บทที่ 4 พี่รุ่ย (eating disorder, erotophonophilia) (1/2)

บทที่ 4

พี่รุ่ย

ผมดำหยักศกสลวยดังเกลียวคลื่นอันเป็นเอกลักษณ์แห่งสายเลือดราชวงศ์เสวียนของเซียวซิงโหรวถูกรวบขึ้นเป็นมวยสูง ร่างอรชรเพรียวบางดั่งสตรีถูกจับเปลือยนอนทอดกายอยู่ในอ่างหินอ่อนขนาดใหญ่ที่ถูกยกมาตั้งไว้ใต้บานกระจกใสบนเพดานสูง ร่องรอยต่างๆ ที่คนก่อนทิ้งไว้ได้โอสถของหมอเทวดาเฮ่าเถียนรักษาจนหายเป็นปลิดทิ้ง

เซียวซิงโหรวกอดกายเย็นเฉียบของตนไว้แน่น เขาเริ่มจะคาดเดาการกระทำของพี่น้องเหล่านั้นได้บ้างแล้ว การแวะเวียนหมุนวนตามรอบครั้งสุดท้ายของพี่น้องหลังจากไท่จื่อก็ไล่ลำดับตามอายุลดหลั่นกันมา เรียงไม่ต่างจากบานประตูในตำหนักแปดสำราญแห่งนี้ ตวนหวางซื่อจื่อไปแล้ว ครั้งนี้คงหนีไม่พ้นเป็นรุ่ยหวางซื่อจื่อที่มีอายุมากรองลงมาจากตวนหวางซื่อจื่อ

เซียวซิงโหรวตัวสั่นสะท้าน รุ่ยหวางซื่อจื่อผู้นี้ชื่นชอบอาหารการกินเป็นที่สุด เขาถูกจัดวางไว้บนจานขนาดนี้คงไม่พ้นต้องกลายเป็นมื้ออาหารให้กับอีกฝ่าย แต่ที่ทำให้เซียวซิงโหรวหวาดกลัวจับใจ เป็นเพราะรุ่ยหวางซื่อจื่อผู้นี้...จะเสร็จสมได้เมื่อมองดูเขาขาดใจตาย

อีกเรื่องที่เซียวซิงโหรวเริ่มจะพอเข้าใจในตัวพี่น้องทั้งเจ็ดก็คือ เมื่อก่อนเขาเคยทำให้พี่น้องมีความสุขด้วยวิธีใด พี่น้องก็จะอยากนำสิ่งเหล่านั้นย้อนกลับคืนมา

ดวงแก้วไหวระริก ครั้งสุดท้ายที่รุ่ยหวางซื่อจื่อเดินเข้าตำหนักมา เขาได้นำสิ่งเหล่านั้นกลับคืนมาจริงๆ มือเรียวเกาะขอบอ่างด้วยความหวาดกลัว สองขาเหยียดออกเพื่อลุกขึ้นหนีจากสถานที่ฆาตกรรม

รุ่ยหวางซื่อจื่อดิ้นรน เขาถูกผลักตกน้ำเย็นชืดลึกสุดจะหยั่งถึง

นี่ไม่ใช่การละเล่นของเด็กๆ หรืออุบัติเหตุใด นี่เป็นการกระทำหลังจากที่บิดาได้รับพระราชโองการให้ไปเป็นเจ้าเมืองปกครองดินแดนขาซ้ายหน้าแสนห่างไกล อันเป็นดั่งสัญญาณตัดขาดจากองค์หวงตี้

เป็นการจงใจทำเพื่อให้เขาตาย

เพราะพี่น้องทุกคนรู้ดี รุ่ยหวางซื่อจื่อกลัวน้ำ น้ำเย็นเฉียบที่คร่าชีวิตมารดาของเขา

ความคั่งแค้นมิอาจตีตื้นขึ้นมาเหนือความกลัวในจิตใต้สำนึก อากาศเฮือกสุดท้ายหลุดออกจากปอด สายตาพร่าพรางกลับเห็นใบหน้าของเทพธิดามาโอบอุ้มพาเขาขึ้นฝั่ง

"พี่รุ่ย พี่รุ่ย! ทำใจดีๆ ไว้!"

มวลน้ำล้นทะลัก รุ่ยหวางซื่อจื่อสำลักเอาน้ำเย็นออกจากปอด เขาไอออกมาอย่างหนัก สองพี่น้องตัวเปียกปอนพากันประคองไปยังเรือนแสนอบอุ่น ผ้าผืนหนาถูกนำมาห่มคลุมตัวเขาไว้ น้ำแกงกระดูกหมูอุ่นร้อนถูกญาติผู้น้องช้อนขึ้นมาเป่าแล้วเลื่อนมาจ่อปากของผู้ที่เพิ่งฟื้นมาจากความตาย

"พี่รุ่ย กินเสียหน่อย ร่างกายท่านจะได้อบอุ่น"

รุ่ยหวางซื่อจื่อใช้ดวงตาเลื่อนลอยช้อนมองญาติผู้น้องที่เนื้อตัวเปียกปอนไม่ต่างจากเขา ไหล่น้อยยังสั่นเบาๆ ด้วยความหนาว แต่ในดวงแก้วคู่งามที่กักเก็บดวงดาราทั้งขอบฟ้าไว้กลับส่องออกมาเพียงภาพสะท้อนของตัวเขาเท่านั้น

รุ่ยหวางซื่อจื่อกางแขนโอบรอบไหล่บางเพื่อให้ผ้าผืนหนาคลุมตัวพวกเขาทั้งสอง ใบหน้าโน้มลงเพื่อไปกินน้ำแกงอุ่นที่ญาติผู้น้องป้อนให้

นั่นเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดในชีวิตของเขา

"เฮือก!"

เซียวซิงโหรวหอบเอาอากาศเฮือกใหญ่ก่อนที่ศีรษะของเขาจะถูกกดลงอีกครั้ง น้ำแกงกระดูกหมูเคี่ยวจนเข้มข้น ผ่านการกรองนำเศษเนื้อและไขมันออกจนใสส่งกลิ่นหอมหวน แต่น้ำแกงนั้นไม่ได้อยู่ในหม้อเพื่อรอตักกิน น้ำแกงเหล่านั้นราดอยู่บนร่างกายบอบช้ำน่าอดสูของเขา โดยมีรุ่ยหวางซื่อจื่อทาบทับกัดกินเขาอยู่ข้างบน ช่องทางด้านหลังถูกบดขยี้ดั่งเนื้อที่กำลังถูกบดละเอียด ลิ้นสากไล้เลียดื่มกินน้ำแกงที่ไหลผ่านร่างอรชรขาวผ่องจนน้ำแกงถูกแทนที่ด้วยน้ำลาย รอยกัดทั่วร่างเจ็บแสบเมื่อสัมผัสโดนน้ำแกงเข้มข้นที่ราดลงไป รวมไปถึงน้ำลายที่ปะปนมากับคราบโลกีย์

มือแข็งแกร่งขยุ้มเส้นผมนุ่มสลวยจับกดลงไปในอ่างน้ำเย็น มือเรียวทั้งสองพยายามปัดป่ายดิ้นรนให้ญาติผู้พี่ปล่อยมือก่อนที่มันสิ้นไร้เรี่ยวแรงและตกลง...

เซียวซิงโหรวถูกผลักกลับลงไปนอนอยู่ในอ่างหินอ่อนเย็นเฉียบ ตามมาด้วยร่างกายใหญ่หนาอย่างผู้ฝึกวรยุทธฝึกการต่อสู้ที่ทาบทับลงมา สองแขนกำยำค้ำยันกักขังเขาไว้ไม่ให้ลุกหนีได้อีก สายตาหิวกระหายของสัตว์ป่าเบิกมองมาดั่งพยัคฆ์ร้ายจ้องตะครุบเหยื่อ

"อาซิง วันนี้เราจะมากินอะไรกันดี?"

เซียวซิงโหรวตัวสั่นเทา ร่างเปลือยเปล่าขดตัวหนีความหนาวเย็นของหินอ่อน เซียวซิงโหรวเอียงตัวงอขาพยายามปกปิดเรือนร่างจากสายตาคู่นั้นให้ได้มากที่สุด

"ข้ากินไม่ได้ พี่รุ่ยก็รู้"

"เฮ้อ ช่างน่าเสียดายจริง การเตรียมร่างกายของเจ้ากลับทำให้ไม่สามารถลิ้มรสชาติของชีวิตไปได้"

รุ่ยหวางซื่อจื่อถอนหายใจออกมา พวกเขาทุกคนรู้ดีและเห็นด้วยที่จะให้เซียวซิงโหรวกินแต่โอสถอิ่มท้องเป็นอาหารดั่งผู้บำเพ็ญเพียร แต่เจ้าตัวกลับไม่เคยฝึกตนจึงทำให้ร่างกายปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงไม่ได้จนไม่สามารถรับอาหารทั่วไปได้ตามปกติ แต่ที่ต้องทำแบบนี้เป็นเพราะในร่างของเซียวซิงโหรวมียามากมายที่พวกเขาใช้คั่งค้างผสมปนเปไปกับเลือดเนื้อจนไปแทรกแซงการทำงานของโอสถฟื้นฟู การกินอาหารเข้าไปรังแต่จะไปตกค้างและลดประสิทธิภาพในการฟื้นฟูรักษายิ่งขึ้นอีก

"แต่ว่านะ อาซิง ในที่สุดข้าก็เข้าใจ ที่แล้วมาข้าตามหาอาหารรสเลิศมาโดยตลอด เพื่อที่จะค้นหาอาหารที่อร่อยกว่าน้ำแกงในวันนั้นของเจ้า แต่ไม่ว่าจะล่องเหนือลงใต้ ทั่วทุกสารทิศไม่มีอาหารใดจะเลิศรสไปกว่าน้ำแกงในวันนั้นของเจ้าอีกแล้ว อาซิง หลังจากงานเลี้ยงวันนั้นข้าจึงได้เข้าใจ รสชาติที่ข้าต้องการไม่ใช่อาหารใดแต่เป็นเจ้า"

ฮวาเจียว[1]บดผสมน้ำมันแดงฉานและเครื่องเทศน์ชูรสเผ็ดชาถูกราดลงบนเนื้อขาวเนียน มือหยาบกร้านบีบลูบชโลมน้ำมันพริกจนเนื้อขาวขึ้นสี ความเผ็ดแสบตามตัวชะล้างความเย็นของหินอ่อนไปจนหมด เซียวซิงโหรวดิ้นหนีสัมผัสร้อนรุ่มอย่างไร้ประโยชน์ การดิ้นรนและการกระตุ้นแสนเผ็ดร้อนเรียกเหงื่อกายให้ผุดซึมระบายความร้อนภายใน

"ท่านทำอะไร? ไม่เอา!"

"วันนี้พี่ชายจะปรุงเจ้าด้วยรสเผ็ดร้อนดีหรือไม่?"

ลิ้นร้อนลากชิมอาหารเผ็ดร้อนที่เขาเพิ่งจะหมักเสร็จ เหงื่อกายทุกหยาดหยดถูกดูดดื่ม ทั้งตัวของญาติผู้น้องลื่นมันวาวแทรกประกายแดงแห่งรสร้อนแรง ฟันแหลมคมกัดเนื้อที่ตระเตรียมไว้เรียกเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดมาจากมื้ออาหารของเขา

"โอสถอิ่มท้องของปรมาจารย์เฮ่าทำให้ในร่างของเจ้ากลวงเปล่า น่าเสียดาย ยังดีที่มีหลายอย่างออกมาให้ข้ากินได้"

"อื้อ!"

มือหยาบกวาดเอาฮวาเจียวกว้านทั่วทั้งโพรงปากเล็ก "อาหารเผ็ดจะทำให้เจ้าร้อนจนเหงื่อออก เมื่อเข้าปากยังช่วยกระตุ้นให้น้ำลายเจ้าไหลออกมา รสสัมผัสยังทำให้เจ้าเจ็บแสบจนน้ำตาไหล"

[1] พริกไทยเสฉวน ที่มีหน้าตาคล้ายกับเม็ดพริกไทยดำ และมีต้นกำเนิดมาจากมณฑลเสฉวน ซึ่งให้รสชาติเผ็ดร้อน และเผ็ดชาที่ปลายลิ้น