บทที่ 3 ตวนหวางซื่อจื่อ (NC, rape, incest, painful sex, kink, rough sex, blood, corporal, outdoor sex) (2/2)

"อ๊าาาา!"

เซียวซิงโหรวกรีดร้องเสียงดังลั่น น้ำตาท้นทะลักขึ้นมาอาบดวงแก้วใสไร้ประกาย ช่องทางข้างหลังถูกรุกล้ำแทงพรวดเข้ามาจนสุดความยาวในคราเดียว ความเจ็บปวดปะทุแล่นจากรูทวารไต่ขึ้นมาตามสันหลังจนเขาหลังแอ่น เซียวซิงโหรวดิ้นหนีจากความทรมานนี้แต่แขนของญาติผู้พี่โอบรัดรอบตัวเขาไว้อย่างแน่นหนาดั่งโซ่ตรวน

"บังเหียนอยู่ในมือเจ้า ควบคุมม้าสิ อาซิง"

เซียวซิงโหรวหรี่ตามองสายบังเหียนที่เข้ามาอยู่ในมือข้างเดียวกันกับที่จับผ้าห่มไว้แน่นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ การดิ้นรนของเขากระตุกให้สายบังเหียนขยับ ม้าเดินตามแรงดึงรั้ง ชั่วจังหวะที่ม้าออกเดิน อานม้าก็ขยับขึ้นลงกระเทือนไปยังสองคนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างบน

"ฮึก!"

แก่นกายแข็งร้อนขยับอยู่ภายในโพรงฉีกขาดอาบโลหิตที่ถูกรุกรานโดยไม่ได้ตระเตรียมมาก่อน เซียวซิงโหรวกัดปากแน่นกลั้นเสียงสะอื้น ความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมาทำให้เขาต้องทิ้งตัวลงไปในวงแขนแกร่ง แรงดึงจับให้เขาไปพิงแผ่นอกหนาด้านหลัง ลำคอระหงถูกซุกไซ้ดอมดม ร่างกายที่แทบจะเปลือยเปล่าถูกบีบเค้นจนแดงช้ำ เซียวซิงโหรวใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระตุกบังเหียนบังคับให้ม้าหยุดเดิน

ตวนหวางซื่อจื่อเงยหน้าขึ้นมาจากซอกคอขาวเนียน "อาซิง หากเจ้าไม่ทำตามกติกาพี่ชายจะเป็นผู้เล่นเองนะ"

"ไม่...อ๊า!"

แส้ตวัดออก ม้าถูกกระตุ้นให้ออกวิ่ง แรงสะเทือนที่มากกว่าเก่าหลายเท่าส่งให้ตัวของคนข้างบนกระเด้งขึ้นไป ก่อนที่จะหลุดพ้นจากปลายแก่นกาย สะโพกมนก็ถูกจับกดลงไปใหม่ทุกครั้ง เซียวซิงโหรวร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด สองมือปล่อยทุกสิ่งเพื่อตะกายหนีไปบนหลังม้า ผ้าห่มผืนบางปลิดปลิว บังเหียนไร้ผู้ควบคุม ม้าเร็วทะยานโลดแล่นไปยังอีกฟากฝั่งของสนามคลี

"ตีคลีให้เข้าสิ อาซิง"

ตัวของเซียวซิงโหรวถูกดึงกลับขึ้นไปใหม่ ไม้คลีที่หลุดมือไปถูกยัดกลับเข้าใส่ในมือสั่นเทา เสียงที่ตอบญาติผู้พี่กลับไปมีเพียงเสียงสะอื้นไห้แห่งความเจ็บปวด แขนแกร่งทั้งสองข้างโอบรัดไม่ให้เขาดิ้นหนี ในมือของตวนหวางซื่อจื่อยังมีสายบังเหียน ซื่อจื่อควบคุมม้าให้เลี้ยวกลับไปยังลูกคลีกลางสนาม จังหวะหมุนตัวส่งให้แก่นกายควงคว้านกวาดทั่วช่องทางบอบช้ำสร้างความหวาดเสียวภายในช่องท้องดั่งกำลังดิ่งลงสู่หุบเหวไร้ก้น ร่างเปราะบางเปลือยเปล่ารับลมหนาวตีกระแทกอยู่ด้านหน้าจนสั่นไปหมดทั้งตัว

"ฮึก ฮือ...อื้อ! หยุด...ฮะ...หยุดม้า อึก!"

"เร็วเข้าสิ อาซิง เจ้าไม่ออกไม้คลีจะชนะได้อย่างไร"

แม้ปากจะกระตุ้นให้ญาติผู้น้องเล่นการกีฬา แต่มือของตวนหวางซื่อจื่อกลับเลื่อนออกจากการช่วยพยุงไม้คลีมาจับเรียวขาให้ยกลอยขึ้น

"อ๊า!"

แก่นกายที่สอดแทรกเข้าไปได้ลึกขึ้นถูไถกับจุดกระสัน แต่เซียวซิงโหรวไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย ทั้งกายมีเพียงความเจ็บปวดทรมานเท่านั้น

จังหวะกระแทกขึ้นลงตามความเร็วในการควบของม้า ตวนหวางซื่อจื่อกระตุ้นม้าให้วิ่งไวขึ้นเรื่อยๆ วนเวียนเฉียดลูกคลีไปมา เซียวซิงโหรวเจ็บจนสมองขาวโพลน ดวงแก้วไร้ดวงดารามองลูกคลีกลางสนามดั่งกุญแจสู่ประตูทางหนีจากคุกนิรันดร์ แขนอ่อนแรงพยายามเหวี่ยงไม้คลีหนักอึ้งเพื่อให้แตะโดนลูกคลี ในการวิ่งวนรอบที่เท่าไรสุดจะนับ ด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิดในที่สุดเขาก็ตีโดน ลูกคลีไถลไปข้างหน้าพร้อมกับไม้คลีที่กระเด็นหลุดมือ ลูกคลีไหลเอื่อยเชื่องช้าตามแรงที่ค่อยๆ หมดลงจนไปหยุดอยู่ที่หน้าเสาประตู

"น่าเสียดาย เจ้าแพ้แล้ว"

ไร้ซึ่งการละเล่นมาขัดขวาง ม้าถูกบังคับให้ออกวิ่งสุดกำลังวนรอบสนามตีคลีไปกี่ครั้งกี่หนสุดจะประมาณได้ ทั้งสนามไร้เสียงไม้กระทบลูกคลี ไร้เสียงโห่ร้องยามทำประตู มีเพียงเสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงเนื้อกระทบกระแทกอย่างรุนแรงป่าเถื่อน ละอองโลหิตปะปนกับน้ำกามสาดกระเซ็นไปตามทาง เรียวขาถูกจับแยกและกระแทกอย่างแรงจนเซียวซิงโหรวรู้สึกราวกับลำตัวถูกผ่าแยกเป็นสองซีก เนิ่นนานกว่าม้าจะหยุดลง

ตวนหวางซื่อจื่ออุ้มร่างเปลือยเปล่าสั่นเทาลงมาจากหลังม้าแล้วเดินไปหยิบผ้าห่มผืนใหม่ที่ลานพักมาคลุมตัวญาติผู้น้องในอ้อมแขน เขาเดินไปหานางกำนัลคนหนึ่งจากนางกำนัลทั้งหลายที่ยืนหันหลังอยู่รอบสนาม ข้ารับใช้ที่นี่ทุกคนถูกทำให้หูหนวกและเป็นใบ้ สิ่งเดียวที่พวกเขายังเหลืออยู่คือดวงตา ตวนหวางซื่อจื่อส่งสัญญาณให้คนเรียกรถม้ามา

เซียวซิงโหรวหลับตาปิดกั้นการรับรู้ลง เขาไม่อยากจะต้องรับรู้ความน่าสังเวชของตนเองไปมากกว่านี้แล้ว อีกทั้งตอนนี้เขายังอ่อนล้าเกินกว่าจะสนใจอะไรได้อีก ได้แต่ปล่อยร่างกายสั่นระริกแน่นิ่งลงในอ้อมแขนของผู้ที่ทำร้ายตน ให้ญาติผู้พี่อุ้มเดินไปมาไม่ต่างจากผ้าผืนบางที่คลุมตัวเขาไว้อยู่

ตวนหวางซื่อจื่อจุมพิตหน้าผากมนอย่างรักใคร่ "แพ้แล้วก็ต้องโดนทำโทษ ไม่ต้องห่วง พี่ชายเรียกคนมารับพวกเราแล้ว"

เซียวซิงโหรวถูกอุ้มขึ้นรถม้า อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องตากลมหนาวข้างนอกอีก เนื้อตัวเขายังขัดแข็งจากลมหนาวที่ซัดสาดตีสวนเข้ามาบนหลังม้าไม่หาย

ตวนหวางซื่อจื่อไม่ได้วางเขาลง ร่างของเซียวซิงโหรวถูกจับพลิกคว่ำ ศีรษะถูกกดติดแนบผนังรถม้าข้างม่านกั้นหน้าต่าง ลมหนาวเล็ดรอดเข้ามาอาบไล้ใบหน้าจนเซียวซิงโหรวขนลุกเกรียว สายตาเหลือบมองลอดช่องผ่านริ้วม่านออกไปยังนอกหน้าต่าง ด้านข้างรถม้ามีบ่าวไพร่เดินก้มหน้าก้มตาขนาบไปเป็นขบวนยาว

ผ้าห่มผืนบางไถลลงไปกองพาดอยู่ที่กลางหลัง น้ำกามและโลหิตยังคงไหลออกมาจากช่องทางร้าวระบม เรียวขาสั่นระริกจนแทบจะค้ำยันร่างกายไว้ไม่ได้ ตวนหวางซื่อจื่อมองตามหยาดน้ำรักไหลลงไปตามต้นขาเนียนสวยแล้วเลียริมฝีปาก ปากโพรงแดงช้ำขยายขนาดยังคงสั่นกระตุกจากการเพิ่งโดนทารุณกรรมมาอย่างยาวนาน

"บ่าวรับใช้ที่นี่หูหนวก เป็นใบ้ เหลือก็แต่ดวงตาแล้ว หากไม่อยากให้พวกเขาเห็นก็จงอย่าโผล่หน้าออกไป"

"อ๊ะ!"

ช่องทางฉีกขาดชอกช้ำถูกรุกล้ำในคราเดียวอีกหน ตวนหวางซื่อจื่อระดมกระแทกแก่นกายเข้าออกอย่างไม่บันยะบันยัง มือยังคว้าแส้มาตีบั้นท้ายงอนงามจนเนื้อหนังปริแตกไปหมด เซียวซิงโหรวได้แต่ร้องไห้ออกมาอย่างแหบแห้งน่าเกลียดด้วยลำคอที่พังทลาย ทั้งตัวเขาถูกดันติดกำแพงรถม้า เรี่ยวแรงทั้งหมดที่พอจะเค้นออกมาได้ เซียวซิงโหรวใช้ไปกับการค้ำยันเพื่อไม่ให้ตัวเขาโผล่ออกไปนอกหน้าต่าง

ฟิ้ววววว ฉึก!

ธนูถูกปล่อยออกจากสายทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า เมื่อร่วงลงมาก็มีนกถึงสามตัวเสียบคาอยู่บนนั้น

"ตวนหวางซื่อจื่อ ท่านทำได้อย่างไร?!"

ท่านชายตัวน้อยอ้าปากตาค้างวิ่งเข้าไปดูผลงานของญาติผู้พี่ เมื่อตวนหวางซื่อจื่อเก็บมันขึ้นมากลับดึงซากนกทิ้งไปให้เหลือตัวเดียว

"ท่านดึงมันออกทำไม แบบนี้หลักฐานก็เสียหายหมดสิ จะเอาไปให้คนนับแต้มได้อย่างไร" เซียวซิงโหรวพูดขึ้นด้วยความเสียดาย

ตวนหวางซื่อจื่อเพียงแค่นเสียงในลำคอ "แต้มเหล่านั้นจะไปมีความหมายอะไร ข้าทิ้งนกไปอีกสิบตัวชัยชนะก็ตกเป็นของข้า แต่ได้หน้าแล้วอย่างไรเล่า? ท่านพ่อข้าบอกว่าสู้ฝึกการศึกดีกว่ามาฝึกเรื่องไร้สาระพรรค์นี้"

เซียวซิงโหรวได้ฟังดังนั้นก็ปวดใจแทนญาติผู้พี่ยิ่งนัก ตวนหวางเข้มงวดกับบุตรชาย อีกทั้งยังออกตัวสนับสนุนไท่จื่ออย่างออกนอกหน้า หากตวนหวางซื่อจื่อทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตาเสด็จพี่ไท่จื่อต้องโดนตวนหวางต่อว่าเป็นแน่

"ไร้สาระที่ไหนกัน ทั้งเมืองหลวง ไม่สิ ทั่วทั้งแคว้นจะหาใครทำได้แบบท่านบ้าง นี่มันสุดยอดมากเลยต่างหาก!"

ดวงแก้วทอประกายส่องแสงของดวงดาราแห่งความหวังมาให้ ตวนหวานซื่อจื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่อัดแน่นจนจุกไปทั้งทรวงอก

'มีแต่อาซิงที่ชื่นชมข้าจากใจจริง'