงเอ๋อร์จะห้ามพี่ใหญ่ไม่ให้ดื่มสุราเหล่านั้นอย่างไรดีเล่า?"

เซียวซิงโหรวชะงักมือ ใบหน้างามล้ำเอียงเล็กน้อยขณะครุ่นคิดอย่างจริงจัง "เช่นนั้นข้าจะหาสุราที่เลิศรสยิ่งกว่าสุราไหไหนในตำหนักของท่าน หากเสด็จพี่ใหญ่รอให้แผลหายดีโดยไม่ดื่มสุราได้ข้าจะนำสุราที่ดีที่สุดมาให้ท่านดีหรือไม่?"

องค์ชายใหญ่ยิ้มออกมา มือแกร่งปล่อยจากไหสุรา "ดี ถึงเวลานั้นพี่ใหญ่ชวนเจ้าดื่ม เจ้าห้ามอ้างว่าคออ่อนแล้วปฏิเสธข้าล่ะ"

"ข้ารับปากท่าน" ท่านชายตัวน้อยยิ้มระรื่นดีใจ "ระหว่างนี้ท่านต้องกินอาหารเยอะๆ ร่างกายจะได้ฟื้นฟูได้ไว ข้านำน้ำแกงโสมมาด้วย มา ข้าป้อนให้ท่าน"

"อาซิงเจ้าอย่าได้คิดจะตายเชียว หากเจ้าสิ้นลมไปแล้วพวกข้าจะอยู่อย่างไร พวกข้าคงต้องฆ่ากันจนตายไปข้าง แต่จะไม่มีคนเหลือเป็นคนสุดท้ายหรอก เพราะทุกคนไม่สามารถอยู่ได้หากไม่มีเจ้า"

ดวงแก้วแห่งรัตติกาลมืดมิดเบิกกว้าง เซียวซิงโหรวหอบหายใจหนักหน่วงดั่งคนจมน้ำ ทั่วทั้งสรรพางค์กายปวดร้าวไปหมด ดวงวิญญาณที่หลุดลอยถูกฉุดกระชากให้กลับมาเข้าร่าง

กลิ่นยาอบอวลไปทั่วทั้งห้อง เสด็จพี่ใหญ่ไม่อยู่แล้ว ช่วงเวลาที่พวกพี่น้องจะไม่อยู่มีเพียงเวลาออกราชกิจไม่ก็ขณะที่หมอเทวดากำลังให้การรักษา

โดยไม่ต้องหันไปมอง เซียวซิงโหรวรู้ดีว่าผู้ที่กำลังนั่งบดยาอยู่ด้านข้างคือใคร มีหมอเพียงคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามารักษาเขาในตำหนักแปดสำราญ หมอเทวดาที่ต่อชีวิตเขาไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า ปรมาจารย์เฮ่าเถียน

"ข้าสงสัยอยู่อย่างหนึ่งท่านหมอ ท่านเป็นถึงปรมาจารย์หลอมโอสถ เหตุใดจึงยอมอยู่ใต้อำนาจเหล่าองค์ชายและซื่อจื่อเล่า?" เซียวซิงโหรวเค้นเสียงแหบแห้งออกมา ความบอบช้ำทั้งภายนอกและภายในได้รับการรักษาแล้วตามคาด โอสถของหมอเทวดาสุดแสนจะล้ำค่าที่ผู้บำเพ็ญเพียรแย่งชิงกันครอบครองเพื่อความได้เปรียบขณะในการต่อสู้กลับถูกนำมาใช้เยี่ยงนี้...

"ข้าไม่ได้รับใช้เหล่าองค์ชายหรือซื่อจื่อ จะเป็นปรมาจารย์หรือไม่ ทำเพื่อแว่นแคว้นก็สมควรแล้วมิใช่หรอกหรือ" ปรมาจารย์เฮ่าเถียนยังคงบดยาต่อด้วยท่าทีสงบนิ่งประดุจน้ำไร้คลื่น "ท่านกับข้าก็เหมือนกัน ต่างก็ทำเพื่อสิ่งเดียวกัน"

เซียวซิงโหรวเสมองไปยังหลังคาที่อยู่ไกลออกไป เขาทอดสายตาเลยไปยังหมู่ดาวพราวแสงที่ส่องประกายระยิบระยับแตกต่างจากชีวิตดับแสงของเขาอย่างสิ้นเชิง

"เพื่อแคว้นเสวียนอู่อย่างนั้นหรือ…"